Archief voor juni, 2011

Donderdag 2 juni 2011

De laatste volledige dag in Ecuador.
Voor de laatste aankopen rij ik met Alba nog een naar de Coral (Toooooooodo y mas barato) waarmee ze willen zeggen dat ze Aaaaaaalles verkopen en goedkoper. Tot nu toe hebben we er ook alles gevonden wat we zochten, maar fotokaders zullen we toch ergens anders moeten gaan zoeken.
In de Rio Centro ga ik nog op zoek naar een afscheidscadeautje voor elk van de medewerkers en laat ik ook van elk nog een foto afdrukken die ik morgen voor mijn vertrek wil afgeven.
Ik probeer in de casita zowat alles af te ronden, zodat iedereen verder kan de volgende week tot el jefe Henry terugkomt uit België.
Maria Fernanda blijft tot mijn verwondering uitzonderlijk lang hangen en Alba en de abuelo lopen hier ook nog rond alhoewel het al donker is.
Als Geovanny opeens roept ‘het eten is klaar’ wordt mij duidelijk dat ze een afscheidsfeestje hebben voorbereid. De mammi heeft gekookt (en lekker ook met frietjes en picudo en champignons, …), Geovanni en Maria Fernanda houden een heuse toespraak om mij te bedanken en te zeggen hoe leuk ze het werk gevonden hebben de voorbije maanden. Gabriel doet zijn zegje door de anderen te onderbreken en de mammi en ik halen onze zakdoeken boven. Na het eten haal ik dan de cadeautjes boven en het eerlijke commentaar van Gabriel is, dat hij dit het leukste deel van het feestje vindt, alhoewel later zal blijken dat hij het ook heel leuk vindt om de show te stelen.
Na het eten en de afwas wordt aan de overkant de muziekinstallatie klaargezet en verdwijnen Maria Fernanda en Gabriel voor een grondige voorbereiding van een avondvullende hilarische show. Het komt erop neer dat wanneer Maria Fernanda en Alba met de abuelo om 10 uur naar huis vertrekken, mijn kaakgewrichten pijn doen van het lachen. Iedereen heeft zijn best gedaan om mij een onvergetelijke afscheidsavond te bezorgen en hun enige bekommernis nadien is of ze daar in geslaagd zijn. Gabriel heeft nog een andere bekommernis: of ik zeker de foto’s op het internet zal zetten omdat dan de kans bestaat dat een rijke Belg hem naar daar wil halen.

Advertenties

Woensdag 1 juni 2011

Vroeg op en om 7 uur nog maar eens op weg naar het vliegveld om Sarah uit te wuiven. Het inchecken gaat goed vooruit, alleen als het Sarah haar beurt is duurt het wat langer. Zij vliegt over Miami, maar blijft daar nog een aantal dagen en dat maakt haar vlucht dus wel een beetje uitzonderlijk. Als ze dan uiteindelijk door de poort gaat verdwijnen, wordt er een probleem gemaakt over haar bloemen (die ze met de oudjes heeft geknutseld), omdat er in de stengels ijzerdraad zit en ze die wel eens als wapen zou kunnen gebruiken (want daar dienen bloemen toch voor). Ik heb de bloemen al bijna meegenomen om haar nadien terug te bezorgen als iemand anders dan toch de toelating geeft om de bloemen mee te nemen.
Eric en Séverine zitten ondertussen al aan het ontbijt en deze voormiddag staan er schoolbezoeken op het programma. Eerst gaan we naar Cristo del Consuelo (de sloppenwijk) waar we een bezoek brengen aan Los amiguitos de Menbol en aan de Mujeres de lucha. Nadien gaan we naar de basisschool waar Nadia werkt en hebben daar een gesprek met de directrice en de pedagogisch adviseur die ook graag nog stagiaires in andere schooltjes zou willen plaatsen en dat ze telkens met plezier ging kijken naar de activiteiten van Dieter en Elien.
De namiddag vliegt voorbij met het sturen en beantwoorden van mails, het maken van verslagen, …
Gabriel en ik gaan in de Chonera ons avondmaal afhalen: ‘morro con pollo’ voor mij en Séverine de mannen eten liever ‘arroz con menestra’.
Na twee korte nachten ga ik deze keer op tijd naar bed om de schade in te halen. Bovendien moet ik morgenvroeg al om 5.15u de taxichauffeur wakker bellen die Eric en Séverine naar het vliegveld zal brengen.


Dinsdag 31 mei 2011

Eerst staat er dus een bezoek aan het dispensarium op het programma. De afgevaardigden van de Artevelde hogeschool komen op prospectie om ook eventueel stagiaires naar Guayaquil te sturen op buitenlandse stage. In het dispensarium hebben ze een gesprek met dokter Fausto over de mogelijkheid voor studenten om hier stage te doen. De dokter verteld dat er ondertussen meer dan 600 patiënten zijn ingeschreven en dat er op twee maanden ongeveer 1500 consultaties gebeurd zijn.
Van hieruit nemen we de taxi naar de Junta de Beneficencia waar we om elf uur een afspraak hebben met Isabel. Die vertelt honderduit over de stageplaatsen in de projecten van de NGO, er worden gegevens uitgewisseld en samenwerkingsmogelijkheden besproken.
We nemen de bus terug naar de casita waar ondertussen Sarah is toegekomen. In de namiddag gaan Eric en Séverine onder hun tweetjes naar de universiteit van Guayaquil waar ze een afspraak hebben. Ze hebben mij uitgenodigd om vanavond samen ergens te gaan eten, dus we spreken af om 8 uur op de Malecon 2000.
Vermits Sarah morgenvroeg vertrekt, is het inpakken geblazen, maar we moeten ook haar evaluatiegesprek met haar stagebegeleider nog voorbereiden dat gepland is voor de negende juni. Daar zijn we nog even zoet mee, zodat ik mij al moet haasten om op tijd op de afspraak te zijn. Ik tref een taxichauffeur (don Victor, ik schat ongeveer zeventig en een beetje hardhorig, die ook heel hard roept, vooral “qué bueno, niña!”) die zo enthousiast is wanneer hij merkt dat ik alle plaatsen in Ecuador ken en alle vruchten heb geproefd en de namen van de vissen ken, … dat hij geen zin heeft om mij af te zetten als we aan de Malecon aankomen. Ik moet hem bellen als ik nog eens een taxi nodig heb.
Het etentje in ‘La Resaca’ is ook een schot in de roos, ik had dat al verwacht, maar ook Eric en Séverine genieten.
In de casita is Sarah klaar met inpakken en dringt zij bij Gabriel aan op de beloofde afscheidsshow. Na veel aandringen is hij uiteindelijk te overtuigen en het wordt een hilarische aangelegenheid.


Maandag 30 mei 2011

Maandag begint zeer rustig vermits Gabriel nog slaapt en de rest nog moet komen. Als afgesproken komt iedereen gelijk toe. Maria Fernanda samen met Juan Carlos, want die gaat ons vanmorgen naar een schooltje brengen in Aurora, net voorbij Samborondon, waar we de pakketjes met materiaal gaan uitdelen dat door de toeristen is meegebracht en dat lag op te stapelen in de bodega. Alba wil ook graag mee.
Roberto die zou komen om de pomp te laten nakijken, komt niet opdagen. Dan moeten we vanmiddag zelf maar op zoek naar een technieker. In Urdesa op de terugweg van het schooltje in Aurora, vinden we een loodgieter die wel eens mee wil komen kijken. Om de pomp (die een hels lawaai maakt) te herstellen, moeten een aantal stukken vervangen worden en daarvoor moeten we in het centrum zijn. De pomp wordt losgekoppeld en gaat in de pick-up mee met de loodgieter naar de ‘taller’ (atelier) waar een mechanieker er nieuwe stukken zal insteken. Daarvoor moet Geovanni mee om er zeker van te zijn dat er nieuwe stukken gebruikt worden om de pomp te herstellen. Dat maakt dat er dus (mezelf inbegrepen) vier man nodig zijn om stukken te vervangen en dan tel ik er nog niet de mannen bij die staan te kijken hoe dit gebeurt (want dit gebeurt dus allemaal op straat) en evenmin de man die de stukken gaat kopen in de ferreteria (de ijzerwinkel). Na anderhalf uur kunnen we dan vertrekken met de herstelde pomp die terug wordt aangesloten aan het water en de ketel. Het is waarlijk gelukt, de pomp draait en dat is amper te horen, zalig.
Ik ga nog even inkopen doen voor het ontbijt van de gasten die vanavond toekomen en loop in de Mi Comisariato dokter Fausto tegen het lijf, die ik ineens verwittig dat ik morgen met de gasten op bezoek kom in het dispensarium.
’s Avonds verwacht ik Sarah terug vanuit Machala, maar die heeft besloten nog een nachtje daar te blijven en morgen in de loop van de voormiddag terug te komen.
Dan rest mij enkel nog de afvaardiging van de Artevelde hogeschool te gaan ophalen van de luchthaven. Om elf uur land het vliegtuig, ik breng de gasten naar de casita en we maken een planning voor de volgende dagen op. Als ik aanstalten maak om te gaan slapen, heeft Geovanni nog een hoop vragen over de computer en zo wordt het half twee voor ik in mijn bed lig.


Zondag 29 mei 2011

Zondag 29 mei 2011

Lang geleden dat ik nog zo lang geslapen heb, misschien heeft de Piña colada van gisterenavond daar wel iets mee te maken en misschien ook het feit dat ik eindelijk eens geen agenda heb voor de komende dag. Alhoewel, nadat ik bij de bakker verse broodjes heb gehaald en samen met Alba het fruit heb opgegeten dat we gisteren op de markt kochten, wil ik graag nog even langs ‘Avista travel’. Dat is een agentschap die op de dijk van Salinas een kantoor hebben en ’s zomers met boten de oceaan op gaan op zoek naar walvissen. Vermits er deze zomer twee groepen Salinas op het programma hebben staan, zou ik kunnen gaan reserveren. Het is echter zondag en bovendien zijn er momenteel nog geen walvissen, dus het kantoor is gesloten. Dan zullen we in de loop van de komende week wel eens bellen.
Onverrichter zaken lopen we de dijk terug af wanneer de brandweerwagen komt aangereden. Blijkbaar is een toerist die op een banaan de zee in gegaan is op één of andere manier buiten bewustzijn geraakt. Het strand is volgestroomd met ramptoeristen en de ongelukkige wordt buiten westen weggevoerd.
Hoewel het niet zo warm is als we dat gewend zijn (22° maar) wagen we ons toch ook in het water dat zalig is, maar de golven zijn wild en we moeten moeite doen om op onze benen te blijven staan, wat niet altijd lukt. Het strand wordt nog eens afgeschuimd op zoek naar mooie stenen en schelpen en kort na de middag besluiten we dan toch maar om op te stappen.
Het is de bedoeling om nog een bezoek te brengen aan de dijk van Libertad (die recent gebouwd werd en de moeite loont om een wandeling langs te maken), maar omdat het verkeer al druk aan het worden is, besluiten we dat uit te stellen tot een volgende keer.
De abuelo en Gabriel zijn blij ons terug te zien. Ze hebben hun plan goed getrokken. In de koelkast vindt Alba de overschot van hun middagmaal: rijst, aardappelen en kip waar de pluimen nog aanhangen. Maar ze heeft goed gesmaakt zeggen ze overtuigd.
Alba neemt de abuelo mee naar huis en ik blijf met Gabriel alleen achter.