Archief voor maart, 2012

chuchuranga

Donderdag 29 maart 2012

Sanne en Sofie willen vandaag graag 2 platen gyproc en nog wat materiaal gaan kopen voor in het schooltje. Daar hebben ze de pick-up en uiteindelijk ook mij voor nodig en dat komen ze mij heel voorzichtig vragen bij het ontbijt, alsof ik nee zou kunnen zeggen. Er moeten voor de casita ook nog wat aankopen gebeuren en we nemen Geovanny mee die ons kan helpen bij het laden van de pick-up.
De meisjes van Artevelde gaan vandaag naar hun stagescholen om afspraken te maken over week- en uurroosters.
Het is al bijna middag als we aan het schooltje aankomen en al het materiaal kunnen afladen. We hebben ons dan ook heel voorzichtig een weg moeten banen door het verkeer met platen gyproc in de laadbak die niet mochten breken. Wie weet hoe de wegen er hier bij liggen op het einde van het regenseizoen, beseft dat dit geen sinecure is.
Fabiola brengt ons het droevige nieuws dat Flor zal overgeplaatst worden naar een andere school. Voor Los amiguitos en zeker ook voor Fabiola is dit een groot verlies, zij is immers al vanaf het begin aan het schooltje verbonden.
Martine en Ayla, de vroedvrouwen voor Ecuador, die gisteren de vergadering met de dokters hadden verlaten, komen deze namiddag nog eens terug voor een gesprek waarvoor Guy hen had uitgenodigd. Daaruit blijkt dat het effectief wel nodig was om bij te praten en er wordt besloten dat het dispensarium definitief zonder hen zal verder werken en dat zij zich zullen focussen op het mamacafé.
Sofie en Sanne zijn ondertussen hard aan het werken aan hun schooltaken en de meisjes van Artevelde hebben alweer een nieuw initiatief genomen om volgende week een spelnamiddag te organiseren voor de kinderen van de buurt. Daarvoor hebben ze strooibriefjes gemaakt die ze nu aan de kinderen van de wijk aan het uitdelen zijn. Heleen en ik gaan op zoek naar de beautysalons in de wijk om te vragen of ze daar eventueel mag komen observeren en meehelpen. Daarvoor doen we een beroep op Erika, de collega van Lore in het schooltje in Portete, die ons de weg toont, ons voorstelt en uitlegt wat de bedoeling is. Onderweg komen we de ploeg tegen die op pad is om strooibiljetjes uit te delen. De zon brandt en we besluiten eerst even onze dorst te gaan lessen in de Chuchuranga. Bij het verlaten van het terras stoot Fiona haar hoofd tegen het naambord van de gelegenheid dat uitgesneden is in massief hout en niet voorzien is voor mensen van meer dan 1m70.
Als alle strooibiljetjes op zijn en we terugkeren van ons bezoek aan de beautysalons komen Sanne en Sofie eraan die gedaan hebben met werken en ook dorst gekregen hebben. Bij ons tweede terrrasbezoek worden we gewaarschuwd dat er een naambord boven de ingang van de Chuchuranga hangt.
Als het begint te schemeren en de muggen komen opzetten, besluiten we terug te keren naar de casita.
Vanavond is er voor alle studenten een massagesessie gepland met Christel en ik denk dus al mijn mails te kunnen verwerken, maar ze hebben nog een model nodig en ik offer mij dus maar op om nog eens gemasseerd te worden.
Vorige week heb ik met Guy en Henry besproken om Geovanny zijn rijbewijs in orde te laten brengen en hem zoveel mogelijk te laten oefenen om met de pick-up te rijden, zodat ik in de toekomst wat minder chauffeur zou moeten spelen. Iedereen ziet dat wel zitten en vanavond vraagt Geovanny of ik hem alvast kan tonen hoe hij de lichten en alle andere knopkes die aan het dashboard zitten moet gebruiken. We moeten nu alleen nog eens de tijd vinden om naar het centrum te gaan en daar in het kantoor van de verkeerspolitie zijn rijvergunning, die hij wel heeft maar die vervallen is, in orde te brengen. De administratie hier kennende zal dat het moeilijkste zijn van de hele operatie.


bijscholing en samenscholing

Woensdag 28 maart 2012

Vandaag is het de beurt aan de kleuterleidsters van Guayaquil om hun workshop EFT te krijgen van Christel. Het is een zeer geïnteresseerde eb gemotiveerde groep, maar ze zouden nog gemotiveerder zijn als ze eens in het zwembad mochten. Ik beloof hen dus dat als ze maandag terugkomen voor de volgende sessie en hun zwempak meebrengen, ze op het einde in het zwembad mogen, wat op algemeen gejuich onthaald wordt.
In de namiddag is een vergadering van de dokters van het dispensarium gepland. Ik verwittig de meisjes dat ze zich voorbereiden om hun project om Engelse les te geven voor te stellen aan de dokters. Op die manier kunnen zij via hun patiënten de mogelijkheid aanbieden om zich in te schrijven voor de lessen. Ook het idee om zwemles te geven in het zwembad van de casita kan op deze manier kenbaar gemaakt worden en via de dokters zouden ook de mensen geselecteerd kunnen worden die bij deze zwemlessen het meest baat kunnen hebben.
Heleen wil graag eens op bezoek gaan langs de kapsalons in de wijk waar ook pedicure en manicure gegeven wordt, omdat haar specialiteit bio-esthetica is en zij wel eens wil zien, wat er hier zoal gebeurt rond haar specialiteit.
Het wordt een bewogen vergadering met de dokters van het dispensarium en dokter Perez het hoofd van Area 7 van het ministerie van gezondheid. De samenwerking en de manier van werken wordt besproken. Er wordt bekeken op welke manier iemand zou kunnen gevonden worden die op een permanente basis zou kunnen zorgen voor het uitreiken van de tickets, de administratie en het onderhoud. De vergadering duurt langer dan voorzien en Geovanny en de loodgieter moeten nog worden opgehaald in Valle Alto. Ik rij er naartoe samen met Lore Kempen, het is ondertussen donker dus ik kan weer buiten komen. De tandarts had me afgeraden in de zon te komen vandaag en vermits die de ganse dag geschenen heeft, heb ik me binnen of althans in de schaduw gehouden.
Sanne en Sofie die na de bijscholing van de kleuterleidsters deze voormiddag samen met Fabiola vertrokken om nog wat materiaal te gaan kopen, komen enthousiast terug van hun uitstap. Ze zijn na het shoppen met Fabiola mee naar huis gegaan waar ze Fabiola hebben leren spaghetti maken.
Elisabeth, de wijkverantwoordelijke die bij de vergadering ook aanwezig was, heeft haar vriend en beeldhouwer Marco Tulio uitgenodigd om over zijn projecten te vertellen waarmee hij bezig is in Santa Elena. Het lijken mij heel interessante projecten en we spreken af binnenkort eens langs te gaan om een kijkje te gaan nemen.
Als alle bezoek de deur uit is en iedereen behalve de studenten gaan slapen is, maak ik met de meisjes van de Kempen nog een avondwandelingetje in de wijk om een magnum te gaan kopen. De meisjes van Artevelde nemen ondertussen nog een frisse duik en daarna wordt het stil in de casita.


behandeling aan huis

Dinsdag 27 maart 2012

De meisjes vertrekken allemaal samen met de bus 118, Artevelde voor de kennismaking met de leerkrachten Engels, computer en turnen, Sofie en Sanne stappen over op de 50 voor hun rit naar Cristo del Consuelo.
Christel heeft een ganse voormiddag afspraken voor massages, maar vermits er een klant niet komt opdagen offer ik mij op en een uur later voel ik mij een nieuw mens.
De meisjes komen terug van hun afspraken in de scholen met het nieuws dat de minister van onderwijs heeft verklaard dat door de hevigheid van het regenseizoen, de start van de scholen met 2 weken wordt uitgesteld. Voor Los amiguitos de Menbol is dat niet van toepassing, vermits de klasjes en de juffen er klaar voor zijn. De officiële opening wordt voorzien voor dinsdag 3 april. De rest van de week wordt echter ‘semana santa’ (de week voor Pasen) gevierd, dus de effectieve lessen zullen pas de week nadien beginnen.
De meisjes van Artevelde vrezen de eerste weken dus niet veel te kunnen doen en beginnen te brainstormen over een regenprogramma. Zij nemen het initiatief om al voor de jongeren in de wijk Engelse lessen te organiseren en een kijkje te gaan nemen op het recreatieveldje achter de casita of er iets van sporttornooi kan georganiseerd worden.
Omdat ik al een tijdje last heb van een losstaande wijsheidstand en al een paar keer heb laten vallen dat ik maar eens naar de tandarts moet, stelt Chiquilin voor zijn zus te bellen die tandarts is om mij te komen bevrijden van mijn last. Zo wordt ik voor de tweede keer vandaag aan huis behandeld. Ik mag voor de rest van de dag niks meer doen en zeker geen trappen lopen om te voorkomen dat zich interne bloedingen zouden voordoen. Ver kan ik dus niet weg, want voor alles hier moet ik de trap op. Maria Fernanda ontfermt zich over mij, bezorgt mij pillekes om de ontsteking weg te nemen, water met zout om mijn mond te spoelen en yoghurt als avondmaal.
De derde behandeling aan huis is een haarknipbeurt door Marjorie, de zus van Henry. Ik ben dus vandaag een stijve nek, een wijsheidstand en wat haar kwijt geraakt.
Als avondactiviteit staat er zumba op het programma. Ik zet me aan de muziekinstallatie, want Geovanny is een beetje grieperig en dus in zijn bed gekropen en ik mag toch niet dansen van Maria Fernanda. Er wordt zeer intensief en gemotiveerd bewogen tot het zweet in de schoenen staat.


alles loopt gesmeerd

Maandag 26 maart 2012

Sofie en Sanne worden vandaag door Chiquilin begeleid om met de bus naar het schooltje te rijden. Lore Kempen en de meisjes van Artevelde rijden met mij mee naar de school aan Portete om daar kennis te maken met de leerkrachten en te vernemen of ze daar zinvol werk kunnen verrichten voor hun stage.
De stagiaires zijn meer dan welkom en het wordt een hele lijst waarmee ze kunnen helpen. De uurroosters en de leerboeken worden bekeken en meegegeven en er wordt afgesproken tegen het einde van de week een planning op te maken. Iedereen is aanwezig, Dialys (de pedagodisch adviseur), de directrice en het voltallige lerarenkorps uitgenomen de bijzondere leerkrachten (Engels, computer en turnen). Daar zullen ze morgen nog eens voor moeten terugkomen om te bespreken op welke manier ze kunnen samenwerken. Dan neemt Dialys ons mee naar een schooltje aan de overkant van Portete waar ook een middelbaar aan verbonden is. Ook daar vinden we iedereen en kunnen afspraken gemaakt worden.
Het gaat dus heel vlot deze morgen zodat we rond 11 uur terug zijn in de casita. Lore laten we achter bij juf Mariella, zij komt vanmiddag samen met juf Erika terug die ook in Jardines del Salado woont.
Martine en Ayla staan ons al op te wachten om mee te gaan naar het mamacafé dat vandaag wordt ingericht. De meisjes van Artevelde maken van de gelegenheid gebruik om een kijkje te gaan nemen in het dispensarium.
Na de middag geeft Christel nog een workshop voetreflexologie voor de mensen uit de wijk. Martine en Ayla zijn ook geïnteresseerd en hebben ook Martha uitgenodigd (de kotmadam van de vroedvrouwen van KUL en KDG) die erg geïnteresseerd de cursus volgt.
Ondertussen groeien bij de stagiaires de ideeën en plannen voor hun stage. Er worden leer- en werkboeken doorgenomen en weekroosters opgemaakt.
Lore Kempen is al concreter bezig met naamkaartjes te maken, zij weet al welke kindjes bij haar in de klas zullen zitten.
Sofie en Sanne komen samen met Chiquilin terug van het schooltje, Sofie hinkend op één been, want ze heeft in een nagel getrapt en die is los door haar slipper in haar voet gegaan. Hij is ook al een beetje ontstoken, maar gelukkig heeft ze nog een tetanosinenting gehad en wordt het probleem met isobetadine-gel en een kompres opgelost.
Na de initiatie in EFT (emotionally focused therapy) van Christel aan de studenten volgt nog een baileterapia (danstherapie) waar de voet van Sofie veel baat bij heeft. Artevelde haakt hier af, zij hebben dan ook nog wat slaap in te halen.


Tagua en visschubben

Zondag 25 maart 2012

Er is al heel vroeg leven in de casita want de nieuwe meisjes zitten nog in het ritme van België. De ontbijttafel zit goed vol vanmorgen want de meisjes hun koelkast is leeg, dus eten we allemaal samen in de eetzaal.
De ganse voormiddag wordt gespendeerd aan winkelen en inkopen doen om de nieuwe koelkast terug te vullen. De Rio Centro wordt helemaal verkend van de Mi Comisariato, de Ferisariato, de Juan Marcet, de fotograaf, de sportwinkel tot de foodcourt en de heladeria (ijskreemzaak).
In de namiddag blijft de Kempen in de casita om aan hun schooltaken verder te werken en met Artevelde stap ik op de bus om de stad te gaan verkennen. Ze zijn alle vier erg geboeid door al wat er te zien is en de vragen blijven komen. Heleen wil heel graag met een leguaan op de foto, dus na een bezoek aan de kathedraal gaan we naar het Parque Bolívar om de beestjes te strelen. Lore heeft vooral veel dorst, dus we zetten door naar de malecon 2000 voor een drankje en een ijsje. We doen de malecon verder in zuidelijke richting en eindigen in de mercado artesanal del sur waar de meisjes zeer geïnteresseerd zijn in alle juweeltjes. Ik zelf laat me verleiden tot de aankoop van oorbellen die gemaakt zijn van de schubben van een vis. Op de terugweg richting Las Peñas komen er donkere wolken opzetten en we besluiten het noordelijke deel voor een andere keer te laten en de bus terug te nemen. Een wijs besluit blijkt even later want we zitten nog maar net op de bus of het begint te kletteren. Gelukkig is de bui zo goed als over wanneer we Jardines del Salado bereiken en we komen dan ook nog tamelijk droog aan in de casita.
Na het eten is er door Christel nog een massagesessie voorzien. Er zijn er die amper het einde halen en met moeite van de matras nog naar hun bed geraken.


de ploeg is voltallig

Zaterdag 24 maart 2012

Om 10 uur verwachten Martine en Ayla mij in de Mi Comisariato (een grootwarenhuis) op de 9de October (dat is de Meir van Guayaquil) waar ze gerief gaan kopen voor hun mamacafé. Daar hebben ze mij niet zozeer voor nodig maar wel de pick-up om hun aankopen te vervoeren. Op de hoofdbaan is er weer zzn auto die zich vastgereden heeft in de kiezels, zodat Martine en Ayla hun aankopen al gedaan zijn als ik toekom. Ik neem alles mee naar de Casita zodat zij maandag hun mamacafé ermee kunnen inrichten.
Rond de middag ben ik dan terug en neem ik even de tijd om Sofie en Jesse te helpen met het uitstippelen van hun reis door Ecuador voor de komende twee weken. Taxi Vicente brengt hen naar het busstation om vandaar de bus naar Colonche te nemen waar ze eerst nog eens langs Sofie haar gastgezin gaan.
Ik kan me met de beste wil van de wereld niet meer herinneren wat ik de rest van de namiddag gedaan heb die dag. Het eerstvolgende wat in mijn herinnering is opgeslagen is het telefoontje van Lore om te melden dat ze vanuit Cuenca op terugweg naar Guayaquil. We spreken af dat ik naar de terminal kom om daar samen iets te eten, want om 20u kom het vliegtuig aan met de meisjes van Artevelde en het is niet meer de moeite om twee keer de stad te doorkruisen.
De Mc Donalds in de terminal kan niet worden weerstaan (althans niet door las chicas) en ze nemen nog een Mc Flurry op de koop toe. Het wordt uiteindelijk nog spannend om op tijd in de luchthaven te geraken die eigenlijk vlakbij de busterminal ligt en vermits de tussenlanding op Quito door het slechte weer niet kon uitgevoerd worden, zit Artevelde ons al op te wachten in de aankomsthal.
We krijgen uitgebreid het verhaal van de vlucht met een zieke Heleen die alle kotszakjes in haar directe omgeving gevuld heeft en bovendien cola en ik weet niet meer wat nog morste op haar dekentje. Ze vonden het vluchtpersoneel niet zo vriendelijk, ik vraag me af hoe dat kwam.
Ook de verhalen van de uitstap naar Cuenca worden uitgebreid verteld.
Er wordt nog een kleinigheidje gegeten en de nieuwe meisjes krijgen een rondleiding en gaan zich installeren. Er zijn nog te veel vragen om meteen naar bed te kunnen, dus er worden druk afspraken gemaakt, gepland en georganiseerd en verteld.


massage en karaoke

Vrijdag 23 maart 2012

Christel wil de tijd dat ze hier is zoveel mogelijk mensen helpen door hen een massage te geven, maar ze wil ook groepen kleuterleidsters of verpleegkundigen leren hoe ze kunnen masseren. Deze namiddag is er een sessie voorzien in de wijk voor een vereniging die opvang biedt aan moeders met hun gehandicapte kinderen. Om genoeg assistentie te hebben deze namiddag worden alle aanwezigen in de casita al meteen ingewijd in de technieken die daarvoor nodig zijn. De matrassen worden naar het terras versleept en de eerste sessie wordt een succes. Als huiswerk worden de verschillende technieken en hun volgorde vakkundig genoteerd.
Ook in de namiddag (alhoewel het dan zonder matrassen moet) is iedereen enthousiast en volledig ontspannen na de massagesessie. Eén van de aanwezige meisjes met Downsyndroom vraagt en krijgt nog een persoonlijke sessie.
Nog net op tijd merk ik dat het 23 maart is en in België al 23u20, want vandaag is Laura, mijn petekind, jarig. Ik bel haar nog via skype en ze is gelukkig nog wakker en een filmpje aan het kijken.
Sofie en ik vertrekken op tijd naar de luchthaven en dat is niet voor niks want de verkeerschaos is weer groot. De volledig kapot geregende hoofdweg hebben ze opgevuld met kiezels, maar daar is een ongelukkige chauffeur met zijn auto in vastgereden, zodat we over het stuk tot aan de PJ (600m?) even lang doen als over de rest van het parcours tot aan de luchthaven. Het vliegtuig is geland als we toekomen in de luchthaven maar het duurt nog een uur vooraleer Jesse door de pascontrole is en ontroerd onthaald wordt.
Als we in de casita aankomen is het daar de zoete inval geweest want alle vrienden zitten in de bar aanvankelijk te babbelen, maar al snel neemt Maria Fernanda het initiatief om de karaoke uit te testen. Het klinkt niet altijd even zuiver maar aan enthousiasme ontbreekt het zeker niet. Om 2 uur maakt Guy een eind aan de feestvreugde want er moet morgen nog gewerkt worden.


meer water

Donderdag 22 maart 2012

Ik zet Lore af aan haar school in Portete en breng Sanne en Sofie voor het laatst met de auto naar Cristo del Consuelo (de wijk van Los amiguitos de Menbol).
Het verkeer is weer zo druk door de werken aan de hoofdweg voor Jardines del Salado dat ik tussen het wegbrengen en terughalen van de meisjes nauwelijks een uur tijd heb om nog wat klussen te klaren. Ze willen dan ook goed op tijd vertrekken naar de Terminal Terrestre (busstation) voor hun uitstap naar Cuenca. Lore is deze keer wel zeer enthousiast over wat ze heeft kunnen doen op het schooltje, ze heeft met al haar collega’s contact gehad en is de inhoud van haar klas kunnen gaan bekijken (de vorige keren was de sleutel niet te vinden).
Ik bel taxi Pedro die hen om één uur stipt komt ophalen. De bus is echter minder stipt want al ik hen rond half drie bel om te zeggen dat ook hun hotel voor de nacht gereserveerd is, staan ze nog steeds in het busstation.
Even later wordt de volgende gast verwacht. Henry en Guy zijn naar de luchthaven om Christel af te halen die na haar vakantie in Costa Rica nog tien dagen langs Ecuador komt om te kijken wat ze hier kan doen voor de mensen op gebied van massage en relaxatietechnieken.
Ze zijn nog maar net toegekomen of we krijgen alweer een regenbui die ons de hele namiddag bezig houdt. Terwijl we in de eetplaats en op het terras boven proberen te vermijden dat deze in een zwembad veranderen, hebben we niet in het oog dat het eigenlijke zwembad aan het overlopen is en de regenafvoergoot de hoeveelheid water niet aankan, zodat het kantoortje, mijn kamer en de bodega helemaal onderlopen. Chiquilin doet teken naar de eetplaats dat ik mijn zwembrilletje moet meebrengen, vermits de regen klettert en het niet meer lukt om elkaar op die afstand te verstaan.
Pas als het gestopt is met regenen en alles een beetje begint op te drogen is er tijd om te gaan samen zitten en de planning voor de volgende 10 dagen met Christel te bespreken.
De meisjes zijn ondertussen aangekomen in Cuenca en uit hun berichtje blijkt dat ze het er naar hun zin hebben.


koelkast kopen

Woensdag 21 maart 2012

Al het materiaal dat de meisjes aankochten voor de inrichting van het nieuwe en de oude klasjes wordt meegevoerd vanmorgen. Geovanny rijdt mee want me rijden ineens door naar het centrum voor de aankoop van een nieuwe koelkast. Die van de meisjes heeft het begeven, zij gebruiken nu die in de bar maar moeten dan telkens trap op en trap af om iets uit de koelkast te halen. Dat is wel goed voor hun conditie, maar niet zo praktisch.
Lore blijft thuis want die moet met haar school contact opnemen voor de bespreking van haar eindwerk.
Het wordt half vier voor we de meisjes terug kunnen gaan ophalen aan het schooltje, maar met een koelkast in de laadbak. Er zijn veel hindernissen moeten overwonnen worden zoals daar zijn parking vinden, de beste koop zoeken, kilometers lopen om een bankautomaat te vinden die ook geld wil geven, want met de kaart betalen kost zo een slordige 80 dollar, een touw vinden om de koelkast vast te maken, …
Gelukkig komen we een Pinguïno tegen die ‘magnum almendras’ verkoopt, zodat we een beetje onze honger en frustratie kunnen stillen.
De meisjes hebben veel werk verzet en kunnen bijna met de inrichting beginnen.
De koelkast wordt geïnstalleerd maar om in gebruik genomen te worden, zal er nog tot morgen moeten gewacht worden.


afspraken maken en vergaderen

Dinsdag 20 maart 2012

De pick-up wordt weer volgeladen, het nieuwe klaslokaal zal vandaag van meubilair worden voorzien. Lore zetten we af aan haar schooltje in Portete.
Bij het verhuizen van de ladenkastjes krijg ik een behoorlijke douche door een plas water die zich bovenop het kastje gevormd had. Het is duidelijk niet mijn dag als Sofie me ook nog eens een mokerslag op mijn kin bezorgd wanneer ze een poot uit een tafel wil trekken die plots met geweld loskomt. Er moet een zakdoek aan te pas komen om het bloed van mijn gescheurde lip te stelpen. Hopelijk gaat de dag niet op dezelfde manier verder.
Dialys (de pedagogisch adviseur) is deze keer in het schooltje en ik kan een afspraak maken om volgende week maandag met de nieuwe stagiairs een aantal scholen die onder haar supervisie vallen en ook een middelbaar hebben, te gaan bezoeken.
Samen met juf Digna vertrekken Sofie, Sanne en ik dan naar de ‘kindersariato’ die we vorige week niet gevonden hebben. Er is veel en mooi materiaal te koop, maar het is er wel duur. Sofie en Sanne maken een selectie van de best bruikbare materialen.
Op de terugweg pikken we Lore terug op, die een minder vruchtbare dag heeft gehad. De confrontatie met en de aanpassing aan de Ecuadoriaanse manier van werken zal waarschijnlijk ook de volgende dagen nog voor frustratie zorgen.

De late namiddag wordt er bijgepraat met Guy en vergaderd met de fundación eslabonsocial ecuador en met de boekhouder en juridisch adviseur.
Er moet heel wat besproken worden dus het is al lang donker voor we aan tafel kunnen.

De meisjes hebben plannen om donderdag naar Cuenca te trekken voor 2 dagen en ik help hen nog met de planning.
Lore moet morgen haar eindwerk indienen en ik had haar beloofd het nog even door te nemen voor ze het doorstuurt, maar dat even duurt toch nog langer dan verwacht, dus het wordt middernacht voor ik mijn bed zie.


Heel veel water

Maandag 19 maart 2012

Het zwembad zit tot aan de rand vol water, nog één druppel en het loopt over, maar het is gestopt en de zon komt er weer door.
Vandaag is het inschrijvingsdag in Los amiguitos de Menbol. Om tien uur is het maximum aantal kleuters al ingeschreven, 75 die verdeeld zullen worden over de drie klasjes. Vandaag ook wordt de sleutel van het derde klasje overhandigd. Daar zullen de kleutertjes van drie jaar ondergebracht worden en de twee klasjes van 4-jarigen gaan dan in de reeds in gebruik zijnde klasjes. Het nieuwe klasje is kleiner dan de andere maar frisser en er is zelfs een douche.
Er zijn een paar plafondplaten beschadigd door de regen en we gaan een beetje verder in de straat nieuwe kopen bij een man die daar zelf die gipsplaten ambachtelijk produceert, zijn buurman wil die wel even komen plaatsen in het kleuterklasje.
Het nieuwe klasje krijgt nog een nieuw slot en een poetsbeurt en dan is het voor Los amiguitos de Menbol voor de rest van het schooljaar.
Vermits er nog steeds gewerkt wordt aan de brug over de Salado aan de wijk Cristo del Consuelo zoeken we nog even uit hoe Sofie en Sanne daar met de bus zullen geraken. De 121 komt nog wel in de buurt, maar niet meer op de hoek van de straat, zodat het ver stappen wordt. De 50 rijdt tot in de wijk maar niet tot de casita, ze zullen dus een overstap moeten maken aan de hoek van Leonidas Plaza.
We vullen de laadbak met nog een hoop materiaal dat de meisjes daar nog verder willen afwassen in de casita. Een matras die niet zo goed in de laadbak paste zorgt ervoor dat we even een blokje om moeten terugrijden om ze terug op te pikken, dubbel geplooid kan ze wel op de achterbank, zodat Sanne op de schoot van Sofie mee verder moet. Als we toekomen heeft ondertussen het zweet op de billen zich goed vermengd.
De poetsbeurt wordt dus in de namiddag met de tuinslang verder gezet maar al snel moet de vlucht genomen worden naar de garage want er is een fikse regenbui op komst. Aanvankelijk wordt er nog in de regen verder gepoetst maar dan wordt de bui zo hevig dat in een mum van tijd de hele casita en de wijk onder water komen te staan. Er blijft niks over dan wachten tot het over gaat, maar als het uiteindelijk blijft duren, besluiten we toch maar om te vertrekken om boodschappen te gaan doen in ‘den Tia’ wat spectaculaire beelden oplevert. …filmpje volgt…

Terug in de casita wordt het aftrekken en dweilen geblazen om alles terug droog te krijgen.
Ondertussen is Henry ook teruggekomen en vanavond wordt Guy verwacht tussen zeven en acht. De vlucht heeft vertraging, Henry en ik vertrekken rond acht naar de luchthaven maar we moeten nog tot half tien wachten vooraleer Guy in het vizier komt.
Aangekomen wordt de nieuwe bar meteen geshowd en ingewijd.


recupereren

Zondag 18 maart 2012

De dag komt heel traag op gang. Jaden is de eerste die leven in huis brengt, Maria Fernanda is al vroeg naar de les vertrokken en de rest recupereert van de nachtelijke activiteiten.
De uitstap naar de cacaoplantage die oorspronkelijk gepland was, hebben we gisteren al afgelast omdat Yadira en Chiquilin ons verwittigen dat in de provincie Los Ríos (de provincie van de rijstvelden, waar ons project gelegen is) heel veel ríos (rivieren) buiten hun oevers getreden zijn. In plaats daarvan had ik voorgesteld om naar de dolfijnen te gaan kijken in de Golf van Guayaquil. Voor een rit van anderhalf uur heen en anderhalf uur terug zijn de meisjes echter te laat wakker en hebben mijn knieën vannacht al teveel afgezien. Het wordt dus een dagje recupereren. De enige activiteiten zijn een beetje wassen, in het zwembad liggen, internetten en opruimen.
Las chicas willen vanavond in de Chonero (een restaurantje vooraan in de wijk) gaan eten en ik nodig mezelf uit om mee te gaan. Maria Fernanda is direct na thuiskomst van de les gaan slapen, want die had vorige nacht zitten studeren. Yadira en Jaden zijn vannamiddag terug naar Quevedo vertrokken, dus we laten Geovanny alleen achter maar brengen voor hem wel ‘morro con pollo’ mee van de Chonero. We zijn net op tijd terug in de casita om niet nat te worden want het begint weer te regenen en het houdt de hele nacht niet meer op.


zwemmen en feesten

Zaterdag 17 maart 2012

De hele nacht door blijft de regen stromen. Ik ga er dus van uit dat een tocht naar de haciënda onmogelijk wordt. De weg was enkele weken geleden al weggespoeld en de regen van vannacht zal daar geen goed aan gedaan hebben. We waren al van plan geweest om de omweg langs Limoncito te volgen, maar volgens Sebastian, onze man ter plaatse, was dat geen goed idee, maar konden we de weg volgen die we gewoonlijk nemen.
Ik blaas de onderneming af omdat ik er geen goed oog in heb, maar ondertussen is het gestopt met regenen en komt de zon erdoor. Iedereen is terug in zijn bed gekropen, alleen Sanne geraakt niet meer in slaap en profiteert ervan om te skypen.
Het grootste deel van de dag speelt zich af in en rond het zwembad. Alle opblaastoestanden worden uit de bergplaats gehaald en door de buurjongens getest op bruikbaarheid. Chiquilin zorgt alsnog voor de barbecue die gepland was voor op de haciënda en las chicas maken voor nadien een tiramisu, die ook bij de Ecuadorianen erg in de smaak valt. Alleen de chicas zelf zijn er niet zo tevreden over, de ingrediënten zijn niet dezelfde als die ze gewend zijn.
Chiquilin is morgen jarig en heeft voor vanavond een feestje georganiseerd in de bar die Victor eind vorige zomer opende. Iedereen is uitgenodigd en daarom wordt nog een snelle aankoop van een cadeautje georganiseerd. Geovanny weet dat hij graag een T-shirt van Emelec (de lokale voetbalploeg) zou hebben, en omdat hij dat op zijn eentje niet kan bekostigen, besluiten we om samen te leggen en gaan we ernaar op zoek. Ze zijn echter uitverkocht en komen pas volgende week terug binnen. Het wordt dan een pet met een tegoedbon voor een Emelec T-shirt.
Maria Fernanda die morgen naar school moet, besluit thuis te blijven en op Jaden te passen, zodat we met zijn zessen pikfijn uitgedost kunnen vertrekken voor een ‘muy bonita fiesta’. Chiquilin is blij met de pet, in zijn eigen woorden klinkt het: ‘Muy bonita la gorra, pero más bonita la amistad de ustedes.’ Vrij vertaald: ‘Heel mooie pet, maar nog veel mooier is jullie vriendschap.’
Hoewel de bar van Victor voorzien was van airco is er duchtig gezweet en hebben we het vestje dat meegenomen was op aanraden van Maria Fernanda niet nodig gehad.
Om een uur of twee was iedereen zijn pijp uit en werd de terugweg aangevat. Het was opnieuw flink aan het regenen. Het verkeer viel op dat uur mee, maar de plassen en putten in de weg maakte de tocht toch nog spectaculair.

meer foto’s


Flashy

Vrijdag 16 maart 2012

Lore gaat vandaag haar eerste dag meedraaien op haar stageplaats en Portete. Ze maakt ook kennis met de directrice, die van haar een verslagje verwacht van wat ze zoal kan observeren vandaag en de volgende dagen. We laten haar achter bij Tía Mariella en rijden verder naar Cristo del Consuelo, de wijk van Los amiguitos de Menbol. De juffen zijn vandaag ook aanwezig en we ontmoeten een oude bekende (voor de stagiaires van 2 jaar gelden: Liliane) die nu verantwoordelijke is voor de kinderopvang van Mujeres de lucha aan de overkant van de straat.
Dialys, de pedagogisch adviseur, die zou aanwezig zijn om afspraken te maken i.v.m. de bijscholingen, laat zich verontschuldigen.
Volgende week ontvangen we in de casita namelijk het bezoek van Kristel Westdorp, een expert in EFT (http://www.emotionallyfocusedtherapy.nl/). Zij wil graag een aantal workshops geven aan de kleuterjuffen. Einde maart zal zij dus aan de juffen van 15 kleuterschooltjes twee workshops hierover geven.
Met de juffen worden afspraken gemaakt over de inrichting en de aankleding van de lokaaltjes, er worden ideeën uitgewisseld en voorstellen gedaan.
Ik laat iedereen achter om zijn werk te doen en ga in de casita eindelijk verder met de reorganisatie van de administratie en het klassement. Jaden helpt me met het perforeren van documenten en facturen.
’s Middags doe ik mijn tour opnieuw om de meisjes te gaan ophalen en elk op hun beurt doet zij hun verhaal.
Na de middag wordt er nog hard doorgewerkt om alles geschilderd te krijgen, zodat we morgen met de hele ploeg naar de haciënda kunnen gaan.
Yadira en ik gaan inkopen doen voor de barbecue die gepland is voor morgen op de haciënda.
Op vraag van Jaden gaat ’s avonds nog een danssessie door. Het is al een hele tijd droog nu, maar deze avond begint het weer serieus te regenen, wat voor afkoeling zorgt tijdens het dansen.
En dan gaat iedereen vroeg naar bed want we zouden vroeg willen vertrekken morgen.


inschrijvingen voor het nieuwe schooljaar

Donderdag 15 maart 2012

We vertrekken vroeg naar de school in Portete waar vandaag de inschrijvingen van de nieuwe leerlingen beginnen. Nadia ontvangt ons, Lore maakt kennis met de lerares van het eerste klasje en Jaden wordt ingeschreven, ze zullen dus allebei bij juf Mariella terechtkomen. We maken ook al kennis met de turnleraar die eventueel wel met Lore Gent wil werken (dat hangt van haar zelf af), hij staat in deze school dinsdag en donderdag.
We moeten eerst nog eens terug naar de casita want de meisjes zijn de sleutel van het klasje vergeten. Ze halen verder de verf van de muur van ‘Los amiguitos de Menbol’ met de hulp van de jongeren uit de wijk die voor hun inspanningen door de meisjes beloond worden met een ijslolly.
Jaden vergezelt mij naar de vreemdelingenpolitie om nog eens te proberen mijn paske te pakken te krijgen. Ons geduld wordt beloond met een document dat mij recht geeft op een paske, alleen zal ik daar begin april nog eens voor moeten terugkomen, dan zullen ze het klaar hebben.
De kamers van de casita krijgen verder één voor één een schilderbeurt en er wordt grondig schoongemaakt.
Als avondanimatie heeft Maria Fernanda bailaterapia (een dvd waarop voorgedaan wordt welke danspassen je moet nemen) geprogrammeerd. Er wordt dus duchtig gedanst en gezweet door las chicas (Maria Fernanda, Yadira, Lore, Sofie en Sanne)

meer foto’s


een bevroren koe is onhandelbaar

dinsdag 13 maart 2012
Er komt heel veel mankracht en een pikhouweel aan te pas om de bevroren koe uit de diepvries te bevrijden. Chiquilin wijst me de weg naar Rosita die de koe zou moeten fileren, hoewel ik me al afvraag hoe ze dat gaan doen. Als Rosita de koe ziet, maakt ze meteen duidelijk dat ze met een bevroren koe waar het vet en het bloed nog aanzitten, niet kan werken. Dus onverrichterzaken keren we terug naar de casita met een bevroren koe in de laadbak. Die terugrit duurt nog langer dan verwacht. Door de werken aan de weg en de chaotische manier van rijden van de Ecuadoriaanse chauffeurs zit het rond punt aan de PJ muurvast. Een kwartier beweegt er helemaal niks meer tot uiteindelijk twee agenten komen opdagen die zeggen wie mag bewegen en wie moet blijven staan. De koe wordt uiteindelijk terug in de garage gezet om te ontdooien, maar daar zullen we later spijt van krijgen.
Ondertussen zijn de meisjes met taxi Pedro vertrokken naar de artisanale markt voor de jacht op souvenirtjes en bij hun aankomst tonen ze enthousiast hun buit.
Maria Fernanda en ik doen nog wat administratie en samen zorgen we ook voor het middageten.
Martien en Ayla komen naar de casita om samen naar de Mall del Sol te gaan. Dat is een groot winkelcentrum aan de andere kant van de stad waar Martien en Ayla materiaal hopen te vinden voor de inrichting van hun Mamacafé en de meisjes voor hun klasjes. Op een boogscheut van de Mall del Sol ga ik naast een brug waar ik eigenlijk over moest, waardoor we een half uur later uiteindelijk onze bestemming bereiken na een slalom over een spaghetti van bruggen en wegen. De meisjes vinden in de Mall del Sol alles wat ze nodig hebben. Martien en Ayla nog niet maar ik herinner me opeens nog een winkel aan de Bahia waar ze babyspullen verkopen en we spreken af volgende week daar eens naartoe te gaan. De laadbak en achterbank worden volgeladen met speelgoed en lesmateriaal. De terugweg verloopt iets vlotter zodat we nog net voor het donker terug thuis zijn. We besluiten daarom meteen na het uitladen naar de Ferrisariato te vertrekken om het materiaal voor het opkuis- en het schilderwerk te gaan kopen zodat we morgen meteen naar het schooltje kunnen vertrekken.
Chiquilin is ondertussen zelf begonnen aan het uitbenen van de koe, die nu enorm ligt te stinken. Blijkbaar komt dat doordat het vet en het bloed niet op voorhand verwijderd werden. Uiteindelijk wordt besloten dat het beest verloren is en dat we met pijn in het hart alles zullen moeten weggooien.
Zodra we terugkomen van de Ferrisariato wordt het stinkende beest dus terug in de laadbak gegooid om weg te voeren. Dat wordt alweer een zoektocht want Chiquilin volgt de aanwijzingen van Geovanny maar die zijn blijkbaar niet zo duidelijk. Uiteindelijk geraken we het stinkende beest kwijt. Vermits het al heel donker is, heb ik één van de diepe putten, die de zware regen in het asfalt gemaakt heeft, niet gezien, waardoor ik een band lek rijdt. Tot overmaat van ramp is de krik die we mee hebben kapot. Ik zal naar de casita moeten voor een andere krik, maar de taxichauffeur die me daar naartoe zou moeten brengen, wil ons ook wel helpen, die heeft een goeie krik en die weet hoe je het reservewiel onder de laadbak vandaan moet halen.
Ondertussen is in de casita alles opgekuist en ruikt het er terug fris, enkel de pick-up krijgt nog een grondige beurt en dan kan de koe vergeten worden, evenals het wrange gevoel dat hiermee vele monden zouden kunnen gevoed geweest zijn. We troosten ons met de idee dat de koe toch al ziek was voordat ze gedood werd en dat het misschien maar beter was om ze niet op te eten.


Baños weggespoeld?

Zondag 11 maart 2012
Mijn matras was prima, de meisjes hadden minder geluk. Mijn douche was prima, die van de meisjes had meer water mogen spuiten, maar de mijne werd gedeeld.
Op het ontbijt met zicht op de Grote Oceaan viel niet veel op te merken, de koffie was in ieder geval echt en geen nescafé zoals hier op de meeste plaatsen geschonken wordt.
De attractie van de dag bestond uit de aankomst van de vis met de vissersboten op het strand van Puerto Lopez. Haaien, picudos, dorades, alles werd aan land gebracht en de fregatvogels, die zelf geen vissers zijn pikten de kleinste vissen eruit als ontbijt. De pelikanen zorgden voor hun eigen maal door het water in te duiken.
Dan trokken we opnieuw door het subtropisch regenwoud van Machalilla richting Montañita waar Sanne op zijn minst naast een surfbord wou staan . Parkeerplaats vonden we met veel moeite en het eens zo charmante dorpje was sinds de vorige jaren steeds meer op Lloret de Mar gaan lijken., zodat het enige aantrekkelijke het surfaanbod was. De meisjes besloten na de vakantieperiode misschien nog eens terug te komen met het gezelschap van Artevelde Hogeschool. Na een verfrissende jugo van de heerlijkste tropische vruchten gingen we dan richting Colonche om Sofie Van terug thuis te brengen met de bedoeling om langs Baños thermales de San Vicente een modderbad te gaan nemen.
Voor we daar aankwamen belde Sofie echter al, ze had ons pas een half uurtje kunnen missen en ze belde al omdat ze haar medicijnen in de auto had laten liggen. Wij zaten al bijna in het zwembad en het idee om in de hitte nog eens helemaal te moeten terugrijden naar Colonche deed ons naar alternatieven zoeken. Ik belde Sofie terug om te zeggen dat we haar medicijnen zouden achterlaten in het tankstation dat we even tevoren voorbijgereden waren, zodat zij ze daar zou kunnen ophalen. We lieten de medicijnen achter bij Juanita van het winkeltje dat bij het tankstation hoorde en die verzekerde ons dat ze die zou bewaren tot Sofie er om zou komen.
Toen begon de zoektocht naar de baños thermales. Het was me tijdens de heenrit al opgevallen dat ik de borden langs de weg niet had gezien en ook nu op de terugweg kon ik nergens de afslag vinden. Ik was ervan overtuigd dat we er al voorbij waren en toen ik stopte om het te vragen, verteld men ons dat met de regen de rivier buiten zijn oevers getreden was en alles was weggespoeld. Iets wat ik maar moeilijk kon geloven, maar vermits we nergens de weg er naartoe vonden, besloten we genoegen te nemen met het zwembad van de casita. Om de ontgoocheling weg te nemen zette Geovanny de jacuzzi aan en kwam ik er weer een beetje bovenop want ik had de rit heen en terug op twee dagen toch een beetje onderschat.
Om de koelkast terug op te vullen ondernamen we nog een boodschappensessie in de Rio Centro. In de Casita had het leven ook niet stilgestaan en hiervan bracht Maria Fernanda mij uitgebreid op de hoogte op het terras van het beste ijskreemkraam van Guayaquil en omstreken.
De avond ging voorbij met het afronden van het weekend, het plannen van de volgende week, de was, het bloggen en selecteren van foto’s.

meer foto’s


Puerto Lopez

Zaterdag 10 maart 2012
We vertrekken goed op tijd naar de kust maar er is toch al wel wat verkeer op de Via a la costa, het is hier dan ook nog vakantie. De meisjeszien voor het eerst de Stille of Grote Oceaan of ook wel El Pacifico. We rijden het eerste deel door tot Colonche, het dorpje waar Sofie Van (in het ziekenhuis dachten ze dat Van Rensbergen twee achternamen waren, dus noemden ze Sofie enkel met haar eerste achternaam Van, maar dan met de Spaanse V die als B klinkt) woont en werkt, dat 6km landinwaarts van de Ruta del Sol ligt. De kerk zien we al vanop de kustweg, want het dorp ligt in een open vlakte. Het weerzien met het gastgezin van Sofie Van is hartelijk en terwijl Sofie even de tijd neemt vooraleer ze met ons verder het weekend aan zee ingaat, nemen wij een kijkje in de kerk, die helemaal, maar dan ook in tot in de kleinste details in hout is opgetrokken. Het hout komt van de Guayacan een harde boomsoort. Santiago neemt ons mee tot helemaal boven in de toren van waaruit we een grandioos zicht hebben op de omgeving en de honderden garzas blancas (kleine witte reigers) die als vruchten in de bomen zitten.
Na afscheid te hebben genomen van Santiago en het gastgezin van Sofie Van rijden we verder tot onze bestemming: Puerto Lopez. Het laatste uur rijden we door het Parque Nacional de Machalilla en dat willen Sofie (kempen) en Lore (kempen, want er komt er nog een van Gent) in de laadbak van de pick-up aan den lijve beleven. Achteraf zal blijken dat factor 30 hiervoor niet volstaat.
Puerto Lopez charmeert de meisjes op het eerste zicht. We rijden door naar ons hotelletje ‘Monte Libano’ dat eveneens erg in de smaak valt, installeren ons in de gauwte en vertrekken meteen terug voor de aanschaf van de picknick en een bezoek aan ‘Los Frailes’ een prachtig strand even voorbij Puerto Lopez. Het water is er naar mijn gevoel meer dan twintig graden, dus ik zit meer in het water dan op het strand. In het zand zitten doe ik toch al niet graag, dus zwemmen en wandelen en zwemmen tot het mij begint te vervelen. De meisjes daarentegen kunnen genieten van het niks doen en als ze mijn verveling bemerken en ik voorstel om iets te doen, krijgt alleszins Sofie kempen het gevoel dat ze mij moet animeren.
Terug in Puerto Lopez trekken we na een verfrissende douche in het hotelletje naar waar het leven is, de cabañas op het strand waar heerlijke cocktails met verse jugo (sap van allerhande vruchten) geschonken worden. Ik bezoek eerst nog even Isals Tours, het agentschap daar boottochten organiseert naar Isla de la Plata en waar ik vorig jaar een overeenkomst had gesloten voor alle gasten van Casita Belga. Natalie was er niet, maar de baas en zijn vrouw herkenden me meteen en onthaalden me hartelijk met: ‘ha, la casita belga’. We wisselden telefoonnummers uit en de overeenkomst werd bevestigd voor 2012.
De cocktails op het strand werden vergezeld van een ondergaande zon maar hoe donkerder het werd, hoe luider de muziek, zodat we vertrokken om te gaan eten toen we mekaar niet meer konden verstaan.
In de ‘whale café’ waar we allemaal heel lekker en veel te veel aten, kwam de kokkin nadien vertellen wat er als nagerecht te krijgen was, maar ver geraakte ze niet want haar eerste suggestie was brownie. We waren niet van plan geweest nog een ‘postre’ te eten, maar Sofie kempen was net niet zeker genoeg en vroeg: ‘Zei die nu brownie?’. Iedereen was meteen verkocht, maar ook al meer dan voldaan, dus besloten we er één te delen met zijn vijven. Het werd een heerlijke brownie met brownie-ijs.
De dag werd afgerond met nog wat spelletjes ‘Grote Dalmuti’. Alle plaatsen werden geruild behalve die van Grote Dalmuti, die bleef steevast voor Lore. De chicos van het hotel kwamen voorstellen om mee te gaan naar ‘la fiesta’. Maar de meisjes waren moe en wilden op tijd naar bed.
Ik deed nog wat met mijn foto’s en ging dan ook slapen.


Plannen zijn er om te wijzigen

Vrijdag 9 maart 2012
Er moeten nog wat dingen besproken worden met Guy dus skypen we heel in de vroegte vooraleer ik met Sofie voor de tweede keer naar de Registro Civil (de dienst bevolking van de stad) vertrek. Het verkeer in het centrum valt nogal mee en we vinden een parkeerplaats onder de Malecon. Ook het aanschuiven valt mee, we komen nogal vlug aan de beurt. Onze reispas krijgen we echter nog niet mee, daar moeten we deze namiddag nog eens voor terug komen. Daar gaan onze plannen! Er zit niks anders op dan ons erbij neer te leggen en we rijden terug naar de casita om de meisjes het slechte nieuws te brengen. Die vatten het nogal goed op en besluiten vannamiddag mee terug naar het centrum te rijden en daar de malecon nog eens onder hun drietjes opnieuw te gaan doen.
Tot dan kan ik nog wat administratie afwerken met Maria Fenanda en wat mails beantwoorden. Er beginnen ook al hoe langer hoe meer vragen te komen voor de vakantieperiode.
Tussen twee en drie zouden we onze pas met stempel mogen komen terughalen, maar dat wordt dus vier uur. Dan moeten we naar de andere kant van de stad naar de vreemdelingenpolitie waar we ons paske moeten gaan ophalen. Voor een vrijdagnamiddag valt het verkeer al bij al mee, zodat we voor sluitingstijd toch nog daar geraken. We hebben er goede hoop op eindelijk gesteld te geraken, maar helaas …
Ik heb evenveel en dezelfde documenten mee als vorig jaar, maar dit jaar willen ze nog iets meer. Ik heb de uitnodiging van de Fundación nodig en Sofie moet een verklaring van waar ze verblijft kunnen voorleggen en die moet door een notaris gewettigd worden. De moed zakt haar in de schoenen en ze is van plan van het op te geven en gewoon vroeger naar huis te vertrekken, zodat ze geen visum nodig heeft, maar daar vinden we nog wel iets op.
Ik had de werkers beloofd om vis en groenten mee te brengen, maar ik heb helemaal geen zin meer in boodschappen en koken en besluit om te trakteren op een meeneemmaaltijd van bij den Chuchuranga (een restaurantje in de wijk). Sofie en Maria Fernanda wandelen mee en terwijl we gezellig zitten te wachten tot het eten klaar is om mee te nemen, worden we nog eens vergast op een tropische regenbui. Dat zat er wel aan te komen want het was al de ganse dag drukkend warm. Alleen in de Registro Civil hebben we zitten bibberen omdat de airco zo laag stond. We wachten nog even tot het ophoudt met kletteren en gaan dan toch maar singing door the rain terug naar de casita zodat het eten niet koud wordt.
De meisjes, die in de stad bleven eten, komen ondertussen terug thuis met taxi Pedro, die ik besteld had om hen af te halen aan de Torre morisco op de Malecon. Ze zijn erg tevreden over taxi Pedro en heel enthousiast over hun uitstapje en de verworven aanwinsten als daar zijn: nagellak, oorbellen, armbandjes, panamahoed, …
Vermits we afgesproken hebben om vroeg te vertrekken morgen worden de bedjes ook vroeg opgezocht.


Dia de la mujer

Donderdag 8 maart 2012
Vandaag wordt een uitzonderlijk efficiënte dag, het is bovendien dia de la mujer.
We vertrekken goed op tijd naar het schooltje in Cristo del Consuelo waar we een afspraak hebben met Fabiola, Flor en twee nieuwe kleuterjuffen, Sarah en Digna. Zij nemen ons mee naar het nieuwe lokaal dat we zouden kunnen huren vanaf 1 april om een derde klasje te kunnen maken, want vanaf dit jaar mogen er slechts 25 kleuters per klaslokaal ingeschreven worden. Om toch terug 75 kleuters te kunnen inschrijven moeten we dus een lokaaltje meer zoeken. Er is al onderhandeld maar er is nog geen contract, dat moet een van de dagen zeker nog gebeuren. De stagiaires krijgen dus al twee lokalen te zien want van het klasje van de kleinsten heeft Alexandra de sleutel mee. Fabiola geeft de stagiaires al een hoop informatie en er worden al een aantal afspraken gemaakt. 19 maart zijn de inschrijvingen gepland, volgende week gaan we aan de schilderwerken en inrichting van de klasjes beginnen. Het lokaal van de 4-jarigen is tamelijk goed gespaard gebleven, dat van de kleintjes bekijken we volgende week.
Na de middag rijden we dan met zijn allen (de meisjes in de laadbak natuurlijk) naar de Terminal Terrestre het grote busstation waar de bussen van overal binnen en buiten Ecuador toekomen en vertrekken. Sofie moet bij de vreemdelingenpolitie een papier halen waarin de datum van haar aankomst in Ecuador bevestigd wordt en dat is daar recht tegenover. Dat wordt tamelijk vlot verkregen zodat we al snel naar de overkant kunnen voor een rondleiding in de immense busterminal. Ik toon de meisjes het systeem van reserveren aan de boletería (verkoopplaatsen van de verschillende busmaatschappijen naar de verschillende bestemmingen) en de perrons op de bovenliggende verdiepingen. Op die manier weten ze hun weg als ze op uitstap willen.
De uitstap van dit weekend krijgt stilaan vorm, maar voor de concrete plannen spreken we af vanavond nog eens bijeen te gaan zitten.
Buiten alle verwachtingen zijn we al om 4u terug in de casita zodat de meisjes nog volop van het zwembad kunnen genieten, terwijl ik met Maria Fernanda naar de bank ga om geld af te halen en meteen inkopen doe voor de lasagne die vanavond op het menu staat.
De planning voor het weekend wordt besproken, het is de bedoeling dat we morgen vertrekken zodra Sofie en ik ons visum hebben kunnen registreren en als dat lukt, rijden we dan door tot Puerto Lopez op voorwaarde dat we daar dan voor het donker kunnen aankomen. Maar onderweg gaan we eerst Sofie haar gastgezin en stageplaats bezoeken in Colonche.


Pannenkoeken

Woensdag 7 maart 2012
Zoals verwacht gaat de ganse voormiddag eraan door Guayaquil af te zoeken naar de juiste onderdelen van het juiste merk en de juiste afmetingen. De meisjes houden zich ondertussen in stilte bezig door zich aan hun schooltaken te wijden en af en toe een duik te nemen want het is weer een stralende dag, maar om in de auto te zitten iets te warm.
Sofie laat weten dat ze het ziekenhuis mag verlaten, maar het duurt nog een hele tijd voor ze alle papieren heeft en effectief toekomt in de casita. Voor de zekerheid wil ze nog even hier blijven vooraleer ze teruggaat naar haar stageplaats in Colonche aan de kust. Vermits de meisjes dit weekend wel een uitstapje naar de kust zien zitten, stel ik voor dat we dat combineren. We kunnen dan vrijdag Sofie terug naar haar gastgezin brengen en verder rijden naar Puerto Lopez.
Jaden heeft nieuwe zwemvriendjes gevonden in de meisjes en de jongens hebben moeite om zich op het schilderwerk te focussen nu het zwembad vol zit. Maria Fernanda keert terug van een uiteindelijk succesvolle reis naar de stadsdiensten om het terrein te registreren aan de Via a la costa, waar binnenkort Geert balsabomen gaat planten.
Op bestelling van Geovanny bak ik pannenkoeken en Sofie laat zich na drie dagen ziekenhuiseten volledig gaan, hopelijk krijgt ze er geen spijt van. Ook Jaden weet de pannenkoeken te appreciëren en Maria Fernanda maakt een uitzondering en eet mee.
De meisjes kijken ondertussen een romantische film en twee van hen halen zelfs het einde niet hoewel het nog geen half tien is.
Sergio komt op bezoek en Maria Fernanda kan haar hart nog eens uitstorten. Geovanny kijkt samen met zijn zoon TV en ik zet mij boven op het terras om nog wat muziek te luisteren en nog wat op de computer bezig ben, tot ik opgegeten ben van de muggen.


sightseeing

Dinsdag 6 maart 2012
Ik informeer bij Sofie hoe haar nacht geweest is en ze voelt zich al veel beter, ze hebben haar gezegd dat ze vandaag misschien ontslagen wordt uit het ziekenhuis, maar achteraf blijkt dat ze blij gemaakt is met een dooie mus en nog tot morgen moet blijven.
Terwijl de meisjes nog eens op verkenning gaan in de wijk, pakken Maria Fernanda en ik de reorganisatie van de administratie aan en worden mappen doorzocht en herschikt in afwachting van de komst van de boekhouder met wie we een afspraak hebben om 10 uur. Om één uur, het moment dat Maria Fernanda de soep is beginnen klaarmaken, daagt hij op.
Het wordt dus alweer half drie voor we aan tafel kunnen, maar de soep smaakt heerlijk.
Ondertussen genieten de meisjes van het zwembad en de zon.
Om drie uur vertrek ik met de meisjes de stad in. De rit met de bus is een hele belevenis zoals ook de hele rondleiding door de stad en langs de malecon. Heel wat dingen die voor mij al vanzelfsprekend zijn, wekken bij hen de grootste verwondering.
Ter hoogte van de rotonde komt ineens vanuit het niets Patricio op ons af (de vriend van Sarah, studente van vorig jaar) en vraagt of ik hem nog ken. Hij is met vakantie in Guayaquil en wil nog wel eens op bezoek komen naar de Casita, maar kent het adres niet meer, we wisselen telefoonnummers uit en binnen de 24 uur krijgt ik al twee berichtjes.
We sluiten af met de beklimming van de 444 trappen van Las Peñas en komen boven tegen zonsondergang. Boven op de vuurtoren nemen we de tijd om van het zicht te genieten en ons zweet te laten opdrogen.
We nemen de taxi terug naar de casita en de taxichauffeur wordt heel boos omdat er zoveel verkeer is en we niet meer willen betalen dan afgesproken omdat hij nu zoveel tijd verliest. Hij verzekert ons dat hij nooit meer volk naar Jardines del Salado brengt.
Henry heeft gebeld dat de Terracan in panne staat en dat hij wisselstukken nodig heeft om terug te geraken naar Guayaquil. Daar zal bibi morgen dus weer voor opdraaien, vermoed ik.
Jaden en Yadira zijn er terug, wat het leven in de casita meteen nog wat huiselijker maakt. Zo gezellig dat het uiteindelijk een avond wordt voor een gezelschapsspel en dat Lore haar ‘Grote Dalmuti’ boven haalt een versie van ‘presidenten’. Ik eindig deze keer niet als verliezer, maar dat ligt dan ook aan het feit dat ik zonder het zelf te weten vals gespeeld heb, alhoewel ik dat ook zou durven als ik de spelregels wel beter had gekend, maar door de alert Lore al vlug ontmaskerd zou worden.


Ziekenbezoek

Maandag 5 maart 2012
De meisjes hebben goed geslapen, maar zijn door het tijdverschil vroeg wakker. We ontbijten samen en besluiten om ook samen op bezoek te gaan bij Sofie. Die heeft niet veel geslapen, vertelt ze me aan de telefoon en heeft ook meer koorts, maar de pijn is verbeterd. Een oplader en oplaadkaart voor haar gsm is alles wat ze dringend nodig heeft, voor de rest wordt gezorgd in de kliniek.
Taxi Vicente brengt ons tot daar en de meisjes maken kennis en wisselen ervaringen uit over de vlucht en de aankomst en de studies. Dokter Jaime Benites komt langs en onderzoekt haar nog eens grondig langs de buitenkant, zegt dat vannamiddag een cardiogram zal genomen worden en naargelang het resultaat morgen een CT scan van haar borst. Oliver, de stageverantwoordelijke van Sofie komt ook langs en gaat verder de papierenmolen op zich nemen, hij voert ons terug naar de casita zodat hij al haar documenten en ineens ook haar gerief kan terug meenemen.
In de casita is Chiquilin de bureau aan het schilderen. Maria Fernanda is naar de stad om dingen te regelen op het stadhuis en een uitnodiging voor een vergadering met Guy aan Dr. Perez te overhandigen. Uit eigen ervaring weet ik nu dat dat een dagtaak is, vroeger begreep ik niet waarom zulke dingen telkens een hele dag moesten duren.
De zon is erdoor gekomen, dus de meisjes willen nog even genieten van het zwembad vooraleer op verkenning te gaan en te gaan inkopen doen.
Dr. Carlos belt vanuit het dispensarium of er iemand kan komen afsluiten. We vertrekken en de meisjes krijgen meteen een rondleiding in de wijk en in de Rio Centro (winkelcentrum) waar ze weer even in een andere wereld (een die ze kennen) terechtkomen. Er wordt uitgebreid gewinkeld, de rest van de week zullen ze zich in de wijk moeten bevoorraden en daar is minder keuze, maar vinden ze ook het noodzakelijke. De auto is volgeladen met de aankopen en de meisjes kruipen met plezier in de laadbak. Door de wegenwerken en het spitsuur zijn we weer een hele poos onderweg, maar de meisjes zitten goed en genieten van de aandacht, ze zorgen voor de animatie in de file.
De werkers thuis klagen dat ze nog geen eten gekregen hebben vandaag (in Ecuador zorgt de werkgever voor het middageten van zijn personeel). Ze hebben zichzelf wel bediend met overschotten van de voorbije dagen, maar ik beloof hen voor het avondeten te zorgen, zodat zij hun werk nog kunnen afmaken. Het wordt tonijn met broccoli en gebakken patatjes en natuurlijk een grote pot rijst en ik maak nog een kom rijstpap voor dessert.
Maria Fernanda komt net op tijd thuis om nog mee te kunnen eten, maar ze beperkt zich tot het dessert, haar hartzeer neemt haar eetlust weg, maar de jongens kunnen haar terug een beetje opbeuren en ik krijg haar ook nog wat getroost. Zij nemen samen de afwas op zich terwijl ik begin aan het afwerken van een hele reeks mails die op antwoord wachten.
Het is half elf als ik mijn computer afsluit en mee ga kijken naar de film die Geovanny en Maria Fernanda aan het kijken zijn boven op groot scherm (de muur van de bar). Na een uurke vallen mijn ogen vanzelf dicht en besluit ik in bed verder te gaan slapen.


Omni hospital

Zondag 4 maart 2012
Ik vind een briefje aan mijn deur van Maria Fernanda, die al vertrokken is, dat luidt: Te quiero mucho, hasta luego!, mooi hé. Ze heeft haar eerste week zonder ‘novio’ goed doorstaan, maar ze heeft niet veel geslapen en al evenmin gegeten.
Samen met Geovanny leg ik de laatste hand aan de inrichting van het appartement voor ‘las chicas’.
Sofie voelt zich weer wat beter maar tegen de middag krijgt ze terug pijn, deze keer in haar rug en rond haar hart. Ik word toch wat ongerust en bel Isabel omdat ik weet dat haar man dokter is. Ze zijn op dat moment te ver buiten de stad om te kunnen helpen en raden me aan naar het OMNI Hospitaal te gaan. Taxi Vicente brengt ons tot daar en Sofie wordt grondig onderzocht, het administratief gedeelte is alleen wat lastig. Op de echografie wordt niks merkwaardig vastgesteld, alle ingewanden worden bekeken en gemeten, de radiografie wijst ook niets uit. Alleen haar hartslag is erg hoog, ze heeft een beetje koorts en aan de witte bloedlichaampjes merken ze dat ze ergens een infectie heeft. Ze besluiten haar te houden om morgen nog een cardio encefalogram en een tomografie (wat dat ook moge zijn) te kunnen doen. Ik kan onmogelijk blijven want vanavond komen de meisjes van de Kempische Hogeschool aan, en ik bel haar stage verantwoordelijken, zodat die bij haar kunnen zijn. Ze heeft het moeilijk als ik vertrek, maar er is geen andere mogelijkheid en ik beloof haar zeker morgen terug te komen.
Ik ben niet ver van de luchthaven op dat moment, maar moet wel eerst naar de casita om de pick up te gaan halen. Het is ondertussen weer hevig beginnen te regenen en de straten staan blank. Over de rit naar de casita doen we heel erg lang want het is 18u en de match van FC Barcelona is net gedaan. We doen een uur over de laatste tien minuten tot de casita. Geen tijd meer dus om te eten en onmiddellijk in de auto om naar de luchthaven te rijden. Daar komen we aan net op het moment dat het vliegtuig landt. De meisjes hebben een heel vlotte vlucht gehad en zijn blij dat ze er zijn. Ze willen onmiddellijk gaan douchen en we eten nog samen een croqueske, want ze vonden het vliegtuigeten toch niet zo lekker en bij mij is het geleden van 8u ’s morgens dat ik nog iets gegeten heb, buiten de banaan die ik in de auto at voor ik naar de luchthaven vertrok.
Ik maak de meisjes nog even wegwijs in de casita en maak nog even werk van mijn mailbox.