zaterdag 28 mei 2011

In de vroege morgen vertrekt Sarah naar Machala waar ze afscheid wil gaan nemen van haar Ecuadoriaanse familie en vrienden.
Ik blijf dus nog alleen over met Gabriel, maar niet voor lang, want ik heb met Alba afgesproken om een weekendje naar Salinas te gaan en even uit te blazen.
De abuelo (bompa) heeft geen zin om mee te gaan, dus die laten we achter bij Gabriel, die de les gespeld krijgt om op de casita te passen, terwijl de abuelo op Gabriel zal passen.
De via a la costa werd, zoals altijd op zaterdag, druk gecontroleerd, maar zelf geraken we deze keer zonder sensationele ervaringen aan de kust van de Pacífico.
In de overdekte markt gaan we eerst inkopen doen. Er is een overvloed aan verse vis, calamares, scampi, langousten en andere zeevruchten. Alba kiest de beste calamares en scampi uit. In het fruit- en groentenkraam kopen we chirimolla, oritos, peras, manzanas, limon voor de fruitschaal en aguacate, bainitas, mellocos, zanahorias, cebolla als groenten. Ik vermoed dat het een gastronomisch weekend wordt. Omdat de calamares verser dan vers zijn, moeten ze natuurlijk nog schoongemaakt worden en vermits ik enkel nog maar ingevroren exemplaren heb klaargemaakt, krijg ik een demonstratie calamares schoonmaken. Eerst wordt het vel er afgestroopt, dan worden de ingewanden en de ogen verwijderd en alle inkt wordt er uitgewassen. Ik lust wel zwarte pasta gekleurd met inkt van inktvis en Alba vertelt me dat ook rijst daarmee gekleurd wordt, maar dat ze daar niet zot van is, dus wordt de inkt weggespoeld.
De hele rit hebben we geen muziek gehoord vermits er geen radio in de Terracan zit en dat is voor Ecuador uitzonderlijk lang, dus dat wordt tijdens het calamares kuisen goedgemaakt.
Na de middag gaan we op zoek naar de flamingos aan de zoutwinningsplassen langs de Mar Bravo en die heeft haar naam niet gestolen want de golven zijn ontzettend geweldig. Aan de ‘punta carnero’ maken we een strandwandeling, zoeken we schelpen en vinden een schildpad die gestrand is en leeggegeten door de gieren.
We volgen verder de kustweg tot Anconcito, een vissersdorp waar heel veel leven is en de grootste vissen binnengehaald worden. Er wordt gewogen, onderhandeld over de prijs, schoongemaakt, gefileerd, alles draait hier rond de vis.
Wanneer we terugrijden staat de zon al laag en het zal alweer vlug donker zijn.
Alba leeft zich uit op de groeten en de calamares en de scampi en tovert een heerlijke ‘cena’ (avondmaal) tevoorschijn. Het is duidelijk dat Henry zijn kooktalent geërfd heeft.
Als het eten helemaal gezakt is gaan we nog even langs de Ocean Place Club, de bar van Gustavo, waar ik Alba introduceer als de moeder van Henry en waar we ons een cocktail laten serveren. Alba komt er ook nog bekend volk tegen: een vriendin van Henry en Marjorie (zus van Henry) die ze lang niet meer gezien heeft en het wordt een levendige conversatie. Het is bijna middernacht als we afscheid nemen en onze bedden opzoeken.

meer foto’s

Eén reactie

  1. jeanneduwijn

    Dag Hilde ,

    Dat maakt reeds een lijvig boek , al die zéér
    leerrijke teksten .
    En mooie foto’s !!!
    Reeds nieuwsgierig voor de terugkomst .

    groetjes vanuit het verre Brussel !

    30 mei 2011 om 13:46

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s