Archief voor mei, 2011

zaterdag 28 mei 2011

In de vroege morgen vertrekt Sarah naar Machala waar ze afscheid wil gaan nemen van haar Ecuadoriaanse familie en vrienden.
Ik blijf dus nog alleen over met Gabriel, maar niet voor lang, want ik heb met Alba afgesproken om een weekendje naar Salinas te gaan en even uit te blazen.
De abuelo (bompa) heeft geen zin om mee te gaan, dus die laten we achter bij Gabriel, die de les gespeld krijgt om op de casita te passen, terwijl de abuelo op Gabriel zal passen.
De via a la costa werd, zoals altijd op zaterdag, druk gecontroleerd, maar zelf geraken we deze keer zonder sensationele ervaringen aan de kust van de Pacífico.
In de overdekte markt gaan we eerst inkopen doen. Er is een overvloed aan verse vis, calamares, scampi, langousten en andere zeevruchten. Alba kiest de beste calamares en scampi uit. In het fruit- en groentenkraam kopen we chirimolla, oritos, peras, manzanas, limon voor de fruitschaal en aguacate, bainitas, mellocos, zanahorias, cebolla als groenten. Ik vermoed dat het een gastronomisch weekend wordt. Omdat de calamares verser dan vers zijn, moeten ze natuurlijk nog schoongemaakt worden en vermits ik enkel nog maar ingevroren exemplaren heb klaargemaakt, krijg ik een demonstratie calamares schoonmaken. Eerst wordt het vel er afgestroopt, dan worden de ingewanden en de ogen verwijderd en alle inkt wordt er uitgewassen. Ik lust wel zwarte pasta gekleurd met inkt van inktvis en Alba vertelt me dat ook rijst daarmee gekleurd wordt, maar dat ze daar niet zot van is, dus wordt de inkt weggespoeld.
De hele rit hebben we geen muziek gehoord vermits er geen radio in de Terracan zit en dat is voor Ecuador uitzonderlijk lang, dus dat wordt tijdens het calamares kuisen goedgemaakt.
Na de middag gaan we op zoek naar de flamingos aan de zoutwinningsplassen langs de Mar Bravo en die heeft haar naam niet gestolen want de golven zijn ontzettend geweldig. Aan de ‘punta carnero’ maken we een strandwandeling, zoeken we schelpen en vinden een schildpad die gestrand is en leeggegeten door de gieren.
We volgen verder de kustweg tot Anconcito, een vissersdorp waar heel veel leven is en de grootste vissen binnengehaald worden. Er wordt gewogen, onderhandeld over de prijs, schoongemaakt, gefileerd, alles draait hier rond de vis.
Wanneer we terugrijden staat de zon al laag en het zal alweer vlug donker zijn.
Alba leeft zich uit op de groeten en de calamares en de scampi en tovert een heerlijke ‘cena’ (avondmaal) tevoorschijn. Het is duidelijk dat Henry zijn kooktalent geërfd heeft.
Als het eten helemaal gezakt is gaan we nog even langs de Ocean Place Club, de bar van Gustavo, waar ik Alba introduceer als de moeder van Henry en waar we ons een cocktail laten serveren. Alba komt er ook nog bekend volk tegen: een vriendin van Henry en Marjorie (zus van Henry) die ze lang niet meer gezien heeft en het wordt een levendige conversatie. Het is bijna middernacht als we afscheid nemen en onze bedden opzoeken.

meer foto’s

Advertenties

Woensdag 18 mei – vrijdag 27 mei 2011

Dat zijn al tien dagen waarin er ontzettend veel gebeurd is en waarvan ik me al de helft niet meer herinner, maar ik ga een poging doen om toch nog een verhaal te schrijven.
De vroedvrouwen gaan vandaag voor de laatste keer naar hun stageplaats. De voorbereidingen voor hun vertrek worden genomen.
Donderdag gaan Dieter en Elien met los amiguitos de Menbol met een grote bus op uitstap naar het Parque Histórico hier in Guayaquil, waar wordt gespeeld op de speeltuin, gegeten in het park en een bezoek wordt gebracht aan de dierentuin. De kleuters kijken hun ogen uit en als we terugrijden naar het schooltje ligt meer dan de helft van hen te slapen, onder hen ook tío Dieter.
Na de middag wordt dan het afscheidsfeestje op de casita georganiseerd: boodschappen worden gedaan, hapjes worden voorbereid en Geovanni lanceert een nieuwe cocktail van de casita, die ’s avonds heel veel succes heeft. Het wordt een rustig feestje waarbij Dieter en Elien door de juffen in de bloemetjes (lees mutsen) gezet worden, de jacuzzi druk bezocht wordt en de danskunsten van Geovanni en Gabriël in de verf worden gezet. De muziekinstallatie met projector die zijn overgekomen van de cangrejal (het krabrestaurant dat nu dispensarium geworden is) doen ook dienst. De foto’s van de voorbije drie maanden passeren de revue.
Vrijdagmorgen is het weer vroeg terug op voor het volgende feestje: afscheid van de kleuters. Dieter hebben hiervoor een clown en een kat ingehuurd, die ik naar het schooltje breng om daar de kleuters en de juffen te verrassen en te animeren. Het afscheid van de kleuters wordt ontroerend.
Dan is het tijd om afscheid te nemen van Stien en Iline. In de late namiddag rijden we met zijn allen naar de luchthaven. Vooraleer de bagage kan ingecheckt worden moet er nog wat overgeladen worden want Iline zit met wat overgewicht (in haar valies dan toch).
… toen waren ze nog met drie.
Zaterdag is nog een werkdag voor Sarah en vermits zij ook nog dringend moet verder werken aan haar scriptie, laten wij (Dieter, Elien en ik) haar achter in de casita onder de hoede van Geovanni, Gabriël en Alba. We trekken naar de kust en brengen een bezoek aan Engabao, een klein vissersdorpje. Vermits daar geen overnachtingsmogelijkheden zijn gaan we in de late namiddag in Playas op zoek naar een plek om te logeren. We vinden een hotelletje aan de rand van de stad op het strand waar het lijkt of de tijd is blijven staan op 1968, de muziek, de boeken, de etsen en foto’s aan de muren, het lijkt of Che zelf hier gelogeerd heeft.
We gaan eten in het centrum en besluiten langs de strandweg terug naar het hotel te rijden. Het is echter donker en ik heb niet op tijd door dat er een eind komt aan het geasfalteerde stuk van de weg, waardoor we plots op het strand staan en ook niet meer weg geraken. De eerste poging om achteruit te rijden zit het achterwiel tot de helft in het zand. Gelukkig werden we al de hele avond achtervolgd door de vuilniskar, overal waar we zaten of liepen kwamen we die tegen, en nu hadden we geluk dat die op dit moment ook weer op de proppen kwam. Die vuilniswagen is namelijk voorzien van een winch, tir-fort ik weet niet hoe dat in het Nederlands heet, die ze vastmaakten aan de sleephaak om ons te bevrijden uit het zand.
De terugweg had dus iets langer geduurd dan voorzien maar was toch weer een belevenis.
De zondag werd een rustdag, rustig ontbijten, een wandeling langs het strand, schelpen zoeken, naar de vogels kijken… Kort na de middag besloten we nog een ceviche (koude soep met scampi) te eten op het strand vooraleer de terugweg aan te vangen, Dieter en Elien wilden in de casita nog het een en ander in orde brengen voor hun vertrek.
Maandag is de laatste dag Ecuador voor Dieter en Elien, er wordt ingepakt, wat met de nodige frustratie gepaard gaat want ze begrijpen niet waarom hun koffer niet dicht geraakt en waarom die toch zo zwaar weegt. Spullen worden overgeladen van de ene koffer naar de andere en weer uit de koffer in een tas.
Voor het avondeten wordt ik uitgenodigd in ‘La reseca” op de Malecon 2000 waar we ongeveer drie maanden geleden ook al eens gegeten hebben. Terug in de casita wordt nog een pot koffie gezet want Dieter en Elien zijn niet van plan nog te gaan slapen. Om half vier loopt dan de wekker af en om vier uur volgt het afscheid van Sarah, Gabriel en Geovanni en dan voor het laatst in de laadbak van de pick-up richting luchthaven. Op dit uur duurt dat minder dan een kwartier, waar we er tijdens het spitsuur als het meevalt drie kwartier over doen.
Het overgewicht valt mee, enkele honderden grammen, dus dat wordt door de vingers gekeken. Alles gaat de band op en na een koffie met ontbijt is het avontuur van Dieter en Elien in Ecuador definitief voorbij.
Dan volgen twee dagen van heen en weer lopen naar banken die moeilijk doen om cheques uit te betalen maar wel graag depositos aannemen. De voorschotten voor de reservaties van hotels worden betaald. Uiteindelijk krijgen we van alle hotels bevestiging en ook het contract met de busmaatschappij wordt getekend.
Sarah organiseert donderdag met haar groep bejaarden een uitstap naar Baños de san vicente en vrijdag gaat ze afscheid nemen van haar groep jongeren van Cristo del consuelo. En het wordt nu echt tegen de klok werken om haar scriptie af te krijgen. Er wordt met het thuisfront heen en weer geskypet om alles na te kijken en bij te werken en uiteindelijk slaagt ze erin om het af te ronden.
Ondertussen wordt in de casita hard gewerkt om alles in orde te brengen voor het komende toeristische seizoen. Er wordt geschilderd, de garage wordt helemaal opgekuist, alles krijgt een poetsbeurt, kleine herstellingen worden uitgevoerd, …

foto’s uitstap los amiguitos
foto’s afscheidsfeestje
foto’s afscheid los amiguitos
foto’s engabao
foto’s playas
foto’s werkzaamheden


Dinsdag 17 mei 2011

Vandaag wordt een administratieve dag. Maria Fernanda en ik zetten alles op alles om alle reservaties rond te krijgen. De telefoontjes zijn voor het grootste deel gisteren al gebeurd en vandaag worden alle bevestigingsmails doorgestuurd. Daar zijn we mee zoet tot een groot stuk in de namiddag. Ook de paperassen voor het bekomen van een visum om Alba op bezoek te laten komen naar België worden opgesteld. Alba zelf brengt een bezoek aan de kapper en de fotograaf want voor haar reispas heeft ze pasfoto’s nodig. Op de foto’s komt ze een beetje stuurs over, maar haar haar zit prima, dus we besluiten de fotosessie over te doen. Ze zal de foto’s niet kunnen gebruiken voor de reispas, maar ze ziet er toch beter uit.
Dieter en Elien bereiden de afsluiting van hun stage op het schooltje voor: een uitstap met de kindjes op donderdag naar het Parque Histórico en voor vrijdag plannen ze een feestje in het schooltje. De bus voor de uitstap wordt besteld en voor het feestje wordt een clown ingehuurd. Er is nog voldoende geld over van de fondsen die ze in België verzamelden met hun wafelverkoop om dit alles te bekostigen.
Voor de rest wordt er dus, zoals afgesproken was, duchtig verder gewerkt en er is niet veel beweging in de casita, iedereen zit op zijn kamer en is verdiept in zijn werk.


Maandag 16 mei 2011

Voor Iline, Stien, Dieter en Elien gaat vandaag de laatste stageweek in. Sarah zet alles op alles om verder te geraken met haar eindwerk want het einde is nog lang niet in zicht en dinsdag, woensdag en donderdag zullen nog drukke stagedagen worden. Het wordt vanmorgen weer een zenuwslopende bezigheid om de internetacties voltooid te krijgen. Wat ik thuis op een kwartier kan doen, mails nalezen, rekeninguittreksels bekijken, een betaling via zoomit en een overschrijving doen is na twee uur telkens opnieuw proberen nog niet gelukt. Sarah krijgt wat vandaag moest doorgestuurd worden ook niet weg.
Met de werkploeg: Maria Fernanda, Alba, Geovanni en Gabriël wordt doorgenomen wat er deze week allemaal te gebeuren staat. Roberto komt de staat van de auto’s opnemen en gaat Sebastien bevoorraden op de haciënda want die zat zonder eten voor de paarden, varkens, kippen, …
Ik trek met Geovanni naar de Ferrisariato om aankopen te doen voor de plamuur- en schilderwerken van de buitenmuren want die hebben afgezien van de riolerings- en wegenwerken in de straat.
Ook voor de studenten komt het uur van de waarheid dichterbij en er moet nog heel wat werk verzet worden voor school. Er wordt op de toppen van de tenen gelopen en de spanning stijgt. Met het afscheid in zicht wordt er ook een afscheidsfeestje gepland, alleen komt de planning niet zo goed op gang en de frustratie stijgt. Uiteindelijk wordt er toch even de tijd genomen om bij elkaar te gaan zitten en te praten, frustraties en ergernissen worden voorzichtig geuit, de praktische kant van de voorbereidingen van het feestje worden besproken en de taken worden verdeeld. Alleen Stien kan zich niet verzoenen en besluit niet mee te doen. Er wordt afgesproken dat iedereen nog tot woensdagavond intensief voor school verder werkt, dat we dan samen iets gaan eten en inkopen gaan doen voor het feestje.
Het wordt 01:00u voor ik mijn bed zie.


Zondag 15 mei 2011 Oogst

De voorraadkamer (van het eten) is leeg geraakt en ik heb afgesproken met Alba om vandaag naar de haciënda te gaan om de voorraad terug aan te vullen.
Alle nachtbrakers liggen nog vredig in hun bed wanneer ik vertrek met een laadbak volgeladen met bevroren etensafval voor de varkens. Onderweg pik ik Alba op, die de familie Luna al gebeld heeft om te zeggen dat we eraan komen. De weg ligt er goed bij omdat er het voorbije regenseizoen weinig water gevallen is. Alles ziet nog wel heel groen deze tijd van het jaar, alleen de maïs staat al droog, maar nog niet droog genoeg om te oogsten, toont Sebastien ons later. Heerlijk om hier weer eens te komen, de uitgestrektheid, de geluiden van alles wat hier leeft, de vogels, de vlinders, alleen de hitte en het gebrek aan water maken het leven hier moeilijk.
Heel de familie is verkouden en grieperig, het wordt ’s avonds en ’s morgens al wat ‘koud’ vertelt Sebastien, wat wil zeggen dat het soms maar twintig graden meer is. Niet alleen Jefferson en Lady zijn enorm gegroeid maar ook de eenden, de veulens, de varkens en de kippen hebben kuikentjes.
Alba verneemt van Sebastien de laatste nieuwtjes over de bewoners van ‘Los Vergeles’, het gebied waar ook de haciënda deel van uitmaakt en waarvan de naam niet meer betekent dan ‘fruit- en groentetuin’.
Op vraag van Maria Fernanda en de boekhouder maak ik samen met Sebastien een lijst op van wat er elke maand nodig is aan eten voor de dieren, benzine voor de waterpomp, …
Dan rijden we verder naar boven naar het stukje paradijs waar we deze zomer een deel van de toeristen naartoe willen brengen om hen ook te kunnen laten genieten van wat hier is aan natuurschoon. Het ziet er hier telkens mooier uit of ik voel me hier althans telkens ‘on the top of the world’. Vandaag staat er een briesje wat het in de schaduw aangenaam maakt, maar de zon brandt ook weer hevig, dus daar blijven we zoveel mogelijk uit. Samen met Sebastien werk ik nog wat afdak af voor boven de eetplaats en neem ik de stand van zaken op in de slaapplaatsen. Er ontbreken enkel nog hoofdkussens en lakens, maar die liggen klaar in de casita tot het zover is.
De siësta houden we boven op de ‘mirador’ tot het heetste van de dag voorbij is en we kunnen gaan oogsten. Het verlate regenseizoen heeft gedurende twee weken in april er toch voor gezorgd dat er een beetje water in het reservoir gekomen is en dat alle planten weer enorm zijn gegroeid. De laadbak wordt volgeladen met papajas, meloenen, watermeloenen, bananen, maniok, paprika en maracuyá. Om de casita wat op te fleuren nemen we ook nog wat bloempjes mee en van de kippen mogen we ook wat eieren meenemen. Sebastien maakt zelfs nog een pakje van een levende kip en eend. Zo vertrekken we huiswaarts met een hele vracht eten voor de komende dagen. Ik breng Alba terug naar huis en die weet wat ze het komende uur gaat doen: kip en eend pluimen.
Nadat de pick-up is uitgeladen is douchen en zwemmen het eerste wat er op mijn programma staat.
De studenten die goed wakker zijn maken zich klaar voor de voetbalmatch van de twee concurrerende ploegen van Guayaquil: Emelec en Barcelona. Ze hebben besloten zich als supporters van Emelec te vermommen en zien er dus uit als smurfen. Het wordt 1-1 maar het einde van de match zien ze niet. Op een gegeven moment hebben ze wijselijk besloten dat het veiliger was om het stadion vroegtijdig te verlaten en dat was een hele verstandige beslissing. Ze zijn blij met de ervaring en het wordt even moeilijk om de knop om te zetten naar de stage.

meer foto’s


Zaterdag 14 mei 2011 Cristo del consuelo in de casita

Sarah vertrekt naar Cristo del consuelo waar de jongeren in groepen een aantal opdrachten zullen moeten uitvoeren en nadien richting casita gestuurd worden. Ik wil wel mee maar verwacht de elektricien dus ik kan eigenlijk niet weg. Ik neem dan ook even de tijd om mails bij te werken en nog verder naar hotels te zoeken, nu ik op het internet kan vermits niemand anders in huis is.
Sarah heeft voor het middageten van de jongeren 20 ‘almuerzos’ (lunch bestaande uit soep, rijst met vis en een ‘jugo’, sapje) besteld vooraan in de wijk, die moet opgehaald worden. De jongeren bestormen de casita veel vroeger dan ze hen had verwacht, ze hebben er dan ook een heuse wedstrijd van gemaakt. Het groepsgebeuren van de voormiddag wordt geëvalueerd vooraleer de lunch wordt geserveerd.
Na de middag krijgen ze opdrachten in de casita waarbij ze ook weer moeten samenwerken, ze beleven er veel plezier aan en leren er uiteindelijk ook veel it, wat blijkt tijdens de evaluatie.
Een geslaagde activiteit van Sarah!
Rond vijf uur is de casita weer leeg en moet ik dringend de kast bij de meubelmaker gaan ophalen. Gelukkig is ondertussen Patricio (de vriend van Sarah) toegekomen zodat die mij en Gabriël kan helpen om de kast uit de laadbak te halen.
Ik ga inkopen doen voor het avondeten, Gabriël zorgt voor de muchins (een kroket van yuca of maniokwortel en voor de rijst) ik bak corvina en maak tartaarsaus, stoof wortelen en prei. Als aperitief schenk ik mijn meest geliefde cocktail daiquiri maracuyá.
Met taxista Edgar wordt afgesproken dat de bende om tien uur wordt opgehaald voor een avondje ‘zona rosa’ waar nog eens gefeest zal worden. Gabriël (llevame) gaat mee als chaperone.

meer foto’s


Woensdag 11 mei 2011 …

De volgende dagen zijn nog druk, ik moet me bovendien kwaad maken op Maria Fernanda die me de hele dag in de steek laat en niet te bereiken is wegens een kapotte gsm.
Dieter en Elien gaan op bezoek in het Parque Histórico waar ze volgende donderdag een uitstap met de kleuters naartoe plannen. Ze hebben daarvoor afgesproken met de vroedvrouwen van Leuven om samen te gaan. In de voormiddag brachten die een bezoekje aan het schooltje en stelden vast dat ze blij waren in de Sotomayor stage te kunnen doen.
Sarah bereidt haar activiteiten voor die ze gepland heeft morgen met de bejaarden en de ideeën voor haar teambuildingactiviteit zaterdag met de jongeren krijgen ook meer en meer vorm.
In de casita worden vakmannen opgetrommeld om de laatste herstellingswerken op te knappen. Morgen komt de klusbuurman losgekomen tegels en pannen metselen, de electricien komt zaterdag losse stopcontacten en schakelaars nakijken, de geluidsman legt de laatste hand aan de installatie van boxen en het leggen van kabels, ook de hersteller van de wasmachine wordt opgetrommeld want die maakt bij het zwieren een geluid dat niet bij een wasmachine hoort. Ik breng bovendien nog een beschadigde kast en nachtkastje naar de meubelmaker, die beloofd ze allebei tegen zaterdagnamiddag klaar te hebben. Ondertussen zitten ook Gabriël en Geovanni niet stil en worden muren en gevels afgeschuurd.
Donderdagavond trekken we nog met de hele bende in het gezelschap van Gabriël (die telkens als we ergens naartoe gaan vraagt: ‘llevame’, wat wil zeggen: neem me mee) naar Alborada waar de meisjes van Leuven hun afscheidsfeestje geven.
Vrijdag ga ik met Maria Fernanda in quarantaine, wat moeilijk vol te houden is, maar we slagen er toch in een groot aantal hotels te contacteren om prijzen te onderhandelen en reservaties te maken.
Na de middag vertrekken Dieter, Elien, Stien en Iline naar Montañita om een laatste keer te gaan feesten. Geovanni vertrekt voor het weekend naar zijn zoontje en Gabriël naar Ballenita waar hij een afspraak heeft voor een onderzoek aan zijn ogen.
De avond wordt dus rustig, enkel Sarah is thuis en die bereidt haar activiteit morgen met de jongeren voor. We hebben bovendien nog een hele goeie babbel en dan komt Gabriël terug thuis, die zich gehaast heeft om naar zijn telenovela te kijken.