Archief voor februari, 2012

Jaden mijn schaduw

dinsdag 28 februari 2012
Na een nacht puffen van de warmte, krijg ik tijdens het ontbijt kippenvel, de thermometer wijst nochtans al 23 graden aan. Maria Fernanda heeft een lastige nacht gehad en heeft een flinke portie troost nodig. Haar aan het werk zetten helpt ook als afleiding en Jaden draagt ook zijn steentje bij om de boel wat op te vrolijken. Hij wijkt niet meer niet meer van mijn zij, maakt tekeningen en vertelt verhaaltjes. Samen wandelen we met een zelfgemaakt boeketje bloemen naar het dispensarium om Dr. Carlos een gelukkige verjaardag te wensen en het medisch team uit te nodigen voor een vergadering. Dr. Carlos heeft echter laten weten dat hij later komt. Maar hij verzekert Maria Fernanda dat hij er om 11 uur zal zijn. Om half twaalf is iedereen er en kan er begonnen worden. Er wordt grondig doorgepraat, het wordt een moeilijk gesprek maar er wordt duidelijke taal gesproken en uiteindelijk toont iedereen zijn goede wil om nog eens te proberen er het beste van te maken.
In de casita gaat het gewone leven verder met het klaarmaken van eten, boodschappen doen, eten gaan halen voor de paarden, honden en varkens op de haciënda. Het klaarmaken van de vertrekken voor de studenten die zondag aankomen, het beantwoorden van mails. Ik maak ook al een afspraak met Isabel van de Junta de Benificencia voor vrijdag en met Fabiola (directrice van het schooltje) voor volgende week donderdag. Guy wordt gebrieft via skype, en wat dacht je… die heeft meteen een hele nieuwe lijst met to do’s voor de volgende weken. Ondertussen lopen er ook nog een deel reservaties binnen voor de komende weken van mensen die hun dochters of vriendinnen of nichtjes die hier stage lopen, willen komen bezoeken.
Het middageten (sango con camarones, een typisch gerecht op basis van groene bananen, pindanoten en scampi’s) wordt klaargemaakt door Yadira, maar het laat op zich wachten omdat de camarones wegblijven (daar gingen de jongens Henry, Geovanny en Chiquilin) voor zorgen, maar de aankoop van diereneten loopt wat uit. Uiteindelijk kunnen we om half drie aan tafel en het was zeker de moeite waard om te wachten.
Na het eten wordt het dringend tijd om de tour van de banken te doen want het is het einde van de maand en de lonen moeten betaald worden en dat gebeurt hier helemaal nog niet automatisch, in drie verschillende banken moet aangeschoven worden om deposito’s te doen en geld af te halen. We gaan dan ook met z’n drieën (Maria Fernanda, Yadira en ikzelf) zodat we elk in een bank de file kunnen doen en nadien nog wat tijd hebben om te shoppen of althans wat schoenen te gaan passen.
De avond wordt nog maar eens heel gezellig, er wordt veel gebabbeld en gelachen en de hele familie geniet en laat me nog maar eens weten hoe content ze zijn dat ik er nu bij ben.

Advertenties

Taart

maandag 27 februari 2012

Na een heerlijk ontbijt met verse ananas en papaja en lekkere koffie, worden de plannen gemaakt voor de eerste werkdag.

Ik dacht hier nog een paar dagen vakantie te nemen voordat de studenten volgend weekend toekomen, maar dat zit er dan blijkbaar toch niet in. Het lokaaltje naast het dispensarium wordt geschilderd en ingericht met de bedoeling om er voorlichting te geven en informatiebijeenkomsten te houden rond allerlei medische onderwerpen. Ik voer Chiquilin met al het schildermateriaal naar het ginder en ga meteen ook even de stand van zaken opnemen in het dispensarium, kennis maken met de nieuwe dokter en dag zeggen aan dokter Carlos en Martine. Het gezondheidscentrum draait blijkbaar weer op volle toeren maar er zijn blijkbaar toch nog wat communicatiestoornissen. Samen met Henry besluit ik achteraf om morgen toch nog maar eens met zijn allen rond de tafel te gaan zitten om te proberen wat afspraken te maken.

Henry is ondertussen ook boodschappen gaan doen voor het middageten en Yadine en Yaquelin zetten zich aan het koken, terwijl Maria Fernanda de boekhouding doet en Ik nog met Geovanny een lavabo ga ophalen om ’s namiddags bij Martine in haar huisje te gaan installeren.

Om te vieren dat ik voortaan voltijds met heel de crew van de casita zal gaan samenwerken ga ik nog even naar de Mi Comisariato een taart kopen als dessert.

Na het middageten (het is dan al voorbij drie uur) rij ik met Chiquelin en Geovanny naar Alborada aan de andere kant van de stad waar zij nog wat klussen gaan opknappen en ik de tijd heb om met Martine (vrijwillige medewerkster van Vroedvrouwen voor Ecuador) nog een klapke te doen. Het is weer hot, hot, hot en de luchtvochtigheid bedraagt naar mijn gevoel 300% er wordt dus duchtig gezweet.

Het wordt zeven uur vooraleer we terug in de Casita aankomen want we zitten in de spits om terug te keren. Ik ga vlug nog met Maria Fernanda inkopen doen voor het ontbijt en spring nadien nog eens in het zwembad voor een paar baantjes, terwijl Henry voor het avondeten zorgt.

Maria Fernanda en Yadine willen wat vet wegwerken en gaan na het eten en de afwas aan het oefenen, Jaden doet een beetje mee en Geovanny geeft commentaar. Ik vind dat ik genoeg gezweet heb vandaag en zit erbij en kijk ernaar. Het is trouwens naar mijn gevoel al midden in de nacht.

 

meer foto’s


‘Zon’dag

zondag 26 februari 2012

Gelukkig heb ik toen ik vorige zomer hier vertrokken ben, hier nog een badpak achtergelaten, zodat ik de dag al ineens kon beginnen in het zwembad. Casita Belga en Jardines del Salado zijn nog in diepe slaap, maar vermits mijn biologische klok nog niet is aangepast, is zeven uur (1 uur ’s middags bij jullie) een redelijk uur voor een eerste plons vind ik.
Gelukkig heb ik hier vrienden en moet ik dus niet direct naar de winkel om tandenborstel, tandpasta, shampoo enz. te kopen maar kan ik nog bij de ene en de andere wat gaan afluizen.
Tijdens het ontbijt heb ik het gevoel of het van gisteren geleden is dat ik hier nog zat met mijn bordje vers fruit met yoghurt. Gabriel haast zich om voor mij koffie te zetten en toastjes te maken.  Ze hebben hier bovendien mijn kamer vorige week nog een nieuwe verflaag gegeven en met trots wordt mij de tot discobar omgevormde bar getoond (zodat de jongeren niet meer de stad in moeten om te feesten, want dat is te gevaarlijk).
Geovanny en ik gaan op inspectie in het appartement waar vanaf volgend weekend de studenten hun intrek zullen nemen. Dat komt dus al op het programma van volgende week: opkuis en inrichting appartement. Geovanny heeft dit weekend zijn vrouw en kind op bezoek in de casita en wanneer ik voor de tweede keer in het zwembad spring, duurt het niet lang of Jaden komt mij achterna om zijn zwemkunsten te tonen. Henry gaat in de garage de pick-up ophalen want die wou gisteren niet starten. Zo gaat iedereen zijn rustige gangetje waarbij de muziek niet ontbreekt en ‘que bonita es esta vida’ hoort nog steeds bij de favorieten. Als Marjorie met de kindjes langs komt is de zwempret compleet en ik heb spijt dat ik mijn fototoestel niet in mijn handbagage gestoken heb.

Met evenveel passie als gisteren de regen viel, schijnt vandaag de zon. Ik hou me in de schaduw want ook mijn zonnecrème zit niet in mijn handbagage en mijn vrienden hier (negers en indianen) moet ik dat niet vragen, die hebben dat niet in huis. Om in de Super Tía (winkel) te geraken kan je best rubberlaarzen aandoen want aan de ingang van de wijk staat het kruispunt weer helemaal blank. Er is de voorbije periode blijkbaar heel wat regen gevallen want alles ziet heel groen. De zon brandt, wat maakt dat het saunagevoel enkel kan verdreven worden door nog maar eens in het zwembad te springen op de voet gevolgd door Jaden. Als ik hem om mijn zwembeurt af te sluiten zeg dat ik wat ga lezen, komt hij met zijn boeken van roodkapje, Ali Baba en de veertig rovers en Pinoccio af. Ik ga ervan uit dat ik moet voorlezen maar hij vertelt mij elk verhaal tot in de kleinste details, ik moet enkel de bladzijden omdraaien.

Om vier uur is de vlucht van Iberia aangekomen en ik vind zonder hindernissen mijn bagage, die ik ook nog eens zonder problemen mee mag nemen.

Terug in de casita is Maria Fernanda samen met haar zus en heel haar hebben en houwen aangekomen en installeert ze zich in den 1.1 om van de liefdesperikelen met haar ‘novio’ te bekomen. Troosten is de boodschap, dus daar gaat ze weer ‘la mamá de la casita’.

Boodschappen doen en eten maken met de zus van Maria Fernanda en de vrouw van Geovanny waarbij zij de patacones (in olie gebakken en geplette schijfjes groene bananen) maken en ik de tortilla met groenten is vanavond dus een vrouwenzaak. De mannen (Geovanny en Jaden) komen erbij om alles op te eten en het gespreksonderwerp van de avond voor, tijdens en na het eten is vanzelfsprekend de liefde, mannen en vrouwen. Om tien uur is het laatste beetje afwas gedaan en verdwijnt iedereen naar zijn ‘cuarto’, waar ik uiteindelijk mijn valies kan uitpakken.


Aangekomen!

zaterdag 25 februari 2012

‘Goed’ is hier als adjectief niet van toepassing. ‘Op zijn Ecuadoriaans’ dekt beter de lading. Tot in Ecuador verliep alles vlotjes.
Om 5.15u stond Taxi Mario aan mijn deur en die bracht me vlotjes naar Zaventem.  Inchecken, nog een koffie met croissant en op … naar Madrid. Hoewel ze me daar eerst naar gate  S22 gestuurd hadden en ik eigenlijk, na nog eens checken op de aankondigingsborden aan R12 moest zijn, verliep de verbinding gesmeerd.
De volgende elf uren waren niet echt boeiend te noemen met activiteiten als daar zijn: een boekje lezen, een beetje eten, een filmpje kijken, een wandelingetje naar de wc, en meerdere herhalingen van dezelfde activiteiten al dan niet in een andere volgorde. De enige afwisseling was een klapke met mijn buurvrouw, een Ecuadoriaanse die in Spanje woont en haar familie in Quito ging bezoeken.
Om 5u in de namiddag werd er dan geland in Quito en mochten we er allemaal even uit om het vliegtuig te luchten. Wie nog verder moest naar Guayaquil werd opgevangen in de transitzone en mocht drie kwartier later terug aan boord.
Ik had me net terug geïnstalleerd, toen een vriendelijke man me kwam vragen of ik even wou meekomen, want dat ze voor mij een ander vliegtuig hadden klaar staan. Een drietal weken geleden had ik effectief van Iberia een mailtje gekregen dat er iets veranderd was aan mijn vluchtschema, maar de enige verandering die ik toen merkte was het nummer van de vlucht van Quito naar Guayaquil. Iberia had dus (waarschijnlijk door een dubbele boeking) voor mij een zitje geboekt op de nationale vlucht bij LAN. De vriendelijke man loodste mij dus door de douane en naar de terminal voor de nationale vluchten en de incheckbalie van LAN. Daar vonden ze me eerst niet terug in hun computer, maar na van de incheckbalie naar het kantoor van LAN en terug gestuurd te zijn, kon ik uiteindelijk toch een zitje bemachtigen en gingen we allemaal aan boord. Voor onvoorziene omstandigheden is LAN blijkbaar uitgerust met onwaarschijnlijk hilarische candid camera filmpjes, wat heel goed werkt, want iedereen zat er al een tijdje mee te lachen, toen de piloot aankondigde dat de vertraging nog een half uur langer zou duren. Door hevige regenval in Guayaquil kon er niet geland worden en was de luchthaven voor alle verkeer gesloten. Het half uur werd een uur en ook nog anderhalf uur, maar de filmpjes bleven het juiste effect hebben en bovendien werden we verwend met water en karamellen. Alleen het blijven zitten was er, na al anderhalve dag gezeten te hebben, teveel aan. Ook was er even nog wat commotie toen een vrouw, die naar toilet geweest was, naast mijn stoel in de gang van haar stokje ging en de airhostess dacht dat ze een epilepsieaanval kreeg. Henry had me ondertussen al gebeld, ikzelf kreeg noch telefonisch contact noch kon ik berichtjes versturen, en vertelde me dat het heel hevig regende. Uiteindelijk kwam ik dus twee uur later dan voorzien aan in Guayaquil en moest ik nog aan mijn bagage zien te geraken, want die was wel met de internationale vlucht meegegaan.  In de aankomsthal van de internationale vluchten stond een massa volk. Men verzekerde mij dat de vlucht van Madrid nog niet was toegekomen en dat ze die ook niet meer verwachtten. Ik zou ’s anderendaags om mijn valies mogen komen, dan werd de vlucht alsnog verwacht. Wat dus wou zeggen dat ik nog veel geluk had gehad dat ik met LAN toch nog in Guayaquil geraakt was en enkel zonder bagage zou verder moeten.
Henry belde dat hij onderweg was zodat ik uiteindelijk om11u ’s avonds d.w.z. 5u ’s morgens in België (dus klokje rond sinds ik was vertrokken) in de Casita werd ontvangen en om half twaalf in mijn bed kon kruipen.


10 … 9 … 8 …

Klik op de klok voor de effectieve countdown!

Veo la hora de salir!


The final countdown 10…

Nog tien keer slapen …