Archief voor mei, 2012

frontera Ecuador-Peru

Donderdag 24 mei 2012

De boot om terug naar de overkant te geraken vertrekt om 8.15u maar zo lang wordt er niet geslapen. Aan de steiger wachten we op de boot die ook de plaatselijke leerkrachten naar het eilandje moet brengen. De meisjes volgen de schoolgaande jeugd naar het plaatselijke schooltje (de beroepsmisvorming begint al voor ze zijn afgestudeerd). De start van de schooldag (8:00u) is dus afhankelijk van het aankomstuur van de boot (8.15u). Dat er hieraan dus best een aanpassing gebeurt, is nog niet bij de Ecuadoranen opgekomen.
De boot brengt ons netjes terug naar het vasteland en daar gaan we de auto zoeken in de garage waar 24u bewaking zou zijn. We vinden echter niemand thuis, maar de auto zien we nog wel veilig opgeborgen staan, hoewel we er niet bij kunnen, vanwege achter slot en grendel. Even later komt de bewaker toe die even naar de markt was en dan kunnen we toch vertrekken. Bij de warme bakker gaan we even langs om te ontbijten en de koffiemachine belooft verse koffie, maar helaas staat de machine niet aan, dus stel ik me maar tevreden met oploskoffie, die nog even gehaald wordt in de winkel.
We rijden verder richting Peruaanse grens met de bedoeling om even een omweg te maken langs het versteende woud van Puyango als de weg daar naartoe niet te slecht is. De weg belooft ook al veel goeds, de eerste kilometers althans is het een nieuw aangelegde betonbaan, maar na enkele kilometers merken we dat de aanleg nog volop bezig is, wat maakt dat de rit toch langer duurt dan verwacht. Het uitzicht is echter prachtig en zeker de moeite waard. Als we uiteindelijk aankomen aan het bos worden we ontvangen, begeleid en krijgen we op de wandeling een deskundige uitleg over het ontstaan van dit versteend woud. Het is alweer bloedheet en hoewel we voortdurend voor de zon beschut worden door de bomen is het toch weer zweten. Dat maakt dat we na de wandeling het water opzoeken, deze keer in de vorm van een zijriviertje van de Puyango waar we picknicken en Lore en Sanne de loop van de rivier een andere wending geven door het bouwen van een dam.
Ondanks de wegenwerken bereiken we toch nog op een redelijk uur de Ecuadoraanse grens waar we aan het loket ‘salida’ (uitgang) een stempel in ons paspoort krijgen, het duurt wel even want het systeem is nogal traag meldt men ons. Na Ecuador te zijn uitgereden, rijden we vijf kilometer verder naar de grens van Peru. Daar is het systeem niet enkel traag, het werkt er gewoon helemaal niet, dus worden we naar een ander kantoor gestuurd waar er manueel nog briefjes worden ingevuld en met stempel en stempelkussen gewerkt wordt en dat werkt, alleen moet de stempel nog met een andere stempel bevestigd worden. We kunnen uiteindelijk dus helemaal legaal Ecuador uit en Peru in, maar dat geldt enkel voor onszelf. De auto dat wordt een ander paar mouwen, die moet namelijk ook geregistreerd worden in het Peruaanse systeem en daarvoor zijn papieren nodig. Die hebben we, maar de naam op de inschrijving komt niet overeen met die in mijn paspoort, en dus moet ik in het bezit zijn van een volmacht van de eigenaar om de auto de grens over te krijgen. Al mijn argumenten, de overtuigingskracht en de charmes van de meisjes mogen niet baten, maar … misschien kunnen twintig dollar zijn overste toch wel overtuigen stelt de hulpvaardige douanebeambte voor. Als dat ook niet helpt en we bijna hopeloos denken aan terugkeren, tipt hij ons dat er nog een andere grensovergang is, waar we ons geluk kunnen proberen. Daarvoor moeten we eerst Huaquillas door geraken, een heel druk stadje waar het markt is en waar geen verkeer door komt. Met een omweg bereiken we de grenspost maar daar zijn ze al even onvermurwbaar. Daar stelt Santiago, een erg hulpvaardige douanebeambte voor dat we het risico nemen zonder ‘permiso’ tot Puerto Pizarro te rijden (onze geplande eindbestemming voor vandaag en slechts 15km verder). Voor het geval we toch politie zouden tegenkomen, geeft hij ons zijn telefoonnummer, zodat hij ons uit de nood zou kunnen helpen. Voor de rit naar Zorritos die we zaterdag gepland hebben moeten we hem ook maar bellen, dan rijdt hij mee, zodat we geen problemen krijgen.
Ondertussen is het al pikdonker geworden en ik ben blij als ik Puerto Pizarro binnenrijdt want de weg is niet verlicht en de tegenliggers hun lichten zijn niet afgesteld. In Puerto Pizarro staat Rigoberto ons al op te wachten, die werd verwittigd door Santiago om er zeker van te zijn dat we goed waren aangekomen en ons de weg naar het hotel te tonen, die ik al wel wist. Rigoberto heeft ook een boot om ons morgen rond te varen op de tour van de vijf eilanden, maar hij wil wel om zeven uur vertrekken bij hoog water omdat hij anders door de mangroven niet kan. Hij zal voor ontbijt zorgen dat we dan op de boot kunnen nuttigen. De meisjes vonden de Ecuadoranen al heel vriendelijk maar nu kunnen ze niet meer over van zoveel attentie. Het hotel valt ook wel in de smaak vlak bij de malecon met zwembad en een grote, nette badkamer. De auto wordt veilig opgeborgen in de garage van het hotel. In het restaurant van ‘Las gemelas’ krijgen we een lekkere maaltijd geserveerd. Op het plein zijn kinderen aan het voetballen met een plastieken fles, wat maakt dat de meisjes hun laatste opblaasbare ballen, ballonnen en kleurpotloodjes beginnen uit te delen, waardoor in een mum van tijd alle kinderen (en hun ouders) weten waar we zitten.

Advertenties

Er is er een jarig

Woensdag 23 mei 2012

Vandaag is Lore jarig en daarom wordt de dag alvast begonnen met een speciaal ontbijt. De overschot (vers fruit, cake, …) gaat mee in de frigobox want we zijn van plan de hele dag te blijven vieren. Sofie en Sanne versieren de Terracan zodat we niet vergeten dat we een jarige aan boord hebben. De bedoeling is niet te lang te rijden maar wel al in de richting van de Peruaanse grens. We nemen van de eerste keer de goede weg Guayaquil uit en richting Machala en onderweg wordt de jarige geanimeerd met tips voor het raden van haar geschenkje dat ze pas vanavond zal mogen openen.
In Machala rijden we meteen naar de Puerto Bolívar waar de bootjes naar de archipel Jambelí (http://nl.wikipedia.org/wiki/Archipel) vertrekken. Daar zullen we vanavond overnachten, maar dan moeten we eerst de auto ergens veilig kunnen opbergen want die kan niet mee overzetten. We vinden een garage waar we de auto kunnen parkeren voor de nacht en we kunnen een plaatsje veroveren op de boot. We hebben zelfs nog tijd voor een Magnum vooraleer die vertrekt, want aan de overkant zijn we niet zeker of we die gaan vinden. We varen tussen de mangroven en leggen na een half uurtje aan langs de steiger van het eilandje. Na even rond te kijken en al meteen de cocktailbar en de restaurantjes te spotten, vinden we ook onderdak in de suite van ToaToa. Na ons geïnstalleerd te hebben in ons huisje trekken we naar het strand om te genieten van zon, zee, zand en welverdiende rust en als we bijna zijn uitgerust gaan we verder op verkenning en laten ons verwennen met de grootste cocktail met het meeste verse vruchtensap die ik ooit gekregen heb. Veel honger hebben we daarna niet meer, dus gaan we gewoon zitten wachten op de zonsondergang die ook indrukwekkend is. Voor het avondmaal zitten we op een terras waar de golven ook bijna tot aan de voeten komen, maar op Jambelí zit je nergens ver van het water, want het lijkt of dat midden in de oceaan ligt. Voor het slapengaan worden alle gaten en spleten nog dichtgemaakt om te vermijden dat de kat van ToaToa ons vannacht komt bezoeken en dan kunnen we min of meer gerust gaan slapen.

meer foto’s


afscheid van Artevelde

Dinsdag 22 mei 2012

Ik ben al om vijf uur wakker en besteed mijn eerste uur van de dag aan het opmaken van de eindverslagen van de Arteveldestudenten, zodat ze dat vanavond meteen kunnen meenemen naar huis.
Dan worden de studenten van de Kempen naar school gevoerd met hun lading materiaal en op de terugweg rijd ik nog even langs de ‘lubricadora’ om er zeker van te zijn dat de auto voldoende olie en koelvloeistof enz. heeft om de volgende dag op reis te vertrekken.
Artevelde begint aan de opkuis van de kamers en het inpakken van de koffers. Er heerst enige ongerustheid over het gewicht van hun valiezen. Geovanny heeft een weegtoestelletje dat nog even moet voorzien worden van batterijen, maar waarmee uiteindelijk de studenten gerust gesteld kunnen worden. De verwondering is groot als blijkt dat nauwelijks de twintig kilo bereikt wordt. Het maximumgewicht wordt dus niet overschreden maar Nele heeft wel een probleem om haar koffer dicht te krijgen. Na de middag nemen ze hun tijd om afscheid te nemen van hun leerlingen in de wijk.
Ondertussen zijn Lore, Sofie en Sanne tevreden terug thuis van hun laatste dag stage en ze zijn enthousiast over de afloop.
Het uur van vertrek komt naderbij en dus spreken we allemaal samen nog eens af op het terras voor de officiële afsluiting van een heel leuke, vruchtbare, leerrijke buitenlandse stage. De pick-up doet nog eens dienst om de hele bende met bagage naar de luchthaven te voeren waar uiteindelijk definitief afscheid genomen wordt van Lore, Nele, Heleen en Fiona.


schooluitstap met de selectivo

Maandag 21 mei 2012

Vandaag hebben Sofie en Sanne met de jongste kleuters een uitstap gepland naar Parque Histórico, waar ze hopen naar de dieren te kunnen gaan kijken. Ik breng hen naar school, waar ze wachten op de bus die besteld is bij Milton en zoals vorige week tegen acht uur verwacht wordt. Wanneer ik om half negen in de casita aankom, gaat de telefoon met de melding dat de bus nog niet is aangekomen. Milton weet van niks en gaat informeren bij zijn personeel, hij belt me terug om me te verzekeren dat de bus onderweg is. Om kwart na negen belt een chauffeur van Milton aan de deur van de Casita met de melding dat hij een kabel van de elektriciteit in de straat heeft kapot gereden en of ik naar de elektriciteitsmaatschappij wil bellen om hem te komen maken. Ik verwittig eerst Sofie en Sanne dat de bus hier staat en niet naar het schooltje onderweg is. Zij stellen mij gerust met het nieuws dat Fabiola al bezig is met het organiseren van een alternatief programma voor de kleuters. De elektriciteitsmaatschappij wordt gebeld en aan de deur belt Marco Tulio die met zijn vrouw hier in de buurt was en even langskomt om nog eens over hun project in Salinas te praten. Ik breng hen de boodschap zoals afgesproken in de vergadering van de Fundación dat we voorlopig ons op de eigen projecten gaan concentreren, maar dat hun project me toch wel erg interesseert. We spreken af dat wanneer ik tijd en goesting heb met hen contact opneem om eens op bezoek te gaan bij de vrouwen die met de wol van de ceibo spinnen en weven.
Ondertussen zijn de kleuters met de selectivo (de lijnbus) naar de McDonalds geraakt waar ze hun hart ophalen in de speeltuin en bovendien een Happy Meal met cadeautje krijgen, wat voor hen een unieke ervaring is volgens Fabiola. Sanne en Sofie zijn ook enthousiast over het alternatief.
De lasagna wordt in de oven gezet voor Patricia en Mariëlla, de directrice en juf van Lore en voor Fabiola, Alexandra, Digna en Sahra, de directrice en juffen van Sanne en Sofie om hen te bedanken. Ze zijn allemaal heel tevreden over de stage en willen volgend jaar zeker nog andere studenten ontvangen.
Geovanny zet de jacuzzi klaar om de studenten van Artevelde die terugkomen van hun tweedaagse van hun laatste avond te laten genieten. Er is blijkbaar nog een deadline voor hun schoolwerk want na het brubbelbad kruipen ze met z’n allen achter de computer.
Yadira, die een cursus nagelverzorging volgt, maakt haar huiswerk en oefent op iedereen die zijn handen en voeten wil laten onder handen nemen. Ze doet dat met zoveel overtuiging dat het elf uur is voor dat alle kandidaten een beurt gehad hebben.
De auto wordt nog volgeladen met de cadeautjes voor de school zodat we daar morgen niet vroeger voor moeten opstaan en in de garage geparkeerd om te vermijden dat hij morgen leeg gepikt is.


la bahia

Zondag 20 mei 2012

Ik hoop op een rustige zondag want de laatste week en weekend laten zich voelen.
De Arteveldestudenten hebben voor hun laatste dagen nog een uitstap gepland naar Playas en de golf van Guayaquil en om 8.30u staat taxi Vicente aan de deur om hen naar de busterminal te voeren.
Sofie en Sanne hopen vandaag klaar te geraken met hun eindwerk, maar de megafoon van het circus komt roet in het eten strooien. Er komt alleen maar veel lawaai uit, wat vreselijk storend werkt.
Lore heeft een lijstje van materiaal dat ze als afscheidscadeau wil geven aan de leerkrachten van haar stageschool, gaande van telramen, muziekinstrumenten, ballen, schoolborden tot EHBO-kastjes en nog veel meer. We schakelen Yadira in om ons wegwijs te maken in de Bahia, een wirwar van straatjes met winkeltjes waar de Ecuadorianen voor een prikje alles op de kop gaan tikken. We vertrekken rond half een ’s middags, het lijstje wordt stelselmatig afgewerkt en het wordt vijf uur vooraleer we met een lading schoolmateriaal terug aankomen in de casita. Ik kan nog amper op mijn benen staan, mijn voeten en mijn knieën doen pijn, maar die van Lore ook, dus het ligt niet enkel aan mijn oude gewrichten.
Lore, Sofie en Sanne gaan ’s avonds nog naar de Rio Centro inkopen doen voor hun geplande festiviteiten va morgen. Ik leg me even op mijn bed om te rusten en als ik terug wakker wordt kom ik tot de vaststelling dat het al half één is en dat mijn dutje vijf uur geduurd heeft. De meisjes leggen de laatste hand aan de lasagne en de cakes die ze hebben klaargemaakt voor hun afscheidsetentje met de juffen morgenmiddag.


a caballito

Zaterdag 19 mei 2012

De pick-up wordt geladen voor een dagje haciënda, dat wil zeggen volgeladen met worstjes en kip voor de barbecue en jonge meisjes die er geroosterd zullen uitkomen, zoals later zal blijken.
Geovanny die nog moet oefenen, neemt het stuur en op hoop van zegen dat we geen controle tegenkomen rijden we richting Los Vergeles, wat zoveel wil zeggen als ‘de moestuinen’. Het zijn wel heel grote tuinen en de meisjes verwonderen zich over de uitgestrektheid. Vanaf het bovenkanaal gaan de liefhebbers te paard verder. Het heeft vannacht nog geregend, dus er moeten nog een aantal hindernissen overwonnen worden. De brug is voor de vierde keer hersteld, maar ligt alsmaar dieper zodat achter de brug de helling steil is om op te klimmen, maar we geraken boven. We doen er lang over en de vierwielaandrijving is echt wel nodig, maar geraken uiteindelijk helemaal boven. Sebastian en zijn buurman (el profesor, zoals Sebastian hem noemt) begeleiden de paarden, die ze niet echt vertrouwen met de meisjes op de rug.
Boven gekomen blijkt nog maar eens dat op de haciënda de zon altijd harder brandt, en dat niet enkel de bleke velletjes opmerkelijk veel kleur hebben gekregen.
Sebastian en de ‘profesor’ improviseren een barbecue en Fiona heeft al schrik dat ze ook het vlees gaan beginnen braden, maar terwijl de rest de groenten bereidt, kan zij de kippenbillen en de worstjes braden.
De twintig liter water die we onderweg gekocht hebben slinkt zienderogen. De worstjes en kippenbillen smaken heerlijk en de papaya’s die ook verwondering wekken door hun afmetingen, worden uitverkoren als dessert. Terwijl sommigen maar niet genoeg kunnen krijgen van het paardje rijden, dalen anderen af naar de vijver om een plons te nemen in het water dat echter niet voor afkoeling zorgt wegens te warm.
De felle zon heeft ervoor gezorgd dat er zich alweer regenwolken aankondigen en die willen we voor zijn om niet in de modder te blijven steken. De volhouders dalen af te paard en de anderen zetten zich al in de laadbak samen met de pompoenen en de papaja’s. Jaden valt in slaap vooraleer we goed en wel vertrokken zijn en slaapt de hele weg door, zelfs de regendruppels kunnen hem niet meer wekken.
In de casita wordt er gedoucht en gesmeerd met crèmekes om het rood te verzachten.
De chinees van de wijk die volgens de meeste meisjes een aanrader is, krijgt vanavond bezoek van casita belga en maakt veel te veel eten, zodat ik met een doggybag naar huis terugkeer. Na een vermoeiende dag voorafgegaan van een korte nacht wordt ook de avond kort en is het al heel vroeg stil in de casita.

meer foto’s


gelukkige verjaardag

Vrijdag 18 mei 2012

Vandaag is Sanne jarig, de vriendinnen zorgen voor een vroeg ontbijt want om zeven uur vertrekken ze naar school. Ik voer hen er naartoe want er moet een heleboel materiaal meegenomen worden voor het feestje dat ze hebben voorbereid met de kleuters.
De Arteveldestudenten gaan hun laatste dollars opkopen aan souvenirtjes in de Mercado Artesanal.
Er worden nog inkopen gedaan voor het feestje en tegen de middag wanneer Sanne, Lore en Sofie van school komen, staan de pannenkoeken klaar. Martine en Ayla van de vroedvrouwen voor Ecuador komen toevallig langs en kunnen mee aan tafel schuiven.
Om twee uur zou de pomp (die moest worden ‘rebobinado’, zoiets als herwikkeld vrij vertaald) klaar staan, maar als we om drie uur toekomen, hebben ze nog een uur nodig. Ik kan helaas niet wachten want ik moet nog langs de garage en de frietjes voor het feestje vanavond moeten nog gemaakt en voorgebakken worden.
Daar kan ik uiteindelijk om vijf uur aan beginnen. Gelukkig komt Yadira me een beetje helpen, terwijl Jaden zijn hartje ophaalt in het zwembad.
Ondertussen hebben Sanne, Sofie en Lore voor een afspraak gezorgd in het schoonheidssalon. Die hebben ter gelegenheid van de verjaardag een make-over besteld. De make-over wordt beperkt tot haren en handen en maar goed daarmee is Betsy vier uur zoet.
Om zeven uur zijn alle voorbereidingen voor het feestje getroffen, maar het feestvarken zit nog even vast in El salon de belleza. We besluiten dan maar alvast aan de aperitief te beginnen, waar Geovanny zijn werk van gemaakt heeft, het wordt uiteraard een cocktail casita, maar er is ook mojito voorzien.
Maar dan staan de zwemleerlingen aan de deur die door Artevelde zijn uitgenodigd om naar het circus te gaan dat sinds gisteren staat opgesteld op het recreatieplein achter de casita.
Het wordt dus een gezellig onderonsje met Maria Fernanda, Yadira, Geovanny en ikzelf, want Jaden is mee naar het circus.
Als dan uiteindelijk de meisjes toch komen opdagen, gaat de stop van de fles en stroomt de champagne, die per postpakket werd opgestuurd.
De Arteveldestudenten komen dan het feest vervoegen en zijn enkel ter wille van de kinderen in het circus gebleven, want hadden meer ambiance verwacht. De frietjes en worstjes en groentjes met bijhorende dipsausjes waaronder de alom geprezen tartaarsaus worden zeer geapprecieerd. Het feest gaat in crescendo en als apotheose staat er chocomousse op het programma, maar dan is het al 2 uur ’s nachts. Het feest dooft stilaan uit want morgenvroeg is een uitstap naar de haciënda gepland.

meer foto’s