Archief voor mei, 2011

zaterdag 28 mei 2011

In de vroege morgen vertrekt Sarah naar Machala waar ze afscheid wil gaan nemen van haar Ecuadoriaanse familie en vrienden.
Ik blijf dus nog alleen over met Gabriel, maar niet voor lang, want ik heb met Alba afgesproken om een weekendje naar Salinas te gaan en even uit te blazen.
De abuelo (bompa) heeft geen zin om mee te gaan, dus die laten we achter bij Gabriel, die de les gespeld krijgt om op de casita te passen, terwijl de abuelo op Gabriel zal passen.
De via a la costa werd, zoals altijd op zaterdag, druk gecontroleerd, maar zelf geraken we deze keer zonder sensationele ervaringen aan de kust van de Pacífico.
In de overdekte markt gaan we eerst inkopen doen. Er is een overvloed aan verse vis, calamares, scampi, langousten en andere zeevruchten. Alba kiest de beste calamares en scampi uit. In het fruit- en groentenkraam kopen we chirimolla, oritos, peras, manzanas, limon voor de fruitschaal en aguacate, bainitas, mellocos, zanahorias, cebolla als groenten. Ik vermoed dat het een gastronomisch weekend wordt. Omdat de calamares verser dan vers zijn, moeten ze natuurlijk nog schoongemaakt worden en vermits ik enkel nog maar ingevroren exemplaren heb klaargemaakt, krijg ik een demonstratie calamares schoonmaken. Eerst wordt het vel er afgestroopt, dan worden de ingewanden en de ogen verwijderd en alle inkt wordt er uitgewassen. Ik lust wel zwarte pasta gekleurd met inkt van inktvis en Alba vertelt me dat ook rijst daarmee gekleurd wordt, maar dat ze daar niet zot van is, dus wordt de inkt weggespoeld.
De hele rit hebben we geen muziek gehoord vermits er geen radio in de Terracan zit en dat is voor Ecuador uitzonderlijk lang, dus dat wordt tijdens het calamares kuisen goedgemaakt.
Na de middag gaan we op zoek naar de flamingos aan de zoutwinningsplassen langs de Mar Bravo en die heeft haar naam niet gestolen want de golven zijn ontzettend geweldig. Aan de ‘punta carnero’ maken we een strandwandeling, zoeken we schelpen en vinden een schildpad die gestrand is en leeggegeten door de gieren.
We volgen verder de kustweg tot Anconcito, een vissersdorp waar heel veel leven is en de grootste vissen binnengehaald worden. Er wordt gewogen, onderhandeld over de prijs, schoongemaakt, gefileerd, alles draait hier rond de vis.
Wanneer we terugrijden staat de zon al laag en het zal alweer vlug donker zijn.
Alba leeft zich uit op de groeten en de calamares en de scampi en tovert een heerlijke ‘cena’ (avondmaal) tevoorschijn. Het is duidelijk dat Henry zijn kooktalent geërfd heeft.
Als het eten helemaal gezakt is gaan we nog even langs de Ocean Place Club, de bar van Gustavo, waar ik Alba introduceer als de moeder van Henry en waar we ons een cocktail laten serveren. Alba komt er ook nog bekend volk tegen: een vriendin van Henry en Marjorie (zus van Henry) die ze lang niet meer gezien heeft en het wordt een levendige conversatie. Het is bijna middernacht als we afscheid nemen en onze bedden opzoeken.

meer foto’s


Woensdag 18 mei – vrijdag 27 mei 2011

Dat zijn al tien dagen waarin er ontzettend veel gebeurd is en waarvan ik me al de helft niet meer herinner, maar ik ga een poging doen om toch nog een verhaal te schrijven.
De vroedvrouwen gaan vandaag voor de laatste keer naar hun stageplaats. De voorbereidingen voor hun vertrek worden genomen.
Donderdag gaan Dieter en Elien met los amiguitos de Menbol met een grote bus op uitstap naar het Parque Histórico hier in Guayaquil, waar wordt gespeeld op de speeltuin, gegeten in het park en een bezoek wordt gebracht aan de dierentuin. De kleuters kijken hun ogen uit en als we terugrijden naar het schooltje ligt meer dan de helft van hen te slapen, onder hen ook tío Dieter.
Na de middag wordt dan het afscheidsfeestje op de casita georganiseerd: boodschappen worden gedaan, hapjes worden voorbereid en Geovanni lanceert een nieuwe cocktail van de casita, die ’s avonds heel veel succes heeft. Het wordt een rustig feestje waarbij Dieter en Elien door de juffen in de bloemetjes (lees mutsen) gezet worden, de jacuzzi druk bezocht wordt en de danskunsten van Geovanni en Gabriël in de verf worden gezet. De muziekinstallatie met projector die zijn overgekomen van de cangrejal (het krabrestaurant dat nu dispensarium geworden is) doen ook dienst. De foto’s van de voorbije drie maanden passeren de revue.
Vrijdagmorgen is het weer vroeg terug op voor het volgende feestje: afscheid van de kleuters. Dieter hebben hiervoor een clown en een kat ingehuurd, die ik naar het schooltje breng om daar de kleuters en de juffen te verrassen en te animeren. Het afscheid van de kleuters wordt ontroerend.
Dan is het tijd om afscheid te nemen van Stien en Iline. In de late namiddag rijden we met zijn allen naar de luchthaven. Vooraleer de bagage kan ingecheckt worden moet er nog wat overgeladen worden want Iline zit met wat overgewicht (in haar valies dan toch).
… toen waren ze nog met drie.
Zaterdag is nog een werkdag voor Sarah en vermits zij ook nog dringend moet verder werken aan haar scriptie, laten wij (Dieter, Elien en ik) haar achter in de casita onder de hoede van Geovanni, Gabriël en Alba. We trekken naar de kust en brengen een bezoek aan Engabao, een klein vissersdorpje. Vermits daar geen overnachtingsmogelijkheden zijn gaan we in de late namiddag in Playas op zoek naar een plek om te logeren. We vinden een hotelletje aan de rand van de stad op het strand waar het lijkt of de tijd is blijven staan op 1968, de muziek, de boeken, de etsen en foto’s aan de muren, het lijkt of Che zelf hier gelogeerd heeft.
We gaan eten in het centrum en besluiten langs de strandweg terug naar het hotel te rijden. Het is echter donker en ik heb niet op tijd door dat er een eind komt aan het geasfalteerde stuk van de weg, waardoor we plots op het strand staan en ook niet meer weg geraken. De eerste poging om achteruit te rijden zit het achterwiel tot de helft in het zand. Gelukkig werden we al de hele avond achtervolgd door de vuilniskar, overal waar we zaten of liepen kwamen we die tegen, en nu hadden we geluk dat die op dit moment ook weer op de proppen kwam. Die vuilniswagen is namelijk voorzien van een winch, tir-fort ik weet niet hoe dat in het Nederlands heet, die ze vastmaakten aan de sleephaak om ons te bevrijden uit het zand.
De terugweg had dus iets langer geduurd dan voorzien maar was toch weer een belevenis.
De zondag werd een rustdag, rustig ontbijten, een wandeling langs het strand, schelpen zoeken, naar de vogels kijken… Kort na de middag besloten we nog een ceviche (koude soep met scampi) te eten op het strand vooraleer de terugweg aan te vangen, Dieter en Elien wilden in de casita nog het een en ander in orde brengen voor hun vertrek.
Maandag is de laatste dag Ecuador voor Dieter en Elien, er wordt ingepakt, wat met de nodige frustratie gepaard gaat want ze begrijpen niet waarom hun koffer niet dicht geraakt en waarom die toch zo zwaar weegt. Spullen worden overgeladen van de ene koffer naar de andere en weer uit de koffer in een tas.
Voor het avondeten wordt ik uitgenodigd in ‘La reseca” op de Malecon 2000 waar we ongeveer drie maanden geleden ook al eens gegeten hebben. Terug in de casita wordt nog een pot koffie gezet want Dieter en Elien zijn niet van plan nog te gaan slapen. Om half vier loopt dan de wekker af en om vier uur volgt het afscheid van Sarah, Gabriel en Geovanni en dan voor het laatst in de laadbak van de pick-up richting luchthaven. Op dit uur duurt dat minder dan een kwartier, waar we er tijdens het spitsuur als het meevalt drie kwartier over doen.
Het overgewicht valt mee, enkele honderden grammen, dus dat wordt door de vingers gekeken. Alles gaat de band op en na een koffie met ontbijt is het avontuur van Dieter en Elien in Ecuador definitief voorbij.
Dan volgen twee dagen van heen en weer lopen naar banken die moeilijk doen om cheques uit te betalen maar wel graag depositos aannemen. De voorschotten voor de reservaties van hotels worden betaald. Uiteindelijk krijgen we van alle hotels bevestiging en ook het contract met de busmaatschappij wordt getekend.
Sarah organiseert donderdag met haar groep bejaarden een uitstap naar Baños de san vicente en vrijdag gaat ze afscheid nemen van haar groep jongeren van Cristo del consuelo. En het wordt nu echt tegen de klok werken om haar scriptie af te krijgen. Er wordt met het thuisfront heen en weer geskypet om alles na te kijken en bij te werken en uiteindelijk slaagt ze erin om het af te ronden.
Ondertussen wordt in de casita hard gewerkt om alles in orde te brengen voor het komende toeristische seizoen. Er wordt geschilderd, de garage wordt helemaal opgekuist, alles krijgt een poetsbeurt, kleine herstellingen worden uitgevoerd, …

foto’s uitstap los amiguitos
foto’s afscheidsfeestje
foto’s afscheid los amiguitos
foto’s engabao
foto’s playas
foto’s werkzaamheden


Dinsdag 17 mei 2011

Vandaag wordt een administratieve dag. Maria Fernanda en ik zetten alles op alles om alle reservaties rond te krijgen. De telefoontjes zijn voor het grootste deel gisteren al gebeurd en vandaag worden alle bevestigingsmails doorgestuurd. Daar zijn we mee zoet tot een groot stuk in de namiddag. Ook de paperassen voor het bekomen van een visum om Alba op bezoek te laten komen naar België worden opgesteld. Alba zelf brengt een bezoek aan de kapper en de fotograaf want voor haar reispas heeft ze pasfoto’s nodig. Op de foto’s komt ze een beetje stuurs over, maar haar haar zit prima, dus we besluiten de fotosessie over te doen. Ze zal de foto’s niet kunnen gebruiken voor de reispas, maar ze ziet er toch beter uit.
Dieter en Elien bereiden de afsluiting van hun stage op het schooltje voor: een uitstap met de kindjes op donderdag naar het Parque Histórico en voor vrijdag plannen ze een feestje in het schooltje. De bus voor de uitstap wordt besteld en voor het feestje wordt een clown ingehuurd. Er is nog voldoende geld over van de fondsen die ze in België verzamelden met hun wafelverkoop om dit alles te bekostigen.
Voor de rest wordt er dus, zoals afgesproken was, duchtig verder gewerkt en er is niet veel beweging in de casita, iedereen zit op zijn kamer en is verdiept in zijn werk.


Maandag 16 mei 2011

Voor Iline, Stien, Dieter en Elien gaat vandaag de laatste stageweek in. Sarah zet alles op alles om verder te geraken met haar eindwerk want het einde is nog lang niet in zicht en dinsdag, woensdag en donderdag zullen nog drukke stagedagen worden. Het wordt vanmorgen weer een zenuwslopende bezigheid om de internetacties voltooid te krijgen. Wat ik thuis op een kwartier kan doen, mails nalezen, rekeninguittreksels bekijken, een betaling via zoomit en een overschrijving doen is na twee uur telkens opnieuw proberen nog niet gelukt. Sarah krijgt wat vandaag moest doorgestuurd worden ook niet weg.
Met de werkploeg: Maria Fernanda, Alba, Geovanni en Gabriël wordt doorgenomen wat er deze week allemaal te gebeuren staat. Roberto komt de staat van de auto’s opnemen en gaat Sebastien bevoorraden op de haciënda want die zat zonder eten voor de paarden, varkens, kippen, …
Ik trek met Geovanni naar de Ferrisariato om aankopen te doen voor de plamuur- en schilderwerken van de buitenmuren want die hebben afgezien van de riolerings- en wegenwerken in de straat.
Ook voor de studenten komt het uur van de waarheid dichterbij en er moet nog heel wat werk verzet worden voor school. Er wordt op de toppen van de tenen gelopen en de spanning stijgt. Met het afscheid in zicht wordt er ook een afscheidsfeestje gepland, alleen komt de planning niet zo goed op gang en de frustratie stijgt. Uiteindelijk wordt er toch even de tijd genomen om bij elkaar te gaan zitten en te praten, frustraties en ergernissen worden voorzichtig geuit, de praktische kant van de voorbereidingen van het feestje worden besproken en de taken worden verdeeld. Alleen Stien kan zich niet verzoenen en besluit niet mee te doen. Er wordt afgesproken dat iedereen nog tot woensdagavond intensief voor school verder werkt, dat we dan samen iets gaan eten en inkopen gaan doen voor het feestje.
Het wordt 01:00u voor ik mijn bed zie.


Zondag 15 mei 2011 Oogst

De voorraadkamer (van het eten) is leeg geraakt en ik heb afgesproken met Alba om vandaag naar de haciënda te gaan om de voorraad terug aan te vullen.
Alle nachtbrakers liggen nog vredig in hun bed wanneer ik vertrek met een laadbak volgeladen met bevroren etensafval voor de varkens. Onderweg pik ik Alba op, die de familie Luna al gebeld heeft om te zeggen dat we eraan komen. De weg ligt er goed bij omdat er het voorbije regenseizoen weinig water gevallen is. Alles ziet nog wel heel groen deze tijd van het jaar, alleen de maïs staat al droog, maar nog niet droog genoeg om te oogsten, toont Sebastien ons later. Heerlijk om hier weer eens te komen, de uitgestrektheid, de geluiden van alles wat hier leeft, de vogels, de vlinders, alleen de hitte en het gebrek aan water maken het leven hier moeilijk.
Heel de familie is verkouden en grieperig, het wordt ’s avonds en ’s morgens al wat ‘koud’ vertelt Sebastien, wat wil zeggen dat het soms maar twintig graden meer is. Niet alleen Jefferson en Lady zijn enorm gegroeid maar ook de eenden, de veulens, de varkens en de kippen hebben kuikentjes.
Alba verneemt van Sebastien de laatste nieuwtjes over de bewoners van ‘Los Vergeles’, het gebied waar ook de haciënda deel van uitmaakt en waarvan de naam niet meer betekent dan ‘fruit- en groentetuin’.
Op vraag van Maria Fernanda en de boekhouder maak ik samen met Sebastien een lijst op van wat er elke maand nodig is aan eten voor de dieren, benzine voor de waterpomp, …
Dan rijden we verder naar boven naar het stukje paradijs waar we deze zomer een deel van de toeristen naartoe willen brengen om hen ook te kunnen laten genieten van wat hier is aan natuurschoon. Het ziet er hier telkens mooier uit of ik voel me hier althans telkens ‘on the top of the world’. Vandaag staat er een briesje wat het in de schaduw aangenaam maakt, maar de zon brandt ook weer hevig, dus daar blijven we zoveel mogelijk uit. Samen met Sebastien werk ik nog wat afdak af voor boven de eetplaats en neem ik de stand van zaken op in de slaapplaatsen. Er ontbreken enkel nog hoofdkussens en lakens, maar die liggen klaar in de casita tot het zover is.
De siësta houden we boven op de ‘mirador’ tot het heetste van de dag voorbij is en we kunnen gaan oogsten. Het verlate regenseizoen heeft gedurende twee weken in april er toch voor gezorgd dat er een beetje water in het reservoir gekomen is en dat alle planten weer enorm zijn gegroeid. De laadbak wordt volgeladen met papajas, meloenen, watermeloenen, bananen, maniok, paprika en maracuyá. Om de casita wat op te fleuren nemen we ook nog wat bloempjes mee en van de kippen mogen we ook wat eieren meenemen. Sebastien maakt zelfs nog een pakje van een levende kip en eend. Zo vertrekken we huiswaarts met een hele vracht eten voor de komende dagen. Ik breng Alba terug naar huis en die weet wat ze het komende uur gaat doen: kip en eend pluimen.
Nadat de pick-up is uitgeladen is douchen en zwemmen het eerste wat er op mijn programma staat.
De studenten die goed wakker zijn maken zich klaar voor de voetbalmatch van de twee concurrerende ploegen van Guayaquil: Emelec en Barcelona. Ze hebben besloten zich als supporters van Emelec te vermommen en zien er dus uit als smurfen. Het wordt 1-1 maar het einde van de match zien ze niet. Op een gegeven moment hebben ze wijselijk besloten dat het veiliger was om het stadion vroegtijdig te verlaten en dat was een hele verstandige beslissing. Ze zijn blij met de ervaring en het wordt even moeilijk om de knop om te zetten naar de stage.

meer foto’s


Zaterdag 14 mei 2011 Cristo del consuelo in de casita

Sarah vertrekt naar Cristo del consuelo waar de jongeren in groepen een aantal opdrachten zullen moeten uitvoeren en nadien richting casita gestuurd worden. Ik wil wel mee maar verwacht de elektricien dus ik kan eigenlijk niet weg. Ik neem dan ook even de tijd om mails bij te werken en nog verder naar hotels te zoeken, nu ik op het internet kan vermits niemand anders in huis is.
Sarah heeft voor het middageten van de jongeren 20 ‘almuerzos’ (lunch bestaande uit soep, rijst met vis en een ‘jugo’, sapje) besteld vooraan in de wijk, die moet opgehaald worden. De jongeren bestormen de casita veel vroeger dan ze hen had verwacht, ze hebben er dan ook een heuse wedstrijd van gemaakt. Het groepsgebeuren van de voormiddag wordt geëvalueerd vooraleer de lunch wordt geserveerd.
Na de middag krijgen ze opdrachten in de casita waarbij ze ook weer moeten samenwerken, ze beleven er veel plezier aan en leren er uiteindelijk ook veel it, wat blijkt tijdens de evaluatie.
Een geslaagde activiteit van Sarah!
Rond vijf uur is de casita weer leeg en moet ik dringend de kast bij de meubelmaker gaan ophalen. Gelukkig is ondertussen Patricio (de vriend van Sarah) toegekomen zodat die mij en Gabriël kan helpen om de kast uit de laadbak te halen.
Ik ga inkopen doen voor het avondeten, Gabriël zorgt voor de muchins (een kroket van yuca of maniokwortel en voor de rijst) ik bak corvina en maak tartaarsaus, stoof wortelen en prei. Als aperitief schenk ik mijn meest geliefde cocktail daiquiri maracuyá.
Met taxista Edgar wordt afgesproken dat de bende om tien uur wordt opgehaald voor een avondje ‘zona rosa’ waar nog eens gefeest zal worden. Gabriël (llevame) gaat mee als chaperone.

meer foto’s


Woensdag 11 mei 2011 …

De volgende dagen zijn nog druk, ik moet me bovendien kwaad maken op Maria Fernanda die me de hele dag in de steek laat en niet te bereiken is wegens een kapotte gsm.
Dieter en Elien gaan op bezoek in het Parque Histórico waar ze volgende donderdag een uitstap met de kleuters naartoe plannen. Ze hebben daarvoor afgesproken met de vroedvrouwen van Leuven om samen te gaan. In de voormiddag brachten die een bezoekje aan het schooltje en stelden vast dat ze blij waren in de Sotomayor stage te kunnen doen.
Sarah bereidt haar activiteiten voor die ze gepland heeft morgen met de bejaarden en de ideeën voor haar teambuildingactiviteit zaterdag met de jongeren krijgen ook meer en meer vorm.
In de casita worden vakmannen opgetrommeld om de laatste herstellingswerken op te knappen. Morgen komt de klusbuurman losgekomen tegels en pannen metselen, de electricien komt zaterdag losse stopcontacten en schakelaars nakijken, de geluidsman legt de laatste hand aan de installatie van boxen en het leggen van kabels, ook de hersteller van de wasmachine wordt opgetrommeld want die maakt bij het zwieren een geluid dat niet bij een wasmachine hoort. Ik breng bovendien nog een beschadigde kast en nachtkastje naar de meubelmaker, die beloofd ze allebei tegen zaterdagnamiddag klaar te hebben. Ondertussen zitten ook Gabriël en Geovanni niet stil en worden muren en gevels afgeschuurd.
Donderdagavond trekken we nog met de hele bende in het gezelschap van Gabriël (die telkens als we ergens naartoe gaan vraagt: ‘llevame’, wat wil zeggen: neem me mee) naar Alborada waar de meisjes van Leuven hun afscheidsfeestje geven.
Vrijdag ga ik met Maria Fernanda in quarantaine, wat moeilijk vol te houden is, maar we slagen er toch in een groot aantal hotels te contacteren om prijzen te onderhandelen en reservaties te maken.
Na de middag vertrekken Dieter, Elien, Stien en Iline naar Montañita om een laatste keer te gaan feesten. Geovanni vertrekt voor het weekend naar zijn zoontje en Gabriël naar Ballenita waar hij een afspraak heeft voor een onderzoek aan zijn ogen.
De avond wordt dus rustig, enkel Sarah is thuis en die bereidt haar activiteit morgen met de jongeren voor. We hebben bovendien nog een hele goeie babbel en dan komt Gabriël terug thuis, die zich gehaast heeft om naar zijn telenovela te kijken.


Dinsdag 10 mei 2011

Tegen negen uur zijn we zoals afgesproken op het kantoor van Isabel die, zoals verwacht wil dat de papieren worden ingevuld door iemand van de Sotomayor, die de vroedvrouwen aan het werk gezien heeft. Op het werk van Stien reageert ze niet al te enthousiast omdat ze vindt dat de vergelijking moeilijk is, maar ze vindt het wel een mooi werk. Ook voor de vragen die ze allebei nog hebben naar cijfermateriaal wijst ze hen door naar de Sotomayor. Alleen op de speculaasjes die ik voor haar heb meegebracht, reageert ze met veel enthousiasme (de koekjes die ze in de cafés in België bij de koffie geven vindt ze een ware lekkernij en die worden hier niet gemaakt).
Mijn volgende bezoek is aan het dispensarium, ik heb nog wat materiaal gevonden in de bodega van de casita dat nog goed van pas kan komen daar en hoe leger de bodega geraakt, hoe meer plaats daar is voor het materiaal voor de zomer.
Het probleem van het water is nog niet helemaal opgelost, maar de leidingen van de andere lokaaltjes die aan onze meter waren aangesloten zijn nu wel al afgekoppeld. Enkel de leidingen die de consultatieruimten van water moeten voorzien, moeten nu nog aangesloten worden.
Na de middag buig ik me samen met Maria Fernanda over het contract voor de bussen van volgende zomer, de laatste aanpassingen aan de datums en de trajecten worden ingevoerd en de voorwaarden worden nog eens grondig bekeken. Het is nu klaar om ondertekend te worden.
Ik rij ook nog eens terug naar de Coral, waar deze keer alles binnen is wat we nodig hebben. We besluiten niet via de afhaalbalie te passeren maar alles ineens in karren te laden en zelf in de auto te laden, zodat we tien keer vlugger weg zijn.
’s Avonds kom ik er uiteindelijk toe om de foto’s van het voorbije weekend te bewerken en krijgt Geovanni nog eens computerles: mapjes maken en kopiëren van de computer naar de USB-stick en omgekeerd.


Maandag 9 mei 2011

De vroedvrouwen en de kleuterleid(st)er gaan hun voorlaatste stageweek. Sarah blijft nog tot 1 juni om haar project af te ronden.
Voor mezelf begint de tijd ook te korten en wordt de druk dus ook hoger om de voorbereidingen voor het toeristisch seizoen rond te krijgen. Voor de bedden die zijn aangekocht voor de haciënda en de casita moeten nog matrasovertrekken en kussens gekocht worden. Ook frigoboxen zijn er nog niet voldoende en het picknickmateriaal is nog niet volledig. Alba en ik willen vroeg vertrekken om alles in te kopen, maar Maria Fernanda komt niet opdagen. Die is gisteren niet weggeraakt uit Riobamba waar zij is gaan stemmen, omdat ook daar alle bussen volzet waren. Op haar moeten we vandaag dus niet meer rekenen.
Voor het aankopen van al het nog nodige materiaal wijst Alba mij de weg naar de Coral, de Ecuadoriaanse Ikea waar ze ALLES verkopen ‘toooooodo y mas barato’ (aaaaaalles en goedkoper). Alleen duurt het uuuuuuuuren, er moet in de voorraad gekeken worden wat er nog is, dan moet er eerst afgerekend worden aan de kassa, alles moet vanuit de voorraadplaats naar de afhaalbalie gebracht worden en de 30 kussens, 7 matrasovertrekken (want voor de overige 8 moeten we morgen nog eens terugkomen) en drie frigoboxen worden wel vijf keer nageteld. Alles wordt dan wel tot aan de auto gebracht en ook het inladen in de auto wordt voor ons gedaan, al gaat dat ook niet sneller dan wanneer ik het zelf zou gedaan hebben.
Dieter, die gisteren al wat verkouden was , ligt ondertussen in zijn bed. Vooral bij Elien wordt de frustratie over de stage alsmaar groter en de wordt het moeilijk om gemotiveerd te blijven. Het klikt al vanaf het begin niet echt met Fabiola en Elien vreest voor het effect dat dit zal hebben op haar evaluatie.
Stien heeft ondertussen haar project dat ze maakte voor de VLIR (instantie die beurzen uitreikt aan studenten op buitenlandse stage) afgerond en voorgesteld op haar stageplaats, waar ze zeer enthousiast gereageerd hebben. Ze heeft een vergelijking gemaakt van de bevallingen in België en Ecuador aan de hand van een fotoboek. Ik heb voor morgen een afspraak gemaakt met Isabel om haar het fotoboek te tonen en het evaluatieformulier in te vullen.


Weekend 7-8 mei Puerto López en Isla de la plata

Puerto López is een gezellig vissersdorp dat ook wel ingesteld is op het toerisme. Vooral in de zomer trekt het veel toeristen om naar de walvissen te gaan kijken, die hier enkel in juni, juli en augustus dicht bij de kust actief zijn, want dan is het paartijd en daarvoor komen ze helemaal van de Zuidpool tot hier gezwommen.
Op toeristisch vlak is het dus nu rustig, alhoewel we in het hotelletje waar we verblijven in het Engels ontvangen worden door een meisje uit Londen die hier een jaar geleden is blijven plakken.
Ik ga meteen op zoek naar een hotel om vast te leggen voor de groepen die deze zomer komen walvissen spotten, want dat is het uiteindelijke doel van mijn reis naar Puerto López. Helemaal op het uiterste zuidelijke uiteinde van de dijk vind ik een helemaal nieuw hotel waar ze nog de laatste hand aan het leggen zijn aan de keuken. Ik krijg een hele rondleiding van de vriendelijke mensen die hier werken, maar voor de verantwoordelijke moet ik nog eens terugkomen morgenvroeg.
Ik trek het dorp in op zoek naar een boot die ons morgen naar Isla de la Plata kan voeren. Onderweg koop ik mij een magnum en moet ongeveer twintig minuten wachten op mijn wisselgeld op een briefje van tien dollar, de jongen wordt er uiteindelijk met zijn brommer op uit gestuurd. Het wachten op de dijk van Puerto López is echter helemaal geen opgave, het uitzicht is mooi, het is er één en al bedrijvigheid en ik heb niks dringends te doen.
Voor de boten kom ik bij Isla Tours terecht, waar ik meteen een hele uiteenzetting krijg over wat er allemaal in de prijs van zo een dagtrip begrepen is. Ondertussen hebben ook de studenten de malecón bereikt en samen leggen we meteen onze trip van morgen vast.
Vermits het hele weekend van de verkiezingen geen alcohol mag verkocht worden, verwachten we dat een jugo (vers fruitsap) het lekkerste zal zijn dat we kunnen krijgen, maar in de bar op het strand van Puerto L%opez is het geen enkel probleem om een cocktail te bestellen, dus wordt de jugo aangelengd met daiquiri en rum.
Op het menu staan vanavond … camarones (scampi, die hebben we hier nog niet gegeten), Dieter en Elien nemen ze met looksaus, de vroedvrouwen en ik wagen ons aan ‘’sango con camarones’, zo heb ik ze nog niet gegeten. Sango is een papje van ‘verdes’ (de groene bakbananen) met tomaten, ajuin, look en gemalen ‘maní’ (pindanoot), lekker maar veel te zwaar om allemaal op te eten, de scampi worden er wel allemaal uitgevist. Het dessert wordt opnieuw op het strand genuttigd in de vorm van een andere cocktail, want de lijst is lang.
Het ontbijt wordt geserveerd op het terras van het hotelletje met zicht op de ‘Pacífico’ en de vissersboten.
De boot naar Isla de la Plata zou om half tien vertrekken, dus wij stipt als de Belgen zijn, wachten tot lang na half tien iedereen is komen opdagen om van wal te steken. De oceaan is rustig en vergezeld van pelikanen die koerske houden met de boot. Elien, die zich niet zo lekker voelde en vreesde voor het ergste op de boot, heeft zich voorzien van de nodige medicijn om met de volledige inhoud van haar maag aan te komen op het eiland en het lukt. In het gezelschap van de schipper, een gids, twee Amerikanen en drie Argentijnen zetten we na een zalig anderhalf uur op het water weer voet aan (ei)land. De blauwvoeten (pata azul) staan ons al op te wachten. Het eiland is echter niet vrij toegankelijk en eerst moet er nog entreegeld betaald worden. Dit is ook op de Galapagoseilanden het geval en het is ook wel nodig om het gebied te beschermen. Het heeft hier in geen tien jaar geregend volgens onze gids en daarom is het, alhoewel het eiland wel dor en droog is, te verwonderen dat hier sowieso nog groen te zien is. We vatten onze wandeling aan en die begint al in stijgende lijn naar ongeveer het hoogste punt van het eiland, van waaruit verschillende tochten beginnen. Wij kiezen voor de wandeling van de pata roja, alhoewel we op de hele wandeling geen rode poot te zien krijgen. De blauwvoet is daarentegen ruim vertegenwoordigd. We leren het onderscheid tussen het mannetje dat kleiner is, kleinere pupillen heeft en een hoog geluid maakt, terwijl het vrouwtje een dieper schrapend geluid maakt. We treffen hen telkens aan in koppeltjes en de gids vertelt dat ze bij elkaar blijven tot de jongen volwassen zijn en dan weer op zoek gaan. We leren nog veel meer, zoals onder meer dat de mieren die in de termietenhopen wonen eetbaar zijn en een beetje zoetzuur smaken zoals rode bessen, we vinden er echter geen om te proeven, want de termietenhopen die we vinden zijn onbewoond. De fregatvogels beginnen net aan hun paartijd vandaar dat enkele mannetjes al een krop gekweekt hebben om de vrouwtjes te lokken.
De studenten krijgen ondertussen honger en zetten het op een draf naar het vertrekpunt om te kunnen picknicken, zodat de sightseeing wordt uitgesteld voor later op het water.
Daar krijgen we eerst de schildpadden te zien en brengt de schipper ons nadien naar een plaats om te snorkelen. De koralen zijn scherp en meer dan één sneetje wordt opgelopen maar het is de moeite waard om tussen de vissen te zwemmen. De ‘nemo’s’ zijn het minst schuchter en met een kruimeltje brood gemakkelijk naar de oppervlakte te lokken.
Ik kom deze zomer zeker terug want dan zullen ook de walvissen van de partij zijn.
De boottocht terug wordt weer eens zalig uitwaaien, spijtig dat het met een motor moest, met zeilen zou ik het helemaal zalig gevonden hebben.
Het zweet en het zout op huid en haar vragen om een douche en dus wandelen we langs het strand rechtstreeks naar ons hotelletje. Het zweten is al bij al nogal meegevallen omdat we geluk hadden dat het een beetje bewolkt was tijdens de wandeling op het eiland. Er is helemaal geen schaduw en hoed of parasol zijn hier dus aangewezen in geval van zonnig weer.
Helemaal opgefrist zoeken we bij schemering weer onze strandbar op voor de aperitief. Er wordt ook nog wat gewinkeld want de souvenirwinkeltjes hebben voor elk wat wils.
Het avondmaal wordt vandaag in het ‘whale café’ genuttigd, iets minder Ecuadoriaans maar wel heel lekker. De bar waar we nadien belanden is echt wel Ecuadoriaans, de muziek staat er loeihard en als op onze vraag het volume iets wordt teruggevoerd om toch nog te kunnen praten, duurt dat welgeteld twee nummers om dan weer op Ecuadorsterkte te komen.
De zondagvoormiddag besteed ik aan het onderhandelen met hotels en boten om voor de groepen die deze zomer naar Puerto López komen de beste locaties en voorwaarden de bedingen (we krijgen alle kamers met zicht op zee).
Puerto López wordt afgesloten met een rondgang op de markt en als alles gekocht is, halen we onze Londense gastvrouw en haar moeder op aan het hotel om hen mee te nemen naar Guayaquil. De moeder moet morgen het vliegtuig nemen naar Londen maar door de verkiezingen is er geen bus meer te vinden in heel Ecuador die niet vol zit. Sarah, die dit weekend naar haar familie in Machala had willen gaan, is ook niet weg geraakt. Het is namelijk zo dat Ecuadorianen die verhuizen niet automatisch hun domicilie veranderen. De meeste Ecuadorianen hebben dus als domicilie de plaats waar ze geboren zijn en moeten daarom terug naar hun geboorteplaats als er verkiezingen zijn. Heel gelukkig is de moeder dus als ze nog een plaatsje krijgt achter in de auto tussen de koffers.
Onderweg in Olon stoppen we nog even om te eten en neem ik de tijd om uit te zoeken of er hier ergens fietsen kunnen gehuurd worden om deze zomer de tocht naar de ‘cascade de Alex’ te ondernemen. Zes kan ik er vinden, veel meer liefhebbers zal ik toch niet vinden veronderstel ik.
De studenten en de Engelsen hebben ondertussen eten gevonden op het strand van Olon en met een gevulde maag rijden we dan terug naar de casita.
Daar duikt iedereen in zijn laptop om zich voor te bereiden op de komende werkweek.

meer foto’s


maandag 2 mei 2011 tot vrijdag 6 mei 2011

Een drukke week van voorbereidingen. Niet enkel de Féliz día de las mamás volgende zondag wordt voorbereid zowel in het schooltje als bij de mujeres de lucha als in het dispensarium. Ook de casita wordt voorbereid op het komende toeristische seizoen: lakens en handdoeken worden geteld, borden en bestek moeten nagekeken en nog aangekocht worden. Alba en ik trekken erop uit om te zien waar we koopjes kunnen doen.
Er wordt druk onderhandeld om bussen te vinden die te betalen zijn en uiteindelijk wordt een deal gesloten.
Ik ga ook al eens op bezoek in een basisschooltje waar eventueel volgend jaar een aantal studenten zouden kunnen stage lopen. De directrice is enthousiast en wil meteen al het contract opmaken.
Sarah neemt woensdag alle kleren mee naar de oudjes die nog eens gesorteerd worden om donderdag verkocht te worden. De verkoop wordt een succes, op een paar stukken na is alles uitverkocht en da kas is gespekt, zodat ze binnenkort een uitstap kunnen organiseren. Na de middag wordt er bovendien ook nog eens een bingo gedaan, die evenveel succes heeft en gevolgd wordt door het feest voor de moeders, want daar gaat geen enkele organisatie hier aan voorbij. Overal wordt een ‘madre símbolo’ verkozen die dat blijft tot er volgend jaar een nieuwe verkozen wordt.
Vrijdag is het dan in het schooltje en de kinderopvang dat er gefeest wordt. Ook het dispensarium wordt voorzien van taart en drank, maar Elizabeth organiseert het daar, want ik kan niet overal gelijk zijn.
Zaterdag moet elke Ecuadoriaan gaan stemmen voor een referendum dat Correa heeft opgesteld, 10 vragen waar iedereen ja of nee op moet zeggen. De ‘via a la costa’ is dus voor ons alleen als we na de middag naar Puerto López vertrekken om van daaruit Isla de la Plata te gaan bezoeken.

foto’s schooltje in Portete
foto’s féliz dia bij de bomma’s
foto’s féliz dia in de kinderopvang van mujeres de lucha
foto’s féliz dia bij los amiguitos


zondag 1 mei 2011 Rustdag

De studenten komen terug van hun weekendje Vilcabamba en zijn bekaf. De nachtelijke busrit was er teveel aan. Ze verdwijnen dus stuk voor stuk naar hun kamer en het is al ver in de namiddag wanneer er terug wat leven in de brouwerij komt. Sarah werkt de hele dag goed door aan haar eindwerk, dat is ook wel nodig want de deadline komt dichter.
Ik werk nog verder aan de planning van de bussen en de programma’s van de groepen telkens afgewisseld met een zwembeurt en een schommelsessie in de nieuwe stoelen om beter te kunnen nadenken.
Volgende zondag is het moederdag en dat zal je geweten hebben als je in een kleuterklas moet stage doen. Er worden liedjes, dansjes en rijmpjes in elkaar gestoken. Van Dieter krijgen we al een heus optreden te zien, maar nog zonder de te voorziene slingers. Morgen verwisselen ze van klas, dan gaat Dieter naar de kleintjes en Elien gaat naar de oudsten. Dieter ziet er een beetje tegen op omdat hij vreest met de nieuwe klas helemaal opnieuw te moeten beginnen met vertrouwen opbouwen.
Om negen uur wordt het terug stil, alleen Sarah is nog te zien en te horen en Dieter houdt het ook nog even vol.


Zaterdag 31 april 2011 Het wordt alsmaar stiller

Sarah heeft deze voormiddag met de jongeren van de sloppenwijk afgesproken om verder te werken aan hun project. Rond de middag vertrekken ook Henry en Victor en ze nemen Gabriel mee, die in zijn nopjes is dat hij mee kan naar de zee.
Ik heb de hele casita voor mij alleen en zet alles bij elkaar wat we gevonden hebben gisteren om in de picknickmanden te steken.
Om 12u ‘en punto’ zou er iemand van Interagua komen om een nieuwe meter aan te sluiten in het dispensarium. Ik bel en het zal 14u worden, maar ook dan komt er niemand opdagen. Om 16u komen wel de mannen van de elektriciteit een aantal meters weghalen, dat was ook afgesproken maar die had ik al niet meer verwacht. Ondertussen doe ik een beetje huiselijk, sproei de planten in de tuin, veeg wat bladeren bij elkaar en doe ik een wasje. Heerlijk zo’n rustig dagje!
Sarah werkt na haar werk met de jongeren, waarvan er uiteindelijk maar vijf zijn komen opdagen, nog verder aan haar eindwerk.
De avond wordt even rustig als de dag en ik bekijk nog eens de foto’s van de tour naar het regenwoud en de Andes.

meer foto’s


Vrijdag 30 april 2011 Inkopen

Van de vroege morgen tot de late avond doe ik vandaag samen met Geovanni inkopen. Op ons lijstje staan frigoboxen en picknickmanden en alles wat daar moet inkomen om mee te nemen als we volgende zomer op tour gaan: bestek, grote slakommen, plastic borden, snijplanken, keukenhanddoeken, … Vooral de picknickmanden zijn moeilijk te vinden en we worden de hele stad rondgestuurd.
Het grootste deel van het lijstje is afgewerkt en moe maar voldaan van de goede koopjes die we hebben kunnen doen, keren we terug naar huis. Maandag zoeken we verder want Geovanni vertrekt voor het weekend naar vrouw en kind.
Sarah geraakt op dreef, werkt de hele dag aan haar eindwerk en vindt dat het goed opschiet.


Donderdag 29 april 2011 Bussen gevonden

De dag begint om 3.30u en om 4u vertrekt de hele bende (Geert, Pascale, de kindjes, Henry, Gabriel en ik) naar de luchthaven. Het inchecken gaat traag maar zonder problemen. Het afscheid is moeilijk zelfs voor de kindjes.
In de Casita is het nu heel stil, alleen Sarah is er nog maar die slaapt nog en straks vertrekt die ook naar haar werk. Geovanni zorgt (zoals gewoonlijk) voor het onbijt dwz vers fruit (papaja en meloen van de haciënda en ananas), fruitsap van papapaj, meloen of maracuyá, koffie, toastjes, …
Na het ontbijt begin ik samen met Geovanni aan de praktische reorganisatie van de casita. We overlopen de indeling van de bedden in de kamers zoals die er zal moeten uitzien in de zomer. Op mijn kamer komt alvast een tweede bed, want ik zal dan mijn kamer bepaalde dagen, wanneer de casita zal vol zitten, moeten delen met Astrid, die ook komt gidsen. De overige kamers zijn klaar, alleen de kamers van de studenten moeten nog even wachten. Die hebben ondertussen trouwens laten weten dat ze veilig aangekomen zijn in Vilcabamba.
In het restaurant worden tafels en stoelen bijgezet zodat er plaats is voor de totale bezetting. Het wordt wat schikken, maar het ziet er uiteindelijk toch goed uit.
We maken een lijst op voor alles wat nog moet bijgekocht worden en dat is nog heel wat. Er moet voor vier groepen picknickmanden met inhoud gekocht worden, bestek, borden, tafellakens, … De bodega wordt nagekeken om te controleren of er nog voorraad is en alle bekers, borden en bestek wordt geteld.
Om 13u komt Juan Diego om met Maria Fernanda en mij op zoek te gaan naar bussen en … hij komt op tijd. We rijden naar de busterminal waar alle coöperatieve busmaatschappijen samen zitten. Juan Diego weet hoe hij dit moet aanpakken, hij heeft in een mum van tijd een lijst van telefoonnummers van buseigenaars. De prijzen die we hier te horen krijgen om een bus te huren swingen de pan uit. Eén buseigenaar wil niet over de telefoon onderhandelen en we besluiten om hem te gaan opzoeken. Het wordt een heuse zoektocht maar we worden beloond voor de moeite. Hij heeft verschillende bussen van verschillende grootte en ze zien er allemaal goed uit. Afhankelijk van de trajecten die hij zal moeten doen, kan hij een redelijke prijs opgeven en ik beloof hem het eigenlijke programma met de datums en de trajecten op te sturen per mail.
Dat doen we dus voor de drie bussen zodra we thuiskomen.
Vermits vanavond enkel Sarah het internet nodig heeft, maak ik werk van het bijwerken van mijn mails en mijn foto’s, maar de dag is veel te vroeg begonnen en ik kan uiteindelijk mijn ogen niet meer openhouden.