Archief voor april, 2012

werkweek

Werkweek 23-27 april 2012

Maandag vertrekt Lutgart terug naar België, maar ze gaat eerst nog eens kijken in het schooltje samen met Wim en Griet en Pascale en de kindjes. Sofie, Sanne en Lore hebben een gewone stagedag en de vier van Artevelde bereiden zich voor op de Engelse les die gepland is voor deze namiddag. Ik begin ondertussen al aan de was, want dat is een hele stapel geworden en Estrella die moest komen wassen, komt niet opdagen.
Dinsdag is de laatste dag dat Guy en Henry hier zijn, dus een dag om hard te werken zodat alle puntjes op de i staan. Dat halen we niet, dus wordt er een ‘to do’-lijstje gemaakt. Voor de middag zijn de meisjes van de Kempen aan het werk en in de namiddag is het de beurt aan Artevelde want die doen vandaag stage in het collegio. In de voormiddag breng ik Wim en Griet naar de busterminal want die vertrekken naar Puerto Lopez en Isla de la Plata. Ik maak ven de rit gebruik om nog eens langs de vreemdelingenpolitie te gaan voor mijn censo, maar deze keer is het mijn eigen schuld dat ik onverrichterzake moet terugkeren, ik ben mijn paspoort vergeten. De man van de parking (die me nog kent van vorig jaar – zie mijn verhaal ‘op de bedeltoer’) zegt me bij het teruggeven van mijn wisselgeld: “Ik weet dat deze halve dollar nog naar mij terug zal komen.” Ik ben namelijk al vaste klant geworden door de geregelde bezoeken aan de vreemdelingenpolitie en de busterminal.
Woensdag gaan de meisjes van Artevelde samen met Lore naar de escuela en in de namiddag is het de wekelijkse spelnamiddag in de barrio.
In de voormiddag heb ik een afspraak met Milton om te onderhandelen over de busritten voor de rest van het seizoen. De komende weekends heb ik met de meisjes enkele uitstappen gepland die meteen als prospectie moeten dienen voor de groepen die in de zomer komen. Milton heeft dus een gedetailleerde lijst nodig van alle data met de bestemmingen, het aantal reizigers, enz. Dat wordt weer een hele tijd puzzelen. Door het drukke plannen van de komende reizen vergeet hij helemaal (en ik trouwens ook) om het over de afrekening van het voorbije weekend te hebben. Daar zal hij later ongetwijfeld nog wel op terugkomen. Ik leg de minibus vast voor het komende weekend, dan gaat de reis naar Piñas en Zaruma waar we op verkenning gaan.
Na nog een hectische namiddag kunnen Guy en Henry dan eindelijk afgezet en uitgezwaaid worden op de luchthaven.
Donderdag heeft het Ministerio de Salud een Feria georganiseerd in de wijk, de avenida principal wordt afgesloten en partytentjes worden opgesteld. Na de middag gaan we de eerste bijeenkomsten van het mamacafé bijwonen die gegeven worden door Martine van de vroedvrouwen voor Ecuador en de stagiaires ven KULeuven.
In de casita wordt de derde reeks zwemlessen georganiseerd en ik ga nog eens een poging wagen om mijn censo af te halen bij de vreemdelingenpolitie. Het enige wat ze daar voor mij kunnen doen is me een verlenging geven van mijn voorlopig bewijs van inschrijving. Ik kan dus nog eens dertig dagen verder en krijg bovendien een telefoonnummer waar ik kan informeren of het materiaal voor het maken van de paskes is aangekomen, zodat ik niet meer voor niks heel de stad moet doorkruisen.
Wim en Griet komen terug van hun uitstap en vertellen heel enthousiast over wat ze allemaal gezien hebben.
De meisjes van Artevelde vertellen heel geanimeerd over hun belevenissen op school. Fiona wil iets om handen hebben en bakt een cake, waarvoor iedereen even zijn laptop kan laten voor wat die is en rond de tafel gaat zitten. De plannen voor het weekend worden besproken en iedereen kijkt er al naar uit.
Vrijdag de laatste werkdag gaan Lore, Sanne en Sofie elk naar hun klasje en zorgen dat ze vlug terug in de casita zijn om op tijd te kunnen vertrekken. Ik rij met de rest nog vlug naar de Rio Centro om geld af te halen en inkopen te doen voor de picknick. De chauffeur laat het echter afweten zodat we gepakt en gezakt klaarstaan aan de deur van de casita en alvast daar picknicken.

meer foto’s


naar huis

Zondag 22 april 2012

De bus die ons moet komen ophalen is op tijd en al de bagage wordt ingeladen. Het is een grote bus, zodat iedereen zich zeer comfortabel kan installeren. We stoppen nog even om brood en water in te kopen, want de rest voor de picknick hebben we gisteren al ingekocht. In Salasaca op weg naar Ambato stoppen we nog even op een marktje waar we sjaals, dekens, sokken, … in alpacawol kopen. Alpaca zijn een soort lama’s met hele dikke zachte wol, die hier gesponnen, gebreid en geweven wordt. In Ambato volgt een discussie met de buschauffeur die niet langs Guaranda wil rijden omdat de weg daar slecht ligt en de rit veel langer zal duren. Ik wil wel langs daar om de paramo (de begroeiing van de bergen boven de 4000m) en de vicuña’s (het soort lama dat enkel op die hoogte leeft en een oranje pels heeft) te zien. Omdat het erg bewolkt is en de zichtbaarheid dus minimaal, omdat de meisjes het grootste deel van de tijd in de bus liggen te slapen, omdat we veel sneller terug in de casita zullen zijn, geef ik de onderhandelingen op en de chauffeur zijn goesting.
De Chimborazo zit, zoals vanmorgen ook de Tungurahua al, helemaal in de wolken en ook de rest van de reis valt er weinig te zien, daarom (en voor sommigen om wat slaap in te halen) vallen dan ook de meeste ogen dicht. Hoe dichter we bij de casita komen, hoe warmer het opnieuw wordt en wanneer we Guayaquil naderen zit iedereen alweer te zweten.
Even voor Guayaquil stopt de buschauffeur om te wachten op een minibus van Milton die ons komt oppikken om ons van hieruit tot de casita kan brengen, zodat de bus terug naar Ambato kan vertrekken. De grote bus vertrekt, maar nadat de minibus geladen is, blijkt dat die niet meer start. Een automecanicien moet er aan te pas komen, vooraleer we uiteindelijk het laatste stuk van onze reis kunnen aanvatten.
Geovanny heeft ervoor gezorgd dat de jacuzzi staat te borrelen als we thuiskomen en nadat alles leeggemaakt en uitgepakt en opgeruimd is, wordt daar volop van genoten, zodat iedereen weer opgeladen is voor een volgende werkweek.


politie escorte

Zaterdag 21 april 2012

Ik heb fantastisch geslapen en wordt wakker met de geluiden van de jungle en het ruisen van de Puyo. Iedereen is tamelijk vroeg wakker, alleen Nele slaagt erin door te slapen tot onze gastvrouw het ontbijt serveert. De natte spullen die nog niet helemaal of helemaal nog niet droog zijn worden ingepakt en we nemen de bus terug naar het stadje Puyo waar we op zoek gaan naar het apenreservaat. Als we dat uiteindelijk vinden, blijkt dat er nog maar een paar apen van hun vrijheid genieten en dat de rest in kooien gezet is. Volgens de vrijwilliger die ons te woord staat (en die een verband rond zijn arm heeft) is er controle geweest van het ministerie en hebben die een aantal apen meegenomen. Wat er precies gebeurd is, komen we niet te weten, maar er wordt wel gespeculeerd. Dan wordt Griet besprongen door Charly en ze is een beetje in paniek, Wim die haar wil redden, krijgt een agressieve reactie vanwege Charly en een vrijwilliger moet Griet te hulp komen om haar van Charly te bevrijden. Heleen en Lore laten zich niet intimideren en gaan met het aapje op de foto.
Ons avontuur in Puyo wordt afgesloten met een bezoek aan een atelier waar uit balsahout voornamelijk toekans en papegaaien gesneden worden. In de winkel van de ‘Casa de la balsa’ vindt iedereen wel iets naar zijn gading en is enkel Wim binnen de tijdslimiet uitgekeken.
We verlaten Puyo maar niet zonder eerst nog even te stoppen voor het middagmaal. Vooral de frietjes zijn erg in trek, Sofie en Lore Artevelde willen voor een dubbele portie zelfs hun rijst inruilen. Ook deze keer slaagt Lutgart er volgens mij niet in om alles op te eten zonder morsen.
Dan gaat de reis terug naar Baños langs dezelfde avenida de las cascadas maar vooraleer we het centrum bereiken wordt de minibus tegengehouden door de verkeerspolitie. Blijkt dat Milton voor zijn minibus niet de nodige vergunning heeft om met toeristen het land te doorkruisen en dat Giuseppy ons zal moeten gaan afzetten aan het hotel om vandaar met de politie naar Ambato te rijden waar de bus in beslag genomen wordt tot de juiste documenten voorgelegd worden. Wijzelf hadden voor vandaag geen uitstappen meer gepland, maar voor de terugreis van morgen hebben we natuurlijk wel een bus nodig. We worden dus op de parking van het hotel onder politiebegeleiding afgezet en daar worden alle natte spullen dan open gehangen om verder te drogen, wat geen probleem is want de zon is echt wel van de partij dit weekend. Een deel van de groep wil de thermale baden gaan bezoeken terwijl de anderen niet genoeg kunnen krijgen van winkelen en het marktje van Baños gaan afschuimen op zoek naar interessante koopjes. Het is waarschijnlijk geen toeval dat iedereen elkaar terug ontmoet in de koffie-, jugo-, cocktailbar die we eergisteren ook al een bezoek brachten. Aan de biljarttafel wordt Sanne eerst door Wim en daarna door mijzelf afgedroogd, maar tegen Lore Kempen kan ze uiteindelijk toch wel winnen.
Voor vanavond vinden we een restaurantje waar iedereen om ter lekkerst kan eten. Nele, Fiona en Heleen zijn onvermoeibaar en zetten nog een stapke in de wereld, terwijl de rest de klim naar het hotel aanvat.


hola vida

Vrijdag 20 april 2012

We rijden langs de ‘avenida de las cascadas’ richting Puyo met uitzicht op de Pastaza en zoals de naam het zegt ontelbare watervallen en -valletjes.
Vanuit Puyo gaan we op zoek naar de ‘reserva de hola vida’ een natuurgebied in de jungle waar we van plan zijn te overnachten. Onze zoektocht is succesvol en we reserveren boten om in de namiddag de rio Puyo mee af te varen en een cabaña om de nacht in door te brengen. Dan rijden we nog even dieper het oerwoud in waar we een wandeling willen maken. We hebben onze picknick meegebracht en kunnen dus nog eerst de innerlijke mens versterken.
Het weer valt mee, het is niet te heet en de muggen laten ons ook met rust, dus het wordt een aangename wandeling door de jungle met als apotheose de waterval hola vida. Lore en Sanne zijn het eerst uit de kleren om een voorzichtige duik te nemen, want er zijn geen tegels gelegd en het water is toch wel koud. De rest volgt, zelfs de chauffeur kan niet aan het water weerstaan en duikt er in met zijn jeansbroek in. We zijn net op tijd terug om aan een fikse regenbui te ontsnappen, maar er staat nog wel een afvaart van de Puyo op het programma. Wim en Griet kiezen hun privéboot uit (een uitgeholde boomstam), ik ga aan boord met de meisjes van de Kempen en de vier van Artevelde nemen plaats in de derde boot. Zoals ze dat gewoon zijn in het regenwoud klettert de regen en moet er gehoosd worden om de boten boven water te houden. Niemand blijft droog, maar Griet en Wim gaan bovendien stijf en stram terug aan land want ze hebben hun best moeten doen om hun bootje recht te houden dat bovendien iets lager in het water lag dan de andere.
Giuseppy brengt ons met de bus terug naar onze kampplaats waar alle natte spullen worden open gehangen om te drogen en de slaapplaatsen worden ingericht. Onze gastvrouw bereidt voor ons een heerlijk Ecuadoriaans avondmaal en met gevulde magen brengen we de avond door rond het kampvuur en spelen daar met de ganse groep ‘Time’s up’. Bij gebrek aan licht wordt het kampvuur aangewakkerd, maar dat maakt het dan weer te warm, zodat kaarsjes worden aangewend om bij te lichten en als die opgebrand zijn moet een zaklampje opgedraaid worden om voldoende licht te hebben. Ook om uiteindelijk ons bed te vinden moet er een zaklamp aan te pas komen, alhoewel Heleen er toch nog in slaagt om zich in het pikdonker te laten opschrikken door een ‘beest’. Het was trouwens ook Heleen die krokodillen gezien had in de Puyo.

meer foto’s


Baños con las chicas

Donderdag 19 april 2012

Na het ontbijt rijden we met de bus naar de mirador, het uitkijkpunt waarvan je een uitzicht hebt op de stad. We worden echter tegengehouden door de politie die ons om een duistere reden geen toegang wil verlenen tot de top, we vermoeden dat in het resort dat daar gelegen is een belangrijke gast moet beschermd worden (we vermoeden Angelina Jolie, die ook al op de Galapagos gesignaleerd werd) Een deel van de groep gaat de afdaling doen tot beneden en de rest gaat hen met de bus opwachten om nadien naar de dierentuin te gaan, waar we de dieren van de Andes en de jungle kunnen bekijken. De condor en de koningsgier maken indruk, maar vooral ook het uitzicht en de canyon waar de pastaza doorraast. Van daar rijden we naar de Pailon del Diablo, een indrukwekkende waterval. Ik bestel het middagmaal zodat we na de wandeling meteen aan tafel kunnen. Op het menu staan forel, tilapia en kip, allemaal met frietjes. Op de terugweg steken we met de tarabita (kabelbaantje) de machtige rio Pastaza over naar de Manto de la novia, een andere waterval. Sofie en Lore Kempen doen hun best om ervan te genieten, maar zijn blij als ze de overkant bereiken.
Van dit avontuur gaan we bekomen ons koffie-/jugo-/cocktailbarreke in Baños waar we een keuze hebben van de lekkerste dingen als daar zijn milshake, cappuccino, verse exotische vruchtensappen en cocktails. En dan breekt de shopwoede los, de meisjes leven zich uit in de winkeltjes met een immens aanbod aan ambachtelijk gemaakte juwelen, handtassen, sandalen, sjaals, tafeldoeken, en veel meer.
Het is al laat als we aan tafel gaan maar het wordt nog veel later vooraleer we eten krijgen en uiteindelijk ook de rekening. Nele, Fiona en Heleen zijn onvermoeibaar en zetten nog een stapke in de wereld, terwijl de rest de klim naar het hotel aanvat.


Riobamba en Baños

Woensdag 18 april 2012

De bus van Milton komt mooi op tijd, een bus voor zestien personen met Giuseppy als chauffeur. Iedereen is er klaar voor, de uitstap kan beginnen. We rijden vandaag richting vulkanen, kopen onderweg nog een voorraad fruit en houden ’s middags onze picknick op een hoogte van 3000m aan het eerste katholieke kerkje van Ecuador anno 1534. In Riobamba gaan we naar de loma de Quito, een uitkijkpunt waar je bij helder weer de vijf rondom gelegen vulkanen kunt zien. Op de loma is het helder maar er rond zijn teveel wolken om ook maar één vulkaan te zien. We dalen dus maar af naar het centrum waar we de groenten- en fruitmarkt bezoeken en verder ook het grote kerkplein. In de gauwte willen we nog ergens een kop koffie gaan drinken, maar dat is zonder de waard gerekend. Het duurt minstens een half uur voor we bediend worden, maar de meisjes vinden dat de chocomelk (want we zitten nu op een hoogte van 2700m en daar drink je chocomelk) de moeite was om op te wachten. De koffie daarentegen slaagt heel erg tegen. Als we een half uur later dan afgesproken terugkomen bij de bus liggen Giuseppy en Wim vredig te slapen en ze hebben nog niet gemerkt dat we te laat zijn. Met een half uur vertraging vertrekken we dan via Ambato naar Baños, waar we nog net in de schemering een glimp te zien krijgen van de Tungurahua. We nemen onze intrek in het hotel en dalen af naar het centrum op zoek naar een leuk restaurantje. Het wordt iets Italiaans waar iedereen zijn goesting vindt vaan forel tot pizza. In het restaurant komt Parmalat binnen, die blij is mij terug te zien met een groep toeristen, want dat betekent kassa kassa. Hij komt reclame maken voor de bar waar hij werkt en waar we na het eten verwacht worden. Na het eten gaan we dus naar de Leprechaun (zo heet de bar) want de winkeltjes beginnen te sluiten, het is immers al half tien. We installeren ons naast het kampvuur en worden getrakteerd op een welkomstshotje. Na de eerste cocktails gaan de benen los en Lutgart uit de bol. Ze beweert dat ze nog goed weet wat ze doet maar volgens Lore Artevelde kan ze daar beter niet prat op gaan. De jonge benen halen de beklimming tot aan het hotel zonder moeite, maar ik moet sleuren om Lutgart boven te krijgen die vreest dat haar hart het zal begeven.

meer foto’s


schoolbezoek

Dinsdag 17 april 2012

Ik neem Lutgart, Wim en Griet mee naar de school van Lore waar de kindjes netjes in uniform hun eerste echte les krijgen. De turnleraar houdt toezicht tijdens de speeltijd en vraagt of ik voor hem geen bijscholing kan organiseren in België. Als ik studenten naar hier kan brengen moet ik hem toch ook naar België kunnen helpen. Na dit bezoek gaan we met z’n allen nog eens langs bij Sanne en Sofie in Los amiguitos de Menbol maar daar is de schooldag al bijna om.
Na de middag brengen we nog vlug een bezoek aan de Rio Centro want er moet nog geld afgehaald worden voor de reis naar de Andes en het regenwoud en tomaten en tonijn voor de picknick. De picknickmand en thermos wordt in gereedheid gebracht en de spullen worden ingepakt zodat alles klaarstaat om morgen op tijd te kunnen vertrekken.
De meisjes van Artevelde geven hun derde Engelse les en zijn tevreden over de vooruitgang van hun leerlingen.

meer foto’s


eerste schooldag

Maandag 16 april 2012

Vandaag is het dus de eerste officiële schooldag voor Lore, Jaden en de meisjes van Artevelde hogeschool. In de school van Jaden worden alle juffen voorgesteld aan de ouders maar alleen Lore krijgt een staande ovatie. De meisjes van Artevelde komen in de namiddag pas aan de beurt want die staan in het middelbaar en die hebben les van 13.30u tot 19u zodat voor de middag (van 7.15u tot 12.30u) de lokalen door de lagere school kunnen gebruikt worden.
Ikzelf neem Griet en Wim mee voor een wandeling door de wijk en een bezoek aan het dispensarium. De wachtzaal zit stampvol en Dr. Carlos onderbreekt even zijn werk aan de tanden van een patiënt om een stand van zaken te geven.
Terug in de casita komen een voor een de leden van de fundación toe voor de vergadering. De voorbereidende vergadering van vorige week werpt zijn vruchten af, want we kunnen vlot en efficiënt alle geplande agendapunten afhandelen. Maria Fernanda maakt het verslag op en noteert de ‘to do’s’ en ik noteer de punten die moeten meegenomen worden naar de vzw in België.
Geovanny en ikzelf maken nadien een expres maaltijd klaar, maar het is toch alweer drie uur voor we aan de afwas kunnen beginnen.
Het is alweer een snikhete dag dus dat vraagt om wat afkoeling in het zwembad.
Sofie, Sanne en Lore nemen Griet (de tante van Lore) en Wim mee naar het centrum om daar het leguanenpark te bezoeken en het deel van de malecón dat we gisteren nog niet zagen.
De boekhouders zitten met Guy en Henry nog eens in vergadering, dus Maria Fernanda kan niet weg om naar de bank te gaan. Ikzelf neem Lutgart mee naar de Rio Centro waar we vaststellen dat er een probleem is met de elektriciteit. De airco is er uitgevallen en omdat er geen verse lucht of wind binnen kan is het er loeiend heet, iedereen loopt met papiertjes, kaartjes en handen zichzelf koelt toe te waaien. De winkels zijn half verlicht en waarschijnlijk zijn er met het informatiesysteem ook problemen want de bank staat helemaal vol en buiten staat er nog een rij van 20m aan te schuiven. Het is de bedoeling dat ik geld ga storten om de RSZ en andere taxen te betalen (morgen is de vervaldag), maar ik vermoed dat we vandaag niet meer aan de beurt zullen komen. Na een bezoekje in de Sweet & Coffee is de rij er nog niet korter op geworden en ook een beetje shoppen kan niet helpen. Om zeven uur is de rij uiteindelijk weg maar staat de bank zelf nog wel vol en wordt ze gesloten. Dat wordt dus terugkomen morgen.
In de casita zitten ze ondertussen al aan het aperitief en Henry heeft verse tonijn klaargemaakt met een heerlijk slaatje.
Lutgart heeft een mooie film meegebracht die veel toeschouwers krijgt en op groot scherm (de muur van de bar) bekeken wordt. Ik zie hem in stukken, want er ligt nog een berg was van de meisjes en de wasvrouwen zijn niet komen opdagen.


connecties

Zondag 15 april 2012

De companie van Sofie geniet van hun laatste dag in Ecuador en Wim en Griet nemen de tijd om een beetje te acclimatiseren. Tegen de middag trek ik met heel het gezelschap de stad in naar de malecon. We bezoeken het noordelijke deel met de monumenten, het recreatieve deel met speeltuin en fitometer, het park en het culturele deel en eindigen in de ‘comedor’ (foodcourt) van de studenten van Guayaquil waar we elk onze gading qua gerechten. Wim en Griet en de papa van Sofie zoeken iets Ecuadoriaans uit, Sofie en haar broer Tim geven de voorkeur aan frietjes à la Mc Donalds en ikzelf neem een slaatje van de KFC. Zodra de innerlijke mens versterkt is zijn we klaar voor de beklimming van de cerro Santa Anna, waar de wijk Las Peñas gelegen is, tot boven op de vuurtoren, waar de wind ons zweet kan opdrogen.
We keren op tijd terug naar de casita zodat er nog tijd is voor een duik in het zwembad alvorens de valiezen definitief toe gaan voor de terugreis. Rond vijf uur vertrekken we dan naar de luchthaven, waar geconstateerd wordt dat papa en broer geen vlucht hebben om acht uur maar om 17.50u. Het is op dat moment 17.45u en ze krijgen de melding dat ze hun vlucht hebben gemist. Het zweet breekt hen uit en ze vrezen het ergste, maar ik herinner me dat Santiago gisteren vertelde dat hij dienst heeft vandaag en ik laat hem dus dringend oproepen om ons probleem te komen oplossen. Dat lukt wonderwel heel snel, zodat de twee een zitje krijgen op de volgende vlucht naar Madrid van 20u en zoals Tim het graag heeft naast zijn papa en aan het venster, weliswaar op rij 38 maar dat vindt hij geen probleem. Het afscheid wordt zwaar maar Sofie begint dan maar al af te tellen naar het bezoek van haar mama die haar binnen zes weken komt bezoeken.
Terug in de casita overloop ik zowel met Sofie als met Griet en Wim nog de geplande uitstappen, zodat zij kunnen beslissen wat zij al dan niet willen mee doen. Voor Griet en Wim is dat duidelijk: alles en nog meer. Sofie zal eerst moeten bekijken wat ze kan regelen met haar stagebegeleider, want zij moet natuurlijk aan haar aantal stagedagen komen en ze heeft de laatste tijd wel al wat van Ecuador gezien samen met haar vriendje en haar broer en papa.
Las chicas zijn ondertussen op terugweg van de kust maar laten weten dat ze in de file staan. Omdat ze niet te veel tijd zouden verspillen met het wachten op een bus en omdat Wim met grote honger zit te wachten om samen met hen te gaan eten, ga ik hen onderweg al oppikken aan Puerto Azul, zodat ze niet helemaal meer naar de busterminal mee moeten.
Bij de chonero is het heel erg druk en het duurt een hele poos voor we zowel iets te drinken als te eten krijgen. Eerst arriveert het water dat Oscar even is gaan kopen in de winkel, het bier komt uiteindelijk ook en dan loopt hij nog eens terug naar de winkel om ook de cola te gaan kopen. Efficiëntie is dan ook een woord dat maar weinig Ecuadorianen in hun actieve woordenschat hebben staan, maar het zorgt wel voor animatie en dat komen we niet tekort evenmin als ambiance.


bezoek

Zaterdag 14 april 2012

Ik geniet van een rustige morgen, maar helemaal alleen dat lukt toch niet. Om 8 uur staat de jongen die het zwembad komt onderhouden aan de deur en om 10 uur krijg ik bezoek van Manolo, de architect, die Guy nodig heeft en hem niet kan bereiken. Gelukkig kan ik hem snel genoeg afschepen door hem diens telefoonnummer te geven. Om elf uur staat Geovanny er al, die zijn middag valt vroeg. Het blijft echter rustig en om 15u is Sofie (Artevelde) aan de beurt, die komt met haar papa en broer terug van Colonche waar ze haar stage loopt, want die moeten vóór vier uur hun huurauto terugbrengen naar Avis. Ik rij hen voor, want als je voor het eerst door Guyayaquil moet rijden is de weg door de stad vinden niet vanzelfsprekend. In de luchthaven, waar het kantoor van Avis is, komt Freddy hen ophalen, iemand die Sofie heeft leren kennen en die hen de stad wil tonen. We lopen daar Santiago nog tegen het lijf, die bij Iberia werkt, een vriend is van de casita en lid van de fundación.
Terug in de casita besluit ik nog even de auto te wassen, want ik zie niks meer door de achterruit en de rest van de auto is al even vuil. Het heeft al een paar dagen niet meer geregend, dus is het nu misschien de moeite om al het slijk er af te wassen. De laatste dagen lijkt het er op of het regenseizoen gaat toch nog ten einde lopen. ’s Morgens en ’s avonds komt er ook al een windje en de nachten zijn niet meer zo zwoel.
Tegen de avond krijgen we nog een bezoekje van Chiquilin en dan is het tijd om de volgende gasten te gaan ophalen in de luchthaven.
De vlucht is goed op tijd en het is dus niet te lang wachten voor Wim en Griet de aankomsthal binnenstappen. De rit terug naar de casita verloopt ook vlot en daar vinden we Sofie met papa en broer genietend van het zwembad. De nieuwe gasten maken kennis met de casita en hun bewoners en dan gaan we samen nog even naar de Chuchuranga voor hun eerste Ecuadoriaanse hap.


de casita loopt leeg

Vrijdag 13 april 2012

De Kempen gaat naar school en ik neem Artevelde mee naar de Rio Centro waar de tour van de banken ondernomen wordt om voorschotten van bus e.a. te storten en waar geld wordt afgehaald voor de meisjes hun uitstap naar Isla de la Plata dit weekend. Ik maak reservaties voor de overnachting en de boot. Er wordt nog geshopt, de voorraad zonnecrème wordt aangevuld en we sluiten af in de heladería (het ijskreemsalon), waar ze ons al kennen.
Jan en Elly zijn voor de laatste keer naar het centrum van Guayaquil getrokken na een bezoek aan de stageschool van Lore, die haar klas nu helemaal klaar heeft voor het definitieve begin van het schooljaar maandag.
’s Middags vertrekken twee taxi’s vol met Belgische studenten richting busterminal, waar de reis wordt verdergezet naar Puerto Lopez om daar Isla de la Plata te gaan bezoeken en dan via Montañita terug te komen. Lore Artevelde en Nele willen graag gaan surfen.
Lenin en Gustavo (boekhouders) zitten bij Maria Fernanda en zijn druk in de weer om de balans van 2011 van alle fouten te ontdoen, want die moet volgende week voorgelegd worden.
Als Jan en Elly tergkeren van de stad, wordt er ingepakt en om vier uur breng ik hen dan naar de luchthaven. De heenrit gaat traag maar de terugrit nog trager en drukker.
In de casita is het daarentegen heel rustig, Maria Fernanda is haar lessen voor morgen aan het voorbereiden en Geovanny maakt zich klaar om naar huis te gaan. Wanneer ik zeg dat ik lasagne wil maken, heeft hij spijt dat hij niet mee kan eten en dus worden Yadira en Jaden uitgenodigd om mee te komen eten. Het wordt een gezellige maaltijd en het wordt nog gezelliger natafelen. Ik kijk uit naar een rustige zaterdagmorgen alleen in de casita en zeg tegen Geovanny dat hij maar tegen de middag moet komen morgen, Maria Fernanda is dan toch naar de les en al het werk kan in de namiddag ook gebeuren.


zwemles 2

Donderdag 12 april 2012

Sofie is nog niet helemaal op haar plooi en omdat Sanne niet alleen met de bus naar school mag, besluit ze samen met de studenten van Artevelde te gaan helpen bij de laatste schilder- en poetsbeurt van de klas van Lore. Ook de papa’s en de mama’s komen helpen en de frustratie is groot als ze vertellen dat al het werk dat ze gedaan hebben door de mama’s en de papa’s nog eens werd overgedaan. Over de medewerking van Mariella, de juf van de klas, is Lore ook al niet te spreken. Maar in Ecuador is schilderen dan ook nog geen vrouwenwerk, dat ondervonden Sanne en Sofie ook al in Cristo del Consuelo.
Geert komt het eten voor de beesten halen en rijdt met een volle laadbak samen met Jan en Elly naar de haciënda. Dat wil zeggen tot aan de bovenloop van het kanaal want door de hevigheid van het regenseizoen is de weg niet berijdbaar. Enkel de paarden kunnen tot boven en moeten dus de zware last dragen.
Sofie voelt zich al een beetje beter en na de middag gaan we samen zitten om de planning op te maken voor de volgende weken. Zowel de stagerooster als de uitstappen worden overlopen. Volgende week wordt in de scholen de leerstof van vorige jaar herhaald en getoetst en daarom plannen we onze vijfdaagse naar de Andes en het regenwoud van woensdag tot zondag omdat het nadien aan de beurt van de studenten is om les te gaan geven. Voor de weekends nadien worden de mogelijke uitstappen voorgesteld en besproken. De meisjes willen liefst samen een minibusje huren, zodat we overal naartoe kunnen en niet teveel tijd verliezen met wachten op de openbare bussen. Het hele programma wordt opgesteld naar ieders tevredenheid en de lijst van te maken reservaties genoteerd.
Dan maakt Artevelde zich klaar voor de tweede zwemlessenreeks. Deze keer valt er niks in het water behalve kinderen en ballen. Het wordt een succes en de mama’s en oma’s zitten fier aan de kant te kijken naar de zwemprestaties van hun telgen. Voor de laatste zwemsessie van 6 tot 7 is Lore al vertrokken met Sofie en Sanne om inkopen te doen voor het eten, wanneer er nog twee laatkomers opduiken. Ik offer me dus op om te assisteren, maar omdat het water te diep is om te kunnen staan, wordt het een uurtje watertrappen om mijn zwemleerling boven water te kunnen houden bij de oefeningen.
Het is Jan en Elly hun laatste avond in Ecuador en ik stel hen voor om samen nog eens in de wijk te gaan eten, de Chonero is open vandaag en maakt voor ons ‘morro von pollo’. Voor Geovanny en Maria Fernanda laat ik een portie inpakken om mee te nemen en Guy en Henry zijn samen met Lutgart al naar Salinas vertrokken.
Jan en Elly hebben voor hun laatste avond wat drank en versnaperingen in huis gehaald en het wordt nog een heel gezellige avond in de bar met alle meisjes. Lore moet voor haar klas nog een welkomstbord maken en met z’n allen wordt er geknipt en geplakt en geprutst met stiften die uitlopen en waar op de duur alles mee vol hangt.

meer foto’s


modder en haute cuisine

Woensdag 11 april 2012

Vanavond is om 18u de openingsvergadering gepland van de fundacion eslabonsocial ecuador (de tegenhanger van de vzw eslabonsocial belgië) met de bedoeling om nadien met zijn allen aan tafel te gaan. Dat wil natuurlijk zeggen dat er ook moet gekookt worden en vermits Henry, onze gebruikelijke kok de vergadering moet voorzitten wordt dat een probleem. Maar ver moeten we niet zoeken naar een oplossing, want we hebben toch bezoek van Jan (de papa van Lore) en het toeval wil dat Jan chef kok is en dus het klappen van de zweep kent en met plezier voor de hele bende wil koken.
Voor de middag neem ik hem alvast mee naar de Mi Comisariato (den Delhaize van Ecuador) en de ingrediënten worden met zorg uitgekozen.
Het nieuws van de teruggevonden thermale baden werd vorige maandag heel enthousiast ontvangen, zodat er al meteen plannen werden gemaakt die deze namiddag ook worden uitgevoerd. We zijn met te velen om allemaal samen naar Baños de San Vicente te rijden, maar omdat Jan en Elly vrijdag terug moeten naar België, gaat de eerste beurt naar de Kempen. Sofie kan spijtig genoeg niet mee, zij voelt zich niet goed, heeft hoofdpijn en een beetje koorts en blijft in haar bed.
We vertrekken onmiddellijk na school met de picknick op zak richting kust en hoewel ik hen had gewaarschuwd dat het een hele trip was, valt de afstand hen tegen. Na de picknick gaat het gezelschap eerst heel voorzichtig het modderbad in om er helemaal beklad weer uit te komen. Voor de massages met aloë vera komen Jan, Elly en Lutgart eerst aan de beurt, terwijl Sanne en Lore een zonnebad nemen om de modder te laten drogen. Na het modderbad en de massages en het natuurlijke brubbelbad met vulkanisch water moeten we de terugweg aanvatten om op tijd te zijn voor de vergadering en Jan, Elly en de meisjes om het avondmaal te bereiden.
Wij zijn op tijd maar het is de vergadering van de Ecuadoriaanse Fundación, wat wil zeggen dat er nog gewacht moet worden tot alle Ecuadorianen aanwezig zijn. Dat maakt dat de vergadering moet onderbroken worden voor het avondmaal om nadien verder te gaan. Het avondmaal werd met liefde en zorg klaargemaakt en dat proeft iedereen. De studenten helpen gezamenlijk met de afwas zodat de vergadering kan voortgezet worden en uiteindelijk kan afgerond worden, maar dan is het al donderdag.

meer foto’s


bezoek uit Peru

Dinsdag 10 april 2012

Sanne en Sofie zijn alweer om kwart voor zeven vertrokken voor hun tweede officiële schooldag. Lore die gisteren samen met Geovanny de bus pakte om haar klas in orde te gaan brengen krijgt vandaag het gezelschap van Jan (haar papa) en Elly die gaan helpen met schilderen.
De meisjes van Artevelde bereiden zich voor op hun tweede Engelse les voor de mensen uit de wijk, die gepland is voor deze namiddag.
Tegen dat Guy en Henry terugkomen uit Salinas zorg ik voor het middageten van de hele crew. Vanmiddag komt Lutgart aan uit Peru met een heleboel verhalen. Maar vooraleer ik daarnaar kan luisteren ontvang ik Milton Mayorga van de busmaatschappij om over de prijs van de bus te onderhandelen. Volgende week hebben we namelijk een meerdaagse uitstap naar de Andes en het regenwoud gepland en daar zouden we met een minibuske naartoe willen. Van de voorgestelde prijs van 250 dollar krijg ik er 50 af, Maria Fernanda had al willen toezeggen op 220, maar ik voelde dat er meer in zat. Ik heb hem wel beloofd dat hij volgende zomer weer veel werk zal krijgen met al de uitstappen van de toeristen die we dan verwachten.
Op vraag van de leerlingen worden in de Engelse les vandaag werkwoorden vervoegd en kleine zinnen gemaakt. We leren bovendien de kleuren en de dagen van de week.
Na het avondeten wordt de dag afgesloten aan de bar.


verhalen

Maandag 9 april 2012

Ik rij alleen terug naar de casita, Guy en Henry blijven nog een dagje langer in Salinas. Ik heb de weg voor mij alleen, een nieuw aangelegde vierbaansweg die slingert door het weidse landschap dat door de vele regen erg groen is en verlicht wordt door een schitterende zon, waar ik momenteel niet veel last van heb vanwege de airco in de auto. Dat kan autorijden in Ecuador dus ook betekenen, het moet niet altijd kommer en kwel zijn.
Ik vind onderweg ook terug de afslag naar de thermale baden van San Vicente, die vorige maand verdwenen was.
Las chicas van Artevelde zitten op dat moment nog in de panamahoedenfabriek in Cuenca en komen vandaag via Ingapirca terug naar de casita. Tegen de middag komen las chicas van de Kempen terug thuis van school. Jan en Elly komen in de late namiddag terug van hun weekend Puerto Lopez en Isla de la Plata en aan hun kleur te zien hebben ze zich laten verrassen door de zon.
De drie van de Kempen, Jan en Elly en ikzelf besluiten in de wijk te gaan eten en voor de afwisseling in de Chuchuranga want den Chonero is ’s maandags gesloten. We bestellen een mix van de barbecue, dat wil zeggen een schotel met alles wat ze hebben (scampi, varken, ribbekes, kip, rund), vergezeld van een bord rijst met bonen.
Het wordt nog lang wachten op de meisjes van Artevelde, die hebben nog een hindernissenparcours afgelegd met de bus en taxi Vicente gebeld om hen op te halen aan de busterminal, maar het niet goed uitgelegd, zodat die aan de casita stond om hen op te halen. Uiteindelijk komen ze veilig en wel aan met een rugzak vol verhalen en souvenirs. Het duurt nog een tijd voor alle verhalen verteld en beluisterd zijn, want het hele gezelschap (Artevelde, Kempen, Jan en Elly en ikzelf) heeft het voorbije weekend vier verschillende bestemmingen bezocht (Cuenca, Playas, Puerto Lopez en Salinas) en nog veel meer avonturen beleefd.


plannen

Zondag 8 april 2012

Over vandaag valt niet erg veel te vertellen, behalve dan dat er hard gewerkt is en veel plannen gemaakt zijn en alle mogelijke programma’s zijn opgesteld voor de groepen die volgende zomer worden verwacht.
In de late namiddag komen Victor en Gustavo en nog een stel vrienden op bezoek, het wordt een vrolijke bedoening en ’s avonds gaan we samen paella eten in een leuk restaurantje aan het water en de bedoening wordt nog gekker.


het andere salinas

Zaterdag 7 april 2012

Zoals afgesproken vertrek ik met Jan, Elly en de drie meisjes van de Kempen via de Vía a la costa naar de kust en zet ik de drie meisjes af in Progreso en Jan en Elly in Santa Elena. Geovanny blijft in de casita om Sofie (die van Artevelde die in Colonche haar stage doet) en haar papa en broer die vanuit België op bezoek komen, te ontvangen.
Guy en Henry zijn gisteren al naar Salinas vertrokken en ik ga hen bezoeken voor een planningsweekend. Het is de bedoeling even de hoofden bij elkaar te steken en de programma’s van de groepen die volgende zomer op inleefreis komen, in elkaar te puzzelen. Er is veel volk op de baan want het is semana santa en blijkbaar wil iedereen dan naar zee. Ik ben er tegen de middag en we gaan samen iets eten op de dijk van Salinas.
Na de middag brengen we een bezoek aan het atelier van Marco, een beeldhouwer die ons vorige week kwam bezoeken in de casita en mij daar interessante dingen wist te vertellen over projecten waar hij mee bezig was. Op de patio voor zijn atelier, waar de koele zeewind de warmte draaglijk maakt, vertelt hij ons over een van zijn projecten. Hij wil de vrouwen van een gemeenschap in Salinas een oude techniek laten aanleren om met de vezels van de kapok, de vrucht van de ceibo (mijn favoriete en fantastisch mooie boom), spinnen en te weven. Volgens hem zijn er nog maar twee vrouwen die deze techniek beheersen en hij wil ervoor zorgen dat die doorgegeven wordt. Ik ben erg geïnteresseerd in die techniek, en wil graag eens gaan kijken. Hij kan ons niet de kapok en de techniek tonen, maat wel de gemeenschap waarmee hij dit project wil opzetten. Ik vergeet wat hij verteld heeft over die techniek als ik de omstandigheden zie waarin die mensen (voornamelijk vrouwen, maar erg strijdbare vrouwen) leven. Monica doet het verhaal van hun strijd tegen het gemeentebestuur om het stuk grond (een terrein waar eerder zout gewonnen werd) te kunnen behouden. Op het terrein staan een tweehonderdtal huisjes, er is water dat wordt aangevoerd in plastieken leidingen en er is elektriciteit. Het is een schamel bestaan en de mensen willen hun huizen niet kwijt maar de gemeente heeft andere plannen. Er is er zelfs eentje die een tuintje heeft aangelegd in plastieken emmers, want de grond is te zout om maar iets in te laten groeien. We luisteren heel lang naar de verhalen en verlaten de vrouwen uiteindelijk met een gevoel van machteloosheid. De beelden blijven mij die avond en de rest van het weekend achtervolgen.
Terwijl Henry Marco terugbrengt gaan Guy en ik boodschappen doen en maken we het avondeten klaar. Na het eten gaan Guy en Henry nog een stapje in de wereld zetten, maar ik heb nog veel slaap in te halen en ga op tijd naar bed.

meer foto’s


de schat van Jardines del Salado

Vrijdag 6 april 2012

Er is er maar één goed wakker vandaag en dat is Geovanny, want die ging gisteren naar huis slapen bij vrouw en kind in hun nieuwe appartement hier in de wijk. De rest komt traag maar zeker op gang, want er moet nog wat voorbereid worden voor de spelletjesnamiddag. We trekken nog even naar de Rio Centro want er moeten nog wat aankopen gebeuren en dan wordt de jeugd van Jardines del Salado opgetrommeld. De opkomst is aanvankelijk klein maar langzamerhand groeit de belangstelling, het aantal deelnemers en het enthousiasme. De spelnamiddag wordt een groot succes en de schat wordt uiteindelijk net op tijd gevonden, want na een hete dag volgen weer de regenbuien.
Jan en Elly keren terug vanuit Cuenca en zij zijn al even enthousiast over hun uitstap.
Dan worden de voorbereidingen voor het weekend getroffen. Las chicas van Artevelde Hogeschool vertrekken morgen voor een weekndje Cuenca en ik taxi Pedro om te vragen en morgen om 9.15u op te halen om hen naar de busterminal te brengen.
Las chicas van de Kempen gaan voor het weekend naar Playas, ik reserveer hun hotelletje, zij kunnen morgenvroeg mee tot Progreso om daar de bus te nemen.
Jan en Elly gaan voor ’t weekend naar Puerto Lopez, ik reserveer hun hotel en een boot naar Isla de la Plata, zij kunnen met mij mee tot Santa Elena om daar de bus te nemen.
De meisjes gaan in de wijk nog op hun succesvolle activiteiten van de voorbije week iets drinken en ik kruip in mijn bed.

meer foto’s


zwemles valt in ’t water

Donderdag 5 april 2012

Las chicas van de Kempen gaan vandaag nog eens naar school om nog voorbereidingen te treffen voor het begin van het schooljaar dat uitgesteld werd door het ministerie van onderwijs door de hevigheid van het regenseizoen waardoor verschillende scholen onder water zijn gaan staan.
Ik vertrek met Geovanny naar het centrum om bij de verkeerspolitie zijn rijbewijs te gaan vernieuwen dat vervallen is, zodat hij weer wat kan gaan oefenen. De rij die staat aan te schuiven valt nog mee en hij kan al vlug naar binnen om zijn examen af te leggen (dat gebeurt in Ecuador om de vijf jaar). Ik loop even tot aan de malecon om daar de openbare toiletten te gaan bezoeken en daarna terug te gaan om hem op te wachten met zijn nieuw rijbewijs. Na een heeeeeeele tijd wachten leid ik uit een telefoontje van mensen die mij staan te wachten af dat het computersysteem waarmee de multiplechoicevragen worden opgelost, plat ligt. Twee en een half uur nadat hij binnenging voor zijn examen, verschijnt Geovanny met een brede smile, hij haalde zijn nieuwe rijbewijs. In de Bahia (een markt waar de Ecuadorianen koopjes doen) halen we voor de chicas van Artevelde een gsm zodat ik hen voortaan kan bereiken en zij mij.
Het wordt dus weer een laat middagmaal. Het is weer een drukkend warme dag en wat te verwachten was komt ook uit, om vier uur krijgen we opnieuw tropische regenbuien. Net op het moment dat de eerste zwemles gepland was gaan de hemelsluizen open.
Drie lessen waren er gepland maar na de eerste les van vier tot vijf moet de volgende afgelast worden omdat het heviger begint te regenen. Er worden echter nieuwe afspraken gemaakt voor volgende week.
’s Avonds ontstaat spontaan een feestje doordat er wat bezoek komt en vermits de meisjes hun energie niet kwijtgeraakt zijn.
Als ik om half twaalf samen met Guy naar de luchthaven vertrek om de familie Van Cleemput te gaan afhalen, zit de ambiance er nog goed in. Het vliegtuig landt met slechts een kwartiertje vertraging, maar de familie verschijnt pas na enen met één valies te weinig. Het wordt twee uur vooraleer we hen in Valle Alto kunnen afzetten voor hun verblijf van vijf maanden.
Als we om half drie terug aankomen in de Casita blijkt dat het feestje voor sommigen nog niet gedaan is, maar daar komt nu dan toch een einde aan.

meer foto’s


reservewiel

Woensdag 4 april 2012

Spoedvergadering in het dispensarium want Sarah, vrijwilligster van de buurt die de tickets uitdeelt, de apotheek beheert en voor het onderhoud zorgt, heeft vast werk gevonden en kan haar werk in het dispensarium niet meer verder zetten. Er moet dus dringend een oplossing gevonden worden en dat gaat niet vanzelf.
Ik moet de vergadering verlaten voordat er een oplossing gevonden is want ik heb Jan en Elly beloofd met hen naar de busterminal te rijden zodat ze daar de bus kunnen nemen naar Cuenca. De studenten van Artevelde rijden mee, want die willen zaterdag ook naar Cuenca en dan kunnen ze al eens kijken waar ze moeten zijn voor hun tickets. Net voor we de busterminal bereiken rijden we de achterband nog maar eens plat in een put in de weg van niet al te veel betekenis, maar onze band moet er wel aan geloven. Met de hulp van Jan wordt de band vervangen maar het reservewiel is ook niet wat het moet zijn. In het tankstation iets verderop is het toestel waar je banden mee kan oppompen niet bereikbaar want er staan allemaal auto’s geparkeerd. Dat wordt dus uitgesteld.
Jan, Elly en de meisjes krijgen een rondleiding in de busterminal, we kopen tickets naar Cuenca en leiden Jan en Elly naar het perron waar de bus gaat vertrekken.
Tegenover het busstation in het kantoor van de vreemdelingenpolitie probeer ik nog eens om mijn censo te krijgen, maar deze keer krijg ik een stempel op het papier dat ze me vorige keer gaven, met als uitleg ‘het materiaal is op’, ik veronderstel dat ze daarmee de lamineerplastiekjes bedoelen. Binnen een maand mag ik nog eens terugkomen. Ik zal het dus met een papier met een stempel meer moeten stellen.
Op de terugweg naar de casita rij ik heel voorzichtig en ontwijk ik alle putten maar dat neemt niet weg dat ook het slechte reservewiel helemaal leegloopt en we op de 9de Oktober (dat is de Meir van Guayaquil) met een lekke band en een leeggelopen reservewiel aan de kant moeten. In afwachting van de hulp van Guy en Henry doen we een stukje sightseeing op de malecón del Salado en kopen een ijsje. Guy en Henry nemen de kapotte band mee om hem te laten maken, terwijl wij de krik zetten en het reservewiel al af de auto nemen, zodat Henry enkel de nieuwe band er nog moet opzetten als hij terugkomt.
Chiquilin staat te wachten met het eten en nadien is afkoelen in het zwembad de boodschap, zodat het hoofd koel is voor een volgende boekhoudersvergadering.
De meisjes van de Kempen die tot nu toe hun schoolwerk maakten besluiten hun werk met een shopbeurt. Het lijkt hen al veel te lang geleden dat ze nog eens hebben kunnen shoppen en trekken naar de Rio Centro op zoek naar koopjes. De kookbeurt is aan Artevelde dus die gaan inkopen doen in de Super Tía.


los amiguitos de menbol 2012

Dinsdag 3 april 2012

Vandaag wordt officieel het nieuwe schooljaar in Los amiguitos de Menbol geopend. Sofie en Sanne zijn al vroeg uit de veren om alles klaar te zetten en ballonnen op te blazen.
De rest van het gezelschap: de vier studenten van Gent, Lore Kempen met Jan en Elly, Christel, Guy en ikzelf vertrekken we iets later en we worden weer hartelijk verwelkomd door Fabiola en de ganse gemeenschap van Cristo del Consuelo. We bezoeken ook het nieuwe lokaal en gaan eens kijken naar een huis dat te koop om te zien of het in aanmerking kan komen als nieuwe lokalen.
Terug in de casita krijgen alle studenten nog een laatste les van Christel alvorens er op gepaste wijze afscheid genomen wordt met een lekker aperitief gevolgd door een heerlijke ceviche (koude soep met scampi, tomaat, limoen,…) vergezeld van frietjes voor de Belgen en rijst voor de Ecuadorianen, die als de rijst op is toch ook nog de schaal met frietjes leegmaken. Na het dessert en de koffie ben ik aan een zwembeurt toe want de wijn in combinatie met de hitte is naar mijn hoofd gestegen dat aan afkoeling toe is. Christel neemt nog mee een laatste duik voor ze terug naar Belgenland vertrekt.
Alles wordt in gereedheid gebracht voor de Engelse les en als om 5 uur Christel naar de luchthaven vertrek komen de eerste leerlingen toe. De les wordt heel enthousiast gevolgd en twee uur later is iedereen heel tevreden en wordt een afspraak gemaakt voor volgende week. Er zijn er zelfs die vragen of ze geen huiswerk moeten maken.
Guy, Jan en Elly en ik gaan in de Chonero vooraan in de wijk eten en als we terugkeren (opgegeten van de muggen, want ik ben vergeten mij in te smeren) is het rustig in de casita. Iedereen is aan ’t bloggen of TV aan het kijken.
Jan en Elly maken zich klaar om morgen naar Cuenca te vertrekken tot vrijdag, ik geef hen alle informatie die ze kunnen gebruiken.
En zo dooft de dag stillekes aan uit.

meer foto’s


vreemdelingenpolitie otra vez

Maandag 2 april 2012

Deze voormiddag is de eetzaal weer gevuld met een groep kleuterleidsters van Guayaquil die een les voetreflexologie krijgen van Christel. Zoals beloofd kunnen zij na hun bijscholing van het zwembad genieten en dat doen ze met volle teugen.
De studenten van Artevelde bereiden zich voor op hun Engelse les van morgen en verzamelen de gegevens van de mensen die zich ingeschreven hebben via het dispesarium. Ook voor de zwemlessen van donderdag lopen de inschrijvingen binnen.
Het is 2 april dus onderneem ik na de middag een tocht naar de vreemdelingenpolitie om uiteindelijk mijn paske op te halen. Het is weer heel heet, zoals trouwens ook de voorbije dagen. Aan de hitte en het regenseizoen komt dit jaar maar geen einde. Iedereen is moe van de warmte maar de buien worden wel al wat minder hevig. Sofie en Sanne gaan naar het schooltje om de laatste voorbereidingen te treffen voor de opening van het schooljaar.
Aan het loket waar de ‘censos’ (zo noemen ze hier de paskes voor vreemdelingen) uitgereikt worden staat een rij maar ik schuif geduldig aan. Als het uiteindelijk mijn beurt is, zegt de vriendelijke vreemdelingenpolitieagent dat ik morgen vanaf 8 uur mijn censo mag komen ophalen. Als ik reclameer en hem verzeker dat mij gezegd werd dat ik er vandaag mocht omkomen, antwoordt hij: madrecita (moederke), morgen ligt je censo hier klaar. Ik vraag voor de zekerheid nog of ik ook na de middag of woensdag mag komen halen (want morgen staat mijn agenda al vol) en dat is geen enkel probleem. (Dat zullen we dan nog wel zien). Ik keer dus onverrichterzake terug naar de casita.
Fiona en Nele zijn ’s avonds nog kwik genoeg voor een zumbasessie en Henry, Ruth en Jenifer (Thomas, de nonkel van Henry is met hen op bezoek) doen ook mee voor de sport.
De rest houdt zich rustig bezig op de computer.


avontuur

Zondag 1 april 2012

Na een lekker ontbijt van vers fruit, een tortilla van mais en een van bakbananen met een spiegelei en een thee van herba luisa en koffie nemen Clementina en Marylin ons mee in het binnenland van het eiland langs de mangroven en de scampikwekerijen naar het dorpje Estero de Boca, waar we de kerk en het schooltje bezoeken. De moeder van Clementina toont heel fier haar tuin waar ze bonen, sesamzaad, kokosnoten, watermeloen en nog veel meer kweekt. We worden getrakteerd op al het lekkers uit hun tuin. Voor de terugweg kiest ze voor de verkorte versie waardoor we wel door de modder en het water moeten waden. Nele wil ons een natte broek besparen door een boot dwars te leggen, maar ondertussen is iedereen al nat. Clementina leidt ons door de mangroven terug naar het strand. Na nog een laatste duik in het water, wordt ons alweer een heerlijke maaltijd van ceviche, rijst en papas fritas voorgeschoteld, waarna we Bolivar bellen om ons terug te komen ophalen met de boot.
De meisjes doen hun best om mij op de terugweg naar Guayaquil wakker te houden en dat is nodig want het is erg druk op de baan en de chauffeurs van Guayaquil rijden als ‘locos’ (gekken zijn dat).
Chiquilin heeft zijn best gedaan en vergast ons op frietjes met cervela en een slaatje.
Vanavond is het ‘Hasta la vista’ die vertoond wordt en er wordt dus goed gelachen.

meer foto’s


Griselda en Clementina

Zaterdag 31 maart 2012
Met zonnecrème, muggenmelk, badpak en vliegers vertrekken we richting Playas en verder naar Posorja waar de boor op ons ligt te wachten om over te zetten naar Isla Puná een groot, weinig bevolkt eiland in de golf van Guayaquil. Tot vorig jaar had men hier slechts 8 uur per dag elektriciteit.
De studenten en ik blijven voor het weekend op het eiland, terwijl Guy, Christel, Jan en Elly dezelfde dag nog terugkeren. Op het strand worden we opgewacht door onze gastvrouwen die een bed voor ons hebben opgemaakt in de bamboehutjes op het strand. We genieten van een plons in de Stille Oceaan en zwaaien Guy, Christel, Jan en Elly uit die terugkeren naar de casita. Fiona, Heleen en Nele vertrekken voor een strandwandeling die langer zal duren dan verwacht. De Lores, Sofie, Sanne en vertrekken pas voor een strandwandeling als we uitgespeeld raken met de vliegers, het zand en de zee. Als we terugkeren zijn de drie anderen nog niet terug en de zon zakt al stilaan in de zee. Ik wordt ongerust en laat me samen met Clementina meevoeren op een brommer langs het strand om te gaan kijken waar we hen uiteindelijk terug tegenkomen. Na hun omweg langs de mangroven zijn ze toch op hun stappen teruggekeerd en hebben ze de weg langs het strand teruggenomen.
Dan maken Griselda en Clementina (onze gastvrouwen) een heerlijk avondmaal voor ons klaar met corvina (vis) rijst met scampi en een slaatje van tomaat en ui. Na het avondeten gaan we aan het kaarten tot Griselda en Clementina er bij in slaap vallen en we ons nog even aan het kampvuur gaan zetten, zodat zij kunnen gaan slapen.
Ondanks de kikkers, de mosquitos en de regen wordt er toch nog wel wat geslapen.