Archief voor april, 2011

Woensdag 27 april 2011 Uitzwaaien

Sarah heeft de vijf valiezen vol kleren die van België meegekomen zijn klaargezet en die worden in de pick-up geladen om mee te nemen naar Cristo del Consuelo. De oudjes zitten daar al braaf te wachten als we de koffers uitladen. Omdat zij maar traag op gang komen, breng ik eerst nog even een bezoek aan Dieter en Elien die in hun klasjes druk bezig zijn om handjes op de muur te stempelen. Het resultaat is leuk, alleen vindt Fabiola het wel spijtig van de pas geverfde muur.
Ik wandel terug tot bij Sarah die ondertussen begonnen is met het uitladen van de koffers met de bedoeling om de kleren te sorteren om volgende week met de oudjes een verkoop te houden om dan met het binnengekomen geld nieuwe activiteiten te kunnen organiseren. Ik heb nog nooit zoveel van de oudjes tegelijkertijd bezig gezien, maar haar activiteit verloopt echter niet zoals ze had verwacht en ik hoor dat haar geduld op is. Ze herhaalt voor de twintigste keer dat de kleren gesorteerd moeten worden en dat het niet de bedoeling is dat ze zelf gaan uitzoeken wat ze willen meenemen. Uiteindelijk slaagt ze er toch in om ze de kleren op stapels te laten leggen volgens de waarde van de kleren.
Ondertussen wordt er in Dieter zijn klas al duchtig gezongen en gedanst en loopt de schooldag op zijn einde. Samen met de juffen overleggen Dieter en Elien nog de planning van de komende week want dan moet moederdag voorbereid worden. Dieter en Elien zullen dan ook van klas wisselen zodat Dieter bij de kleintjes komt te staan en Elien bij de oudste kleuters.
Fabiola rijdt mee naar de Casita waar ze heeft afgesproken met Guy. We rijden wel eerst nog even langs Sarah om de gesorteerde kleren weer op te halen om mee terug te nemen naar de casita want Sarah vreest dat er anders niet veel meer zullen overblijven om te verkopen.
Tijdens de vergadering met Fabiola drukt die haar bezorgdheid uit over het klasje van de kleinste kleuters waarvan de fundering slecht is. Er wordt besloten dat er zal uitgekeken worden naar een andere ruimte in de wijk, maar dat er voorlopig niet veel kan gebeuren. Het zou ook een pluspunt zijn als er een andere ruimte zou gevonden worden om volgend jaar eventueel met een derde klasje te kunnen van start gaan, omdat de school steeds meer vragen krijgt voor inschrijvingen.
Dan wordt het voor Guy hoog tijd om te beginnen inpakken en ik vertrek met Dieter en Elien naar de Terminal Terrestre (de busterminal) om hun tickets voor de nachtbus naar Loja te gaan kopen. Vannacht vertrekken zij namelijk samen met Stien en Iline naar Vilcabamba voor het weekend.
Vermits de busterminal vlak bij de luchthaven ligt zorgen we dat we nog op tijd zijn om Guy uit te zwaaien.
Het verkeer is uiterst druk en het duurt lang voor we uit het centrum geraken en weer in de Casita aankomen. Ik ben net op tijd om naar de buurtvergadering te gaan die om acht uur begon. Sarah gaat mee want die is beroepshalve wel geïnteresseerd hoe zo een bijeenkomst verloopt. Dr. Fausto is al bezig aan zijn uiteenzetting over het dispensarium en roept de mensen op om zich als buurt mee in te zetten voor het onderhoud en de administratie in het dispensarium. Er wordt vooral heen en weer gepraat over het feit of dit op vrijwillige basis verder zal gebeuren en of er geen vergoeding kan komen voor degene die dit op zich nemen.
Om negen uur is het afgelopen, maar ik heb nog niet gegeten en als ik bij de Chonero aankom hebben Geert en Pascale, die daar met de kindjes zitten te eten, nog halve borden over (want een volledige maaltijd is daar altijd wel moeilijk om op te krijgen). Ik ga nog met de kindjes langs de diepvriesbak van Pinguïno bij wijze van afsluiter en als we likkend toekomen in de casita zijn de studenten daar bijna klaar om te vertrekken.
Zodra zij de deur uit zijn, wordt het stil in de casita vermits er voor iedereen behalve Sarah niet veel uurtjes slaap meer overblijven.

meer foto’s

Advertenties

Dinsdag 26 april 2011 Schommelen op het terras

Geert en familie vertrekken nog voor twee dagen naar de kust.
Ik ga met Sarah de kolonel nog eens opzoeken in de hoop dat we binnen geraken, zodat Sarah haar voorstel kan doen. Het binnen geraken loopt deze keer vlot maar dan stelt de kolonel ons geduld op de proef en uiteindelijk verwijst hij ons door naar een andere kolonel. Daar ben ik blij om want dat is iemand die wel wil luisteren naar wat Sarah te vertellen heeft en bovendien is hij ook direct mee met het voorstel. Het probleem is alleen dat wat zij wil doen met de gedetineerden over een periode van minstens een week loopt en dat in principe het de bedoeling is dat de gearresteerden niet langer dan drie dagen in voorhechtenis zitten. Op dit voorstel ingaan zou dus willen zeggen toegeven dat ze hier niet in slagen en dat ze hun werk niet goed doen. De kolonel stelt daarom voor dat Sarah haar voorstel in de gevangenis voorlegt, maar nee, hij kent daar niemand. Zijn secretaresse kan wel de gegevens opzoeken zodat Sarah een brief kan schrijven om haar project voor te stellen. Hij wil ons ook op gelijk welk moment de toestemming geven om de gevangenen nog eens eten te komen brengen. Het was een goed gesprek maar uiteindelijk komen we dus van een kale reis thuis.
Maria Fernanda en ik nemen dan samen met Guy nog even door wat er allemaal nog moet gebeuren voor en na het vertrek van Guy morgen naar België en dat is een hele lijst. Het zoeken van bijkomende bussen voor de uitstappen van de groepen die in de zomer komen, is daar een van de dringendste van en voor het dispensarium moet ook nog het een en ander gebeuren.
Met de handtekeningen die Elisabet verzamelde om het dispensarium de ganse dag open te houden trekken Guy en Maria Fernanda naar Dr. Perez en ze komen met goed nieuws terug: vanaf mei kan het medisch team tot 14u blijven en vanaf juni tot 16u.
Geovanni heeft ondertussen de schommelstoelen opgehangen die de groep cadeau gedaan had bij hun afscheid en die worden officieel in gebruik genomen.
De studenten nodigen Guy uit om vanavond samen te gaan eten om hem te bedanken voor de gastvrijheid en de kansen die hen geboden werden. Stien wil liever niet meegaan. Guy nodigt heel de groep voor het eten nog uit voor een gesprek waarin hij zijn spijt uitdrukt over de situatie met Stien en om te vertellen wat dat teweeggebracht heeft. Stien heeft hier niks op te zeggen en dus vertrekken we met de hele bende naar de Chonero, want ondertussen zijn ook Geert en Pascale met de kindjes terug van Montañita. Het wordt een hele lange tafel en een gezellige maaltijd.
Geert en Pascale hebben nog een derde schommelstoel meegebracht zodat de drie kleuren (geel, rood en blauw) nu naast elkaar kunnen komen te hangen.
Ik probeer alvast nog even de rode en de blauwe in het gezelschap van Guy, Geert, Carlos (de vriend politieman) en zijn vriend Juan Diego. Ons probleem van de bussen komt ter sprake en Juan Diego denkt dat hij ons misschien kan helpen. We spreken af om donderdag samen met Maria Fernanda op zoek te gaan naar bussen.


maandag 25 april 2011 Terug aan het werk

Semana Santa is voorbij en iedereen gaat terug aan het werk.
Pascale gaat na het ontbijt mee naar het dispensarium waar het alweer volle bak is. Elke dag wordt het maximum van 30 patiënten bereikt in de vier uur dat er consultatie is. Ik wordt voor de zoveelste keer voorgesteld als degene die voor de steun in België zorgt door informatie over het succes van het dispensarium door te sturen. Elizabeth komt toe met de petitie waarin de buurt vraagt naar een verlenging van de openingstijd van 8-12u naar 8-16u. Die zal Guy morgen meenemen naar zijn afspraak met Dr. Roberto Perez. Ook de strooibriefjes om rond te delen in de wijk met de uitnodiging voor de vergadering van woensdag zijn klaar.
Terug in de casita klamp ik meteen Maria Fernanda aan om de busmaatschappijen te contacteren. De enkele maatschappij die we vorige week al belden en een mailtje stuurden, heeft nog niet gereageerd. De lijst wordt afgebeld en mails worden verstuurd.
Met Geert en Guy wordt de planning nog eens bekeken en definitief vastgelegd, er wordt nog een en ander omgegooid, zodat ik de puzzel nog wel eens zal moeten nakijken om te controleren of alles nu klopt en nergens in de planning de groepen en tours elkaar overlappen.
Dan is het tijd om met Sarah nog eens op zoek te gaan naar de kolonel van de PJ (Policia Judicial) om haar voorstel voor te leggen om met de gevangen een project uit te werken. Het is alweer niet makkelijk om binnen te geraken, maar we dringen aan en als het langs de poort niet lukt proberen we langs de achterpoort waar we uiteindelijk dan toch bij de secretaresse geraken die ons meldt dat hij er vandaag niet is, maar morgen wel vanaf acht uur. Met een ‘hasta mañana’ keren we op onze stappen terug. Het is ondertussen middag en heet, ik spring dus even in het zwembad en wanneer ik afgekoeld ben, staat het middageten klaar. Daar heeft de mammie voor gezorgd en het wordt een vergaderlunch tijdens dewelke Guy, Henry en ik nog eens brainstormen over alle voorbereidingen voor de zomer, want Guy vertrekt overmorgen terug naar België en Henry volgende week.
Na het eten komt de technicus om de droogkas definitief te herstellen.
Dan blijkt dat er zoveel gedronken is het voorbije weekend dat al het drinkwater in de dispensers bijna op is en dat de vrachtwagen met de tonnen pas morgenvroeg weer langs komt. Ik neem Geovanni mee want ik krijg die dingen niet van de grond en we rijden naar het eerst het beste tankstation waar ze die verkopen. Maar daar zijn ze ook allemaal leeg en in het tweede ook. Uiteindelijk vinden we in de wijk nog een winkel waar ze nog twee tonnen hebben staan maar ze zijn niet van het juiste merk volgens Geovanni en hij vertrouwt de inhoud van de andere merken niet zo goed, maar we hebben geen keuze. De man van de winkel vraagt of ik niet de ‘dueña’ (baas of eigenares) van het dispensarium ben omdat hij wil weten wanneer de openingstijden zijn. Ik vertel hem over de bijeenkomst die gepland is voor woensdagavond waar hij alles kan te weten komen van het medisch team.
Sarah, Dieter en Elien hebben voor hun knutselsessie nog materiaal nodig dat we uiteraard vinden in de Riocentro, waar we uiteraard ook nog eens langs de heladería passeren.
Het is al donker als we terug buiten komen en Elien, Sarah en Dieter beginnen onmiddellijk aan het avondeten.
Ik klamp Maria Fernanda nog aan over de antwoorden van de busmaatschappijen en die vallen erg tegen, ze willen wel rijden maar tegen onbetaalbare prijzen. Juancarlos en Sergio brainstormen mee naar een oplossing voor het vervoer deze zomer.
Ondertussen arriveren Iline en Stien die hun collega’s dokters van de Sotomayor hebben uitgenodigd om van het zwembad en de jacuzzi te profiteren en nadien iets te gaan eten, want voor drie monden meer hebben we niet genoeg in huis.
Dieter, Elien en Sarah bereiden zich voor op een nieuwe werkdag terwijl ik een leuke avond doorbreng op het terras in het gezelschap van Guy, Sergio en Geovanni.

meer foto’s


zondag 24 april 2011 Pasqua

Om half vier uit de veren om twee van de drie gezinnen naar het vliegveld te brengen. Alles loopt gesmeerd en we hebben nog tijd over om een koffie te drinken vooraleer papa’s, mama’s en kindjes door de poort verdwijnen. Ik ga hen missen allemaal, Ruben met zijn eeuwige charme, Lotte en Ellen met de immer vrolijke gezichtjes, Jonas met zijn vragen en oprechte interesse in van alles en nog wat, Jolien met haar enthousiasme en temperament, het leven in huis. De mama’s en de papa’s voor de gezelligheid en omdat ik altijd mocht winnen met de spelletjes zoals kaarten en ballen afpakken in het zwembad.
Als we (Guy, Henry en ik) terug in de Casita komen begint het licht te worden en al snel arriveren Elien, Dieter en Iline om het gat op te vullen. Ik luister naar hun verhalen over hun weekend in Quito en blijkt dat ze ook een leuk weekend achter de rug hebben, maar ze zijn ook wel moe van een nacht op de bus.
Opnieuw wordt het stil in de casita tot de familie Van Cleemput wakker wordt en even later ook Patrick, Dirk en Guy aan het ontbijt verschijnen. Ik ben niet de enige die het moeilijk heeft met het gat.
Dieter, Elien en Iline komen ook terug op de proppen en samen met de familie Van Cleemput rijden we naar de Riocentro waar we samen nog een koffietje drinken (met nog iets lekkers erbij) en gaan boodschappen doen. Ik heb beloofd om deze middag pannenkoeken te bakken dus voldoende melk moet zeker gekocht worden.
De hele stapel pannenkoeken verdwijnt als sneeuw voor de zon zodra iedereen aan tafel zit. Na de pannenkoeken worden de plannen voor het volgende weekend al eens besproken, maar eerst moet er nog gewerkt worden en daaraan wordt dan ook meteen begonnen. Er wordt gedicht en gecomponeerd, geknutseld, getekend en gekleurd. Weekplanningen worden in elkaar gestoken, verslagen opgesteld en literatuurstudies gemaakt.
Ondertussen wordt van het zwembad bovendien ook optimaal gebruik gemaakt. Dat is nodig want de spieren voelen, als gevolg van het gewatertrappel tijdens het ballengevecht van gisteren, iets stijver aan dan gewoonlijk.
Guy brengt met Geert en de familie nog een bezoek aan de haciënda en ze komen weer met een hele oogst papaja’s, meloenen, maracuya’s terug. De vijver is met de regenval van vorige week blijkbaar toch terug een beetje gevuld geraakt.
Samen gaan we uit eten zodat Henry niet moet koken en ook een rustdag heeft. Omdat het zondag is wordt het een maagdelijke maaltijd want na vier uur mag er nergens nog alcohol geserveerd worden, dan krijgen we enkel nog een ‘coctel virgen’ wat wil zeggen dat er geen alcohol inzit maar wel zoveel vers fruitsap als we willen.
De digestief wordt dus in de casita genuttigd en Patricio, die met Sarah naar de cinema geweest is in de Riocentro heeft voor mij een dessertje meegebracht van de Sweet & coffee omdat hij het hele paasweekend in de casita heeft mogen logeren. Ik bewaar dat voor bij het ontbijt morgenvroeg want de maaltijd in de ‘Chilli’s’ was meer dan voldoende.
Dieter en Elien leggen de laatste hand aan de voorbereidingen voor hun weekprogramma en ik help hen nog even met een aantal dingen af te drukken voor ik na een hele lange dag in bed duik.


zaterdag 23 april 2011 de klokken vliegen van Rome tot in Ecuador

Alhoewel dat in Ecuador helemaal niet de gewoonte is, zijn de klokken, volgens sommigen veel te vroeg in de morgen, langs gevlogen en hebben hun lading boven de casita laten vallen. De kinderen vinden dat helemaal geen probleem en er is geen enkel ei dat niet gevonden wordt.
Na een uitgebreid paasontbijt trek ik met de kindjes en de papa’s naar Puerto Hondo, het kinderwaterparadijs van Guayaquil, terwijl de mama’s de handen vrij hebben om in te pakken, want dit is hun laatste dagje Ecuador. De pret kan niet op … tot de maagjes beginnen te knorren. In de casita wacht alweer een lekkere maaltijd en alhoewel de magen van de papa’s al eerder gevuld werden, kan daar blijkbaar altijd nog wat bij.
Na het eten gaat de animatie verder in het zwembad van de casita tot de vingers en de tenen helemaal gerimpeld zijn. Stien en Sarah proberen nog aan hun eindwerk verder te werken, terwijl de kindjes een filmpje kijken.
Het vertrek wordt verder voorbereid en het verblijf en de reis geëvalueerd.

meer foto’s


vrijdag 22 april 2011 Hora loca

Ik wacht tevergeefs op een berichtje van Iline, Elien en Dieter om te horen dat ze goed zijn aangekomen. Ik stuur zelf al een berichtje maar krijg geen antwoord. Wanneer ik probeer te bellen wordt ik verbonden met het automatisch antwoordapparaat. Ik vraag me af of ik me zorgen moet maken maar dan komt het verhelderende telefoontje. De gsm is al op de taxi van de casita naar de busterminal blijven liggen en vandaar was er geen communicatie mogelijk, maar ze zijn goed aangekomen en ingecheckt in een hotelletje. Ik bel Vicente de taxichauffeur om te vragen of hij de gsm gevonden heeft en hij heeft hem bewaard, we mogen hem komen halen.
De berg was wordt weggewerkt nu de droogkas weer functioneert. Daar zijn we nog wel een ganse dag mee zoet.
Ik werk ondertussen nog door aan de planning, zodat ik stilaan kan beginnen reservaties maken voor de hotels voor de zomer, maar er moet nog één en ander opgelost worden vooraleer een definitieve schikking van de tours kan opgesteld worden.
In de late namiddag komt de groep terug van de zee en ook de groep jongeren, die Sarah uitgenodigd heeft als verrassing voor het afscheid van de groep komt wonder boven wonder met een half uurtje vertraging toe. Het wordt een spetterende vertoning tijdens het aperitief, het inspireert de kindjes, die na het eten aan het dansen gaan. Vermits ze ook al doodmoe waren van de activiteiten aan zee is er na het dansen niet veel nodig om hen in slaap te krijgen.
Het wordt nog een gezellige avond maar niet alleen de kindjes zijn moe ook de oudjes kunnen hun bed verdragen. De vraag is nog wel of de klokken van Rome tot in Ecuador zullen geraken en of die eieren onderweg niet zullen smelten.

meer foto’s


donderdag 21 april 2011 Een huiselijke casita

Het plan is om deze morgen de stand van zaken te gaan opnemen in het dispensarium. Maria Fernanda laat echter op zich wachten en ondertussen is de boekhouder aangekomen, zodat ik die even moet onderhouden en zorgen dat hij al kan beginnen.
De was blijft zich opstapelen en een technicus voor de droogkas is nog steeds niet komen opdagen. Maria Fernanda heeft naar een andere gezocht en die zou om twee uur langskomen. Ik zet Gabriel al aan het wassen, in de hoop dat de droogkas hersteld geraakt.
Wanneer ik uiteindelijk in het dispensarium toekom, vindt het medisch personeel dat ik veel te laat ben, want de grote drukte is al voorbij. Aan de stapels patiëntendossiers is dat duidelijk te merken. Een kast om die in te sorteren is meer dan dringend. Ik neem wat foto’s om de sponsors in België te informeren en spreek met het team af om volgende week nog eens samen te zitten met Guy en de comunidad (de verantwoordelijke voor de wijk) om een en ander te bespreken. Er moet namelijk nog iemand gezocht worden die verantwoordelijk is voor de administratie en de interne apotheek, want die wordt voorlopig door vrijwilligers gedaan. Er wordt ook een informatiebijeenkomst gepland voor de bewoners van de wijk op woensdagavond om 20u aan de Chuchuranga (een restaurant in de hoofdstraat).
Maria Fernanda en Roberto zijn ondertussen de stad ingetrokken op zoek naar alles wat nog op het lijstje van benodigdheden staat: dossierkast, rollen papier voor de behandelingstafels, een tafeltje voor de babyweegschaal, …
Dieter en Elien zijn na hun stage langs de Terminal Terrestre gegaan om tickets te kopen voor de nachtbus naar Quito, want vanavond vertrekt heel Guayaquil blijkbaar op vakantie. Elien heeft vanmorgen nog eens een gesprek gehad met Fabiola om te proberen duidelijk te maken hoe zij het werken met de kleuters ziet, maar de communicatie verloopt nog steeds moeizaam. Dieter doet nog een wasje om met frisse kleren naar Quito te kunnen vertrekken en voor de rest is het internet nog druk bezet de ganse namiddag.
Het blijft tevergeefs wachten op el téchnico die de droogkas zou komen herstellen. We besluiten dan maar alle gewassen handdoeken al op een draad te laten drogen en alhoewel de zon schijnt, is de lucht erg vochtig en gaat het drogen niet echt snel. Op het moment dat we de hoop al hebben opgegeven (iedereen is immers al in vakantiestemming en er wordt niet veel meer gewerkt), daagt el técnico dan toch nog op en kan het euvel voorlopig herstellen door twee draden aan elkaar te maken. Maandag komt hij dan een echte herstelling doen.
De casita wordt weer omgetoverd tot een ‘casa de voluntarios’ ipv een casa de putería’ zoals Geovanni het noemde sinds het vol handdoeken hing, maar de studenten vonden het wel huiselijk. Sarah ging bijhaar thuiskomst meteen rond met zelf geperst sinaasappelsap en Dieter verzorgde het vieruurtje van in partjes gesneden watermeloen. Ik heb ‘putería’ nog opgezocht maar vind enkel ‘putero’ en ‘puta’ in het woordenboek, ik veronderstel dat ‘putería’ een Guayaquileense variant zal zijn.
Iline en Stien nemen vanavond de bereiding van het avondmaal op zich en nadien gaan Dieter, Iline en Elien hun rugzak klaarmaken voor de trip naar Quito.
Sarah, die haar vriend Patricio uit Machala pas morgen verwacht, krijgt een berichtje dat hij is aangekomen in Guayaquil, dus die moet nog vliegensvlug haar kamer op orde gaan brengen, want waarschijnlijk kan zoals meestal de deur met moeite open.
Na een zoektocht naar alle mogelijke spullen die mee moeten op reis (reispas, portemonnee, brillenkas, …) vertrekt het drietal gepakt en gezakt en wordt het rustig in de casita.
Deze keer lukt het me om op een redelijk uur in bed te liggen.

meer foto’s casita

meer foto’s dispensarium