Archief voor juli, 2012

week 1

juli 2012 Week 1

De week is verdeeld in het zorgen voor de filmploeg van Sputnik (die werken van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat), het zorgen voor de vrijwilligers Kaat en Tine (die gaan kennismaken met de scholen en de organisatie van gehandicapte kinderen Le Solidaria) en het reserveren van hotels en bussen voor de uitstappen in de komende drie maanden. Dat laatste komt neer op heel wat telefoontjes en e-mailcorrespondentie waar heel veel tijd in kruipt.
Met Kaat en Tine ga ik de scholen langs en ze worden telkens op applaus onthaald. De gitaren fascineren en de liedjes enthousiasmeren, muziek is sowieso en heel aanwezig gegeven in Ecuador. Tussendoor amuseren ze zich met het schilderen van de gevel van het dispensarium (die helemaal beklad was met graffiti) en helpen ze Fernando en Chiquilin met het afschuren van de trapleuning, wat heel wat stof doet opwaaien, en dat is letterlijk en figuurlijk.
De kennismaking met de gehandicapten waar Kaat en Tine muziektherapie willen gaan geven, verloopt heel hartelijk en er wordt al meteen een planning opgemaakt om morgen te beginnen met de behandeling van de eerste tien kinderen.
Elise, die vrijdagavond toekomt wat met veel wachten van de twee kanten gepaard gaat, ziet het meteen zitten om met Kaat en Tine bij de gehandicapte kinderen haar steentje te gaan bijdragen, zij is net afgestudeerd orthopedagoge.
Ondertussen brengen Fernando, Chiquilin en Thomas alles in gereedheid (dat wil zeggen zij kopen materiaal en vervoeren het naar de haciënda) om aldaar de komende weken werken uit te voeren voor de uitbreiding die op stapel staat (meer hierover later).
De eerste groep die op reis is, stelt het goed, ze hebben volgens de berichten een leuke tijd in Mindo, Otavalo, Quito en komen terug langs Quilotoa en La Maná. Ik ben al benieuwd naar hun verhalen morgen zondag.

foto’s voorstelling Kaat en Tine
foto’s schilderwerken
foto’s kennismaking groep gehandicapten

Advertenties

de kop is er af

Maandag 2 juli 2012

We zijn eraan begonnen. De eerste toeristen/vrijwilligers zijn toegekomen en mijn bagage uiteindelijk ook. Omdat er een probleem was met de zuurstof in de cockpit, maakten we een onvoorziene tussenlanding in Caracas (Venezuela) en sloegen die in Quito over, waardoor we wel op tijd in Guayaquil landden, maar mijn bagage werd doorgevlogen naar Quito. Daar is ze gisteren blijven staan en uiteindelijk hebben ze die vandaag overgevlogen naar Guayaquil.
Zondag 1 juli zijn we heel kalm begonnen met een bezoek aan onze wijk Jardines del Salado (die nu zo goed als overal voorzien is van voetpaden) gevolgd door een plons in het zwembad en in de namiddag nog een wandeling langs de Malecon del Salado. De lange vlucht en de jetlag doen zich voelen in hoofd en leden en in de casita wordt het dus al vroeg donker en stil.
We beginnen ook alweer vroeg aan de maandag want de eerste groep vertrekt vandaag al naar het noorden voor een bezoek aan de Tsachila-indianen in Santo Domingo.
Ik blijf hier om met Kaat en Tine (studenten muziektherapie aan het Lemmensinstituut) hun vrijwilligersactiviteiten te plannen en de filmploeg van Sputnik te ontvangen, die vastzitten in Madrid maar vanavond er toch zullen doorkomen.
Ik vind nog wat tijd om wat reservaties te doen voor de groep studenten van KDG die volgende zondag zullen aankomen en er moeten ook nog inkopen gedaan worden.
Na de planning zien Tine en Kaat het helemaal zitten en beginnen aan het componeren van hun meerstemmig welkomstlied, dat écht wel fantastisch klinkt en dat begeleid wordt op de gitaren, om zich morgen te gaan voorstellen in het schooltje.
Ik wacht nog even tot het spitsuur voorbij is om naar de luchthaven te rijden om mijn bagage te gaan ophalen. Het is niet de eerste keer dat ik achtergebleven bagage ga ophalen, dus ik heb er alle vertrouwen in dat ik straks gepakt en gezakt terug naar de casita kan. Ik heb mijn paspoort bij en het document voor de douane. Alleen de aangifte waarop staat dat mijn bagage bij aankomst er niet bij was, dat ligt nog in de casita naast de telefoon en zonder dat documentje laten ze mij niet passeren. Gelukkig is er Santiago van Iberia, meer dan eens redder in nood op de luchthaven, die het origineel
kan opsnorren en mij uiteindelijk aan mijn koffer kan helpen.
Na het avondeten is het dan nog wachten op de komst van de filmploeg, die de volgende dagen in de kraamkliniek Sotomayor opnames komt maken voor een programma van de VRT. Het wordt elf uur vooraleer het avondeten kan geserveerd worden en nog later wanneer iedereen zijn intrek genomen heeft in zijn kamer.

meer foto’s