Archief voor mei, 2012

frontera Ecuador-Peru

Donderdag 24 mei 2012

De boot om terug naar de overkant te geraken vertrekt om 8.15u maar zo lang wordt er niet geslapen. Aan de steiger wachten we op de boot die ook de plaatselijke leerkrachten naar het eilandje moet brengen. De meisjes volgen de schoolgaande jeugd naar het plaatselijke schooltje (de beroepsmisvorming begint al voor ze zijn afgestudeerd). De start van de schooldag (8:00u) is dus afhankelijk van het aankomstuur van de boot (8.15u). Dat er hieraan dus best een aanpassing gebeurt, is nog niet bij de Ecuadoranen opgekomen.
De boot brengt ons netjes terug naar het vasteland en daar gaan we de auto zoeken in de garage waar 24u bewaking zou zijn. We vinden echter niemand thuis, maar de auto zien we nog wel veilig opgeborgen staan, hoewel we er niet bij kunnen, vanwege achter slot en grendel. Even later komt de bewaker toe die even naar de markt was en dan kunnen we toch vertrekken. Bij de warme bakker gaan we even langs om te ontbijten en de koffiemachine belooft verse koffie, maar helaas staat de machine niet aan, dus stel ik me maar tevreden met oploskoffie, die nog even gehaald wordt in de winkel.
We rijden verder richting Peruaanse grens met de bedoeling om even een omweg te maken langs het versteende woud van Puyango als de weg daar naartoe niet te slecht is. De weg belooft ook al veel goeds, de eerste kilometers althans is het een nieuw aangelegde betonbaan, maar na enkele kilometers merken we dat de aanleg nog volop bezig is, wat maakt dat de rit toch langer duurt dan verwacht. Het uitzicht is echter prachtig en zeker de moeite waard. Als we uiteindelijk aankomen aan het bos worden we ontvangen, begeleid en krijgen we op de wandeling een deskundige uitleg over het ontstaan van dit versteend woud. Het is alweer bloedheet en hoewel we voortdurend voor de zon beschut worden door de bomen is het toch weer zweten. Dat maakt dat we na de wandeling het water opzoeken, deze keer in de vorm van een zijriviertje van de Puyango waar we picknicken en Lore en Sanne de loop van de rivier een andere wending geven door het bouwen van een dam.
Ondanks de wegenwerken bereiken we toch nog op een redelijk uur de Ecuadoraanse grens waar we aan het loket ‘salida’ (uitgang) een stempel in ons paspoort krijgen, het duurt wel even want het systeem is nogal traag meldt men ons. Na Ecuador te zijn uitgereden, rijden we vijf kilometer verder naar de grens van Peru. Daar is het systeem niet enkel traag, het werkt er gewoon helemaal niet, dus worden we naar een ander kantoor gestuurd waar er manueel nog briefjes worden ingevuld en met stempel en stempelkussen gewerkt wordt en dat werkt, alleen moet de stempel nog met een andere stempel bevestigd worden. We kunnen uiteindelijk dus helemaal legaal Ecuador uit en Peru in, maar dat geldt enkel voor onszelf. De auto dat wordt een ander paar mouwen, die moet namelijk ook geregistreerd worden in het Peruaanse systeem en daarvoor zijn papieren nodig. Die hebben we, maar de naam op de inschrijving komt niet overeen met die in mijn paspoort, en dus moet ik in het bezit zijn van een volmacht van de eigenaar om de auto de grens over te krijgen. Al mijn argumenten, de overtuigingskracht en de charmes van de meisjes mogen niet baten, maar … misschien kunnen twintig dollar zijn overste toch wel overtuigen stelt de hulpvaardige douanebeambte voor. Als dat ook niet helpt en we bijna hopeloos denken aan terugkeren, tipt hij ons dat er nog een andere grensovergang is, waar we ons geluk kunnen proberen. Daarvoor moeten we eerst Huaquillas door geraken, een heel druk stadje waar het markt is en waar geen verkeer door komt. Met een omweg bereiken we de grenspost maar daar zijn ze al even onvermurwbaar. Daar stelt Santiago, een erg hulpvaardige douanebeambte voor dat we het risico nemen zonder ‘permiso’ tot Puerto Pizarro te rijden (onze geplande eindbestemming voor vandaag en slechts 15km verder). Voor het geval we toch politie zouden tegenkomen, geeft hij ons zijn telefoonnummer, zodat hij ons uit de nood zou kunnen helpen. Voor de rit naar Zorritos die we zaterdag gepland hebben moeten we hem ook maar bellen, dan rijdt hij mee, zodat we geen problemen krijgen.
Ondertussen is het al pikdonker geworden en ik ben blij als ik Puerto Pizarro binnenrijdt want de weg is niet verlicht en de tegenliggers hun lichten zijn niet afgesteld. In Puerto Pizarro staat Rigoberto ons al op te wachten, die werd verwittigd door Santiago om er zeker van te zijn dat we goed waren aangekomen en ons de weg naar het hotel te tonen, die ik al wel wist. Rigoberto heeft ook een boot om ons morgen rond te varen op de tour van de vijf eilanden, maar hij wil wel om zeven uur vertrekken bij hoog water omdat hij anders door de mangroven niet kan. Hij zal voor ontbijt zorgen dat we dan op de boot kunnen nuttigen. De meisjes vonden de Ecuadoranen al heel vriendelijk maar nu kunnen ze niet meer over van zoveel attentie. Het hotel valt ook wel in de smaak vlak bij de malecon met zwembad en een grote, nette badkamer. De auto wordt veilig opgeborgen in de garage van het hotel. In het restaurant van ‘Las gemelas’ krijgen we een lekkere maaltijd geserveerd. Op het plein zijn kinderen aan het voetballen met een plastieken fles, wat maakt dat de meisjes hun laatste opblaasbare ballen, ballonnen en kleurpotloodjes beginnen uit te delen, waardoor in een mum van tijd alle kinderen (en hun ouders) weten waar we zitten.


Er is er een jarig

Woensdag 23 mei 2012

Vandaag is Lore jarig en daarom wordt de dag alvast begonnen met een speciaal ontbijt. De overschot (vers fruit, cake, …) gaat mee in de frigobox want we zijn van plan de hele dag te blijven vieren. Sofie en Sanne versieren de Terracan zodat we niet vergeten dat we een jarige aan boord hebben. De bedoeling is niet te lang te rijden maar wel al in de richting van de Peruaanse grens. We nemen van de eerste keer de goede weg Guayaquil uit en richting Machala en onderweg wordt de jarige geanimeerd met tips voor het raden van haar geschenkje dat ze pas vanavond zal mogen openen.
In Machala rijden we meteen naar de Puerto Bolívar waar de bootjes naar de archipel Jambelí (http://nl.wikipedia.org/wiki/Archipel) vertrekken. Daar zullen we vanavond overnachten, maar dan moeten we eerst de auto ergens veilig kunnen opbergen want die kan niet mee overzetten. We vinden een garage waar we de auto kunnen parkeren voor de nacht en we kunnen een plaatsje veroveren op de boot. We hebben zelfs nog tijd voor een Magnum vooraleer die vertrekt, want aan de overkant zijn we niet zeker of we die gaan vinden. We varen tussen de mangroven en leggen na een half uurtje aan langs de steiger van het eilandje. Na even rond te kijken en al meteen de cocktailbar en de restaurantjes te spotten, vinden we ook onderdak in de suite van ToaToa. Na ons geïnstalleerd te hebben in ons huisje trekken we naar het strand om te genieten van zon, zee, zand en welverdiende rust en als we bijna zijn uitgerust gaan we verder op verkenning en laten ons verwennen met de grootste cocktail met het meeste verse vruchtensap die ik ooit gekregen heb. Veel honger hebben we daarna niet meer, dus gaan we gewoon zitten wachten op de zonsondergang die ook indrukwekkend is. Voor het avondmaal zitten we op een terras waar de golven ook bijna tot aan de voeten komen, maar op Jambelí zit je nergens ver van het water, want het lijkt of dat midden in de oceaan ligt. Voor het slapengaan worden alle gaten en spleten nog dichtgemaakt om te vermijden dat de kat van ToaToa ons vannacht komt bezoeken en dan kunnen we min of meer gerust gaan slapen.

meer foto’s


afscheid van Artevelde

Dinsdag 22 mei 2012

Ik ben al om vijf uur wakker en besteed mijn eerste uur van de dag aan het opmaken van de eindverslagen van de Arteveldestudenten, zodat ze dat vanavond meteen kunnen meenemen naar huis.
Dan worden de studenten van de Kempen naar school gevoerd met hun lading materiaal en op de terugweg rijd ik nog even langs de ‘lubricadora’ om er zeker van te zijn dat de auto voldoende olie en koelvloeistof enz. heeft om de volgende dag op reis te vertrekken.
Artevelde begint aan de opkuis van de kamers en het inpakken van de koffers. Er heerst enige ongerustheid over het gewicht van hun valiezen. Geovanny heeft een weegtoestelletje dat nog even moet voorzien worden van batterijen, maar waarmee uiteindelijk de studenten gerust gesteld kunnen worden. De verwondering is groot als blijkt dat nauwelijks de twintig kilo bereikt wordt. Het maximumgewicht wordt dus niet overschreden maar Nele heeft wel een probleem om haar koffer dicht te krijgen. Na de middag nemen ze hun tijd om afscheid te nemen van hun leerlingen in de wijk.
Ondertussen zijn Lore, Sofie en Sanne tevreden terug thuis van hun laatste dag stage en ze zijn enthousiast over de afloop.
Het uur van vertrek komt naderbij en dus spreken we allemaal samen nog eens af op het terras voor de officiële afsluiting van een heel leuke, vruchtbare, leerrijke buitenlandse stage. De pick-up doet nog eens dienst om de hele bende met bagage naar de luchthaven te voeren waar uiteindelijk definitief afscheid genomen wordt van Lore, Nele, Heleen en Fiona.


schooluitstap met de selectivo

Maandag 21 mei 2012

Vandaag hebben Sofie en Sanne met de jongste kleuters een uitstap gepland naar Parque Histórico, waar ze hopen naar de dieren te kunnen gaan kijken. Ik breng hen naar school, waar ze wachten op de bus die besteld is bij Milton en zoals vorige week tegen acht uur verwacht wordt. Wanneer ik om half negen in de casita aankom, gaat de telefoon met de melding dat de bus nog niet is aangekomen. Milton weet van niks en gaat informeren bij zijn personeel, hij belt me terug om me te verzekeren dat de bus onderweg is. Om kwart na negen belt een chauffeur van Milton aan de deur van de Casita met de melding dat hij een kabel van de elektriciteit in de straat heeft kapot gereden en of ik naar de elektriciteitsmaatschappij wil bellen om hem te komen maken. Ik verwittig eerst Sofie en Sanne dat de bus hier staat en niet naar het schooltje onderweg is. Zij stellen mij gerust met het nieuws dat Fabiola al bezig is met het organiseren van een alternatief programma voor de kleuters. De elektriciteitsmaatschappij wordt gebeld en aan de deur belt Marco Tulio die met zijn vrouw hier in de buurt was en even langskomt om nog eens over hun project in Salinas te praten. Ik breng hen de boodschap zoals afgesproken in de vergadering van de Fundación dat we voorlopig ons op de eigen projecten gaan concentreren, maar dat hun project me toch wel erg interesseert. We spreken af dat wanneer ik tijd en goesting heb met hen contact opneem om eens op bezoek te gaan bij de vrouwen die met de wol van de ceibo spinnen en weven.
Ondertussen zijn de kleuters met de selectivo (de lijnbus) naar de McDonalds geraakt waar ze hun hart ophalen in de speeltuin en bovendien een Happy Meal met cadeautje krijgen, wat voor hen een unieke ervaring is volgens Fabiola. Sanne en Sofie zijn ook enthousiast over het alternatief.
De lasagna wordt in de oven gezet voor Patricia en Mariëlla, de directrice en juf van Lore en voor Fabiola, Alexandra, Digna en Sahra, de directrice en juffen van Sanne en Sofie om hen te bedanken. Ze zijn allemaal heel tevreden over de stage en willen volgend jaar zeker nog andere studenten ontvangen.
Geovanny zet de jacuzzi klaar om de studenten van Artevelde die terugkomen van hun tweedaagse van hun laatste avond te laten genieten. Er is blijkbaar nog een deadline voor hun schoolwerk want na het brubbelbad kruipen ze met z’n allen achter de computer.
Yadira, die een cursus nagelverzorging volgt, maakt haar huiswerk en oefent op iedereen die zijn handen en voeten wil laten onder handen nemen. Ze doet dat met zoveel overtuiging dat het elf uur is voor dat alle kandidaten een beurt gehad hebben.
De auto wordt nog volgeladen met de cadeautjes voor de school zodat we daar morgen niet vroeger voor moeten opstaan en in de garage geparkeerd om te vermijden dat hij morgen leeg gepikt is.


la bahia

Zondag 20 mei 2012

Ik hoop op een rustige zondag want de laatste week en weekend laten zich voelen.
De Arteveldestudenten hebben voor hun laatste dagen nog een uitstap gepland naar Playas en de golf van Guayaquil en om 8.30u staat taxi Vicente aan de deur om hen naar de busterminal te voeren.
Sofie en Sanne hopen vandaag klaar te geraken met hun eindwerk, maar de megafoon van het circus komt roet in het eten strooien. Er komt alleen maar veel lawaai uit, wat vreselijk storend werkt.
Lore heeft een lijstje van materiaal dat ze als afscheidscadeau wil geven aan de leerkrachten van haar stageschool, gaande van telramen, muziekinstrumenten, ballen, schoolborden tot EHBO-kastjes en nog veel meer. We schakelen Yadira in om ons wegwijs te maken in de Bahia, een wirwar van straatjes met winkeltjes waar de Ecuadorianen voor een prikje alles op de kop gaan tikken. We vertrekken rond half een ’s middags, het lijstje wordt stelselmatig afgewerkt en het wordt vijf uur vooraleer we met een lading schoolmateriaal terug aankomen in de casita. Ik kan nog amper op mijn benen staan, mijn voeten en mijn knieën doen pijn, maar die van Lore ook, dus het ligt niet enkel aan mijn oude gewrichten.
Lore, Sofie en Sanne gaan ’s avonds nog naar de Rio Centro inkopen doen voor hun geplande festiviteiten va morgen. Ik leg me even op mijn bed om te rusten en als ik terug wakker wordt kom ik tot de vaststelling dat het al half één is en dat mijn dutje vijf uur geduurd heeft. De meisjes leggen de laatste hand aan de lasagne en de cakes die ze hebben klaargemaakt voor hun afscheidsetentje met de juffen morgenmiddag.


a caballito

Zaterdag 19 mei 2012

De pick-up wordt geladen voor een dagje haciënda, dat wil zeggen volgeladen met worstjes en kip voor de barbecue en jonge meisjes die er geroosterd zullen uitkomen, zoals later zal blijken.
Geovanny die nog moet oefenen, neemt het stuur en op hoop van zegen dat we geen controle tegenkomen rijden we richting Los Vergeles, wat zoveel wil zeggen als ‘de moestuinen’. Het zijn wel heel grote tuinen en de meisjes verwonderen zich over de uitgestrektheid. Vanaf het bovenkanaal gaan de liefhebbers te paard verder. Het heeft vannacht nog geregend, dus er moeten nog een aantal hindernissen overwonnen worden. De brug is voor de vierde keer hersteld, maar ligt alsmaar dieper zodat achter de brug de helling steil is om op te klimmen, maar we geraken boven. We doen er lang over en de vierwielaandrijving is echt wel nodig, maar geraken uiteindelijk helemaal boven. Sebastian en zijn buurman (el profesor, zoals Sebastian hem noemt) begeleiden de paarden, die ze niet echt vertrouwen met de meisjes op de rug.
Boven gekomen blijkt nog maar eens dat op de haciënda de zon altijd harder brandt, en dat niet enkel de bleke velletjes opmerkelijk veel kleur hebben gekregen.
Sebastian en de ‘profesor’ improviseren een barbecue en Fiona heeft al schrik dat ze ook het vlees gaan beginnen braden, maar terwijl de rest de groenten bereidt, kan zij de kippenbillen en de worstjes braden.
De twintig liter water die we onderweg gekocht hebben slinkt zienderogen. De worstjes en kippenbillen smaken heerlijk en de papaya’s die ook verwondering wekken door hun afmetingen, worden uitverkoren als dessert. Terwijl sommigen maar niet genoeg kunnen krijgen van het paardje rijden, dalen anderen af naar de vijver om een plons te nemen in het water dat echter niet voor afkoeling zorgt wegens te warm.
De felle zon heeft ervoor gezorgd dat er zich alweer regenwolken aankondigen en die willen we voor zijn om niet in de modder te blijven steken. De volhouders dalen af te paard en de anderen zetten zich al in de laadbak samen met de pompoenen en de papaja’s. Jaden valt in slaap vooraleer we goed en wel vertrokken zijn en slaapt de hele weg door, zelfs de regendruppels kunnen hem niet meer wekken.
In de casita wordt er gedoucht en gesmeerd met crèmekes om het rood te verzachten.
De chinees van de wijk die volgens de meeste meisjes een aanrader is, krijgt vanavond bezoek van casita belga en maakt veel te veel eten, zodat ik met een doggybag naar huis terugkeer. Na een vermoeiende dag voorafgegaan van een korte nacht wordt ook de avond kort en is het al heel vroeg stil in de casita.

meer foto’s


gelukkige verjaardag

Vrijdag 18 mei 2012

Vandaag is Sanne jarig, de vriendinnen zorgen voor een vroeg ontbijt want om zeven uur vertrekken ze naar school. Ik voer hen er naartoe want er moet een heleboel materiaal meegenomen worden voor het feestje dat ze hebben voorbereid met de kleuters.
De Arteveldestudenten gaan hun laatste dollars opkopen aan souvenirtjes in de Mercado Artesanal.
Er worden nog inkopen gedaan voor het feestje en tegen de middag wanneer Sanne, Lore en Sofie van school komen, staan de pannenkoeken klaar. Martine en Ayla van de vroedvrouwen voor Ecuador komen toevallig langs en kunnen mee aan tafel schuiven.
Om twee uur zou de pomp (die moest worden ‘rebobinado’, zoiets als herwikkeld vrij vertaald) klaar staan, maar als we om drie uur toekomen, hebben ze nog een uur nodig. Ik kan helaas niet wachten want ik moet nog langs de garage en de frietjes voor het feestje vanavond moeten nog gemaakt en voorgebakken worden.
Daar kan ik uiteindelijk om vijf uur aan beginnen. Gelukkig komt Yadira me een beetje helpen, terwijl Jaden zijn hartje ophaalt in het zwembad.
Ondertussen hebben Sanne, Sofie en Lore voor een afspraak gezorgd in het schoonheidssalon. Die hebben ter gelegenheid van de verjaardag een make-over besteld. De make-over wordt beperkt tot haren en handen en maar goed daarmee is Betsy vier uur zoet.
Om zeven uur zijn alle voorbereidingen voor het feestje getroffen, maar het feestvarken zit nog even vast in El salon de belleza. We besluiten dan maar alvast aan de aperitief te beginnen, waar Geovanny zijn werk van gemaakt heeft, het wordt uiteraard een cocktail casita, maar er is ook mojito voorzien.
Maar dan staan de zwemleerlingen aan de deur die door Artevelde zijn uitgenodigd om naar het circus te gaan dat sinds gisteren staat opgesteld op het recreatieplein achter de casita.
Het wordt dus een gezellig onderonsje met Maria Fernanda, Yadira, Geovanny en ikzelf, want Jaden is mee naar het circus.
Als dan uiteindelijk de meisjes toch komen opdagen, gaat de stop van de fles en stroomt de champagne, die per postpakket werd opgestuurd.
De Arteveldestudenten komen dan het feest vervoegen en zijn enkel ter wille van de kinderen in het circus gebleven, want hadden meer ambiance verwacht. De frietjes en worstjes en groentjes met bijhorende dipsausjes waaronder de alom geprezen tartaarsaus worden zeer geapprecieerd. Het feest gaat in crescendo en als apotheose staat er chocomousse op het programma, maar dan is het al 2 uur ’s nachts. Het feest dooft stilaan uit want morgenvroeg is een uitstap naar de haciënda gepland.

meer foto’s


veel en hard werken

Dinsdag, woensdag, donderdag 15, 16, 17 mei 2012

Voor de meisjes van Artevelde gebeurt alles vanaf nu voor de laatste keer, nog een weekje en zij vertrekken terug naar België.
Voor de rest wordt er heel hard gewerkt aan de aansluiting van de afvoer aan de riolering.
De watertoevoer zorgt voor problemen, er is water genoeg alleen de pomp doet het niet meer en de pomp die moet dienen in geval van nood is niet aangesloten, daar zijn problemen met het stopcontact.
Ook de pick-up verdient wat aandacht en krijgt dus een grondige onderhoudsbeurt. Het wordt dus een technische driedaagse met heel wat heen en weer rijden om pomp en auto te brengen en halen naar en van de hersteller, materiaal aan te halen voor de aansluiting van de afvoerbuizen enz.
Ook de voorbereiding van het feestje dat vrijdag gepland is voor de verjaardag van Sanne en het laatste weekend van de Arteveldestudenten vraagt wat investering in tijd.
Een probleem surplus wordt veroorzaakt door de onmogelijkheid om geld af te halen. Het probleem doet zich voor en in alle banken, ik probeer ongeveer 20 verschillende automaten bij 5 verschillende banken.

meer foto’s


mira, mira, mira, …

Maandag 14 mei 2012

Om zeven uur stappen we met picknick voor 50 kleuters de pick-up in want we gaan op uitstap naar El Pantanal, een dierentuin even buiten Guayaquil. Om acht uur stappen Sofie en Sanne met de vierjarige kleuters de bus op. Voor de driejarigen is volgende week een andere uitstap gepland. Vanaf het moment dat we de wijk uitrijden klinkt het langs alle kanten ‘mira, mira, mira, …’ Ze komen ogen tekort en zien aan alle kanten dingen die ze blijkbaar zelden zien. De dieren in El Pantanal zijn zeer verzorgd en de tuin is erg mooi ingericht, de gidsen heel enthousiast, de uitstap wordt dus een succes. De terugweg wordt veel rustiger want van de opwinding op de heenweg en de belevenis valt de helft van de kleuters in slaap in de bus.
Sofie en Sanne hebben elk een pakje ontvangen dat moet afgehaald worden in het postkantoor van Alban borja, dat wordt dus weer een oefening voor Geovanny om ons daarheen te voeren.
Vandaag geven de studenten van Artevelde hun laatste Engelse les en daarbij hoort natuurlijk ook de officiële uitreiking van de diploma’s. De leerlingen kunnen met moeite afscheid nemen en er worden nog adressen uitgewisseld met de bedoeling om in het Engels verder te kunnen corresponderen.
Het selecteren, bewerken, bekijken en uitwisselen van de foto’s van het voorbije weekend wordt een avondvullend programma.

el pantanal

diploma uitreiking


woorden schieten tekort

Weekend 12 en 13 mei 2012

Hoewel ik dikwijls hoor dat het leuk is om mijn blog te lezen en dat ik leuk kan vertellen, schieten voor de rest van het weekend woorden tekort. Ik denk dat de beelden hier meer kunnen vertellen dan al wat ik hier zou kunnen schrijven dus: geniet van de beelden zoals wij genoten hebben van de belevenissen.

foto’s zumbahua

foto’s quilotoa

foto’s tsachilas


feliz día en aventura

Vrijdag 11 mei 2012

Vandaag wordt op de schooltjes moederdag gevierd. Overal in het land worden dit weekend de ‘madre símbolo’ verkozen en dat is in ‘Los amiguitos de Menbol’ niet anders. Er wordt gezongen en gedanst en gegeten en gedronken tot de middag. En dan is het haasten om op tijd terug in de casita te zijn waar den John ons komt ophalen voor een laatste gezamenlijke weekenduitstap.
Het wordt alweer een avontuurlijke ontdekkingstocht. We komen volgens schema aan in La Maná en gaan zoals gepland op zoek naar de ‘zeven watervallen van Zapanal’. Daarvoor moeten we 14 km de rimboe in over slechte weg, maar als we uiteindelijk bijna de watervallen bereiken, verandert de weg in een rivier en is de enige manier om verder te komen te voet. Het is ondertussen hevig beginnen te regenen en Fiona en ik besluiten even op verkenning te gaan.
We besluiten uiteindelijk om het avontuur morgen verder te zetten, want het is al laat geworden en het zal vlug donker worden. Het stuk weg dat we het laatste uur hebben afgelegd, is er niet naar om in het donker terug te rijden, dus rijden we meteen terug naar La Maná. Daar gaan we op zoek naar een hotelletje en nog iets om te eten. De Kempen gaat na het eten meteen naar bed want is doodmoe van de drukte rond het moederfeest.
Artevelde wil nog wel een stapje in de wereld zetten en zo belanden we in een karaokebar die we aanvankelijk voor ons alleen hebben en waar zelfs heel wat Engelstalige liedjes op de lijst staan. Het lijstje wordt helemaal afgewerkt al krijgen we iets later wel wat concurrentie van Ecuadoriaanse zangers die écht kunnen zingen. La Maná is zowel overdag als ’s nachts vol leven, sommigen hebben daar geen last van en slapen door alles door. Fiona echter gaat in haar beste Spaans van haar oren maken op het balkon, maar dat heeft op de Ecuadorianen niet veel effect.

foto’s moederfeest

foto’s kinderopvang


een drukke werkweek

Dinsdag 8, woensdag 9 en donderdag 10 mei 2012

Vandaag heeft Geovanny zijn vrije dag, alle toeristen zijn vertrokken, zodat ik sinds lang alleen aan de ontbijttafel zit.
Ik krijg ook weer wat tijd om verder te werken aan de planning voor de zomer. De reserveringen van de hotelletjes, de busroutes voor de verschillende groepen, de indeling van de kamers. Er is terug wat mogelijkheid tot werken sinds er terug internetverbinding is. De studenten werken nu ook verdeeld over de dag, de Kempen in de voormiddag, Artevelde in de namiddag.
De maestro die ’s middags zou komen voor de aansluiting van de afvalwaterputten aan de riolering komt niet opdagen, dat maakt het ook alweer wat rustiger, zodat ik goed kan doorwerken.
De studenten van de Kempen richten het terras in als knutselruimte want vrijdag is het moederfeest in het schooltje en er moet nog een en ander voorbereid worden, maar dat zijn we hier gewend van kleuterleid(st)ers.
De studenten van Artevelde komen enthousiast terug van hun lessen in het ‘colegio’. Fiona verteld vol bewondering over de kunst van het ‘ropeskippen’ van de jongens, die doen dat volgens haar zelfs op handen en voeten en op hun rug en ze heeft de bewijzen vastgelegd op foto.
Om 10 uur is het stil in de casita want morgen moet iedereen om half zeven vertrekken.
Om half zeven staat iedereen klaar om naar school te vertrekken behalve Nele die niet geslapen heeft van de buikpijn en dus in bed blijft. Op dat moment staan ook Marissa en Kevin voor de deur die met de nachtbus van Peru gekomen zijn en een dagje komen logeren, vooraleer ze hun reis door Zuid-Amerika verderzetten. Marissa is verpleegster en wordt direct ingeschakeld om Nele haar gezondheidsprobleem op te lossen. Het koppel hoort bij de tapploeg van Taalfabet en kennen langs die weg ook Geert en Pascale, die met de kindjes langskomen om een goeiedag te zeggen.
De maestro komt deze keer wel langs om het afvoerprobleem op te lossen en Geovanny gaat met hem op stap om cement, zand en steentjes, betonblokken en buizen van allerlei formaat aan te kopen. De Mi Comisariato van den bouw kan niet leveren, dus wordt de pick up ingeschakeld om het materiaal op te halen. Vermits Geovanny zijn rijbewijs vernieuwd is, ben ik niet meer de chauffeur, maar heb ik deze keer een chauffeur!
Ook donderdag oefent Geovanny zij rijkunsten en rijden we naar het centrum om een pomp en nog wat elektrisch materiaal (blender, tooster, … ) te laten repareren. We gaan ook nog op zoek naar afvoerbuizen maar tegen de middag ben ik de stad en het wachten zo beu dat we met al wat we hebben, terugkeren naar de casita.
Na de middag ga ik met Maria Fernanda de tour van de banken en de inkopen doen.
Lore heeft van een mama van een kindje van haar klas maracuya gekregen en dat is natuurlijk een gelegenheid om Geovanny hen de heerlijke cocktail casita te leren maken. Hij verwacht ’s avonds echter bezoek van zijn de zus van Yadira met man en kind, dus die worden ook uitgenodigd voor de proeverij.


Surfen in Canoa

Zondag 6 mei 2012

Bij het ontbijt wordt geïnformeerd naar surflessen en surfborden. Vanaf 11 uur zijn de golven optimaal, dus tot dan worden alle kraampjes met juweeltjes en prullaria nog maar eens bezocht en er wordt weer duchtig afgeboden en aangekocht. Om 11 uur staat iedereen dan op een plank behalve Fiona die liever nog schelpen gaat zoeken en Sofie die geniet van de zon.
Lore Kempen en Heleen krijgen les van Fabian en die doet dat heel goed. De golven zijn erg krachtig dus het rechtstaan op de plank vraagt veel inspanning en oefening. Sanne, Lore en Nele die al wat ervaring hebben, oefenen met vallen en opstaan. Sanne worstelt nogal met haar plank, Lore zoekt de juiste golf en Nele krijgt er niet genoeg van. Twee uur later worden de surfplanken teruggebracht en is het tijd om te douchen en in te pakken. We moeten vandaag de hele weg terug naar Guayaquil. Om twee uur verlaten we Canoa, om drie uur stoppen we in Portoviejo waar we nog eens lekker gaan eten in ‘El tomate’.
Dan wordt het rustig in de minibus van den John. Het surfen en het lekkere eten doet zijn werk en vele ogen vallen dicht.
Terug in de casita wordt er uitgepakt en gewassen en wordt alles voorbereid voor een nieuwe werkweek. Katelijne en Evelien, twee meisjes die op rondreis waren in Ecuador en morgen terug naar België vertrekken, zijn ondertussen ook terug aangekomen en maken zich klaar voor de vlucht.

meer foto’s


Bahía en Canoa

Zaterdag 5 mei 2012

In het eethuisje naast het hotel bestel ik een ontbijt met brood en ei en fruit, wat hier niet de gewoonte is. Rijst en vis zie ik op de borden van de locals liggen. Als ik terugkom van mijn strandwandeling staat de gastvrouw klaar met al wat ik gevraagd heb en nog meer en het smaakt heerlijk.

We overleggen wat het plan wordt voor de dag en vertrekken richting Bahía de Caráquez, het is echter te laat om de rit over het strand te maken (bij laag tij is dit een mogelijkheid). De baai is wondermooi, we maken even een strandwandeling en Heleen die haar slippers achterliet moet constateren dat ze door de Grote Oceaan zijn meegenomen, die van Lore Kempen werden nog gered door een waakzame strandbezoeker. Den John is gaan informeren naar de mogelijkheid om met een boot naar de eilanden in de baai te varen en wij maken van de gelegenheid gebruik om de Piguïnokar (onze Ola ) te plunderen.

Er wordt bijna gevochten om ons naar het eiland van het hart – Isla del Corazon – te mogen varen. We stappen in de eerste de beste boot en genieten van de zon, de wind, het water, het zicht en het gezelschap. De schipper brengt ons tot het ecologisch centrum in Porto Velo waar een gids ons de geschiedenis vertelt van Het eiland dat voor 100% uit mangroven bestaat en bewoond wordt door een fregattenkolonie die op dit moment nesten en jongen heeft. We stappen over op kano’s en varen door een natuurlijke tunnel die gevormd is door de mangroven die bovendien ook vol zitten met krabben. We moeten heel stil zijn om de jongen niet op te schrikken. Aan het andere eind van het eiland stappen we terug op de motorboot waar de gids niet kan ophouden met het vertellen van een heleboel interessante weetjes. Aan het eind van onze bootreis is het al ver na de middag en het middagmaal dat we nuttigen op de kaai van de baai smaakt overheerlijk. Deze keer krijgt het restaurant zowel voor het eten als voor de bediening en de vlotte afrekening een tien op tien.

We rijden over de 2,5 km lange brug die Bahía de Caráquez verbindt met San Vicente. Van daaruit is het nog een klein half uurtje tot Canoa langs een weg die alweer door een prachtig landschap loopt.

In Canoa zoeken en vinden we een heel gezellig hotelletje waar we vlug onze intrek nemen om nog van het strand te kunnen genieten. Lore en Nele zijn niet te houden en duiken direct de zee in. De rest ziet meer in een strandwandeling. De zon zakt langzaam in de Grote Oceaan en de verzameling schelpen groeit gestaag. Op de terugweg geraken we niet voorbij de talloze strandbarrekes waar het lekkerste fruit ons op de togen staat te verleiden om te stoppen voor een cocktail. Die laten we dus niet aan ons voorbij gaan. We stoppen met eentje als aperitief om nadien te gaan douchen en eten. ’t Is omdat we ’s middags goed gegeten hebben, dat ons avondmaal niet meer zo belangrijk is en maar goed ook want dat haalt nauwelijks drie op tien en het is niet de moeite om zo lang op te wachten. De cocktails nadien maken dat dan weer goed. Alle surf- en salsaleraars passeren de bar op zoek naar klanten en niemand ontsnapt aan een salsadans in het zand. Na het geven van nog wat goede raad ga ik bedwaarts, maar het duurt niet te lang of de rest volgt ook.

meer foto’s


Paja toquilla en paardenhaar

Vrijdag 4 mei 2012

Het is vandaag de laatste keer dat ik samen met Griet en Wim aan het ontbijt zit, want vanavond vertrekken zij terug naar België. Ik ga meteen na het ontbijt inpakken voor het weekend om zeker niks te vergeten, want wie weet met welke vragen ik straks weer overvallen wordt. Later blijkt dat ik toch nog een aantal dingen over het hoofd gezien heb.
Lore die tot 2 uur vannacht nog geprobeerd heeft om haar eindwerk door te sturen, is hier niet in geslaagd en heeft een briefje achtergelaten met de vraag haar wat vroeger van school te komen halen om toch nog de deadline te kunnen halen. Om 10 uur sta ik dus op Portete en om half elf in de Mi comisariato waar we nog inkopen doen voor de picknick.
Samen maken we ‘submarinos’, zo noemen ze hier ‘ne smos’ en we staan klaar als om half één den John ons komt oppikken voor alweer een avontuurlijk weekend. We nemen afscheid van Wim en Griet en rijden richting Jipijapa. De hevige winter (zo noemen ze hier het regenseizoen, alhoewel het bloedheet is dan) heeft ervoor gezorgd dat alles enorm begroeid is en ontzettend groen ziet. We rijden door prachtige landschappen. Het enige indrukwekkende aan Jipijapa is het enorme beeld van een maïskolf, waar we even stoppen voor een toiletbezoek en dan verder rijden richting Montecristi waar de enige echte Panamahoed gemaakt wordt. Ieder kiest er zich eentje naar eigen smaak uit, wat bij de ene al wat langer duurt dan bij de andere. De leuke touch van onze aankoop is het lint in paardenhaar, waarvan de authenticiteit moet bewezen worden door de geur (het ruikt nog naar paard). Ik had de rit naar onze eindbestemming Crucita gepland langs Portoviejo, maar volgens den John is de weg langs Manta mooier. We geloven den John en hij heeft warempel gelijk, we proberen de landschappen vast te leggen vanuit de auto, maar later blijkt dat de foto’s toch niet voldoende de prachtige realiteit weergeven. We komen toe in Crucita bij zonsondergang en genieten daarvan vooraleer een hotelletje op te zoeken. We kiezen voor Venecia en kijken vanop het balkon uit over de Grote Oceaan.
In een grote open bamboe hut met een dak van paja toquilla (waar ook de hoeden van gemaakt zijn) drinken we een heerlijke cocktail en bestellen we nadien ons avondmaal. De werkweek heeft ervoor gezorgd dat de meisjes van de Kempen een lange nacht nodig hebben en zij gaan na het eten naar bed. De meisjes van Artevelde zien een dansavond nog wel zitten en gaan op zoek naar een gelegenheid. Veel is er in Crucita echter niet te vinden en de Karaokebar is gesloten. We komen terecht in alweer een mooie bar waar op het eerste zicht een live bandje voor de muziek zorgt. Bij nader inzien blijkt het bandje te bestaan uit een gitarist met een micro en zijn makker met een keyboard, maar de kwaliteit van de boxen laat te wensen over. Het weinige publiek is hun vriendinnetjes, die duidelijk al veel pintjes gedronken hebben en een koppeltje in een hangmat. Als de meisjes beginnen te dansen, blijkt dat ze amper of helemaal niet meer op hun benen kunnen staan. Ze amuseren zich echter te pletter en zijn in de wolken als we mee gaan doen. Meteen ook groeit het publiek aan en komt er nog meer ambiance. De meisjes willen ons amper laten gaan als we besluiten uiteindelijk toch ook maar te gaan slapen. vooraleer naar bed te gaan wil Nele eerst nog even de zee in.

meer foto’s


geen internet

Woensdag 2 en donderdag 3 mei 2012

Alles is rustig vanaf half zeven wanneer de meisjes naar school vertrekken. Ik profiteer ervan om de hoop werk die zich opgestapeld heeft weg te werken, maar echt doorwerken zit er niet in. In het dispensarium hebben ze me nodig want de sleutel is kwijt en de enige originele ligt in de casita. Als dit is opgelost en ik weer aan het werk ben, komen de Spaanse studenten die dan toch besloten hebben om voor de maand mei bij ons te komen logeren. We maken een contractje op en ze installeren zich. Ik kom uiteindelijk aan werken toe, maar zonder internet is het slechts voorbereidend werk. Het is vlugger middag dan gedacht en er moet dus ook nog wat eten gemaakt worden.
De studenten komen terug van school alleen Sofie en Sanne dagen maar niet op en hebben bovendien geen gsm meegenomen. Volgens Fabiola, de directrice zijn ze een uur geleden vertrokken en als nog een uur verstrijkt, besluit ik samen met Lore op pad te gaan om te zien of ze ergens vast zitten.
Het verkeer zit effectief erg dicht maar Maria Fernanda laat weten dat ze aangekomen zijn, net even een winkeltje binnen om een appel terwijl wij daar passeerden blijkt later. Het is de bedoeling dat we samen gaan winkelen en dat ik mijn USB modem ga opladen in de winkel van CLARO (de Ecuadoriaanse Telenet) om uiteindelijk toch wat evaluatieverslagen en eindwerken te kunnen doorsturen. Om te skypen wordt het cybercafé voortaan gefrequenteerd, maar een minimum aan communicatie is mogelijk via de USB-modem.
Wim en Griet komen terug van hun uitstap naar Cuenca en Ingapirca en hebben weer heel wat verhalen, maar zijn ook weer blij terug in de casita te zijn al is het niet meer voor lang.
Donderdag is opnieuw werkdag en ik breng samen met Griet en Wim nog een bezoek aan de beide scholen waar de studenten nu volop aan het lesgeven zijn. Ook in de namiddag zijn weer de zwemlessen gepland maar tussendoor is er nog tijd voor een spelletje ter ontspanning. Bij het ontspannen hoort ook een cocktail en iedereen komt al een beetje in de stemming voor de laatste avond van Griet en Wim die we gaan vieren in La Resaca, een restaurant met terras op de malecón 2000 , waar je à volonté krabben kan eten en kan uitkijken over de Guayas.
Sofie, Lore, Sanne en Griet vertrekken al naar de mercado artesanal terwijl de zwemlessen gegeven worden en Wim is blij dat hij niet mee moet en later samen met ons naar de malecon kan.


rijst, bananen en cacao

Dinsdag 1 mei 2012

Iedereen wordt op zijn eigen tempo wakker. Ikzelf ga naar de bakker om broodjes voor de picknick en voor mijn ontbijt.
Tegen tien uur is iedereen klaar voor de uitstap. Sofie en Lore krijgen de les gespeld voor niemand die ze niet kennen de deur open te doen. Maria Fernanda is gaan les volgen, maar komt nog voor de middag terug.
Het duurt een hele poos voor we de juiste uitweg uit Guayaquil richting Salitre gevonden hebben. Als er al borden staan, zetten ze die hier namelijk achter de afrit in plaats van ervoor, zodat je er voorbij bent voor je het weet en dan kilometers moet rijden om terug de andere kant op te kunnen. Maar uiteindelijk geraken we Guayaquil uit en op de juiste weg in noordelijke richting. We rijden tussen de rijstvelden met ontelbare vogels naar Salitre, de camera’s houden zelden op met klikken en we maken ook enkele fotostops. Hoe dichter we bij Salitre komen, hoe meer cowboys we tegenkomen. In Salitre zelf is het opmerkelijk rustiger dan anders. Het is natuurlijk 1 mei en als we de rivier over rijden blijkt dat iedereen op het strand zit, vandaar dus het bijna uitgestorven stadje.
Dan rijden we langs de bananen- en cacaoplantages naar Thomas die met vrouw en kind de cacaoplantage onderhoud. Hij haalt hun tafel en stoelen buiten, zodat in alle comfort onder de cacaobomen kunnen picknicken. Nadien krijgen we een rondleiding in de plantage en een demonstratie van hoe de cacao en bananen groeien. Dan horen we dat verderop de rijstpelmachine aangezet wordt en gaan daar ook een kijkje nemen, maar moeten dan wel de stieren, varkens en kippen passeren.
Rond vier uur moeten we dan de terugweg aanvatten, want ik wel zeker voor het donker terug in de casita zijn en dat lukt weliswaar veel vlotter dan het vinden van de heenweg.
Sofie en Lore hebben hard gewerkt maar zijn daarvoor naar het cybercafé moeten gaan, want met het internet krijgen we weer eens geen verbinding. Volgens de buurvrouw zijn de telefoonkabels nog maar eens gestolen en wanneer we terug verbinding zullen hebben, is nog maar de vraag.
Ik ben uitgenodigd om bij de meisjes te gaan eten vanavond waarvan ik me vooral het toetje herinner: een meer dan geslaagde chocomousse. Alle voorbereidingen voor de lessen van morgen worden nog getroffen en het zal vroeg dag zijn, dus het wordt niet te laat.

meer foto’s


evaluatie

Maandag 30 april 2012

Voor Sanne, Sofie en Lore begint de dag alweer vroeg, om half zeven zijn ze de deur uit. De vier van Artevelde beginnen hun werkdag om negen uur met de voorbereiding van de wekelijkse cursus Engels. Wim en Griet zijn ook al vroeg uit de veren. Met alle info op zak vertrekken zij om tien uur voor een driedaagse uitstap naar Cuenca en Ingapirca (de Incaruïne).
Ik krijg het bezoek van twee Spaanse meisjes met een afgevaardigde van de Universidad Católica de Santiago de Guayaquil (verder afgekort als UCSG) die hier op uitwisseling komen studeren en een logeerplaats zoeken. Hen nog bij laten intrekken in het appartement bij de studenten zou de hoop te groot maken. Ik stel hen voor dat ze enkel een kamer kunnen krijgen. Ze moeten nog even nadenken over mijn voorstel en zullen iets laten weten.
De vier van Artevelde zijn halverwege hun stage en moeten dus een feedbackgesprek krijgen op basis waarvan het ‘Begeleidingsdocument niet-didactische stage’ moet ingevuld worden. Herhaalde malen worden deze gesprekken onderbroken door Geovanny en Maria Fernanda die met slotenmakers en loodgieters onderhandelen en mijn oordeel of fiat verwachten. Maar uiteindelijk krijgen ze allemaal hun feedback en weten ze weer waaraan ze moeten werken.
Na de middag wordt de Engelse les voorbereid en worden plannen gemaakt voor de vrije ‘día del trabajador’. Morgen 1 mei wordt er dus niet gewerkt, de scholen zijn alleszins gesloten en de meisjes willen wel eens graag naar de cacaoplantage, ons tweede landbouwproject. Sofie en Lore Kempen (eigenlijk is het Vermeulen) plannen een dagje werken voor school, ze hopen hun eindwerk af te kunnen maken. Geovanny plant ook een vrije dag samen met vrouw en kind. Maria Fernanda is van plan ook wat te studeren.
De meisjes gaan voor het avondeten naar de Rio Centro (het winkelcentrum) en brengen voor de picknick morgen sla en tomaten mee (al blijkt het later een Chinese kool te zijn).


Piñas en Zaruma en Rio Chico

Weekend 27-28-29 april

Uiteindelijk kunnen we om half twee aan onze reis beginnen. Milton heeft ons deze keer een minibus voor 11 personen gestuurd en we zijn met negen, dus de bagage moet het bagagerek op. Het busje heeft alle comfort, iedereen installeert zich en het blijkt knus en gezellig uit te vallen. Onze chauffeur stelt zich voor in het Engels, hij heet John en de rest van het weekend is hij voor ons ‘den Joooohn’. We vertrekken richting Machala en rijden door immense bananen-, cacao-, suikerrietplantages, overal ziet alles even groen, het hevige regenseizoen heeft ervoor gezorgd dat alles ontzettend gegroeid is. Voorbij Machala rijden we verder richting Peruaanse grens tot Santa Rosa van waaruit we de bergen intrekken tot Piñas. Het is donker als we daar aankomen maar met een zeer efficiënte (een woord dat zelden kan gebruikt worden in Ecuador) chauffeur hebben we na wat sightseeing ons hotel en een restaurantje vlug gevonden. Daar verwondert men ons nog eens door efficiëntie en goede service. We worden vlug bediend, de rekening wordt zelfs voorbereid en we krijgen alle toeristische informatie die we nodig hebben voor de volgende dag. De volgende morgen wordt daar ook ons ontbijt geserveerd met dezelfde vlotheid die uitzonderlijk is voor dit land.
Dan gaan we op zoek naar ‘La reserva de Buenaventura’ een natuurgebied waar ook een tuin met colibris zou kunnen bezocht worden. De tuin vinden we niet onmiddellijk maar het natuurgebied wel en dat nodigt al snel uit om het busje te verlaten en de benen te strekken. De wandeling is mooi, de begroeiing tropisch, de vlinders en vogels talrijk en de uitzichten prachtig. We hebben niet echt een doel maar dat zouden we echt niet hebben kunnen bereiken omdat een aardverschuiving (die het pad heeft weggeveegd) het onmogelijk maakt onze weg verder te zetten. Als een echte Robinson haalt ‘den Joooohn’ met zijn machete een aantal pompelmoezen uit een boom, zodat we ons aperitiefje al gehad hebben vooraleer we de busrit naar Zaruma aanvatten. Zaruma is een oud Spaans koloniaal stadje dat twintig kilometer verderop in de bergen ligt. De zichten onderweg zijn prachtig, maar het wordt al vlug duidelijk dat het hevige regenseizoen ook hier zijn tol heeft geëist. Hele stukken weg zijn weggezakt en hele stukken berg zijn op de weg gezakt. Het wordt dus een hindernissenrit, maar het blijkt de moeite want het stadje is erg charmant met erg smalle straatjes en houten gekleurde huizen met balkons en gaanderijen. We vinden een restaurantje op het kerkplein waar we de dagmenu bestellen. De kippensoep is overheerlijk al weten Lore en Lore het niet te appreciëren dat de Ecuadorianen niks van de kip laten verloren gaan en dus ook de poten in hun soep vinden. Het traditionele bergje rijst met kip of vlees wordt wel geapprecieerd. Ondertussen ben ik samen met Sanne poolshoogte gaan nemen in het hotel in de andere hoek van het plein en vanop het balkon zagen we dat het goed was. Na het inchecken ga ik even mijn licht opsteken in het toeristisch informatiebureau om te informeren of we een goudmijn kunnen gaan bezoeken. Tot drie uur blijkt die nog open te zijn, dus stappen we onmiddellijk terug in ons busje om aan de rand van de stad de mijn ‘El Sexmo’ te gaan zoeken, die niet meer in gebruik is maar als museum dienst doet en waar we rubberlaarzen en een helm krijgen en de gangen ingeloodst worden. We zien de aders nog lopen maar het goud is allemaal verwijderd.
We verlekkeren ons op de koffie en gebakjes van Doña Cleme waar de gids ons naartoe stuurt, maar bij aankomst blijken de ‘dulces’ enkel snoepjes te zijn die weliswaar nog ambachtelijk bereid worden. Geladen met volle zakken snoep gaan we dan in de stad op zoek naar koffie en gebak en dat is in Zaruma (uitzonderlijk voor Ecuador) gemakkelijk te vinden. Fiona (die in België brandweervrouw wil worden) wil een geleid bezoek aan de ‘Cuerpo de bomberos’ en zorgt er dus ook voor dat ze dat krijgt. Veel moeite moet ze daar niet voor doen, de brandweermannen (3 zijn er van dienst vandaag) laten haar zelfs hun pak en botten passen en voor Fiona is dat zelfs niet veel te groot, voor Nele zit het iets ruimer. Ook de kleurrijke kerk verdient een bezoekje en daarna zijn de winkels aan de beurt. Veel artisanale spullen zijn hier echter niet te vinden, het zit meer in het bazar- en rommelmarktgenre. We gaan af op de reuk om een restaurant voor het avondeten uit te kiezen, maar laten ons bedriegen door de geur. De maaltijd wordt geanimeerd met spelletjes waarbij er maar weinige kunnen raden wie ze precies zijn en gefrustreerd opgeven met zoeken naar hun alternatieve identiteit.
Het feestcomité faalt, er is zelfs geen cafeetje te vinden waar een pintje kan gedronken worden. Uiteindelijk belanden de fuifnummers nog op een verjaardagsfeestje, waar ’s morgens uitgebreid verslag wordt van uitgebracht. De dag begint druilerig en we bezoeken het ‘museo municipal’ waar allerlei antiquiteiten tentoongesteld worden.
Vanop het hoogste punt boven de stad hebben we een fantastisch zicht. Van daaruit vertrekken we terug richting Piñas met de bedoeling om de ‘cerro Pata Grande’ op te rijden en te voet af te dalen. De beklimming met het busje is echter niet haalbaar, door de regen is de weg moeilijk berijdbaar en wanneer ‘den John’ achterwaarts terug naar beneden wil rijden, willen de meeste passagiers uitstappen en te voet naar beneden. Er is er maar één die het volste vertrouwen heeft in ‘den John’, maar ik heb dan ook wel al wat ervaring met beklimming en afdaling van modderige wegen naar en van de haciënda.
We laten de Pata Grande voor wat hij is en gaan nog eens op zoek naar de tuin met de kolibries. Deze keer vinden we ze, maar ze blijkt gesloten voor onderhoud. Onderhoud dat blijkbaar niet effectief is want de toestand ziet er erg onderkomen uit. Fiona stelt voor een alternatief te zoeken in de toeristische informatie die we kregen in Zaruma. We gaan voor een waterval onderweg naar Guayaquil vanaf Santa Rosa terug een eind de bergen in. We vinden de Río Chico en rijden een eind stroomopwaarts langs het riviertje, tot we besluiten te voet verder te gaan tot de weg plots ophoudt. Ik informeer bij een local of we de rivier verder te voet kunnen volgen en die bevestigt ons dat het langs de linkerkant te doen is. Het wordt een avontuurlijke tocht vooral omdat we niet voorzien hadden dat een stevige stapschoen hier het aangewezen schoeisel voor zou zijn. We bereiken uiteindelijk de waterval, maar ook badpak hadden we niet meegenomen, dat zat nog in de bus waarmee den John langs een alternatieve weg naar boven was gereden. Het gebrek aan gepaste zwemkledij kan Wim, Lore, Nele en mijzelf niet tegenhouden om een duik te nemen in het heerlijke water. De beklimming is niet evident en de vraag rijst of verder gaan haalbaar is. Nele en Lore gaan in hun ondergoed op ontdekking als ineens boven de waterval den John verschijnt, wat de anderen de moed geeft om de tocht stroomopwaarts verder te zetten. Boven gekomen worden de badpakken uitgehaald en geniet iedereen van de verkwikkende maar sterke stroming. Aan de overkant heeft zich een familie van een man of twintig geïnstalleerd met barbecue waar een soep met cangrejo (krabbensoep) op bereid wordt. Wij hebben geen picknick voorzien en ik ga gretig in op het aanbod om te proeven van de heerlijke soep. Iedereen wil wel eens proeven en al snel worden er poten en scharen gebroken en opgepeuzeld.
En dan is het avontuur voorbij en rijden we terug richting Casita Belga en de zichten over de rietsuikervelden en bananenplantages blijven fantastisch bij de kleuren van de ondergaande zon als daar zijn oranje, rood, blauw, paars en rose die weerspiegelen in het water van de rijstvelden.
Den John brengt ons op tijd weer thuis om het weekend af te sluiten in de Chuchuranga. De geplande spelletjes schieten erbij in want iedereen wil nog skypen en mailen en de foto’s van het voorbije weekend opladen.

veel meer foto’s