Archief voor april, 2011

Woensdag 27 april 2011 Uitzwaaien

Sarah heeft de vijf valiezen vol kleren die van België meegekomen zijn klaargezet en die worden in de pick-up geladen om mee te nemen naar Cristo del Consuelo. De oudjes zitten daar al braaf te wachten als we de koffers uitladen. Omdat zij maar traag op gang komen, breng ik eerst nog even een bezoek aan Dieter en Elien die in hun klasjes druk bezig zijn om handjes op de muur te stempelen. Het resultaat is leuk, alleen vindt Fabiola het wel spijtig van de pas geverfde muur.
Ik wandel terug tot bij Sarah die ondertussen begonnen is met het uitladen van de koffers met de bedoeling om de kleren te sorteren om volgende week met de oudjes een verkoop te houden om dan met het binnengekomen geld nieuwe activiteiten te kunnen organiseren. Ik heb nog nooit zoveel van de oudjes tegelijkertijd bezig gezien, maar haar activiteit verloopt echter niet zoals ze had verwacht en ik hoor dat haar geduld op is. Ze herhaalt voor de twintigste keer dat de kleren gesorteerd moeten worden en dat het niet de bedoeling is dat ze zelf gaan uitzoeken wat ze willen meenemen. Uiteindelijk slaagt ze er toch in om ze de kleren op stapels te laten leggen volgens de waarde van de kleren.
Ondertussen wordt er in Dieter zijn klas al duchtig gezongen en gedanst en loopt de schooldag op zijn einde. Samen met de juffen overleggen Dieter en Elien nog de planning van de komende week want dan moet moederdag voorbereid worden. Dieter en Elien zullen dan ook van klas wisselen zodat Dieter bij de kleintjes komt te staan en Elien bij de oudste kleuters.
Fabiola rijdt mee naar de Casita waar ze heeft afgesproken met Guy. We rijden wel eerst nog even langs Sarah om de gesorteerde kleren weer op te halen om mee terug te nemen naar de casita want Sarah vreest dat er anders niet veel meer zullen overblijven om te verkopen.
Tijdens de vergadering met Fabiola drukt die haar bezorgdheid uit over het klasje van de kleinste kleuters waarvan de fundering slecht is. Er wordt besloten dat er zal uitgekeken worden naar een andere ruimte in de wijk, maar dat er voorlopig niet veel kan gebeuren. Het zou ook een pluspunt zijn als er een andere ruimte zou gevonden worden om volgend jaar eventueel met een derde klasje te kunnen van start gaan, omdat de school steeds meer vragen krijgt voor inschrijvingen.
Dan wordt het voor Guy hoog tijd om te beginnen inpakken en ik vertrek met Dieter en Elien naar de Terminal Terrestre (de busterminal) om hun tickets voor de nachtbus naar Loja te gaan kopen. Vannacht vertrekken zij namelijk samen met Stien en Iline naar Vilcabamba voor het weekend.
Vermits de busterminal vlak bij de luchthaven ligt zorgen we dat we nog op tijd zijn om Guy uit te zwaaien.
Het verkeer is uiterst druk en het duurt lang voor we uit het centrum geraken en weer in de Casita aankomen. Ik ben net op tijd om naar de buurtvergadering te gaan die om acht uur begon. Sarah gaat mee want die is beroepshalve wel geïnteresseerd hoe zo een bijeenkomst verloopt. Dr. Fausto is al bezig aan zijn uiteenzetting over het dispensarium en roept de mensen op om zich als buurt mee in te zetten voor het onderhoud en de administratie in het dispensarium. Er wordt vooral heen en weer gepraat over het feit of dit op vrijwillige basis verder zal gebeuren en of er geen vergoeding kan komen voor degene die dit op zich nemen.
Om negen uur is het afgelopen, maar ik heb nog niet gegeten en als ik bij de Chonero aankom hebben Geert en Pascale, die daar met de kindjes zitten te eten, nog halve borden over (want een volledige maaltijd is daar altijd wel moeilijk om op te krijgen). Ik ga nog met de kindjes langs de diepvriesbak van Pinguïno bij wijze van afsluiter en als we likkend toekomen in de casita zijn de studenten daar bijna klaar om te vertrekken.
Zodra zij de deur uit zijn, wordt het stil in de casita vermits er voor iedereen behalve Sarah niet veel uurtjes slaap meer overblijven.

meer foto’s


Dinsdag 26 april 2011 Schommelen op het terras

Geert en familie vertrekken nog voor twee dagen naar de kust.
Ik ga met Sarah de kolonel nog eens opzoeken in de hoop dat we binnen geraken, zodat Sarah haar voorstel kan doen. Het binnen geraken loopt deze keer vlot maar dan stelt de kolonel ons geduld op de proef en uiteindelijk verwijst hij ons door naar een andere kolonel. Daar ben ik blij om want dat is iemand die wel wil luisteren naar wat Sarah te vertellen heeft en bovendien is hij ook direct mee met het voorstel. Het probleem is alleen dat wat zij wil doen met de gedetineerden over een periode van minstens een week loopt en dat in principe het de bedoeling is dat de gearresteerden niet langer dan drie dagen in voorhechtenis zitten. Op dit voorstel ingaan zou dus willen zeggen toegeven dat ze hier niet in slagen en dat ze hun werk niet goed doen. De kolonel stelt daarom voor dat Sarah haar voorstel in de gevangenis voorlegt, maar nee, hij kent daar niemand. Zijn secretaresse kan wel de gegevens opzoeken zodat Sarah een brief kan schrijven om haar project voor te stellen. Hij wil ons ook op gelijk welk moment de toestemming geven om de gevangenen nog eens eten te komen brengen. Het was een goed gesprek maar uiteindelijk komen we dus van een kale reis thuis.
Maria Fernanda en ik nemen dan samen met Guy nog even door wat er allemaal nog moet gebeuren voor en na het vertrek van Guy morgen naar België en dat is een hele lijst. Het zoeken van bijkomende bussen voor de uitstappen van de groepen die in de zomer komen, is daar een van de dringendste van en voor het dispensarium moet ook nog het een en ander gebeuren.
Met de handtekeningen die Elisabet verzamelde om het dispensarium de ganse dag open te houden trekken Guy en Maria Fernanda naar Dr. Perez en ze komen met goed nieuws terug: vanaf mei kan het medisch team tot 14u blijven en vanaf juni tot 16u.
Geovanni heeft ondertussen de schommelstoelen opgehangen die de groep cadeau gedaan had bij hun afscheid en die worden officieel in gebruik genomen.
De studenten nodigen Guy uit om vanavond samen te gaan eten om hem te bedanken voor de gastvrijheid en de kansen die hen geboden werden. Stien wil liever niet meegaan. Guy nodigt heel de groep voor het eten nog uit voor een gesprek waarin hij zijn spijt uitdrukt over de situatie met Stien en om te vertellen wat dat teweeggebracht heeft. Stien heeft hier niks op te zeggen en dus vertrekken we met de hele bende naar de Chonero, want ondertussen zijn ook Geert en Pascale met de kindjes terug van Montañita. Het wordt een hele lange tafel en een gezellige maaltijd.
Geert en Pascale hebben nog een derde schommelstoel meegebracht zodat de drie kleuren (geel, rood en blauw) nu naast elkaar kunnen komen te hangen.
Ik probeer alvast nog even de rode en de blauwe in het gezelschap van Guy, Geert, Carlos (de vriend politieman) en zijn vriend Juan Diego. Ons probleem van de bussen komt ter sprake en Juan Diego denkt dat hij ons misschien kan helpen. We spreken af om donderdag samen met Maria Fernanda op zoek te gaan naar bussen.


maandag 25 april 2011 Terug aan het werk

Semana Santa is voorbij en iedereen gaat terug aan het werk.
Pascale gaat na het ontbijt mee naar het dispensarium waar het alweer volle bak is. Elke dag wordt het maximum van 30 patiënten bereikt in de vier uur dat er consultatie is. Ik wordt voor de zoveelste keer voorgesteld als degene die voor de steun in België zorgt door informatie over het succes van het dispensarium door te sturen. Elizabeth komt toe met de petitie waarin de buurt vraagt naar een verlenging van de openingstijd van 8-12u naar 8-16u. Die zal Guy morgen meenemen naar zijn afspraak met Dr. Roberto Perez. Ook de strooibriefjes om rond te delen in de wijk met de uitnodiging voor de vergadering van woensdag zijn klaar.
Terug in de casita klamp ik meteen Maria Fernanda aan om de busmaatschappijen te contacteren. De enkele maatschappij die we vorige week al belden en een mailtje stuurden, heeft nog niet gereageerd. De lijst wordt afgebeld en mails worden verstuurd.
Met Geert en Guy wordt de planning nog eens bekeken en definitief vastgelegd, er wordt nog een en ander omgegooid, zodat ik de puzzel nog wel eens zal moeten nakijken om te controleren of alles nu klopt en nergens in de planning de groepen en tours elkaar overlappen.
Dan is het tijd om met Sarah nog eens op zoek te gaan naar de kolonel van de PJ (Policia Judicial) om haar voorstel voor te leggen om met de gevangen een project uit te werken. Het is alweer niet makkelijk om binnen te geraken, maar we dringen aan en als het langs de poort niet lukt proberen we langs de achterpoort waar we uiteindelijk dan toch bij de secretaresse geraken die ons meldt dat hij er vandaag niet is, maar morgen wel vanaf acht uur. Met een ‘hasta mañana’ keren we op onze stappen terug. Het is ondertussen middag en heet, ik spring dus even in het zwembad en wanneer ik afgekoeld ben, staat het middageten klaar. Daar heeft de mammie voor gezorgd en het wordt een vergaderlunch tijdens dewelke Guy, Henry en ik nog eens brainstormen over alle voorbereidingen voor de zomer, want Guy vertrekt overmorgen terug naar België en Henry volgende week.
Na het eten komt de technicus om de droogkas definitief te herstellen.
Dan blijkt dat er zoveel gedronken is het voorbije weekend dat al het drinkwater in de dispensers bijna op is en dat de vrachtwagen met de tonnen pas morgenvroeg weer langs komt. Ik neem Geovanni mee want ik krijg die dingen niet van de grond en we rijden naar het eerst het beste tankstation waar ze die verkopen. Maar daar zijn ze ook allemaal leeg en in het tweede ook. Uiteindelijk vinden we in de wijk nog een winkel waar ze nog twee tonnen hebben staan maar ze zijn niet van het juiste merk volgens Geovanni en hij vertrouwt de inhoud van de andere merken niet zo goed, maar we hebben geen keuze. De man van de winkel vraagt of ik niet de ‘dueña’ (baas of eigenares) van het dispensarium ben omdat hij wil weten wanneer de openingstijden zijn. Ik vertel hem over de bijeenkomst die gepland is voor woensdagavond waar hij alles kan te weten komen van het medisch team.
Sarah, Dieter en Elien hebben voor hun knutselsessie nog materiaal nodig dat we uiteraard vinden in de Riocentro, waar we uiteraard ook nog eens langs de heladería passeren.
Het is al donker als we terug buiten komen en Elien, Sarah en Dieter beginnen onmiddellijk aan het avondeten.
Ik klamp Maria Fernanda nog aan over de antwoorden van de busmaatschappijen en die vallen erg tegen, ze willen wel rijden maar tegen onbetaalbare prijzen. Juancarlos en Sergio brainstormen mee naar een oplossing voor het vervoer deze zomer.
Ondertussen arriveren Iline en Stien die hun collega’s dokters van de Sotomayor hebben uitgenodigd om van het zwembad en de jacuzzi te profiteren en nadien iets te gaan eten, want voor drie monden meer hebben we niet genoeg in huis.
Dieter, Elien en Sarah bereiden zich voor op een nieuwe werkdag terwijl ik een leuke avond doorbreng op het terras in het gezelschap van Guy, Sergio en Geovanni.

meer foto’s


zondag 24 april 2011 Pasqua

Om half vier uit de veren om twee van de drie gezinnen naar het vliegveld te brengen. Alles loopt gesmeerd en we hebben nog tijd over om een koffie te drinken vooraleer papa’s, mama’s en kindjes door de poort verdwijnen. Ik ga hen missen allemaal, Ruben met zijn eeuwige charme, Lotte en Ellen met de immer vrolijke gezichtjes, Jonas met zijn vragen en oprechte interesse in van alles en nog wat, Jolien met haar enthousiasme en temperament, het leven in huis. De mama’s en de papa’s voor de gezelligheid en omdat ik altijd mocht winnen met de spelletjes zoals kaarten en ballen afpakken in het zwembad.
Als we (Guy, Henry en ik) terug in de Casita komen begint het licht te worden en al snel arriveren Elien, Dieter en Iline om het gat op te vullen. Ik luister naar hun verhalen over hun weekend in Quito en blijkt dat ze ook een leuk weekend achter de rug hebben, maar ze zijn ook wel moe van een nacht op de bus.
Opnieuw wordt het stil in de casita tot de familie Van Cleemput wakker wordt en even later ook Patrick, Dirk en Guy aan het ontbijt verschijnen. Ik ben niet de enige die het moeilijk heeft met het gat.
Dieter, Elien en Iline komen ook terug op de proppen en samen met de familie Van Cleemput rijden we naar de Riocentro waar we samen nog een koffietje drinken (met nog iets lekkers erbij) en gaan boodschappen doen. Ik heb beloofd om deze middag pannenkoeken te bakken dus voldoende melk moet zeker gekocht worden.
De hele stapel pannenkoeken verdwijnt als sneeuw voor de zon zodra iedereen aan tafel zit. Na de pannenkoeken worden de plannen voor het volgende weekend al eens besproken, maar eerst moet er nog gewerkt worden en daaraan wordt dan ook meteen begonnen. Er wordt gedicht en gecomponeerd, geknutseld, getekend en gekleurd. Weekplanningen worden in elkaar gestoken, verslagen opgesteld en literatuurstudies gemaakt.
Ondertussen wordt van het zwembad bovendien ook optimaal gebruik gemaakt. Dat is nodig want de spieren voelen, als gevolg van het gewatertrappel tijdens het ballengevecht van gisteren, iets stijver aan dan gewoonlijk.
Guy brengt met Geert en de familie nog een bezoek aan de haciënda en ze komen weer met een hele oogst papaja’s, meloenen, maracuya’s terug. De vijver is met de regenval van vorige week blijkbaar toch terug een beetje gevuld geraakt.
Samen gaan we uit eten zodat Henry niet moet koken en ook een rustdag heeft. Omdat het zondag is wordt het een maagdelijke maaltijd want na vier uur mag er nergens nog alcohol geserveerd worden, dan krijgen we enkel nog een ‘coctel virgen’ wat wil zeggen dat er geen alcohol inzit maar wel zoveel vers fruitsap als we willen.
De digestief wordt dus in de casita genuttigd en Patricio, die met Sarah naar de cinema geweest is in de Riocentro heeft voor mij een dessertje meegebracht van de Sweet & coffee omdat hij het hele paasweekend in de casita heeft mogen logeren. Ik bewaar dat voor bij het ontbijt morgenvroeg want de maaltijd in de ‘Chilli’s’ was meer dan voldoende.
Dieter en Elien leggen de laatste hand aan de voorbereidingen voor hun weekprogramma en ik help hen nog even met een aantal dingen af te drukken voor ik na een hele lange dag in bed duik.


zaterdag 23 april 2011 de klokken vliegen van Rome tot in Ecuador

Alhoewel dat in Ecuador helemaal niet de gewoonte is, zijn de klokken, volgens sommigen veel te vroeg in de morgen, langs gevlogen en hebben hun lading boven de casita laten vallen. De kinderen vinden dat helemaal geen probleem en er is geen enkel ei dat niet gevonden wordt.
Na een uitgebreid paasontbijt trek ik met de kindjes en de papa’s naar Puerto Hondo, het kinderwaterparadijs van Guayaquil, terwijl de mama’s de handen vrij hebben om in te pakken, want dit is hun laatste dagje Ecuador. De pret kan niet op … tot de maagjes beginnen te knorren. In de casita wacht alweer een lekkere maaltijd en alhoewel de magen van de papa’s al eerder gevuld werden, kan daar blijkbaar altijd nog wat bij.
Na het eten gaat de animatie verder in het zwembad van de casita tot de vingers en de tenen helemaal gerimpeld zijn. Stien en Sarah proberen nog aan hun eindwerk verder te werken, terwijl de kindjes een filmpje kijken.
Het vertrek wordt verder voorbereid en het verblijf en de reis geëvalueerd.

meer foto’s


vrijdag 22 april 2011 Hora loca

Ik wacht tevergeefs op een berichtje van Iline, Elien en Dieter om te horen dat ze goed zijn aangekomen. Ik stuur zelf al een berichtje maar krijg geen antwoord. Wanneer ik probeer te bellen wordt ik verbonden met het automatisch antwoordapparaat. Ik vraag me af of ik me zorgen moet maken maar dan komt het verhelderende telefoontje. De gsm is al op de taxi van de casita naar de busterminal blijven liggen en vandaar was er geen communicatie mogelijk, maar ze zijn goed aangekomen en ingecheckt in een hotelletje. Ik bel Vicente de taxichauffeur om te vragen of hij de gsm gevonden heeft en hij heeft hem bewaard, we mogen hem komen halen.
De berg was wordt weggewerkt nu de droogkas weer functioneert. Daar zijn we nog wel een ganse dag mee zoet.
Ik werk ondertussen nog door aan de planning, zodat ik stilaan kan beginnen reservaties maken voor de hotels voor de zomer, maar er moet nog één en ander opgelost worden vooraleer een definitieve schikking van de tours kan opgesteld worden.
In de late namiddag komt de groep terug van de zee en ook de groep jongeren, die Sarah uitgenodigd heeft als verrassing voor het afscheid van de groep komt wonder boven wonder met een half uurtje vertraging toe. Het wordt een spetterende vertoning tijdens het aperitief, het inspireert de kindjes, die na het eten aan het dansen gaan. Vermits ze ook al doodmoe waren van de activiteiten aan zee is er na het dansen niet veel nodig om hen in slaap te krijgen.
Het wordt nog een gezellige avond maar niet alleen de kindjes zijn moe ook de oudjes kunnen hun bed verdragen. De vraag is nog wel of de klokken van Rome tot in Ecuador zullen geraken en of die eieren onderweg niet zullen smelten.

meer foto’s


donderdag 21 april 2011 Een huiselijke casita

Het plan is om deze morgen de stand van zaken te gaan opnemen in het dispensarium. Maria Fernanda laat echter op zich wachten en ondertussen is de boekhouder aangekomen, zodat ik die even moet onderhouden en zorgen dat hij al kan beginnen.
De was blijft zich opstapelen en een technicus voor de droogkas is nog steeds niet komen opdagen. Maria Fernanda heeft naar een andere gezocht en die zou om twee uur langskomen. Ik zet Gabriel al aan het wassen, in de hoop dat de droogkas hersteld geraakt.
Wanneer ik uiteindelijk in het dispensarium toekom, vindt het medisch personeel dat ik veel te laat ben, want de grote drukte is al voorbij. Aan de stapels patiëntendossiers is dat duidelijk te merken. Een kast om die in te sorteren is meer dan dringend. Ik neem wat foto’s om de sponsors in België te informeren en spreek met het team af om volgende week nog eens samen te zitten met Guy en de comunidad (de verantwoordelijke voor de wijk) om een en ander te bespreken. Er moet namelijk nog iemand gezocht worden die verantwoordelijk is voor de administratie en de interne apotheek, want die wordt voorlopig door vrijwilligers gedaan. Er wordt ook een informatiebijeenkomst gepland voor de bewoners van de wijk op woensdagavond om 20u aan de Chuchuranga (een restaurant in de hoofdstraat).
Maria Fernanda en Roberto zijn ondertussen de stad ingetrokken op zoek naar alles wat nog op het lijstje van benodigdheden staat: dossierkast, rollen papier voor de behandelingstafels, een tafeltje voor de babyweegschaal, …
Dieter en Elien zijn na hun stage langs de Terminal Terrestre gegaan om tickets te kopen voor de nachtbus naar Quito, want vanavond vertrekt heel Guayaquil blijkbaar op vakantie. Elien heeft vanmorgen nog eens een gesprek gehad met Fabiola om te proberen duidelijk te maken hoe zij het werken met de kleuters ziet, maar de communicatie verloopt nog steeds moeizaam. Dieter doet nog een wasje om met frisse kleren naar Quito te kunnen vertrekken en voor de rest is het internet nog druk bezet de ganse namiddag.
Het blijft tevergeefs wachten op el téchnico die de droogkas zou komen herstellen. We besluiten dan maar alle gewassen handdoeken al op een draad te laten drogen en alhoewel de zon schijnt, is de lucht erg vochtig en gaat het drogen niet echt snel. Op het moment dat we de hoop al hebben opgegeven (iedereen is immers al in vakantiestemming en er wordt niet veel meer gewerkt), daagt el técnico dan toch nog op en kan het euvel voorlopig herstellen door twee draden aan elkaar te maken. Maandag komt hij dan een echte herstelling doen.
De casita wordt weer omgetoverd tot een ‘casa de voluntarios’ ipv een casa de putería’ zoals Geovanni het noemde sinds het vol handdoeken hing, maar de studenten vonden het wel huiselijk. Sarah ging bijhaar thuiskomst meteen rond met zelf geperst sinaasappelsap en Dieter verzorgde het vieruurtje van in partjes gesneden watermeloen. Ik heb ‘putería’ nog opgezocht maar vind enkel ‘putero’ en ‘puta’ in het woordenboek, ik veronderstel dat ‘putería’ een Guayaquileense variant zal zijn.
Iline en Stien nemen vanavond de bereiding van het avondmaal op zich en nadien gaan Dieter, Iline en Elien hun rugzak klaarmaken voor de trip naar Quito.
Sarah, die haar vriend Patricio uit Machala pas morgen verwacht, krijgt een berichtje dat hij is aangekomen in Guayaquil, dus die moet nog vliegensvlug haar kamer op orde gaan brengen, want waarschijnlijk kan zoals meestal de deur met moeite open.
Na een zoektocht naar alle mogelijke spullen die mee moeten op reis (reispas, portemonnee, brillenkas, …) vertrekt het drietal gepakt en gezakt en wordt het rustig in de casita.
Deze keer lukt het me om op een redelijk uur in bed te liggen.

meer foto’s casita

meer foto’s dispensarium


Woensdag 20 april 2011 Baaldag

Om zeven uur staat Sarah aan mijn deur want we hebben afgesproken om een tussentijds evaluatiegesprek te voeren met Tom, haar stagebegeleider in Antwerpen. Aanvankelijk hebben we even problemen met de verbinding maar uiteindelijk lukt het en heb ik het langste skypegesprek ooit. Het wordt een positief en vruchtbaar onderhoud van een uur en Sarah is heel tevreden, Tom trouwens ook, en heeft weer eens zoveel moed om verder te gaan. Ze vertrekt nadien naar de sloppenwijk en ik ga nog even met de groep ontbijten die dadelijk vertrekt op hun kusttour.
Met Maria Fernanda vertrek ik ook op tour langs het dispensarium, de wasserij en het postkantoor.
We brengen de dakwerker (die nu klaar is met de vloer van het appartement) met ladder en al naar het dispensarium want ook daar lekt het. In het dispensarium is het volle bak, alle stoelen in de wachtplaats zijn bezet en de kindjes zitten te spelen op de grond, de dokters zijn bezig met hun consultaties.
De was staat klaar zodat we meteen verder kunnen naar het postkantoor van Alban Borja waar een pakje voor Iline ligt te wachten om opgehaald te worden. De zoektocht naar een bloemenwinkel wordt iets lastiger en het verkeer drukker. Uiteindelijk vinden we een leuk boeketje voor Norma, notaris en vriendin van de casita, die vandaag jarig is.
Als we rond de middag terugkomen in de casita stel ik vast dat Gabriel nog geen tijd gehad heeft om het appartement op te kuisen en ik begin er dan maar zelf al aan. Overal ligt stof, het is een hele klus.
Ik heb een beetje hoofdpijn en an al de minder leuke klussen ben ik een beetje depressief geworden. Wanneer Elien en Dieter thuiskomen blijkt dat het bij Elien nog veel erger gesteld is door de frustratie van de natte klas en de opmerkingen van Fabiola. Mijn peptalk schiet deze keer tekort en ik besef dat er grovere middelen van doen zijn in deze omstandigheden. Ik neem hen mee naar de Riocentro waar we een gelegenheid opzoeken die ze nog niet kennen. Ze hebben daar een kaart met alle soorten koffie, cappuccino, frappuccino en een toog met een keuze aan taarten om U tegen te zeggen. De stemming slaat meteen om en er kan terug gebabbeld en gelachen worden.
We doen meteen inkopen voor het avondeten en keren terug om er met volle moed terug tegenaan te gaan. Er wordt geknutseld, het eindwerk wordt verder afgemaakt en ik begin samen met Maria Fernanda aan de zoektocht naar extra bussen voor het vervoer van de groepen volgende zomer.
Sarah heeft weer een stapje vooruit gezet in de werking met de oudjes en samen duiken we de bodega in om de kleren uit te zoeken voor de verkoop die ze volgende week met de oudjes wil organiseren. Het is er warm en het is een hele klus om alle valiezen en zakken te sorteren.
Vanavond eten we maar met z’n vieren want Iline en Stien hebben een etentje met de studenten geneeskunde van de Sotomayor.
De bar wordt omgetoverd tot knutselruimte en overal liggen scharen, uitgeknipte figuren en letters in foam, prentjes van Ruben en Rutje, lamineertoestellen, …
Er wordt nog een extra kan koffie gezet want Elien en Dieter willen nog even volhouden.
Iline en Stien hebben lekker gegeten en Iline is overgelukkig met het pakje dat ze ontvangen heeft.
Ik was van plan om vroeg te gaan slapen maar voor ik het weet is het toch alweer na elven.


Dinsdag 19 april 2011 overstroming

Vandaag is de toestand in het schooltje dramatisch, de klas van de kleintjes staat helemaal onder water en er zit niets anders op dan hen terug naar huis te sturen. Enkel de kleuters waarvan allebei de ouders gaan werken worden opgevangen in de klas van de oudsten. In totaal zitten er daar nu 41.
Ook in het appartement waar de studenten logeren laten de gevolgen van de hevige regenval zich voelen. Een twaalftal tegels zijn gisterenavond gewoon van de ondergrond losgescheurd en omhoog gekomen. Sarah en Dieter, die dit schouwspel bijwoonden vreesden een aardbeving.
De vloer moet dus uitgebroken en de tegels terug gelegd worden, wat heel veel stof met zich brengt.
Sarah, Guy en ik gaan de kolonel van de PJ (voorarrest) nog eens opzoeken omdat Sarah een projectplan heeft om voor te stellen. De kolonel is echter niet beschikbaar wegens in vergadering.
De groep is een bezoek gaan brengen aan de mercado artesanal op zoek naar leuke souvenirtjes.
Als Dieter en Elien terugkomen van hun stagedag wordt duidelijk hoe penibel de toestand in de klas van de kleintjes wel is. We steken even de hoofden wij elkaar en er wordt besloten om deze week het schooltjes tot één klas te beperken. Het wordt overigens toch maar een korte week want vrijdag is Viernes Santo, dat is hier een feestdag, dan wordt er niet gewerkt. Semana Santa, de goede week, wordt hier meer gevierd dan Pasen zelf. Op paasmaandag gaat iedereen dan terug aan het werk en naar school en paaseieren kennen ze hier al helemaal niet, maar vanaf donderdag gaat iedereen naar de kust en ligt alles hier plat.
Ondertussen heeft ook de droogkas het begeven en stapelt de hoop was zich op. Ik ga met Maria Fernanda op zoek naar een wasserij, maar die is niet gemakkelijk te vinden. Gelukkig weet Maria Fernanda er wel een paar en bij de vijfde hebben we pas succes, de vier die we eerst vonden waren allemaal gesloten. Als we alle was gesorteerd hebben in vijf wasmanden vraag ik wanneer we hem kunnen komen terughalen, maar de man kan hierop geen duidelijk antwoord geven want… er is geen elektriciteit en hij weet niet wanneer die terug aangesloten wordt! Hij DENKT dat het morgenvroeg wel klaar zal zijn en als we later nog even terugbellen, verzekert hij ons dat we morgen om 10 uur de was mogen komen ophalen.
De kindjes weten van de reis naar het regenwoud en de warmte en krijgen na de markt een namiddagje vrij in het zwembad. De ouders besluiten dan ’s avonds wanneer de kindjes in bed liggen nog een bezoek te brengen aan Las Peñas, de wijk op de berg aan het einde van de Malecon langs de Guayas.
Vermits de studenten na het eten allemaal weer achter hun laptop verdwijnen om eindwerken en stageverslagen te maken, besluit ik met de groep mee te gaan om de 444 trappen tot aan de vuurtoren te beklimmen. Bij de afdaling nadien trakteren we onszelf op een terras met zicht op de Guayas al is dat zicht in het donker wel beperkt tot een zwart gat. Het drankje waar we onszelf op trakteren valt echter tegen en we besluiten er nog een volgende te gaan drinken in de bar van de casita.


Maandag 18 april 2011 schoolbezoek

Iline en Stien zijn al terug in de Sotomayor en Dieter en Elien in het schooltje in Cristo del consuelo als de hele groep toeristen op de bus stapt om hen een bezoek te gaan brengen. Sarah rijdt mee, die heeft een afspraak met de jongeren in de sloppenwijk om te zien hoe ze gevorderd zijn met hun plannen.
In het schooltje krijgt de groep de gebruikelijke vertoning van dansjes en liedjes te zien en Ellen heeft ook voor deze kindjes een snoepje voor haar verjaardag meegebracht. De hevige regenval van gisterenavond samen met de uitzonderlijk hoge waterstand door het getij en de invloed van de volle maan daarop hebben nog maar eens voor een natte kleuterklas gezorgd. Normaal is in april bij de start van het nieuwe schooljaar het regenseizoen voorbij, maar dit jaar lijkt het pas te beginnen. Heel de maand maart is het droog geweest en in april heeft het al bijna elke dag (of althans avond) geregend.
Wanneer we terug in de casita komen, wachten daar al de dokters van het dispensarium waar we mee afgesproken hebben om de eerste voorbije week te evalueren. De eerste week is een succes geweest, er zijn 119 patiënten ingeschreven en er is gedurende vijf dagen gewerkt in de voormiddag. Het medische team zou graag de consultaties uitbreiden naar 8 uur per dag, maar daarvoor moet eerst goedkeuring gevraagd worden. Guy belooft dit nog voor zijn vertrek uit Ecuador te bespreken met het Ministerio de Salud. Verder worden er nog een aantal opmerkingen gemaakt over materiaal dat nog ontbreekt en manier van werken waar hier en daar nog verandering moet komen. De samenwerking met de Belgische vrijwilligers wordt positief ervaren langs beide kanten.
Na de middag vertrekt Henry met een aantal toeristen naar de kust met als gevolg dat de keuken niet bemand is voor vanavond. Ik beloof voor de kindjes vanavond worteltjes met aardappelpuree en worstjes te maken, wat op algehele goedkeuring onthaald wordt. Voor de ouders is een kaas en wijntafel voorzien, maar er zijn er die jaloers zijn op het kindermenu. Dieter, Elien en Sarah gaan mee naar de Riocentro om grote inkopen te doen en vanzelfsprekend brengen we een bezoek aan de heladería (daar verkopen ze de lekkerste ijskreem).
De groep is op citytrip naar Guayaquil terwijl ik samen met Sarah aardappelen, wortelen en worstjes schil (want die doen ze hier in een velletje dat liever niet gegeten wordt). Het duurt niet lang of alle schalen zijn leeg. Kaas eten en wijn drinken duurt iets langer, maar daarbij gaat het dan ook om gezellig tafelen, plannen maken, herinneringen ophalen, verhalen vertellen, …

meer foto’s


Zondag 17 april 2011 terugreis

Het wordt vandaag een hele dag in de bus zitten en vermits ook Jonas en Roel benieuwd zijn naar een stukje versteend bos (waar gisteren Henry over sprak) gaan we samen op zoek. Het pad langs de Río Puyo is mooi en leuk aangelegd, we zien van alles en nog wat, maar vinden niks dat versteend is. Het zoeken heeft langer geduurd dan gepland was, dus zitten de anderen al te ontbijten wanneer we terugkomen in het hotel.
Het wordt een lange rit, dus we vertrekken dan ook meteen na het ontbijt.
Na twee uur rijden wordt er voor tien minuutjes gestopt aan een indianenmarkt waar blijkt dat het palmzondag is, de palm die hier wordt rondgedeeld is van een ander soort als in België, ze zien het hier grootser.
Dieter slaagt erin op tien minuten een serie sjaals aan te kopen, waarvan hij er volgens mij best één kan missen, die mij veel beter staat dan hem, maar hij is niet te overtuigen.
Via Ambato gaat de rit verder omhoog tot we de waterscheidingslijn passeren, die zich boven de 4000m bevindt. We ondervinden de gevolgen hiervan aan den lijve.
De zichtbaarheid is miniem, maar we krijgen door de wolken door toch zicht op de vulkaan Chimborazo (6310m), waarvan de flanken bedekt zijn met sneeuw. Nog geen enkele keer zag ik de sneeuw zo laag. Verder is er door het slechte weer niet veel te zien, geen vicuña’s deze keer en de vergezichten zijn beperkt.
Een picknick zit er door de weersomstandigheden ook niet in, vandaar dat we ons door de stewardessen laten bedienen op de bus, zij imiteren die van Iberia met de vraag ‘mas pan?” (moet er nog brood zijn?).
Hoe verder we rijden, hoe warmer het wordt en al snel gaan de vensters terug open om de wind binnen te laten.
Hoe later op de dag hoe geanimeerder de sfeer, er worden spelletjes gespeeld zodat de tijd op het eind van de rit eigenlijk voorbij vliegt tot we weer aankomen in Guayaquil ‘the city’.
Aangekomen in onze casita knutselt Henry nog een vlugge maar lekkere hap in elkaar. De studenten, die weer voor een volledige werkweek staan, bedanken de groep toeristen speechgewijs om hen te hebben mogen vergezellen op de tour en gaan dan naar bed.
Voor de groep staat er morgen een bezoek aan het schooltje in de sloppenwijk op het programma.

meer foto’s


Zaterdag 16 april 2011 Apen

Deze morgen slapen we uit. De vorige dagen zijn we telkens vroeg gaan ontbijten om het programma rond te krijgen, mar vandaag doen we het iets kalmer aan. Rond tien uur verlaten we Misahualli langs een andere brug waar we wel met de hele bende in de bus over kunnen en rijden richting Puyo.
Daar nemen we onze intrek in El Jardin (en het is een mooie tuin) en eten een spaghetti vooraleer we terug vertrekken voor een bezoek aan Los Monos, een park waar apen verzorgd worden en indien mogelijk behandeld worden om terug in de vrije natuur te kunnen uitzetten.
Een obstakel op de weg ernaartoe zorgt ervoor dat we bovendien ook nog een mooie wandeling maken en dat de bus later volgt.
Iedereen geniet van de apen, de een van al wat korter bij dan de andere. Vooral de kinderen willen hier niet meer weg.
De keuzeactiviteiten van de late namiddag zijn spelen in de tuin en de ‘hot tubs’ van het hotel of gaan winkelen in het ‘casa de la balsa’. Balsa is de lichtste houtsoort ter wereld en het casa de la balsa heeft hier een atelier waar van dit materiaal allerlei voorwerpen gemaakt worden, voornamelijk papegaaien en toekans die dan in felle kleuren beschilderd worden. Maar de winkel verkoopt ook een hoop spullen die door de indianen gemaakt zijn met kralen van pitten en zaden, aardewerk, kokosnoten, pluimen van de papegaaien, … Er worden grote aankopen gedaan, zodat de kindjes onmiddellijk aan tafel kunnen wanneer we terugkeren in het hotel. Ondertussen geniet de rest van de ‘hot tubs’ en als de kindjes in bed liggen is het dan de beurt aan de grote mensen om aan tafel te gaan en de keuken van El Jardin is gerenommeerd, dus dat wordt weer genieten.
Ook het natafelen wordt gezellig maar dan is mijn pijp uit en terwijl de jeugd samen met Henry en Guy nog een stapje in de wereld zet, kruip ik in mijn nest.

meer foto’s


Vrijdag 15 april 2011 Er is er een jarig

Ellen wordt vandaag 7 jaar. Er wordt uitvoerig gezongen en Ellen wordt overladen met cadeautjes. Ze ziet eruit als een echte prinses.
Het heeft de hele nacht zwaar geregend, maar als we vertrekken met de boten is het over alhoewel de lucht zwaar bewolkt is. De boten worden volgeladen met koffers en zakken die vol zitten met kleren voor de indianengemeenschap van Santa Barbara die we gaan bezoeken. We varen op de brede Naporivier die door het oerwoud slingert. Overal om ons heen ziet het groen, immense bomen, met exotische bloemen, vruchten, slingerplanten, … Het water staat hoog en stroomt erg snel, maar we hebben ervaren bootsmannen die de weg weten in het oerwoud.
De overvloedige regenval van de voorbije nacht maakt van de geplande wandeling naar de indianengemeenschap een heuse ploeterpartij. In het begin wordt nog geprobeerd om de plassen en de modder te ontwijken, maar uiteindelijk zit iedereen minstens tot aan zijn enkels onder de modder en wordt er geschoven dat het een lust is. Sarah die niet van het gepaste schoeisel voorzien is, spant hierbij de kroon.
Uiteindelijk bereiken we de plek waar we volgende zomer met een aantal groepen ons steentje zullen bijdragen aan de bouw van droge toiletten voor de negentien gezinnen die van deze gemeenschap deel uitmaken. Voor hen hebben we de kleding meegebracht en Pepe, onze gids, organiseert de verdeling hiervan in de gemeenschapsruimte van de gemeenschap. Samen met hen houden we ook onze picknick. Het hoofd van de gemeenschap houdt een toespraak waarin hij de Belgen bedankt en de kindjes zingen nog een paar liedjes als blijk van waardering.
We nemen een kijkje in de school en er wordt verbroederd, vooral bij de kindjes gebeurt dit heel spontaan.
Dan wordt afscheid genomen en de terugweg aangevat.
Terug in Misahualli is er tijd voor een uitgebreid aperitief op het terras van Pepe. De plannen voor de avondactiviteit worden gesmeed. De kindjes eten vroeg en gaan om zeven uur op jacht terwijl de studenten eten die dan nadien gaan.
Met het donker valt ook een zware mist over de jungle wat een heel spannende en mystieke sfeer geeft om nog maar eens met een bootje het water op te gaan op zoek naar kaaimannen (dat zijn krokodillen). Maar vooraleer we zover zijn moeten we opnieuw met onze pas gewassen voeten en schoenen door de modder. Pepe vindt ons een vrolijke bende. We hebben gewoon de slappe lach, het feit dat we stil moeten zijn, het geklungel door de modder, bij sommigen de spanning, we komen niet meer bij. Maar op het water wordt het dan muisstil, de sfeer is uitzonderlijk, het donker, de mist, de geluiden van het oerwoud … maken dit een unieke ervaring. Iedereen is enthousiast.
De avond wordt afgesloten in de plaatselijke karaokebar waar we nog een partijtje poolen en een cocktail drinken. Het hotel is gesloten als we terugkeren, maar Maria laat ons binnen langs een zijdeurtje.

meer foto’s


Donderdag 14 april 2011 Baños-Misahualli

Vanmorgen staat er voor de kindjes een bezoek aan de junglezoo op het programma. De jeugd verkiest een sessie canopy, wat inhoud dat je aan een kabel op je buik de ravijn overvliegt. Behalve Elien is iedereen uit op een adrenalinekick, ze worden eerst met de tarabita (kabelbaan) naar de overkant gebracht en vliegen één voor één terug.
De kindjes zijn enthousiast en vertellen honderduit over alle jungledieren die ze gezien hebben.
Dan vertrekken we richting Misahualli langs de avenida de las cascadas. Als we de Rio Verde oversteken is daar een groepje jongeren van de brug aan ’t springen en gaan we een kijkje nemen. Dieter laat zich ook overhalen om de sprong te wagen, de anderen hebben hun portie adrenaline al gehad.
De tarabita over de rivier Pastaza ziet iedereen dan weer wel zitten zodat we om beurten oversteken naar de ‘Manto de la novia’ (de sluier van de bruid) zoals de waterval heet.
De volgende stopplaats is de waterval ‘Pailon del diablo’ of de stok van de duivel. Daar wandelen we helemaal naar beneden waar we een prachtig zicht hebben op de immense waterval. We worden kletsnat doordat het water zo verstuift hetgeen ook een prachtige regenboog oplevert.
Als we na een fikse klim terug boven komen, is daar ondertussen voor het eten gezorgd en kunnen we ons tegoed doen aan verse forel met frietjes.
Na de middag wordt het stil in de bus. De belevenissen, de inspanningen en het lekkere eten maken een middagdutje niet overbodig.
De middagrust wordt verstoord door de festiviteiten in een van de dorpjes waar we langs moeten. De bus wordt omgeleid voor een heuse stoet. We laten de bus omrijden, maar stappen zelf uit om de feestelijkheden van dichtbij mee te maken. Uit al de naburige dorpen zijn dansgroepen afgevaardigd om deel te nemen aan de stoet.
Dan gaat de rit verder naar Misahualli waar we net voor de schemering toekomen. Om de toegangsbrug naar het dorp over te steken worden we verzocht de bus te verlaten zodat die zonder passagiers de brug over gaat.
Het dorpsplein van Misahualli is ingenomen door apen, die daar heer en meester zijn. Ze laten toeristen toe, maar we moeten wel zeer alert zijn voor onze spullen, want als ze kunnen veroveren ze alles wat hen interesseert. De aansteker van één van de rokers blijkt een interessante prooi en hoe er ook geprobeerd wordt om de buit terug te halen, het is voor de aap leuk speelgoed en hij weet hem goed te gebruiken.
We nemen onze intrek in het hotelletje van Pepe Tapia aan het dorpsplein en gaan op verkenning. Het dorp ligt heel mooi langs de Rio Napo waar we morgen een boottocht op gepland hebben.


Woensdag 13 april 2011 Vertrek naar en aankomst in Baños

Woensdag 13 april 2011 Vertrek naar en aankomst in Baños

Napoleon en zijn bus zijn er klaar voor. Alle bagage wordt ingeladen evenals de picknick. Alleen broodjes voor de picknick daar had nog niemand aan gedacht.
Ik vertel de bakker dat we klaar zijn om te vertrekken op reis naar de sierra en het regenwoud en of hij binnen een kwartier honderd broodjes kan klaar hebben. Hij verzekert me dat het wel zal lukken alhoewel ik daar toch niet zo zeker van ben. Hij vraagt of ik een cadeautje zal meebrengen voor hem en als ik hem beloof zeker iets mee te brengen, geloof ik er al meer in. Als we met een volgeladen bus een kwartier later voor de bakker stoppen, heeft die vijf zakken van twintig broodjes klaar, dus die heeft zijn cadeautje verdiend!
We rijden Guayaquil uit richting Milagro en na een tweetal uurtjes stoppen we om de benen te streken en wat fruit en groenten te kopen.
We volgen de Panamericana en rijden het nevelwoud en vervolgens het Andesgebergte in. In de bus wordt er gezongen, geslapen, gespeeld, getekend, … Napoleon die de Andes op zijn duimpje kent, loodst ons naar een picknickplaats waar een slaatje met tonijn bereid wordt en iedereen aanschuift aan het buffet.
De reis gaat dan verder tot boven de 4000m zodat er nog meer geslapen wordt en de volgende stop is vlak voor Riobamba waar we een marktje bezoeken en taguabeeldjes en sjaals en mutsen gekocht worden, want de hoogte laat zich voelen.
We rijden Riobamba door en voor het eerst sinds de uitbarsting van de Tungurahua in 2006 met dodelijke slachtoffers is de pas naar Baños terug open.
We rijden dus de pas door over de lavastroom waardoor een weg getrokken is. Het is ondertussen ook beginnen regen en donkere wolken maken het landschap nog duisterder en mistroostiger.
We rijden Baños binnen als het net donker is, installeren ons in de kamer en de kindjes kunnen meteen aan tafel voor een spaghetti bolognese. Ik trek met mijn kindjes het stadje in, we bezoeken de basiliek en nemen een kijkje in de talrijke winkeltjes waar van alles en nog wat te koop is. De honger begint te knagen en we vinden een restaurantje waar we als enige klanten bediend worden. De ‘trucha’ (forel)
Is het meest in trek en smaakt ook overheerlijk. De avond wordt afgerond in een bar die ik nog ken van de vorige zomer en erg in de smaak valt. Met het welkomstdrankje komt meteen de stemming gezet. De bar, met een groot kampvuur in het midden schenkt als welkomstdrankje een Bob Marley. Die moet wel aan de toog genuttigd worden en in één keer met een rietje uitgedronken worden. Het is gelukkig maar een klein glaasje waar drie verschillende drankjes in geschonken worden waarvan het bovenste in brand gestoken wordt. Terwijl dat nog brand moet met het rietje het glaasje geledigd worden. Nadien mag je dan aan het vuur gaan zitten om een jugo (fruitsap) of een cocktail te drinken. De piña colada is heerlijk, maar volgens de anderen is ook de mojito, de daiquiri en de cuba libre lekker. Geert, Paul en Roel hebben de vrouwen en kinderen (die eerst nog een winkelbeurt gehad hebben) in het hotel achtergelaten en komen ons gezelschap houden.

meer foto’s


Dinsdag 12 april 2011 parasieten

Het internet is na drie dagen zomaar vanzelf terug bereikbaar. Katrien 1, Katrien 2, Pascale en Patrick passeren één voor één mijn laptop om nog even aan het thuisfront iets te laten weten vooraleer de groep vertrekt voor een bezoek aan de haciënda. Ik maak opnieuw werk van de bodega die na de aankomst van de groep weer overladen is met kleren, medicijnen en speelgoed dat ze hebben meegebracht uit België. Tot de terugkomst van Sarah, Dieter en Elien van hun stageplaats ben ik bezig met sorteren van al het materiaal.
Elien meldt bij haar thuiskomst een medisch probleem, haar stoelgang is tot nu toe nooit echt vlot gegaan, maar nu ziet die zwart, wat toch een onderzoekt noodzakelijk maakt. Ik stuur haar onmiddellijk naar het dispensarium en bel even om er zeker van te zijn dat de dokter nog niet vertrokken is. Dr. Fausto onderzoekt haar nog en stelt een labo-onderzoek voor. Elien en ik trekken met het te onderzoeken materiaal de stad in en gelukkig kunnen we het resultaat van het onderzoek afwachten, het zou in een uurtje klaar zijn. We zoeken ergens een gelegenheid op om iets te drinken en brengen de tijd door met praten over de ontwikkelingen in de groep van de laatste dagen en de vooruitzichten voor de reis. Het onderzoek wijst uit dat er een parasiet in het spijsverteringssysteem van Elien zit en die moet uitgeroeid worden. Met de juiste medicatie lukt dat wel,maar Elien voelt zich toch niet al te best en kruipt in bed.
Voor het avondeten en de voortzetting van het groepsgesprek komt ze er toch nog even uit. Er wordt grondig doorgesproken en Stien besluit uiteindelijk toch mee te gaan op reis en beloofd haar best te doen om zich positief op te stellen.
De kindjes liggen allemaal in bed ondertussen en zo wordt het nog even gezellig met de ouders in de bar. Iedereen kijkt uit naar de reis.


Maandag 11 april 2011 Inauguración

Vandaag is de grote dag voor het dispensarium, het regent pijpenstelen. De officiële opening zal dus binnen moeten gebeuren en dat is een streep door de rekening. Er wordt nog af en aan gereden met tafels en stoelen en een partytent. De muziekinstallatie wordt aangesloten, maar de CD-speler blijkt niet te werken. Nog eens heen en weer om de laptop te halen die kan aangesloten worden, zodat zowel de muziek als de microfoons uiteindelijk werken.
Met wat vertraging (wie had dat nu gedacht?) komen de hoogwaardigheidsbekleders toe en kunnen de toespraken beginnen. De plechtigheid wordt afgesloten en de eerste patiënt krijgt zijn consultatie.
De pers is ook van de partij en het ene interview volgt op het andere.
De eerste patiënt krijgt zijn consultatie en de dossiermappen worden klaargemaakt. Morgen komen de volgende aan de beurt want de hele bende wordt uitgenodigd in de casita waar Henry zijn beste beentje voorzet om iedereen iets lekkers voor te schotelen en vermits de Ecuadorianen iets kennen van feesten, wordt het laat in de namiddag vooraleer de laatste gast verdwenen is.
Ondertussen zijn Sarah, Dieter en ik al inkopen gaan doen in de Super Tía en komen daar ook Geert, Roel en Katrien tegen, die ook even aan het feestgederuis wilden ontsnappen. De kindjes worden het zwembad niet beu en blijven dus plezier maken en genieten van het water.
Na het avondeten wordt nog eens een overleg gepland deze keer door de studenten zelf. Ze willen graag een aantal dingen met Guy en mij bespreken. Het wordt een moeilijk gesprek dat uitmondt in een kortsluiting tussen Guy en Stien. Het kan echter niet uitgepraat worden doordat Stien zich afzondert en niet wil verder praten. De studenten vrezen dat hun deelname aan de geplande vijfdaagse reis op de helling komt te staan maar dat is enkel het geval voor Stien die zich helemaal niet wil verzoenen. Er wordt verder gepraat zonder Stien maar uiteindelijk laten we het noodgedwongen rusten tot de volgende dag.
De stemming zit op een dieptepunt en ik voel me heel ontgoocheld en teleurgesteld.

meer foto’s


Zondag 10 april 2011 Dolfijnen in Posorja

De toeristen zijn allemaal al vroeg wakker wegens nog niet aangepast aan het Ecuadoriaanse uur en we kunnen dus nog rustig ontbijten. In karavaan vertrekken we naar de puente Aguirre, ik heb mijn wagen volgeladen vol met kleine blanke meisjes en jongens. De bedoeling was om tot Puerto El Morro te varen en daar dolfijnen te gaan spotten, maar met Posorja in zicht besluiten we om nog even door te varen tot Isla Puná en daar op het strand te gaan picknicken.
Patrick is jarig en heeft op de luchthaven van Madrid nog een paar flessen cava gekocht, die we op het strand kraken om de picknick in te zetten.
Het water is zalig, het windje maakt het ook aangenaam, maar de zon brandt hevig en er wordt duchtig gesmeerd, wat niet kan voorkomen dat er rode neuzen en schoudertjes ontstaan.
Het is een leuke bende en op de terugweg worden de kindjes en ouders een beetje geanimeerd met het ijswater voor de koeling van de thermossen.
Terug in de casita hebben ze blijkbaar nog hun buik niet vol van water, want het duurt niet lang of iedereen zit alweer in het zwembad, dit keer onder de plenzende regen.
Even later komen ook mijn kindjes terug thuis, voldaan van een blijkbaar heerlijk weekend, de foto’s getuigen daar ook van.
In de groep toeristen zitten er kaarters die nog een vierde man nodig hebben, dus eindelijk kom ik aan spelen toe. De studenten heb ik hiervoor nog maar een enkele keer warm gekregen.
De laatste voorbereidingen voor de opening van het dispensarium morgen worden nog getroffen. Ik zal blij zijn als dat voorbij is, zodat het weer een beetje rustiger kan worden.

meer foto’s


Zaterdag 9 april 2011 Dispensarium

De groep komt aan met een vertraging van twee en een half uur, we zijn dus voor niks zo vroeg opgestaan.
In samenwerking met Roberto, Elisabet en nog wat volk uit de wijk is alles in het dispensarium tegen de middag geïnstalleerd: hangkasten, deurkrukken, weegschaal, roltafeltje, …
Christophe, de sponsor die vanmorgen is aangekomen, komt samen met Guy een kijkje nemen en is heel enthousiast over het resultaat.
Na het middagmaal en een uitvoerige zwembeurt gaan we met de groep een wandeling maken langs de mangroven rond de wijk en eindigen nog maar eens in het dispensarium. Bij wijze van proef wordt iedereen gemeten en gewogen op de nieuw geïnstalleerde weegschaal.
Het avondmaal wordt vroeg geserveerd want de kindjes moeten vroeg naar bed na een vermoeiende reis. Niet alleen de kindjes liggen er vroeg in. Het wordt een korte gezellige avond. Geovanni, Gabriël en ik bereiden nog alles voor de picknick van morgen voor want we moeten al om 8 uur vertrekken vanwege het getij. De boot van de gemeente, waar Elisabet via haar novio Marco voor gezorgd heeft, komt ons ophalen aan de malecón del Salado.


Vrijdag 8 april 2011 Druk, druk, druk

Een drukke dag van voorbereidingen, heen en weer rijden tussen de casita en het dispensarium met van alles en nog wat.
’s Middags vertrekken de studenten voor het weekend naar de kust en ik zwaai hen uitvoerig uit.
De rest van de dag verloopt ongeveer hetzelfde. ’s Avonds koken guy en ik samen voor de crew, die nog wordt aangevuld met bezoek van Chiquiline en zijn vriend Ricardo. De avond wordt afgesloten in de jacuzzi en de normale bedtijd wordt iets vervroegd want morgen moeten we er om half zes uit.


donderdag 7 april 2011 De wanhoop nabij

In de voormiddag loopt alles door elkaar: de planning voor de komst van de groep, bezoek van de boekhouder met bijhorende computer- en internetproblemen, organisatie van alles wat nog moet gebeuren om tegen maandag het dispensarium klaar te hebben voor de eerste patiënt en de ontvangst van alle hoogwaardigheidsbekleders (want el jefe, Dr. Roberto Perez) gaat voor een opening met alles erop en eraan. Ineens wordt er medische personeel ingezet voor de volle vijf dagen ipv aanvankelijk de voorzichtige twee dagen in de week. Elisabet (de comunidad) zorgt voor de vrijwilligers om te komen helpen en wij doen al de aankopen.
’s Middags worden grote inkopen gedaan voor de casita, karren worden volgeladen met al wat Henry de komende dagen zal klaarmaken en dat ziet er goed uit. Omdat Stien en Iline vanavond een etentje met de studenten geneeskunde van de Sotomayor gepland hebben, stel ik voor om voor de hele hoop te koken: Dieter, Elien, Sarah, Guy, Henry, Gabriël, Geovanni en al wie eventueel nog onverwacht komt opdagen.
Elien en Dieter komen terug van het schooltje en ze zijn al tevreden over de evolutie, er is al een beetje minder chaos en wat meer structuur gekomen. Ze hebben er opnieuw vertrouwen in dat alles goed zal komen.
Stien en Iline nemen contact op met België, sinds het internet terug via de gewone modem verloopt, kan er nu simultaan geskyped worden. Sergio zet het offensief weer in om zijn zin te krijgen, maar vangt bot. Hij heeft wel heel veel duidelijkheid nodig om te weten waar hij staat en het komt tot een heuse woordenwisseling tussen hem en Iline. Ook Sarah probeert hem een en ander duidelijk te maken. Ikzelf doe mijn duit ook in het zakje. Hij stelt voor (omdat ik niet meega naar Montañita) om in mijn plaats waakhond te gaan spelen. Ik zeg hem dat de studenten dit weekend liever ALLEEN naar Montañita willen en niet in zijn aanwezigheid. ’s Avonds stuurt hij nog een berichtje om hem te verontschuldigen.
Ondertussen wordt er af en aan gereden om materiaal voor het dispensarium op zijn plaats te krijgen. De Terracan die vandaag hersteld wordt, kan opgehaald worden in de garage, daar gaat Roberto. Maria Fernanda heeft dus een andere chauffeur nodig en ik niet waar ik aan begin, anders zou ik er nooit aan begonnen zijn. De bureaus voor de consultatieruimtes moeten nog opgehaald worden, maar die zijn ze gaan zoeken midden in het centrum van Guayaquil. Op dit uur van de dag ben je daar liever niet aan het stuur van een auto, maar dat is de enige manier om de escritorios in het dispensarium te krijgen. Een rit van twee uur wordt het waarbij van rijden weinig sprake is, vastzitten, omsingeld worden door taxi’s, de pas afgesneden worden door loco Guayaquilenen die allemaal dringend ergens naar toe willen, kruispunten die helemaal geblokkeerd zitten. Vooral het vastzitten en niet vooruit komen werkt zo op mijn systeem dat ik zin heb om uit te stappen en de auto te laten staan, maar ik hou vol onder aanmoediging van María Fernanda en Elisabet. Als we twee en een half uur later de casita bereiken is het donker en is het op de koop toe beginnen gieten. Mijn knie vertoont de symptomen die ik herken van na een lange dag intensief skiën. Het constant indrukken van de koppelingspedaal heeft blijkbaar hetzelfde effect, maar geef mij dan maar een dagje skiën.
Ik probeer tot rust te komen door aardappels te schillen, ajuin en peterselie te hakken voor de tartaarsaus, maar niets kan mij kalmeren. Gelukkig blijft iedereen zowat uit mijn buurt, zodat ik geen ongelukken kan doen, want zo opgedraaid ben ik zelfs als alle aardappelen geschild zijn en de ajuin gehakt is. Sarah komt vragen of ze mij ergens mee kan helpen, en ja dat kan ze, misschien kan een lekkere aperitief mijn zenuwen terug bedaren. Daar wordt voor gezorgd en uiteindelijk kom ik terug op mijn plooi.
Het wordt een gezellige maaltijd met veel volk rond de tafel want Stien en Iline hun date is niet doorgegaan.
Met heel de bende trekken we nadien naar de naburige wijk waar Carlos woont (de bevriende agent die hielp bij de regeling van de botsing), die vandaag jarig is.
Een niet zo uitbundig feestje, dus trekken we naar het volgende, althans Guy, Henry en ik, want de rest is niet uitgenodigd. De studenten geneeskunde van Leuven vertrekken morgen terug naar België en geven een afscheidfeestje. Martha, hun gastvrouw, die we nog kennen van vorig jaar, doet ons het verhaal van haar leven en nadien wordt er ook nog wat gedanst. Ik ben doodmoe en uiteindelijk rijden we ( rij ik, BOB zijnde) om half twee terug van Alborada naar de Casita.


woensdag 6 april 2011 De deal is rond

Alle studenten zijn naar hun stageplaats vertrokken als Maria Fernanda aankomt in de casita. We overlopen nog even de reservaties van de hotels voor onze rondreis van volgende week. Dan is het tijd om de dokters te gaan ophalen voor de vergadering die om 9u gepland is. Elisabet, de vertegenwoordigster van de wijk is stipt op tijd. De dokters komen iets later toe maar voor Ecuador met een redelijk korte vertraging. Ik schrik wel even van de delegatie, ik had twee dokters verwacht maar ze komen hier met z’n twaalven toe. De vergadering wordt ingeleid door Dr. Roberto Perez, el jefe del aere #7, zo is zijn titel. En jefe is hij wel duidelijk, hij deelt de lakens uit. Guy doet zijn woordje en tekent de krijtlijnen uit van de compromiso en vertelt over SuAzio, de sponsor in België, die dit weekend op bezoek komt naar Guayaquil. El jefe gaat graag in op het voorstel, vertelt over hun werking en stelt meteen het personeel aan voor het dispensarium in onze wijk (Jardines del Salado). Dan trekken we met heel de bende naar het andere eind van de wijk, waar het dispensarium in gereedheid gebracht werd. De infrastructuur valt erg in de smaak en el jefe deelt zijn orders uit voor de inrichting en de verdeling van de consultatieruimten.
Terug in de casita wordt dan uiteindelijk het compromiso (de overeenkomst) ondertekend door de drie partijen: de comunidad (vertegenwoordigd door Elisabet), het Ministerio de Salud (vertegenwoordigd door Dr. Roberto Perez) en de fundación (vertegenwoordigd door Guy Mennen). Ondertussen zijn de studenten geneeskunde en vroedkunde van Leuven toegekomen in de casita voor onze afspraak om te gaan barbecuen op de haciënda en bij het zien van al dat jong blank volk, geraakt el jefe er nog meer van overtuigd dat hij een goede compromiso gesloten heeft en wijdt hij uit over het belang van intercambio (wat hij daar ook mee moge bedoelen).
Maria Fernanda en de dokters worden erop uit gestuurd om al het materiaal dat nodig is te gaan aankopen, zodat tegen maandag het dispensarium functioneel kan zijn. Elisabet gaat in de wijk vrijwilligers werven om te helpen en het medische personeel bij te staan.
Henry, Guy en ik vertrekken met de groep studenten van Leuven naar de haciënda. Ze zijn (zoals iedereen die de haciënda bezoekt trouwens) verrukt over de avontuurlijke rit, de fauna en flora, de rust en de stilte, het zicht, …
Ze hebben eten mee voor een heel leger, maar tot mijn verbazing blijft er toch niet veel over. Er wordt genoten van de barbecue en het leven op de boerderij, de varkens krijgen eten, er worden papaja’s, bananen, yuca, maïs geoogst en er wordt paard gereden.
Als Henry een regenbui ziet hangen, wordt besloten de terugweg aan te vatten, want voor de pick-up is er geen probleem maar we zijn met twee auto’s en als het begint te regenen geraakt de andere auto er niet meer door.
In de casita wachten Dieter en Elien om hun verhaal kwijt te kunnen. Het is een eerste schooldag geweest zoals ik wel maar zij niet verwacht hadden. Complete chaos, Elien is met hoofdpijn teruggekomen want adaptación in Ecuador betekent dat de kindjes wenen en dat ze blijven wenen, terwijl Elien zich had voorgesteld om daar iets mee te doen. Dieter staat bij de oudsten, dus dat verliep iets vlotter. Ze hebben wel voor morgen al hun suggesties om structuur te brengen in de chaos op papier gezet en willen er duidelijk iets aan doen. Goed voor hen, maar de weg zal nog lang zijn, wat niet wegneemt dat ze ertegenaan willen blijven gaan.
Stien en Iline, die al iets langer met het effectieve werk bezig zijn, komen enthousiast terug van de Sotomayor, want die hebben vandaag al echt resultaat gehaald. Zij proberen al weken om de dokters ervan te overtuigen niet zomaar en veel te snel en te veel te knippen bij de bevalling en vandaag heeft Iline een eerste keer volledig een bevalling gedaan zonder te knippen, ze is in de wolken.
Sarah is niet zo enthousiast over het verloop van haar dag. Ze had zich grondig voorbereid maar ondervond weinig medewerking en spuit haar ongenoegen over de Ecuadoriaanse manier van plannen en organiseren. De Mujeres de lucha is volgens haar een organisatie die vierkant draait. In de hoop haar een positieve ervaring in het sociale werk te geven, bracht ik Sarah in contact met Elisabet, die voor onze wijk alle sociale activiteiten organiseert en die haar graag wil meenemen om te tonen wat er zoal gebeurt ook in andere wijken.
Het avondeten wordt verzorgd door Dieter en Elien en voor dessert heb ik een groepsgesprek gepland (Iline had daar bij haar thuiskomst ook al naar gevraagd en was blij dat ik dat al had aangekondigd).
Het heeft deugd gedaan, er zijn een aantal dingen opgeklaard en we kunnen er weer een poosje mee verder.
De groep plant voor het weekend een uitstap naar Montañita en Ayampe. Ze willen dit liefst zonder de aanwezigheid van Sergio die al heeft aangekondigd ook te gaan. Ikzelf blijf dit weekend in de casita want we verwachten veel volk: de groep families voor de inleefreis van de paasvakantie en Christophe van SuAzio. Verder moeten ook nog de laatste voorbereidingen getroffen worden voor de opening van het dispensarium.

meer foto’s


Dinsdag 5 april Eerste schooldag

Vandaag is het dan zover. Terwijl Stien en Iline al vertrokken zijn, schieten Dieter en Iline hun uniform aan voor hun eerste officiële schooldag, ze zien er picobello uit en vertrekken om 7 uur met de bus om goed op tijd te zijn. De valies met geschenkjes staat klaar, die neem ik straks mee met de pick-up samen met Guy en Sarah, die natuurlijk ook van de partij zullen zijn.
Tegen de tijd dat we aankomen in het schooltje zit dat al vol met kleuters en mama’s, 1 papa is ook komen opdagen. Kleuters en mama’s zitten enthousiast te spelen. In de klas van de kleinsten lijkt het wel of er een bom ontploft is. Elien probeert de chaos te relativeren maar ziet al op tegen de opruim. Fabiola zorgt voor de gebruikelijke animatie en Guy voor de traditionele speech en dan mogen de kleuters en de mama’s vertrekken met het pakketje dat Dieter en Elien hebben gemaakt en een ‘hasta mañana”. Alles krijgt terug zijn oorspronkelijke plaats en de klasjes staan uiteindelijk terug klaar voor de eerste echte schooldag morgen.
De verantwoordelijke van het ministerie van onderwijs komt ook nog even een kijkje nemen en Guy pakt hem aan over de wissel van personeel. Nadia wordt immers naar een andere school verplaatst om te worden vervangen door een nieuwe vast benoemde kleuterleidster. De proeven en benoeming moeten echter nog gebeuren en de plaatsing zal pas voor mei zijn. Guy bekomt dat Nadia in elk geval nog twee dagen per week naar Los amiguitos de Menbol komt, tot er vervanging is. Het voordeel is dat Nadia naar een school gaat waar ook een basisschool is en ik heb al met haar afgesproken dat we met de directrice gaan praten om te vragen of daar volgend jaar stagiaires kunnen geplaatst worden.
Op de terugweg stel ik vast dat uiteindelijk (voor het eerst sinds mijn aankomst hier) de verkeerslichten aan de ingang van onze wijk terug werken, wat een vooruitgang, nu geraken we toch aan de overkant.
Op de koop toe zie ik een ladder staan tegen de lantaarnpaal op de hoek aan de casita en vraag ik me af of de telefoonmaatschappij dan toch iemand gestuurd heeft. … en wat blijkt, er is na anderhalve maand terug telefoon en dus ook internet!!!
In de namiddag staat een bezoek aan het schooltje achter onze wijk op het programma. Een van de politieagenten die op het feestje vrijdag aanwezig was zijn vrouw werkt daar en er is daar blijkbaar ook een grote nood aan materiaal en onderhoud. Het bezoek wordt uitgesteld naar later in de namiddag dus gaan we eerst nog even langs de ferrisariato om houten plankjes te laten zagen voor de legplankjes in de twee klasjes van Los amiguitos. Terwijl er gezaagd wordt, gaan we op zoek naar lamineerbladen want Sarah heeft voor haar oudjes prenten gemaakt met houdingen voor haar turnles. De buurvrouw heeft hiervoor model gestaan en de foto’s tonen de houdingen die de oudjes moeten aannemen. De foto’s moeten enkel nog gelamineerd worden. De prijs valt wat tegen: 90 centavos per stuk, dat is zowat 75 eurocent. Het lamineren wordt dus tot het minimum beperkt. Ook Dieter en Elien moeten pictogrammen lamineren maar besluiten het ambachtelijk aan te pakken en een rol plastiek te kopen om zelf te plastificeren.
Omdat plankjes zagen wel even kan duren, besluiten we ook nog even te stoppen aan de heladería (de lekkerste ijsjes maken ze hier!). Mijn favoriete smaak is mora, Elien houdt het op oreo en Dieter kiest voor een ongedefinieerde mengeling van drie smaken.
De afspraak in het schooltje wordt nog eens uitgesteld naar de late namiddag en er wordt alvast begonnen met knippen en plakken van pictogrammen en foto’s.
Wat we te zien krijgen in het schooltje van de politie valt in vergelijking met de verwachtingen eigenlijk best mee. De infrastructuur is alleszins prima, alleen kan het wel een likje verf gebruiken en qua didactisch materiaal is het wel pover gesteld. We krijgen een heuse rondleiding en besluiten volgende week terug te komen als de kindjes aanwezig zijn. Dat zouden er 100 zijn tussen 3 maanden en 4 jaar. Bovendien wordt er tijdens de vakantiemaanden februari en maart ook een vakantiewerking voor oudere schoolkinderen voorzien. (nog een eventuele bijkomende stageplaats?)

In de casita is er bezoek van Chiquilín. Hij is momenteel bezig met een cursus koken, dus wie weet krijgen we in de toekomst nog een professionele kok in de casita?
De bereiding van ons avondeten gebeurt door een minder professionele kok maar er is alleszins voldoende en er wordt goed van gegeten.
De rest van de avond verloopt in stilte, de stemming is een beetje bedrukt door een aantal ergernissen die langs verschillende kanten boven komen. Niks om lang over wakker te liggen, morgen zullen we er wel eens over praten.

meer foto’s


Maandag 4 april Nog meer water …

De voormiddag wordt besteed aan het op zoek gaan naar en de aankoop van nieuwe ligstoelen voor aan het zwembad. De grote witte plastieken ligstoelen zijn vorig jaar allemaal gesneuveld. We besluiten om voor strandstoelen te gaan zoals die boven op het terras in de hoop dat die langer zullen meegaan. De stof zal ook wel verslijten, maar de buurvrouw heeft een goede bijverdienste aan de herstelling ervan, en het is telkens een attractie als daar iemand doorzakt. Dit jaar hebben we al Dieter en Guy gehad.
Voor het middagmaal worden alle overschotjes verwerkt, wat op zich alweer een heerlijke maaltijd oplevert. Die gaat gepaard met en wordt gevolgd door gesprekken over de nabije en verre toekomst en de planning krijgt hoe langer hoe meer vorm. Nadien gebeurt er niet veel meer dan inpakken en terugrijden naar Guayaquil.
De strandstoelen aan het zwembad worden enthousiast uitgeprobeerd. Ik krijg een verslag over het weekend en blijkt dat er erg hard gewerkt is. Sarah werkt haar achterstand bij, wat wel frustrerend is, omdat ze dus al dat werk al gedaan had maar het door een kapotte PC nu opnieuw moet doen en dan nog op de PC’s van de medestudenten. Het is wel de bedoeling dat haar ouders een andere laptop meegeeft aan de groep die hier volgend weekend toekomt, zodat ze weer verder kan.
Omdat niemand zin heeft om te beginnen koken, neem ik de hele bende (Geovanni deze keer incluis) mee naar de Chuchuranga, een ander restaurantje in de wijk, want ’s maandags is de Chonero gesloten. Net voor ik kan afrekenen begint het te regenen en weer geen klein beetje. Er zijn er die niet kunnen wachten en al doorlopen naar de casita maar die missen dan ook de traktatie van Dieter op een ijsje uit het winkeltje. Ik besluit te wachten tot de bui over is en geniet ondertussen van het ijsje, terwijl de anderen de stortbui trotseren.
Vermits het schooltje morgen officieel geopend wordt, is er nog werk aan de winkel voor Dieter en Elien. Ze hebben gepland om met het materiaal dat in de bodega nog lag (dat de toeristen hebben meegebracht uit België) welkomstpakketjes te maken voor de kleuters. Dat wil dus zeggen 70 pakjes samengesteld uit stiften, wasco’s, kleurpotloodjes, een doosje waterverf versierd met een strikje en een ballon.
Sarah werkt verder haar achterstand weg en Stien en Iline gaan op tijd naar bed om uitgerust te zijn voor alweer een lange, zware werkdag.

geen foto’s wegens platte batterij