Archief voor juni, 2012

Noordzee

Woensdag 27 juni 2012

Ze zitten er bijna op mijn vier weekjes België met apotheose aan de Franse Côte d’opale.
Op algemeen verzoek van mijn fanclub zal ik proberen om de volgende maanden mijn blog verder te zetten. Ik kan niet beloven dat de verhalen even uitgebreid zullen zijn als die van de voorbije stageperiode, maar ik zal in elk geval kort verslag proberen te brengen en de foto’s publiceren.
Ik heb nog twee dagen om mij en de inleefreizigers die volgende zomer komen, voor te bereiden en dan vertrek ik zaterdagmorgen weer heel vroeg richting Ecuador.
Geovanny is daar momenteel druk in de weer om alle kamers in orde te brengen, zodat die er picobello uitzien om de toeristen te ontvangen.
Zaterdagavond kom ik dan ginder aan, samen met de eerste groep van 9 personen en zondag komt de ploeg van Sputnik (ook met 9 personen), het productiehuis dat opnames gaat maken in de Sotomayor voor een programma van één (beroepen zonder grenzen, of zo iets van die aard).
Ik zal dus al meteen weten wat te doen en probeer jullie op de hoogte te houden van hoe alles een beetje verloopt.

meer foto’s


’t Is voorbij

Vrijdag 1 juni 2012

‘Dia del niño’ wordt hier vandaag gevierd, een speciale dag voor het kind, die gepaard gaat met cadeautjes en taart. Fabiola heeft de taart voor Los amiguitos de Menbol al besteld. Ik heb haar gezegd om ze zelf al maar mee te nemen omdat ik niet zeker weet of ik er nog ga geraken.
Ik heb een afspraak met Milton deze morgen en door wat te onderhandelen kan ik toch weer wat van de voorgestelde prijzen afpingelen.
Omdat het dag van het kind is en omdat Jaden gitaar leert spelen maar sinds het begin van de cursus nog niet aan een gitaar geraakt is en ik in het begin van de week een kindergitaar heb zien hangen in een winkel aan de artisanale markt, rij ik de stad in (wat weer heel wat tijd in beslag neemt). Een bezoek aan het schooltje schiet er dus bij in, zoals ik al verwacht had.
Het is niet enkel de dag van het kind, maar ook 1 juni de dag dat het contract van de Spaanse meisjes ten einde loopt. Zij hebben voor de volgende maanden een appartementje gevonden en ik bel taxi Vicente om hen daar met al hun bagage heen te voeren.
Geovanny rijdt met zijn fiets de hele namiddag heen en weer om alle ingrediënten te kopen voor mijn laatste avondmaal, hij wil er iets speciaals van maken.
Maria Fernanda en Lenin zijn de hele dag op stap om administratieve dingen geregeld te krijgen en ook om een appartementje te zoeken, want het wordt stilaan tijd dat zij terug een nestje voor zichzelf vindt. Het nestje vinden is nog niet gelukt, de ‘tramites’ in orde krijgen wel, een hele hoop administratie is geregeld.
Geovanny maakt er zijn werk van en uiteindelijk roept hij van boven: ‘het eten is klaar’. Ondertussen zijn Jaden (in zijn spidermanpak) en Yadira ook toegekomen en even later arriveren ook Lenin en Chiquilin. Het eten smaakt heerlijk: een ‘encocado de pescado’ en een ‘encocado de pollo’ (stoofpotje van vis in een cocossausje en ééntje van kip) met rijst en ‘maduros’ (gebakken bananen).
Jaden eet heel zijn bord leeg want hij heeft iets gehoord van een cadeautje voor ‘el día del niño’, maar na het dessertje kan hij geen geduld meer opbrengen en komt Geovanny uiteindelijk met zijn gitaar op de proppen. Het avondprogramma is verzekerd, we krijgen meteen een show en hij toont al wat hij in de gitaarles al geleerd heeft. De gitaar wordt zijn maatje en is niet meer weg te denken.
Geovanny doet nog eens wat hij goed kan en dat is (onder andere) cocktails maken, zodat het feestje hoe langer hoe gezelliger wordt.
De afsluiter van een derde keer en een goeie keer studentenbegeleiding in de casita, een parel van een groepje stagiairs en een fantastisch team om mee samen te werken. … Op naar versie vier in 2013!

meer foto’s


policia de imigración otra vez

Donderdag 31 mei 2012

Ik ga voor de zoveelste keer nog eens naar de vreemdelingenpolitie want omdat ik nog steeds geen ‘censo’ ofte vreemdelingenpas heb (er is nog steeds geen materiaal om die te maken) en ik overmorgen vertrek en ik geen problemen wil om uit en terug in het land te komen, wil ik op zeker spelen. Het document dat als voorlopige censo moet dienen is vervallen want slechts 30 dagen geldig en die zijn verstreken. De ambtenaar van de vreemdelingenpolitie maakt een nieuw document waarin staat dat ik naar België mag met het voorlopige document dat geldig is tot 30 juni, de datum waarop ik terugkeer. De wegenwerken en het drukke verkeer maken dat er alweer een halve dag verloren is aan paperasserij.
De andere halve dag worden nuttig besteed aan het voorbereiden van de werking van de casita voor de maanden juni, juli en augustus. Omdat ik zaterdag voor een paar weken naar België ga, wil ik hier alles nog even goed plannen. Er komt halverwege de maand een groepje van 7 voor een vijftal dagen op bezoek. Ook komt er nog een filmploeg van het productiehuis Sputnik een opname maken in de Sotomayor (de kraamkliniek) voor een programma van de VRT en die komen bij ons logeren.
Ik zorg er dus voor dat de bar wordt aangevuld evenals de diepvries, zodat ze verder kunnen met eten en drinken.


vlooien

Woensdag 30 mei 2012

Met het huis nu leeg (buiten de twee Spaanse meisjes die hier nog logeren) is het een beetje terug de draai zoeken. Op het programma staan Terracan wassen en gaan tanken en in de garage stallen, inkopen doen, eten maken, lakens en handdoeken wassen, appartement leegmaken, …
Met Milton van de busmaatschappij heb ik om drie uur een afspraak om een regeling te bespreken voor het programma van de zomer, maar als ik om half drie bel om zeker te zijn dat hij op tijd zal komen, verontschuldigt hij zich en wordt de afspraak verzet naar vrijdagmorgen. Zo weet ik tenminste dat ik niet moet zitten wachten, hoewel dat de nationale hobby is van de Ecuadoranen.
De pick-up heeft een probleempje met de ‘amortiguador’ dus gaan we op zoek naar aan mecanicien die hier iets aan kan doen. Blijkt dat er een blad is doorgebroken en moet vervangen worden. Een uurtje zal dat duren, dus we kijken toe hoe het wiel wordt weggenomen om aan de ‘amortiguador’ te kunnen terwijl de vlooien tegen mijn benen springen. Ik verwijder mezelf van de plaats van het onheil en wacht een beetje verder tot de mannen hun werk gedaan hebben omdat ik geen zin heb in vlooienbeten. De hond die waarschijnlijk de oorzaak is van het onheil heeft zich tussen de auto-onderdelen genesteld.
Het is al donker als we terug thuis komen, maar we rijden weer veilig met een herstelde amortiguador.


… en toen werd het stil

Dinsdag 29 mei 2012

De dag komt traag op gang, vermits de nacht maar kort was. Geert en Pascale komen met de kindjes om de pick-up achter te laten, want zij hebben een auto gehuurd om op reis te gaan, die hier zal worden afgeleverd. Als zij goed en wel vertrokken zijn, begint het inpakken en wegen van de bagage, het afdrukken van de boardingpassen en het uitdelen van al wat er niet meer mee terug gaat.
Jaden komt na school nog eens langs voor een laatste zwembeurt met Lore … en de dolfijn, er wordt nog wat heen en weer geskypet en Sofie gaat nog eens naar de kapper om haar haar te stylen.
Om vijf uur staat iedereen klaar voor het vertrek. De laadbak wordt volgeladen en dat wil zeggen: echt vol. Lore, Sanne en Jaden kunnen er nog amper bij en Sofie zet zich binnen in de auto want die haar haar is gedaan. Geovanny brengt heel de bende veilig en op tijd naar de luchthaven waar ook Chiquilin is aangekomen om afscheid te nemen.
Het afscheid is minder uitbundig dan het feestje gisteren, alhoewel Jaden wel voor wat animatie zorgt en wel twintig keer ‘ciao’ roept en dan is zijn kaars ook uit want de terugreis brengt hij slapend op de achterbank door.


afscheid van de kempen

Maandag 28 mei 2012

Vandaag staat heel de dag in het teken van afscheid nemen. De meisjes willen nog een laatste keer naar de schooltjes om afscheid te nemen van de kindjes en de collega’s. Er zijn nog een aantal aankopen van souvenirtjes die moeten gebeuren waarvoor we naar de artesanale markt gaan en dat zien Sofie en haar mama ook wel zitten.
Door het uitvoerige afscheid nemen, het uitgebreid winkelen en de aanslepende wegenwerken zijn we pas een kot in de namiddag terug thuis.
Van Sofie en haar mama nemen we nu al afscheid want die vertrekken terug naar Colonche.
De andere meisjes bereiden hun feestje van vanavond voor en Yadira komt nog eens langs om zich te oefenen voor de cursus voetverzorging die ze volgt en iedereen wil graag proefkonijn zijn.
Chiquilin komt voor de gelegenheid nog eens op bezoek en het wordt een gezellige laatste avond samen. De meisjes hebben voor elk een afscheidsgeschenkje voorzien. Zij op hun beurt krijgen vanwege de casita de onderscheiding van voorbeeldstudenten zoals we er in de toekomst nog velen willen ontvangen.

meer foto’s


terug naar huis

Zondag 27 mei 2012

Het is de bedoeling vandaag terug te keren naar Guayaquil maar we willen ook nog genieten van wat er onderweg nog te beleven valt en niet enkel in de auto zitten. Dat zou kunnen worden, nog een strandje of een marktje of een stadje.
Onze eerste opdracht is zonder zever de grens terug over te geraken. De paspoortcontrole valt best mee maar dan wordt er gevraagd naar onze ‘permiso’ voor de auto. We doen of we van niks weten en vragen welk document ze precies bedoelen dat we moeten afgeven. Als de beambte merkt dat er iets niet klopt, zegt hij dat we ons uit de voeten moeten maken en als iemand nog naar de ‘permiso’ vraagt, moeten we zeggen dat we dat papier al hebben afgegeven. Zo gezegd zo gedaan dus en we rijden terug naar Ecuador waar we nog maar eens alle gegevens moeten invullen op een formuliertje vooraleer we binnen mogen. Tot Santa Rosa is er niet veel te beleven, maar als we het stadje binnenrijden wordt al gauw duidelijk dat er hier zondags markt is. We zoeken een veilige parkeerplaats en schuimen de markt af. Een hele tijd later vertrekken we met onze buit richting Machala en verder tot Naranjal. Daar staat de barbecue te roken en omdat Sofie geen vis eet en de kip een beetje beu gegeten is, schuiven we aan tafel voor een gerookt koteletje. Als we de tafel verlaten, zijn we zelf ook gerookt, maar het heeft gesmaakt en we kunnen ertegen voor de laatste etappe naar Guayaquil.
Ik bel nog met Geovanny om te verwittigen dat Sofie en haar mama vanavond aankomen in de casita en hij verteld dat Yadira ‘muchins’ aan het maken is voor vanavond, dat zijn yuca- ofte maniokkroketjes en als dessert is er ‘queso de leche’ iets dat erg op flan lijkt.
Jaden staat ons al op te wachten in de hoop dat tía Lore mee in het zwembad wil. De ‘muchins’ zijn lekker en er zijn er meer dan genoeg, zodat ook Sofie uit Colonche en haar mama er nog mee kunnen van genieten.


playas del norte

Zaterdag 26 mei 2012

We gaan terug naar onze vriendin van restaurant Las Gemelas om te ontbijten en worden weer goed verzorgd. Santiago vindt ons op het terras en komt erbij zitten. Hij heeft al ontbeten en verwonderd zich erover dat wij voldoende hebben aan een pistoleke met roerei, een serieus glas vruchtensap en een tas koffie. Hier (en ook in Ecuador trouwens) wordt een serieus bord rijst met vis als een gezond ontbijt beschouwd.
Zoals afgesproken wordt de auto ingeladen en gaat de rit langs de ‘playas hermosas del Norte’, de stranden van het noorden van Peru zijn beroemd om hun schoonheid, dus daar gaan we vandaag van genieten en Santiago gids ons van het ene naar het andere.
In Zorritos gaan we eerst op zoek naar een plaats om te overnachten en dat is geen probleem, we vinden er ‘La posada’, war zoveel betekent als ‘de herberg’ op een heel mooi stukje strand. We hebben er dorst van gekregen en ook het vinden van een terras is geen enkel probleem. Santiago gedraagt zich als een echte gentleman en we krijgen geen kans om ons glas bij te vullen, daar zorgt hij voor. Nadat de meisjes hun portie zon hebben gehad, waar ik op een afstand onder een strooien parasol op zit te kijken terwijl ik onze gastheer onderhoud, gaan we in een taximoto op zoek naar een restaurantje om de innerlijke mens te versterken.
Het wordt een heerlijke maaltijd met live muziek met danseres en al en we zijn moreel verplicht om ook even de benen te strekken en de heupen te wiegen.
Dan nemen we afscheid van onze gastheer want die blijft telefoontjes ontvangen van zijn familie die op hem zit te wachten.
De rest van de namiddag vliegt voorbij met zwemmen in het heerlijke water van de Stille Oceaan, het wandelen langs het strand, het zoeken van schelpjes en voor de meisjes het keuren van de plaatselijke macho’s die hun kunstjes tonen in het water.
De Pizzeria die we daarstraks voorbij gereden zijn, is zeker niet vergeten en er wordt al duchtig naar uitgekeken. We nemen de taximoto om daar te geraken, maar er brandt geen licht en er is aanvankelijk geen leven te bekennen. De goesting in pizza is bij de meisjes zo groot dat we aankloppen om te informeren of er toch niet gebakken wordt vanavond. En jawel, de kok was nog aan het douchen omdat hij naar het strand geweest was, maar hij wil voor ons wel een pizza maken. Het terras is stemmig verlicht maar na een tijdje worden we belaagd door krekels en vinden we het beter met het licht uit of aan de andere kant van het terras zodat de krekels daar zouden blijven. De pizza is lekker, maar hij smaakt Sofie helemaal niet meer omdat ze voortdurend de krekels in het oog houdt om te vermijden dat die op haar springen, wat helemaal niet te voorkomen valt. De pizzeria wordt dus vroegtijdig verlaten en geruild voor de hotelkamer die echter ook niet vrij is van de beesten en bovendien erg warm. Tot één uur hou ik het er vol en dan ruil ik het bed in voor de hangmat buiten en zet de deur open om wat frisse zeelucht binnen te laten door de vliegendeur. Om drie uur is het er voldoende afgekoeld om terug mijn bed op te zoeken.

meer foto’s


Puerto Pizarro

Vrijdag 25 mei 2012

Voor zeven uur is Rigoberto al paraat om voor ons ontbijt te zorgen dat we mee op de boot nemen. Het is een prachtige morgen en voor ons hotel zijn de vissers al druk in de weer met het binnenhalen van de buit. We varen tussen de mangroven naar het eiland van de krokodillen, die worden daar gekweekt omdat ze met uitsterven bedreigd zijn, maar ondertussen is hun aantal in dertig jaar tijd van veertig al naar 3 of 400 (ik wil het kwijt zijn) gestegen. Ze zitten gelukkig goed afgesloten want er zitten serieuze kanjers bij. Van de krokodillen varen we alweer door de mangroven naar het eiland van de fregatvogels en net als we daar aankomen is het gedaan met de batterij van mijn camera. Gelukkig leent Lore mij haar toestel zodat ik verder kan. Lore wil er zo vlug mogelijk vandaan want die heeft het niet met vogels en de anderen vinden trouwens ook dat we veel te dicht bij de beesten komen. Het volgende eiland is dat van de walvisbeenderen, die liggen er nu weliswaar niet meer maar zijn verhuisd naar een museum. We vinden er wel speciale schelpen, die als schatten worden meegenomen. Op het eiland ‘del amor’ willen we gaan koffie drinken, maar we zijn nog veel te vroeg om een drankgelegenheid open te vinden. Om negen uur leggen we dus alweer aan in Puerto Pizzaro waar we alsnog een grote verse ‘jugo’ (vruchtensap) gaan drinken. Op het strand gaan we een kijkje nemen wat er nog overschiet van de vis die de voorbije uren aan land gebracht is en we zien de laatste lading wegen, wassen en verkopen.
De kraampjes met ‘artesania’ zijn ondertussen ook al open en de meisjes kunnen maar niet genoeg krijgen van het zoeken naar de mooiste juweeltjes gemaakt van schelpen en koraal. We lopen echter nog steeds met dollars rond en zullen naar Tumbes moeten om die gewisseld te krijgen in sol, de Peruaanse munt. Met de taximoto wil er niemand ons brengen en na aandringen wordt duidelijk dat ook zij niet met geldige papieren rondrijden en dus niet zo ver willen rijden. Dan wordt het maar een minibusje dat ons voor 1,5 sol wil vervoeren als we daar kunnen aan geraken. De bus geraakt helemaal vol en wonderwel ook ter bestemming. Aan de eindhalte maakt de chauffeur er ons op attent dat het niet veilig is en hij brengt ons verder de stad in waar we aan soles geraken, die we echter veel te duur betalen. Omdat we Tumbes helemaal niet kennen en sightseeing eigenlijk niet echt veilig lijkt, rijden we met hetzelfde busje meteen terug naar Puerto Pizarro dat heerlijk rustig en gemoedelijk is en waar ze ons al kennen.
De meisjes leggen zich na het middageten even te rusten naast het zwembad terwijl ik nog even op verkenning ga. Op weg naar het ‘centro de interpretacion’ (een soort toeristisch informatiebureau waar veel info te vinden is over de mangroven en de schelpen) zie ik een bus staan van Milton, ik loop er even langs en Ramon, de chauffeur die ons vorige zomer op de kusttour meenam, herkent me meteen en reageert of hij zijn beste vriend die hij in jaren niet gezien heeft terugziet. In het ‘centro de interpretación’ geraak ik aan de klap met Manuel, die het centrum draaiende houdt en een tentoonstelling foto’s heeft van de mangroven en Puerto Pizarro om U tegen te zeggen. Hij is nochtans geen bioloog of geograaf maar socioloog die in Puerto Lopez terecht gekomen en blijven hangen is.
Als ik terugkom van mijn uitstap zijn de ligstoelen leeg, maar ik weet waar ik de meisjes kan vinden, jawel aan de kraampjes met juweeltjes om hun collectie uit te breiden. Ik vind ook wel een kettinkje naar mijn zin, maar zoals gewoonlijk is dat het duurste dat erbij ligt, van allemaal kleine stukjes spondylus, heel leuk, maar te duur.
Het ’s morgens zo levendige Puerto Pizarro is ’s avonds erg rustig. We maken plannen om morgen ons te verplaatsen naar Zorritos en bellen daarom Santiago om er zeker van te zijn dat we niet het land terug uitgestuurd worden.