Archief voor april, 2012

werkweek

Werkweek 23-27 april 2012

Maandag vertrekt Lutgart terug naar België, maar ze gaat eerst nog eens kijken in het schooltje samen met Wim en Griet en Pascale en de kindjes. Sofie, Sanne en Lore hebben een gewone stagedag en de vier van Artevelde bereiden zich voor op de Engelse les die gepland is voor deze namiddag. Ik begin ondertussen al aan de was, want dat is een hele stapel geworden en Estrella die moest komen wassen, komt niet opdagen.
Dinsdag is de laatste dag dat Guy en Henry hier zijn, dus een dag om hard te werken zodat alle puntjes op de i staan. Dat halen we niet, dus wordt er een ‘to do’-lijstje gemaakt. Voor de middag zijn de meisjes van de Kempen aan het werk en in de namiddag is het de beurt aan Artevelde want die doen vandaag stage in het collegio. In de voormiddag breng ik Wim en Griet naar de busterminal want die vertrekken naar Puerto Lopez en Isla de la Plata. Ik maak ven de rit gebruik om nog eens langs de vreemdelingenpolitie te gaan voor mijn censo, maar deze keer is het mijn eigen schuld dat ik onverrichterzake moet terugkeren, ik ben mijn paspoort vergeten. De man van de parking (die me nog kent van vorig jaar – zie mijn verhaal ‘op de bedeltoer’) zegt me bij het teruggeven van mijn wisselgeld: “Ik weet dat deze halve dollar nog naar mij terug zal komen.” Ik ben namelijk al vaste klant geworden door de geregelde bezoeken aan de vreemdelingenpolitie en de busterminal.
Woensdag gaan de meisjes van Artevelde samen met Lore naar de escuela en in de namiddag is het de wekelijkse spelnamiddag in de barrio.
In de voormiddag heb ik een afspraak met Milton om te onderhandelen over de busritten voor de rest van het seizoen. De komende weekends heb ik met de meisjes enkele uitstappen gepland die meteen als prospectie moeten dienen voor de groepen die in de zomer komen. Milton heeft dus een gedetailleerde lijst nodig van alle data met de bestemmingen, het aantal reizigers, enz. Dat wordt weer een hele tijd puzzelen. Door het drukke plannen van de komende reizen vergeet hij helemaal (en ik trouwens ook) om het over de afrekening van het voorbije weekend te hebben. Daar zal hij later ongetwijfeld nog wel op terugkomen. Ik leg de minibus vast voor het komende weekend, dan gaat de reis naar Piñas en Zaruma waar we op verkenning gaan.
Na nog een hectische namiddag kunnen Guy en Henry dan eindelijk afgezet en uitgezwaaid worden op de luchthaven.
Donderdag heeft het Ministerio de Salud een Feria georganiseerd in de wijk, de avenida principal wordt afgesloten en partytentjes worden opgesteld. Na de middag gaan we de eerste bijeenkomsten van het mamacafé bijwonen die gegeven worden door Martine van de vroedvrouwen voor Ecuador en de stagiaires ven KULeuven.
In de casita wordt de derde reeks zwemlessen georganiseerd en ik ga nog eens een poging wagen om mijn censo af te halen bij de vreemdelingenpolitie. Het enige wat ze daar voor mij kunnen doen is me een verlenging geven van mijn voorlopig bewijs van inschrijving. Ik kan dus nog eens dertig dagen verder en krijg bovendien een telefoonnummer waar ik kan informeren of het materiaal voor het maken van de paskes is aangekomen, zodat ik niet meer voor niks heel de stad moet doorkruisen.
Wim en Griet komen terug van hun uitstap en vertellen heel enthousiast over wat ze allemaal gezien hebben.
De meisjes van Artevelde vertellen heel geanimeerd over hun belevenissen op school. Fiona wil iets om handen hebben en bakt een cake, waarvoor iedereen even zijn laptop kan laten voor wat die is en rond de tafel gaat zitten. De plannen voor het weekend worden besproken en iedereen kijkt er al naar uit.
Vrijdag de laatste werkdag gaan Lore, Sanne en Sofie elk naar hun klasje en zorgen dat ze vlug terug in de casita zijn om op tijd te kunnen vertrekken. Ik rij met de rest nog vlug naar de Rio Centro om geld af te halen en inkopen te doen voor de picknick. De chauffeur laat het echter afweten zodat we gepakt en gezakt klaarstaan aan de deur van de casita en alvast daar picknicken.

meer foto’s

Advertenties

naar huis

Zondag 22 april 2012

De bus die ons moet komen ophalen is op tijd en al de bagage wordt ingeladen. Het is een grote bus, zodat iedereen zich zeer comfortabel kan installeren. We stoppen nog even om brood en water in te kopen, want de rest voor de picknick hebben we gisteren al ingekocht. In Salasaca op weg naar Ambato stoppen we nog even op een marktje waar we sjaals, dekens, sokken, … in alpacawol kopen. Alpaca zijn een soort lama’s met hele dikke zachte wol, die hier gesponnen, gebreid en geweven wordt. In Ambato volgt een discussie met de buschauffeur die niet langs Guaranda wil rijden omdat de weg daar slecht ligt en de rit veel langer zal duren. Ik wil wel langs daar om de paramo (de begroeiing van de bergen boven de 4000m) en de vicuña’s (het soort lama dat enkel op die hoogte leeft en een oranje pels heeft) te zien. Omdat het erg bewolkt is en de zichtbaarheid dus minimaal, omdat de meisjes het grootste deel van de tijd in de bus liggen te slapen, omdat we veel sneller terug in de casita zullen zijn, geef ik de onderhandelingen op en de chauffeur zijn goesting.
De Chimborazo zit, zoals vanmorgen ook de Tungurahua al, helemaal in de wolken en ook de rest van de reis valt er weinig te zien, daarom (en voor sommigen om wat slaap in te halen) vallen dan ook de meeste ogen dicht. Hoe dichter we bij de casita komen, hoe warmer het opnieuw wordt en wanneer we Guayaquil naderen zit iedereen alweer te zweten.
Even voor Guayaquil stopt de buschauffeur om te wachten op een minibus van Milton die ons komt oppikken om ons van hieruit tot de casita kan brengen, zodat de bus terug naar Ambato kan vertrekken. De grote bus vertrekt, maar nadat de minibus geladen is, blijkt dat die niet meer start. Een automecanicien moet er aan te pas komen, vooraleer we uiteindelijk het laatste stuk van onze reis kunnen aanvatten.
Geovanny heeft ervoor gezorgd dat de jacuzzi staat te borrelen als we thuiskomen en nadat alles leeggemaakt en uitgepakt en opgeruimd is, wordt daar volop van genoten, zodat iedereen weer opgeladen is voor een volgende werkweek.


politie escorte

Zaterdag 21 april 2012

Ik heb fantastisch geslapen en wordt wakker met de geluiden van de jungle en het ruisen van de Puyo. Iedereen is tamelijk vroeg wakker, alleen Nele slaagt erin door te slapen tot onze gastvrouw het ontbijt serveert. De natte spullen die nog niet helemaal of helemaal nog niet droog zijn worden ingepakt en we nemen de bus terug naar het stadje Puyo waar we op zoek gaan naar het apenreservaat. Als we dat uiteindelijk vinden, blijkt dat er nog maar een paar apen van hun vrijheid genieten en dat de rest in kooien gezet is. Volgens de vrijwilliger die ons te woord staat (en die een verband rond zijn arm heeft) is er controle geweest van het ministerie en hebben die een aantal apen meegenomen. Wat er precies gebeurd is, komen we niet te weten, maar er wordt wel gespeculeerd. Dan wordt Griet besprongen door Charly en ze is een beetje in paniek, Wim die haar wil redden, krijgt een agressieve reactie vanwege Charly en een vrijwilliger moet Griet te hulp komen om haar van Charly te bevrijden. Heleen en Lore laten zich niet intimideren en gaan met het aapje op de foto.
Ons avontuur in Puyo wordt afgesloten met een bezoek aan een atelier waar uit balsahout voornamelijk toekans en papegaaien gesneden worden. In de winkel van de ‘Casa de la balsa’ vindt iedereen wel iets naar zijn gading en is enkel Wim binnen de tijdslimiet uitgekeken.
We verlaten Puyo maar niet zonder eerst nog even te stoppen voor het middagmaal. Vooral de frietjes zijn erg in trek, Sofie en Lore Artevelde willen voor een dubbele portie zelfs hun rijst inruilen. Ook deze keer slaagt Lutgart er volgens mij niet in om alles op te eten zonder morsen.
Dan gaat de reis terug naar Baños langs dezelfde avenida de las cascadas maar vooraleer we het centrum bereiken wordt de minibus tegengehouden door de verkeerspolitie. Blijkt dat Milton voor zijn minibus niet de nodige vergunning heeft om met toeristen het land te doorkruisen en dat Giuseppy ons zal moeten gaan afzetten aan het hotel om vandaar met de politie naar Ambato te rijden waar de bus in beslag genomen wordt tot de juiste documenten voorgelegd worden. Wijzelf hadden voor vandaag geen uitstappen meer gepland, maar voor de terugreis van morgen hebben we natuurlijk wel een bus nodig. We worden dus op de parking van het hotel onder politiebegeleiding afgezet en daar worden alle natte spullen dan open gehangen om verder te drogen, wat geen probleem is want de zon is echt wel van de partij dit weekend. Een deel van de groep wil de thermale baden gaan bezoeken terwijl de anderen niet genoeg kunnen krijgen van winkelen en het marktje van Baños gaan afschuimen op zoek naar interessante koopjes. Het is waarschijnlijk geen toeval dat iedereen elkaar terug ontmoet in de koffie-, jugo-, cocktailbar die we eergisteren ook al een bezoek brachten. Aan de biljarttafel wordt Sanne eerst door Wim en daarna door mijzelf afgedroogd, maar tegen Lore Kempen kan ze uiteindelijk toch wel winnen.
Voor vanavond vinden we een restaurantje waar iedereen om ter lekkerst kan eten. Nele, Fiona en Heleen zijn onvermoeibaar en zetten nog een stapke in de wereld, terwijl de rest de klim naar het hotel aanvat.


hola vida

Vrijdag 20 april 2012

We rijden langs de ‘avenida de las cascadas’ richting Puyo met uitzicht op de Pastaza en zoals de naam het zegt ontelbare watervallen en -valletjes.
Vanuit Puyo gaan we op zoek naar de ‘reserva de hola vida’ een natuurgebied in de jungle waar we van plan zijn te overnachten. Onze zoektocht is succesvol en we reserveren boten om in de namiddag de rio Puyo mee af te varen en een cabaña om de nacht in door te brengen. Dan rijden we nog even dieper het oerwoud in waar we een wandeling willen maken. We hebben onze picknick meegebracht en kunnen dus nog eerst de innerlijke mens versterken.
Het weer valt mee, het is niet te heet en de muggen laten ons ook met rust, dus het wordt een aangename wandeling door de jungle met als apotheose de waterval hola vida. Lore en Sanne zijn het eerst uit de kleren om een voorzichtige duik te nemen, want er zijn geen tegels gelegd en het water is toch wel koud. De rest volgt, zelfs de chauffeur kan niet aan het water weerstaan en duikt er in met zijn jeansbroek in. We zijn net op tijd terug om aan een fikse regenbui te ontsnappen, maar er staat nog wel een afvaart van de Puyo op het programma. Wim en Griet kiezen hun privéboot uit (een uitgeholde boomstam), ik ga aan boord met de meisjes van de Kempen en de vier van Artevelde nemen plaats in de derde boot. Zoals ze dat gewoon zijn in het regenwoud klettert de regen en moet er gehoosd worden om de boten boven water te houden. Niemand blijft droog, maar Griet en Wim gaan bovendien stijf en stram terug aan land want ze hebben hun best moeten doen om hun bootje recht te houden dat bovendien iets lager in het water lag dan de andere.
Giuseppy brengt ons met de bus terug naar onze kampplaats waar alle natte spullen worden open gehangen om te drogen en de slaapplaatsen worden ingericht. Onze gastvrouw bereidt voor ons een heerlijk Ecuadoriaans avondmaal en met gevulde magen brengen we de avond door rond het kampvuur en spelen daar met de ganse groep ‘Time’s up’. Bij gebrek aan licht wordt het kampvuur aangewakkerd, maar dat maakt het dan weer te warm, zodat kaarsjes worden aangewend om bij te lichten en als die opgebrand zijn moet een zaklampje opgedraaid worden om voldoende licht te hebben. Ook om uiteindelijk ons bed te vinden moet er een zaklamp aan te pas komen, alhoewel Heleen er toch nog in slaagt om zich in het pikdonker te laten opschrikken door een ‘beest’. Het was trouwens ook Heleen die krokodillen gezien had in de Puyo.

meer foto’s


Baños con las chicas

Donderdag 19 april 2012

Na het ontbijt rijden we met de bus naar de mirador, het uitkijkpunt waarvan je een uitzicht hebt op de stad. We worden echter tegengehouden door de politie die ons om een duistere reden geen toegang wil verlenen tot de top, we vermoeden dat in het resort dat daar gelegen is een belangrijke gast moet beschermd worden (we vermoeden Angelina Jolie, die ook al op de Galapagos gesignaleerd werd) Een deel van de groep gaat de afdaling doen tot beneden en de rest gaat hen met de bus opwachten om nadien naar de dierentuin te gaan, waar we de dieren van de Andes en de jungle kunnen bekijken. De condor en de koningsgier maken indruk, maar vooral ook het uitzicht en de canyon waar de pastaza doorraast. Van daar rijden we naar de Pailon del Diablo, een indrukwekkende waterval. Ik bestel het middagmaal zodat we na de wandeling meteen aan tafel kunnen. Op het menu staan forel, tilapia en kip, allemaal met frietjes. Op de terugweg steken we met de tarabita (kabelbaantje) de machtige rio Pastaza over naar de Manto de la novia, een andere waterval. Sofie en Lore Kempen doen hun best om ervan te genieten, maar zijn blij als ze de overkant bereiken.
Van dit avontuur gaan we bekomen ons koffie-/jugo-/cocktailbarreke in Baños waar we een keuze hebben van de lekkerste dingen als daar zijn milshake, cappuccino, verse exotische vruchtensappen en cocktails. En dan breekt de shopwoede los, de meisjes leven zich uit in de winkeltjes met een immens aanbod aan ambachtelijk gemaakte juwelen, handtassen, sandalen, sjaals, tafeldoeken, en veel meer.
Het is al laat als we aan tafel gaan maar het wordt nog veel later vooraleer we eten krijgen en uiteindelijk ook de rekening. Nele, Fiona en Heleen zijn onvermoeibaar en zetten nog een stapke in de wereld, terwijl de rest de klim naar het hotel aanvat.


Riobamba en Baños

Woensdag 18 april 2012

De bus van Milton komt mooi op tijd, een bus voor zestien personen met Giuseppy als chauffeur. Iedereen is er klaar voor, de uitstap kan beginnen. We rijden vandaag richting vulkanen, kopen onderweg nog een voorraad fruit en houden ’s middags onze picknick op een hoogte van 3000m aan het eerste katholieke kerkje van Ecuador anno 1534. In Riobamba gaan we naar de loma de Quito, een uitkijkpunt waar je bij helder weer de vijf rondom gelegen vulkanen kunt zien. Op de loma is het helder maar er rond zijn teveel wolken om ook maar één vulkaan te zien. We dalen dus maar af naar het centrum waar we de groenten- en fruitmarkt bezoeken en verder ook het grote kerkplein. In de gauwte willen we nog ergens een kop koffie gaan drinken, maar dat is zonder de waard gerekend. Het duurt minstens een half uur voor we bediend worden, maar de meisjes vinden dat de chocomelk (want we zitten nu op een hoogte van 2700m en daar drink je chocomelk) de moeite was om op te wachten. De koffie daarentegen slaagt heel erg tegen. Als we een half uur later dan afgesproken terugkomen bij de bus liggen Giuseppy en Wim vredig te slapen en ze hebben nog niet gemerkt dat we te laat zijn. Met een half uur vertraging vertrekken we dan via Ambato naar Baños, waar we nog net in de schemering een glimp te zien krijgen van de Tungurahua. We nemen onze intrek in het hotel en dalen af naar het centrum op zoek naar een leuk restaurantje. Het wordt iets Italiaans waar iedereen zijn goesting vindt vaan forel tot pizza. In het restaurant komt Parmalat binnen, die blij is mij terug te zien met een groep toeristen, want dat betekent kassa kassa. Hij komt reclame maken voor de bar waar hij werkt en waar we na het eten verwacht worden. Na het eten gaan we dus naar de Leprechaun (zo heet de bar) want de winkeltjes beginnen te sluiten, het is immers al half tien. We installeren ons naast het kampvuur en worden getrakteerd op een welkomstshotje. Na de eerste cocktails gaan de benen los en Lutgart uit de bol. Ze beweert dat ze nog goed weet wat ze doet maar volgens Lore Artevelde kan ze daar beter niet prat op gaan. De jonge benen halen de beklimming tot aan het hotel zonder moeite, maar ik moet sleuren om Lutgart boven te krijgen die vreest dat haar hart het zal begeven.

meer foto’s


schoolbezoek

Dinsdag 17 april 2012

Ik neem Lutgart, Wim en Griet mee naar de school van Lore waar de kindjes netjes in uniform hun eerste echte les krijgen. De turnleraar houdt toezicht tijdens de speeltijd en vraagt of ik voor hem geen bijscholing kan organiseren in België. Als ik studenten naar hier kan brengen moet ik hem toch ook naar België kunnen helpen. Na dit bezoek gaan we met z’n allen nog eens langs bij Sanne en Sofie in Los amiguitos de Menbol maar daar is de schooldag al bijna om.
Na de middag brengen we nog vlug een bezoek aan de Rio Centro want er moet nog geld afgehaald worden voor de reis naar de Andes en het regenwoud en tomaten en tonijn voor de picknick. De picknickmand en thermos wordt in gereedheid gebracht en de spullen worden ingepakt zodat alles klaarstaat om morgen op tijd te kunnen vertrekken.
De meisjes van Artevelde geven hun derde Engelse les en zijn tevreden over de vooruitgang van hun leerlingen.

meer foto’s