Archief voor maart, 2011

Maandag 28 maart Een gewone werkdag

Iedereen gaat vandaag weer gewoon aan het werk. Ik ga vandaag de bodega eens aanpakken, dat is de voorraadkamer waar alles ingestouwd wordt dat niet direct gebruikt wordt. Daar ligt de voorraad onderhoudsmateriaal, toiletpapier, picknickmateriaal, spullen die vanuit België worden meegebracht om uit te delen, de lakens worden daar bewaard, … Vermits ik al twee keer een paar eenpersoonslakens meegegeven heb om op een tweepersoonsbed te leggen, omdat die op de verkeerde legplank liggen, besluit ik daarmee te beginnen. Alle lakens worden gesorteerd, voorzien van bijhorende kussenslopen en op de juiste legplank gesorteerd.
Ik onderbreek mijn werkzaamheden om met Dieter en Elien spelmateriaal voor het tweede klasje te gaan kopen. In de Megamaxi vinden ze niet wat ze zoeken, we zullen naar Mall del Sol moeten zeggen ze ons daar. Dat is een winkelcentrum dat aan de andere kant van de stad ligt, dus Maria Fernanda gaat mee om de weg te wijzen. Na drie kwartier laveren door het Guayaquileense verkeer hebben we Mall del Sol nog niet gevonden en worden we uiteindelijk door een vriendelijke politiepatrouille, die blijkbaar niks anders te doen heeft, geëscorteerd tot aan het winkelcentrum, waar we na een uur zoeken aankomen. Ik had het alleen beter kunnen doen, nu ik vaststel hoe dicht het bij de luchthaven ligt.
De ‘juguetón’ is echter de moeite om verloren te rijden, gigantisch, wat hier bij elkaar staat heb ik in België nog niet gezien. Dieter en Elien vinden er hun gading en meer dan dat. Ze hebben in België veel wafels verkocht en kunnen van de opbrengst hier een hoop materiaal aankopen. Voor de ene klas kopen ze een keukentje en voor de andere een glijbaan.
De terugrit gaat veel vlotter, omdat ik nu weet waar ik ben. Na het middagmaal trekken we naar het schooltje om daar de aanwinsten te gaan installeren.
Terug in de casita ga ik na een plonske terug aan het werk in de bodega. Het is nu erg drukkend weer, er hangt nog regen in de lucht en zweten doe je al zonder dat je beweegt.
In de bodega begin je het bos tussen de bomen te zien, maar daardoor komt er ook licht en lucht waar die lang niet geweest zijn, wat maakt dat ongedierte van het formaat dat je van een insect niet verwacht, tevoorschijn komt. Met z’n drie zijn ze, zo groot als een kleine muis. Dan nog liever een slang dan dit. Geovanni wordt erbij geroepen, want Maria Fernanda is met deze dieren nog minder heldhaftig dan ik en ze zijn ook snel. Geovanni, redder in nood, helpt ons van de beesten af, maar kraaaaaken dat die beesten doen. Dieter heeft er plezier in om van de situatie foto’s te komen nemen, die vind je binnenkort waarschijnlijk op hun blog.
Uiteindelijk is de klus geklaard en staat alles weer overzichtelijk weggeborgen.
Dieter en Elien gaan inkopen doen voor het avondeten en als Sarah, Elien en ikzelf alle patatjes gejast hebben en de wortelen en ajuin in stukjes hebben gesneden, kondigt Dieter aan dat hij ALLES zal doen voor het avondeten, daar bedoelt hij natuurlijk mee dat hij gaat koken. Met zijn zweetband om ontpopt hij zich tot een echte GRAN CHEF.
Onze vroedvrouwen komen weer met heel enthousiaste verhalen thuis, ze hebben ‘de bal gekregen’, dat wil zeggen dat ze de vrouwen in andere positie dan op de bevallingstafel hebben mogen helpen, dat ze bekomen hebben dat een aantal vrouwen ‘niet meer geknipt’ zijn, kortom ze zijn erg voldaan dat er op korte tijd toch al war begint te veranderen.
Ze hebben bovendien hun collega’s uitgenodigd voor het feestje van vrijdag en die waren heel opgetogen met de uitnodiging.
Na het eten worden nog wat uitnodigingen afgedrukt, ook voor de kleuterjuffen, als iedereen komt, zullen we hier vrijdag heel wat Ecuadorianen over de vloer krijgen denk ik.


Zondag 27 maart Recuperatie

Het is beter en ik kan eindelijk genieten van het einde van een rustig weekend, wat zwemmen, plantjes water geven (alles onderspuiten), wat lezen, muziekske opzetten, nog wat zwemmen, een lasagne maken voor vanavond, nog wat lezen, nog wat zwemmen.
Sarah laat weten dat ze niet thuis zal zijn om mee te eten (ze weet niet wat ze mist).
De anderen laten weten dat ze rond acht uur, half negen verwachten thuis te zijn. Als ze horen dat er lasagna op het menu staat, gaat Iline vragen aan de chauffeur hoelang ze nog moeten rijden tot Guayaquil en ze belt terug dat het waarschijnlijk half acht zal zijn. Ik ga ervan uit dat ze ten vroegste om acht uur thuis zullen zijn.
Ondertussen begint de eerste serieuze regenbui sinds ik hier een maand geleden aankwam, dit is pas echt regen.
We besluiten aan de overkant te gaan eten want het terras staat helemaal onder water. Ondertussen is het alweer opgehouden met regenen en tijdens het eten krijgen we een uitvoerig relaas van de belevenissen in Cuenca en Machala.
Ik breng hen ervan op de hoogte dat Ronny, de DJ werd uitgenodigd voor het feest van vrijdag en er worden nog uitnodigingen afgedrukt om mee te nemen naar de Sotomayor morgen.
De busreis moet erg vermoeiend geweest zijn, want het is nog geen tien uur en iedereen is al naar bed. Ikzelf ben volledig uitgerust alhoewel mijn maag en darmen zich nog steeds laten voelen en horen. Het voordeel is dan weer dat ik terug zonder moeite in al mijn broeken kan en dat mijn oud badpak dat wat te krap zat weer dienst kan doen.


Zaterdag 26 maart Spijsvertering verpest mijn dag

Het was gisteren al begonnen en vanmorgen is het er niet beter op geworden, diarree en krampen in maag en darmen. Ik ben zo slap dat ik met moeite de trap op geraak. Heb ik er nog hoofdpijn bij ook, dus dit is geen dag om over naar huis te schrijven, wat ik dus ook niet ga doen.


Vrijdag 25 maart PJ ofte Pee Jota

Eigenlijk was het de bedoeling om deze voormiddag met Dieter en Elien nog aankopen te gaan doen voor het schooltje, maar Guy heeft om half elf een afspraak met de majoor van PJ. Het is de bedoeling daar samen met Sarah een kijkje te gaan nemen. PJ is de afkorting van Policía Judicial, dat is een gevangenis, waar mensen die nog niet veroordeeld zijn, in voorarrest zitten te wachten op een proces voor de meest uiteenlopende overtredingen, van verkeersovertredingen over kruimeldiefstallen tot zware criminele feiten. De mensen zitten hier opgesloten in erbarmelijke omstandigheden, die ik niet kan beschrijven. Ik kan wel zeggen dat het een schok gaf toen ik binnenkwam en in een cel de mannen tegen de grond zal liggen achter de tralies. We praten met een vrouw, die in een kleinere cel zit samen met een andere vrouw. Ze doet haar schrijnend verhaal en vraagt om haar te helpen. Een man in een cel verderop doet zijn beklag over de slechte omstandigheden waarin ze gevangen zitten en dat criminelen hier samen zitten met mensen die enkel verdacht worden van een overtreding, …
Het wordt me allemaal wat te veel en ik ben opgelucht als we teruggeroepen worden om met de majoor naar de kolonel te komen, die ondertussen op de hoogte gebracht was van ons bezoek. De vroegere kolonel waarmee Guy goede contacten had, is vervangen en dus moet het netwerken opnieuw beginnen. De nieuwe kolonel heeft het momenteel te druk en we spreken af om volgende week vrijdag terug te komen.
In de casita wordt ondertussen alles in gereedheid gebracht voor het vertrek naar Cuenca en naar Salinas.
Na de middag wordt het rustig in de casita, maar niet voor lang. De buurjongens willen graag nog eens komen zwemmen en al snel zit het zwembad vol.
Er is inkt nodig voor de printer, eten voor het weekend en Alba die nog niet goed uit de voeten kan, belt ook haar boodschappenlijstje door.
Met Maria Fernanda, Sarah en Stien rijd ik naar de Rio Centro, waar we ons eerst op een ijsje trakteren en nadien inkopen doen.
Maria Fernanda vertrekt van hieruit met de bus naar huis en wij rijden naar Valle Alto (de wijk waar Alba woont) om de boodschappen te gaan afzetten.
Het rommelt al de hele dag in mijn darmen, maar na het avondeten gaat het van kwaad naar erger en ben ik genoodzaakt om heil te zoeken in een enterol.
Na nog wat gezellig geklets tijdens en na de afwas, besluit Stien te doen waar ze al weken zin in heeft, maar wat hier niet zo voor de hand liggend is, namelijk lopen. Ze loopt een aantal toeren door de wijk en stelt vast dat de mensen met dit fenomeen al evenmin bekend zijn als met zandkastelen bouwen.
Sarah gaat vroeg naar bed om morgen op tijd de bus naar Machala te kunnen nemen en ik doe nog eens een poging om mijn mailbox leeg te krijgen.


Donderdag 24 maart Ploegen

Terwijl Stien en Iline recupereren van hun vruchtbare werkweek, vertrekken Dieter, Elien en Sarah naar de sloppenwijk om hun werk daar verder te zetten.
Guy, Henry en ikzelf vertrekken naar de haciënda met het laatste te installeren bed. Als dat in elkaar staat moeten er enkel de matrassen nog op en dan kunnen er indien nodig 24 personen overnachten.
We nemen bovendien ook nog een technicus mee die Sebastien gaat tonen hoe de ploeg gemonteerd moet worden op de machine die vorig jaar werd aangekocht. De ploeg wordt uitgeprobeerd en blijkt prima werk te kunnen leveren.
Boven is nu alles zo goed als klaar om deze zomer in gebruik te nemen: de douches en wc’s met uitzonderlijk uitzicht, de overdekte eetplaats met aanrecht en afwasbak en de gerieflijke slaapplaatsen afgesloten voor de insecten.
Niet alleen de kudde koeien groeit aan, maar ook bij de paarden is er weer nieuw leven, een veulen van vier dagen oud.
Bij terugkomst in de casita tref ik een gefrustreerde Dieter en Elien aan in de jacuzzi waar ze hun beklag doen over het gebrek aan overleg en communicatie vanwege de kleuterjuffen ivm de inrichting van de klasjes. Een beetje peptalk is hier aangewezen. Wanneer de gemoederen bedaard zijn, is het tijd om de vroedvrouwen en studenten geneeskunde van de KULeuven te ontvangen. Zij komen op bezoek met Martine van de Vroedvrouwen Voor Ecuador waar Guy een afspraak mee gemaakt heeft. We bespreken met haar de mogelijkheid om samen te werken rond het dispensarium en besluiten hierover volgende woensdag de knoop door te hakken. De studenten kijken er al naar uit om terug te komen en nemen zich voor de volgende keer hun badpak mee te brengen.
Tijdens de aperitief worden de plannen voor het weekend concreter. Dieter, Elien en Iline vertrekken vrijdagmiddag op citytrip naar Cuenca, Sarah wil zaterdag naar Machala om haar familie te gaan bezoeken waar ze drie jaar geleden logeerde toen ze hier op uitwisseling was. Stien heeft besloten een weekendje thuis te blijven om nog wat te recupereren en voor school te werken. Guy en Henry gaan naar Salinas en Geovanni gaat voor het weekend naar vrouw en kind. Ik kijk al uit naar een rustig weekend, misschien lukt het zelfs om eens een boek te lezen.
Met dit vooruitzicht vertrekken we dus naar el Gran Chef, waar we voor $13 zo dikwijls we zelf willen aan het buffet kunnen schuiven om een bord te vullen. Dieter is hiermee in de zevende hemel, maar Iline haalt het record van aantal borden.

meer foto’s


Woensdag 23 maart De 40 zijn gehaald

Laura (mijn petekind) is vandaag jarig! Ik probeer te skypen, maar vind haar niet online.
Ik breng Dieter en Elien voor hun tweede bijscholingsdag naar de jipijapaschool, maar na een tijdje staan ze hier terug met maag- en darmproblemen. Dieter kruipt in bed en Elien gaat verder werken aan haar eindwerk.
Rond de middag krijgt Elien van Iline een berichtje dat haar 40ste bevalling (dat is het aantal dat ze moeten halen tijdens hun stage) is ingepikt door een vroedvrouw uit Leuven en dat blijkt op z’n zachtst gezegd niet in goede aarde te vallen. Daar horen we vanavond ongetwijfeld meer over.
Ik ga met Guy grote inkopen doen voor de casita en leer Gabriel de was doen. Telkens als hij een volgende machine was moet beginnen (en dat zijn er veel want sinds tía Maria nu drie weken geleden niet meer is komen wassen, is er niks meer gebeurd), roept hij mij om het nog eens goed uit te leggen. Er staan dan ook vijf knoppen op die machine, die allemaal in de goede stand moeten staan. (Het doet me aan Shirley en haar cursisten denken – heel af en toe komt de VDAB dan toch in mijn gedachten).
Vanavond zorgt Elien voor het eten en wanneer de vroedvrouwen thuiskomen en blijkt dat ze allebei hun 40ste bevalling toch nog gehaald hebben, wordt er afgesproken om dat morgen te gaan vieren met een etentje in El Gran Chef.
De overlegvergadering met Henry voor de planificación van het feestje van volgende vrijdag 1 april staat op het avondprogramma. Blijkt dat hier op 1 april niemand beetgenomen wordt, dat is dus al geen reden voor misverstanden.
Het wordt nog een leuke en interessante avond met wereldbeschouwende gesprekken en voor we het weten is het alweer laat en tijd om erin te kruipen.


Dinsdag 22 maart Bijpraten

Om acht uur breng ik Dieter en Elien naar een bijscholing over planificación. Sarah heeft afgesproken met Stien en Iline om rond de middag naar de Sotomayor te komen om eens een kijkje te gaan nemen wat hier rond voorlichting betreffende voorbehoedsmiddelen gebeurt.
Guy en ik overlopen met Maria Fernanda de boekhouding en maken een planning op van wat er allemaal nog moet gebeuren. Ook de organisatie van het toeristisch seizoen zal stilaan moeten voorbereid worden.
Voor de groep die met Pasen op inleefreis komt, moeten reservaties gemaakt worden. De planning wordt bekeken en vermits de studenten ook graag nog een stukje van Ecuador willen zien, wordt besloten dat te combineren met de reis van de groep. Dan gaan we samen met de bus van Napoleon de Andes in langs de vulkanen en verder naar het regenwoud en de indianen.
Dieter en Elien komen vroeger terug dan verwacht en zijn allerminst te spreken over hun bijscholing. Ze werden helemaal niet betrokken bij het gebeuren en voelen zich aan de kant gezet. Ik voorzie hen van wat peptalk en kan hen motiveren om een weekplan op te maken dat ze morgen naar voor kunnen brengen op het vervolg van de bijeenkomst om zo te tonen dat ze ook wel iets te vertellen hebben.
Meteen worden alle ideeën op papier gezet en bereiden ze zich voor op de volgende dag wanneer de weekplannen zullen besproken worden.
Sarah komt onverrichter zaken terug want het kantoor van de vrouwen die zich met voorlichting bezighouden in de Sotomayor is enkel in de voormiddag open. Ze besluit dus morgenvroeg nog eens te gaan proberen.
De vroedvrouwen hebben hun best gedaan om extra vroeg thuis te zijn. Ze hebben daarvoor twaalf blokken in snelwandeltempo gedaan om de bus te kunnen nemen op de hoek van Tungurahua en Ayacucho. Dat spaart hen minstens een half uur door het centrum op het spitsuur.
Na het avondmaal is er een overlegvergadering gepland. Er staan heel wat punten op de agenda. Eerst wordt iedereen er nog eens op gewezen om orde te houden, voldoende op te ruimen, af te wassen en op te kuisen om op die manier ergernissen onderling te voorkomen, we zijn voorlopig allemaal nog goede vrienden en het is belangrijk om dat zo te houden. Het tweede agendapunt is de rondreis die gepland wordt naar de Andes en het regenwoud. Om de kostprijs zo laag mogelijk te houden wordt besloten aan te sluiten bij de groep die tijdens de paasvakantie op inleefreis komt. We zouden dan woensdag 13 april kunnen vertrekken en komen dan zondag terug, zodat Stien en Iline maar 1 dag moeten omwisselen naar de week voordien of nadien. Als derde punt worden de plannen voor het komende weekend voorgelegd. Iline en Elien willen graag naar Cuenca, Sarah weet nog niet zeker of het Machala (bezoek aan de familie waar ze tijdens haar uitwisseling verbleef) wordt of mee naar Cuenca. Stien besluit wijselijk een weekendje te skippen en voldoende uit te rusten, ze recupereert immers nog van haar klierkoorts en heeft dat al meer dan behoorlijk gedaan en toch nog voldoende kunnen genieten. Dieter besluit ook een weekendje rustig aan te doen in de Casita. Ikzelf ben uitgenodigd om mee te gaan naar Cuenca, maar ook Guy en Henry hebben gevraagd of ik een weekendje mee wil naar Salinas.
Het laatste agendapunt komt van Iline die graag een feestje wil organiseren in de Casita, maar hier nog wel veel vragen rond heeft. We spreken hierover Henry aan die expert is in het organiseren van feestjes en die ziet dat onmiddellijk zitten. Er wordt afgesproken om morgenavond een vergadering de planificación te houden.
De avond wordt afgesloten op het terras in Ecuadoriaans gezelschap (familie van Henry, de trabajadores die het plafond van het dispensarium hebben hersteld, Geovanni en Gabriël (een nieuwe werkkracht die mogelijk de was van tía María zal overnemen en de kamers zal onderhouden).
Dieter en Elien werken hun blog nog bij, Stien en Iline gaan vroeg naar bed om morgen weer paraat te zijn en Sarah gaat zich nog wat bezinnen om morgen bij de oudjes weer haar beste beentje te kunnen voorzetten.


Maandag 21 maart Teleurstelling

Maria Fernanda en ik doorkruisen Guayaquil op zoek naar gipsplaten voor de herstelling van het plafond van het dispensarium. Voorzichtig rijden we ermee terug in de laadbak van de pick-up en zetten ze af aan het dispensarium. Dat is één van de vele keren dat ik vandaag heen en weer rijd, want planificación is hier een heel moeilijk woord.
Dieter en Elien bellen dat het klasje waar ze vrijdag nog zo fier op waren helemaal overstroomd is door de Salado, het water is zo hoog gestegen dat het klasje onder water staat. De schade blijft echter beperkt, maar alles moet wel drogen.
Om de plafonneerwerken in het dispensarium te kunnen beginnen, moet eerst de ladder teruggehaald worden uit het schooltje. Nadien laten ze me ook nog eens opdraven met een zaag en met vijzen en een schroevendraaier.
Tussendoor help ik Sarah met brainstormen over haar stageopdracht. De ideeën beginnen te komen.
Er wordt nog wat gewerkt en gereflecteerd en dan gaan Sarah, Dieter en Elien inkopen doen voor het avondeten in de Super Tía, een nieuw warenhuis net buiten de wijk.
Terwijl zij het eten klaarmaken rij ik met Henry naar de luchthaven want vanavond komt Guy aan. Het vliegtuig heeft een beetje vertraging en zodoende is het avondmaal gepasseerd als we thuiskomen, maar er is wel nog een bordje over gehouden. De studenten maken kennis met Guy en vertellen een beetje over zichzelf en hun stage en dan is het alweer bedtijd.


Zondag 20 maart Modder en aloë vera

Deze keer is het alleen Dieter die uit z’n bed komt om te ontbijten, dus doen we dat onder ons tweetjes heel uitgebreid. We becommentariëren ondertussen iedereen die de revue passeert en daar zijn de meest uiteenlopende karakters bij.
Hierna volgt een strandwandeling maar als tegen tien uur de zon er volop begint door te komen vluchten we in de schaduw van de straatjes en vinden we het ook tijd worden om de anderen te gaan wekken. Tegen twaalf uur heeft iedereen gebruncht, is alles terug ingepakt en vatten we de terugweg aan om onderweg nog een tussenstop te maken in Baños de San Vicente. Dat is een kuuroord met thermische baden van natuurlijk vulkanisch water van 38° dat stinkt naar de zwavel en brubbelt, waar iedereen zich in de modder rolt en waar de liefhebbers ook een massage met aloë vera krijgen. Een deugddoende therapie is het voor de huid die heeft afgezien van het zoute water en de zon. Met de klodders aloë vera nog in de haren rijden we het laatste stuk terug naar Guayaquil. Alleen Sergio kan zich wakker houden in de auto en ikzelf gelukkig ook, want ik zit aan het stuur.
Na een douche en een volgende laag after sun gaan we naar de ‘Chonero’ in de wijk voor het avondmaal en de gedachten gaan terug naar de komende werkweek, het schooltje, de sloppenwijk, de Sotomayor, … Sarah doet ons ondertussen haar verhaal van het weekend, de bijeenkomst waar ze deel van heeft uitgemaakt, haar vergeefse pogingen om geld af te halen om de modem op te kunnen laden, …
Iedereen is haar dankbaar om terug contact te kunnen opnemen met het thuisfront en mails te kunnen nakijken. Daar wordt de dag dan ook mee afgesloten evenals met het bekijken van de foto’s van het voorbije weekend.

meer foto’s


Zaterdag 19 maart Eb en vloed

Ondanks de lange nacht is iedereen erbij aan het ontbijt, maar het is dan ook een ontbijt COMPLETO. Met fruitsap, koffie (echte koffie en geen nescafé die hier algemeen gebruikt wordt) of thee, roereitjes, broodjes met boter en confituur en dan nog yoghurt met vers fruit. Voor Elien mag het zelfs iets steviger zijn en die eet eieren met spek en tortilla de papas een soort pannenkoek van aardappelpuree.
Zo kunnen we er tegenaan en met handdoeken, zonnecrème, leesboeken, … installeren we ons onder een parasol op het strand.
Stien introduceert het bouwen van zandkastelen op het strand aan de Stille Oceaan want uit de grote belangstelling blijkt dat ze dat hier nog nooit gezien hebben. Aanvankelijk wordt gevreesd dat het water het kasteel niet zou bereiken, maar dat was een misrekening, het water komt veel verder dan verwacht. Alle spullen die niet in veiligheid gebracht werden, moeten eraan geloven: Elien haar tas, de leesboeken, Elien haar badhanddoek, Elien zelf, de sandalen van Dieter. Blijkbaar hoort ‘eb en vloed’ niet tot de leerstof van kleuters, want Dieter en Elien laten zich tot twee keer toe verrassen. Terwijl het kasteel en de rest wordt onder gespoeld, geniet Stien op haar surfplank van de hoge wilde golven van de Stille Oceaan. De dag nadien wordt dat genieten iets minder, de spieren zijn stijf en laten zich voel zelfs bij gewoon stappen.
Als het water op z’n hoogst staat, de zon helemaal door de wolken is doorgebroken en onmeedogenloos brandt en alle strandactiviteiten zijn uitgeprobeerd, gaan we al het zout en zand van onze lijven spoelen onder de luttele straaltjes die uit de douche komen en worden alle rode plekjes (bij sommigen zijn die al groter en roder dan bij anderen) ingesmeerd. Blinkend van de after sun zitten we opnieuw op het terras van de Kurakera voor het aperitief en later op dat van de Por qué no? voor het avondmaal.
La fiësta begint nadien in de Nativo Bambu en eindigt voor Stien, Dieter en Sergio op het strand en voor Iline en Elien van de ene fiësta naar de andere. Ieder geniet op zijn eigen manier en ik geniet van het feit dat zij ervan genieten en uiteindelijk van mijn bed.

meer foto’s


Vrijdag 18 maart Afwerken en afronden

Met materiaal en speelgoed vertrekken we naar de sloppenwijk om de laatste hand te leggen aan de klas van de kleinsten. Wanneer we aankomen komt Dieter tot de vaststelling dat de sleutel nog in zijn nachtkastje ligt… dat zal hij nog lang moeten horen of toch nog heel dikwijls tot… hij het heeft goedgemaakt met een cocktail in Montañita. We doen de rit heen en weer dus nog eentweede keer.
Sarah gaat nog een dag naar de kinderopvang om daar te vechten tegen de bierkaai. De kindjes worden nauwelijks bezig gehouden (laat staan zinvol) en de moeders zitten op elkaar te vitten, hier is nog veel werk aan de winkel! We lenen haar wat wascokrijtjes uit het kleuterschooltje, die momenteel toch niet gebruikt worden omdat het nog vakantie is.
Het klasje wordt uiteindelijk helemaal ingericht en Dieter en Elien zijn zeer tevreden met het resultaat en volledig terecht! Het ziet er picobello uit en dat vinden ook de juffen, ze kunnen het niet laten om zelf eens in het huisje te kruipen en de kussens te knuffelen.
Ik zet hen af aan de bushalte op de calle Portete en rij zelf ineens door naar Dr. Ricardo waar ik heb afgesproken met Stien voor een laatste check-up en het laatste draadje te verwijderen. Alles blijkt prima genezen, ze krijgt nog een zalfje voorgeschreven om te vermijden dat er een litteken zou komen en ze wordt nog eens gerustgesteld.
Nu alles is afgewerkt en afgerond kunnen we ons klaarmaken voor een weekendje Montañita … als er niet nog gyproc zou moeten gehaald worden voor het dispensarium en Roberto te bereiken zou zijn en als ook de modem voor het internet niet zou moeten herladen worden. Dat kan namelijk niet online gebeuren, daarvoor moeten we naar de winkel. Het wordt een onderneming zonder resultaat en uiteindelijk kunnen we rond vier uur vertrekken. Dat was het ultieme uur, want we zullen twee en een half uur onderweg zijn en dan wordt het donker. Op de onverlichte wegen aan de kust wil ik niet rijden dus zullen we al niks moeten tegenkomen onderweg om nog voor het donker in Montañita te zijn. We, dat zijn Stien, Iline, Dieter, Elien en Sergio (el chico del barrio). Die had de dansles gisteren wel leuk gevonden blijkbaar, want hij had aan Iline gevraagd of hij met ons mee zou mogen gaan. Een bodyguard voor de meisjes meenemen naar Montañita en een compañon voor Dieter is een extra luxe dus waarom niet.
We komen uitzonderlijk geen hindernissen tegen onderweg en na anderhalf uur zien we de Stille Oceaan en volgen nog een uurtje de kustweg die nu helemaal heraangelegd is dus dat schiet goed op.
Iedereen is aangenaam verrast door de aanblik van het dorpje, maar Iline is helemaal door het dolle heen. We installeren ons op het terras van de Kurakera en bestellen onze eerste daiquiri maracuyá. Dieter wil al lang sangria drinken en hier vindt hij zijn goesting. Stien en Sergio houden het op een jugo de maracuyá (vers sap van passievrucht). Wanneer we aan onze tweede cocktail bezig zijn (het is immers happy hour) duikt Parmalat op. Parmalat is een kerel die we telkens op onze inleefreizen tegen het lijf lopen, is het niet in Montañita dan is het in Baños, alleszins op plaatsen waar toeristen komen. Parmalat is eigenlijk een merk van melk die hier in Ecuador verkocht wordt en is zijn bijnaam. Hij neemt ons mee naar ‘La turista’ waar we kunnen overnachten. Elien en Iline willen op verkenning en willen daar zelfs hun avondmaal voor laten. In de ‘Por qué no?’ (waarom niet?) eten we een heerlijke pizza en als Dieter wil beginnen aan een partijtje biljart, bellen Elien en Iline dat ze al op ons zitten te wachten aan de cocktailbar van Henry, waar we gewoonlijk onze avond starten. Dat partijtje biljart wordt dan maar uitgesteld en onder het drinken van de heerlijkste cocktails en jugos passeert heel de bende bekende gezichten: Henry, Paramalat, Israel, Manuel en al die waarvan ik de namen vergeten ben.
De volgende statie is de cabaña Punto Norte en danstent (letterlijk dan, een tent opgetrokken in bamboe) op het strand, waar aanvankelijk niemand binnen zit, maar wel goeie muziek gespeeld wordt, tot onze bende bleekscheten het volk naar binnen lokt.
Voor mij was dat de laatste statie maar Dieter, Sergio en Stien willen nog hun partijtje biljart gaan spelen, terwijl Elien en Iline niet genoeg kunnen krijgen van het dansen en de Nativo Bambu opzoeken om zich nog wat te gaan uitleven.
Op de tonen van de verscheidene danstenten en MET oordoppen in val ik na geruime tijd dan toch in slaap. De jongeren doen dat NOG iets later…

foto’s schooltje


Donderdag 17 maart Dansles

Roberto is nog steeds niet langs gekomen om de banden van de pick-up te herstellen, dus nemen we, met de laatste verfpot de Terracan naar de sloppenwijk. Sarah gaat voor de tweede dag met de oudjes van Cristo del Consuelo bloemen en bloempotten maken en Dieter en Elien leggen de laatste hand aan het klasje van de kleinste kleuters. Ondertussen hebben ook al een tweetal papa’s een eerste laag gelegd op de muren van de andere kleuterklas. Er wordt nog hard voort gewerkt zodat tegen de middag we kunnen zeggen dat het klasje klaar is om te worden ingericht. Daarvoor plannen we deze namiddag een shopbeurt in een hypermarket in Alban Borja (een wijk aan de buitenkant van Guyayaquil) waar heel veel speelgoed verkocht wordt.
Maria Fernanda staat ons al op te wachten aan de deur, want ook zij heeft dringend de pick-up nodig om cement te gaan kopen voor het dispensarium. Ze krijgt ook geen contact met Roberto, die voor de auto’s verantwoordelijk is, en stelt voor om zelf met de pick-up naar de garage te gaan, zodat het werk kan verder gaan. Ik sputter nog wat tegen omdat Roberto zijn job moet doen en zeg dat ik ook vind dat voor de was iemand moet komen, dat ik niet alles op mij ga nemen. We besluiten dat Maria Fernanda eerst meegaat naar Alban Borja om ons te helpen bij de aankoop en dat we daarna het probleem van de pick-up oplossen.
Dieter en Elien hebben met hun wafelverkoop in België zoveel fondsen binnengehaald dat ze nu echt hun gang kunnen gaan bij de aankoop van materiaal voor het klasje. Er wordt een oplossing gezocht voor de kastjes, die wegrotten door het vocht en ze kopen opbergblokken waarmee ze de speelhoekjes van elkaar kunnen scheiden. Om het huisje in te richten zoeken ze de leukste kussentjes uit en ze vinden ook een leuke afwasbare mat die in elkaar gepuzzeld moet worden. Met twee karren vol staan we aan de kassa.
Rond half vijf zijn we terug in de casita en dan wordt het probleem van de pick-up aangepakt. Om het wiel van de auto te kunnen halen, vraagt de garagist ons een sleutel en we horen het in Keulen donderen. Blijkbaar zit op de wielen hier een soort slot, waardoor ze niet kunnen gepikt worden. Na de auto aan de binnenkant onderste boven te hebben gezocht, vinden we een soort potsleutel, waarmee de slotbout van het wiel kan geschroefd worden. De band wordt hersteld en meteen ook het reservewiel.
In de winkel van bouwmaterialen wordt de auto voorzien van een aantal zakken cement en drie mannen rijden mee om de zakken te lossen aan het dispensarium zodat morgen de maestro verder kan met zijn werk.
Wanneer we toekomen in de casita zit de jacuzzi vol. Daar wordt nog even gereflecteerd en overlegd.
Sergio komt nog even langs om te controleren of de muziekinstallatie zijn CD met dansmuziek kan afspelen. Mijn laptop met aangesloten luidsprekers doen het werk en we spreken af dat we om 21u beginnen met de les. Iedereen kijkt ernaar uit.
Dan wordt aan de voorbereiding van het eten begonnen. Sarah levert haar bijdrage door te tafel te versieren met de bloemen die ze zelf gemaakt heeft met de bejaarden van de sloppenwijk.
Na het eten doet ieder nog even zijn ding … afwassen, skypen, wassen, …
De salsales heeft succes, alleen Elien moet afhaken, die had vanmiddag al rugklachten en dat gaat van kwaad naar erger. Ze legt zich dan maar noodgedwongen toe op het fotograferen van de danspasjes en kruipt uiteindelijk met een pijnstiller in bed. Dieter danst zich in het zweet, Sarah gaat uit de bol, Stien haar heupen worden alsmaar soepeler en beweeglijker en Iline weet van geen ophouden.
De danssessie eindigt uiteindelijk in het zwembad want er is oververhitting ontstaan en afkoeling is noodzakelijk.
Montañita, here we come, we zijn erop voorbereid.

meer foto’s


Woensdag 16 maart Sensatie

Dieter, Elien en Sarah vertrekken voor het eerst met de bus naar hun stageplaats, ze kennen nu de weg, weten waar ze moeten uitstappen en hebben ook geen materiaal meer om mee te nemen.
Ik ga de werkzaamheden in het dispensarium controleren. De schilder krijgt de rolluiken met moeite open, die hebben wat olie nodig. Ook voor de was staan we voor een probleem. Tia Maria is al twee weken niet meer komen opdagen en de handdoeken stapelen zich op. Maria Fernanda belt haar op om te vragen wat er scheelt en blijkt dat ze ander werk gevonden heeft. Fijn dat wij daarvan tijdig op de hoogte gebracht werden. Ik steek dan al maar een machine in. Guy komt volgende week en dan zien we nog wel hoe we dit oplossen.
Om tien uur vertrek ik voor de afspraak met Dr. Ricardo en Stien, die eventjes haar werk moet onderbreken, maar Dr. Ricardo heeft zijn praktijk achter de hoek van de Sotomayor. De uitslag van het onderzoek blijkt positief te zijn, geen reden tot ongerustheid, maar het was wel nodig om het knobbeltje te verwijderen, het zou snel hebben kunnen aangroeien en dan zou het verwijderen ook lastiger worden.
Stien gaat terug mama’s helpen kindjes op de wereld zetten en ik ga Dieter en Elien verder helpen de klasjes klaarmaken voor het nieuwe schooljaar.
Fabiola, de directrice van het schooltje komt ons er attent op maken dat er een heel raar fenomeen te zien is in de lucht. Het lijkt op een regenboog maar dan rond de zon, nadien komen we erachter dat het om een ‘halo’ gaat. Heel de straat staat naar boven te kijken.
Voor we terugkeren naar de casita pikken we Sarah op die vandaag niet meer in de kinderopvang maar wel bij de bejaardenwerking van de sloppenwijk haar intrede gedaan heeft. Bloemen maken, is de activiteit waarmee de oudjes bezig gehouden worden, maar vermits ze daar al vier maanden mee bezig zijn, wil Sarah daar in de toekomst toch wel voorzichtig enige verandering in brengen.
In de Mi comisariato, het grootwarenhuis waar we inkopen gaan doen, maken we de langste wachttijd ooit mee aan de kassa en die duurt daar normaal al heeeel erg lang. De klant voor ons heeft namelijk minstens 50 kortingsbonnen bij. Weten wij veel dat die kortingsbonnen één voor één moeten ingegeven worden in de kassa. De jongen aan de kassa wordt prompt bijgestaan door een kassière met duidelijk meer ervaring en nog een andere die komt toekijken. Maar daarmee is de kous nog niet af. Als de bonnen ingegeven zijn, moeten ze ook nog eens één voor één in een soort printer gestoken worden waar er een stempel op komt. En als je denkt dat het dan aan ons is, ben je ook mis, voor elke kortingsbon moet een kasticket afgedrukt worden en op de koop toe moet elk van deze kastickets door de klant getekend worden. Op het moment dat we door hebben dat we staan te wachten tot er 50 kastickets uit de kassa komen, krijg ik de slappe lach tot de tranen over mijn wangen rollen. We hadden al een tijdje blikken van bewondering gekregen voor ons geduld maar nu zien de winkelbedienden ook het belachelijke in van de situatie en staan we met z’n allen te lachen.
In de Mi Ferisariato verloopt de afrekening zoals gewoonlijk, niet echt snel, maar wel zonder extra oponthoud.
Ook zoals gewoonlijk wordt er samen gekookt en tegen de tijd (ongeveer 8 uur) dat de vroedvrouwen van hun dienst thuiskomen, kunnen we eten. Die zijn alweer enthousiast over hun werkdag en beginnen zich echt goed te voelen op hun stageplaats.
Na het eten sta ik in mijn badkamer de vlekken die ik op mijn kleedje maakte tijdens de bereiding van het avondeten uit te wassen wanneer Dieter mijn kamer binnenkomt om nog iets te vragen. Wanneer hij weer naar buiten wil gaan, zegt hij: “Hilde, er zit een slang naast uw bed.” Ik denk dat hij een grapje maakt, maar ga toch kijken en zie een slang liggen naast mijn nachtkastje. Ik geloof nog steeds dat het een grap is niet een echte slang, maar eentje van hout, zoals er hier verkocht worden. Ze ziet er echter wel heel echt uit en ik ga op zoek naar Geovanni omdat ik geen ervaring heb met slangen. Die is niet te vinden, en ik ga Henry roepen die beven in vergadering zit. Ik stoor de vergadering met de melding dat ik een slang op mijn kamer heb zitten en Henry reageert heel ondernemend. De slang wordt onder grote belangstelling gedood en verwijderd, maar mijn kamer zit onder het bloed en dat stinkt verschrikkelijk. Het bloed wordt opgekuist maar de stank blijft hangen. (Op vertoon van mijn foto’s later blijkt het niet zo’n giftige slang, het is maar een ‘mataraton’ letterlijk vertaald ‘dood muizen’ er zijn ook slangen die ‘matacaballo’ heten, die doden paarden.)
Dieter, Stien en Sarah hebben nog een filmavond gepland maar deze keer in de bioscoop. Ze staan na een half uurtje echter al terug in de casita, hebben tevergeefs op de bus staan wachten en zijn te laat voor de vertoning. Er is hier dan ook geen dienstregeling, in de andere richting hebben ze drie bussen zien passeren, maar wanneer en of er bussen rijden, dat bepalen de chauffeurs zelf en daar kan je dus geen staat op maken.
Dan wordt er nog maar een dobbelspelletje gespeeld om de dag af te ronden.


Dinsdag 15 maart Het is hier geen vakantie

Vandaag vertrekt Geovanni mee naar het schooltje want er moet gyproc geplaatst worden en hij denkt dat wij dat niet kunnen, maar ik ben content met de hulp. Sarah gaat vandaag een tweede project van de Mujeres de lucha bezoeken namelijk de ‘comedor’, wat zoveel betekent als eettent en waar voor de mensen in de buurt, die het moeilijk hebben, eten bereid wordt.
Dieter en Elien beginnen aan het schoonmaken van al het materiaal, stoeltjes, …
Na het plaatsen van twee gyprocplaten breng ik Geovanni terug naar de casita, want nu zal ik het alleen wel kunnen en ik moet ook nog even langs de winkel om verf bij te kopen. Ook de schilder die in het dispensarium aan het schilderen is, heeft nog materiaal nodig. Ik voorzie iedereen van het nodige en kan uiteindelijk verder met boren en schroeven, maar de boormachine weet blijkbaar ook van de warmte en laat het bij momenten afweten. Tot de laatste snik en zweetdruppel wordt er verder gewerkt en dus is een plons in het zwembad welverdiend.
Sergio, el chico del barrio, die vorig jaar ook een frequente bezoeker was, komt een babbel doen en er wordt afgesproken dat hij donderdagavond salsales komt geven. Als we inkopen gaan doen voor het avondeten, lopen we ook Ronny en Enrique tegen het lijf en ze verzekeren ons dat we op hen altijd nog beroep mogen doen om muziek te draaien als we feestjes geven, zoals ze dat vorig jaar ook altijd gedaan hebben.
Stien en Iline komen enthousiast maar moe terug van hun werkdag. Het is er een drukke geweest, ze hebben elk vijf bevallingen kunnen doen vandaag. Ze vertellen ook over een vrouw die tijdens haar bevalling werd begeleid door een soort persoonlijke coach, iets wat in de Sotomayor nog nooit gezien is.
Tijdens het avondmaal komen de plannen voor het volgende weekend ter sprake. Dat wordt een uitstapje naar zee, Montañita, het dorpje van cocktails, surfers en salsa.
Voor morgen hebben Stien en ik nog een afspraak met Dr. Ricardo, de uitslag van het labonderzoek mogen we dan ook meteen gaan ophalen.


Maandag 14 maart Op de bedeltoer

De vroedvrouwen nemen bus 61 naar de Sotomayor. Dieter, Elien en Sarah vervoer ik naar de sloppenwijk Cristo del consuelo. De inschrijvingen van Los amiguitos zijn begonnen, het schooljaar begint hier op 1 april. Vandaag wordt de tweede laag verf gelegd in het klasje van de kleinsten. Sarah zal vandaag meedraaien met de werking van de kinderopvang van Las mujeres de lucha. De eerste kindjes met hun mama’s zijn al toegekomen.
Ik laat hen alle drie achter om uiteindelijk mijn cedula (verblijfspasje) te gaan halen in de prefectura de imigracion de guayas. Daarvoor moet ik de stad doorkruisen en ben ik wel even onderweg. Je moet weten dat Guayaquil een stad is zo groot als Brussel, Antwerpen en Gent samen met een inwonersaantal van bijna 3 miljoen. Ik heb alle papieren netjes in een bruine envelop, zoals ze dat graag hebben en een stempel van het registro civil in mijn reispas. Daar willen ze nog wel een kopie van hebben, maar dat kan in het kantoor van de politie zelf gedaan worden. Voor het pasje moet ik nog 4 dollar betalen en dan komt de aap uit de mouw… ik heb nog welgeteld 3,50 dollar op zak en als ik de straat wil oversteken om geld af te halen in de Terminal Terrestre (een gigantisch busstation van waaruit alle bussen van Guayaquil naar de rest van Ecuador vertrekken) merk ik dat ik ook mijn bankkaart voor de veiligheid in de casita heb gelaten. Ik sta heel even in dubio om terug te rijden, maar vind de tijd en de inspanning om helemaal terug te rijden helemaal niet in verhouding tot de halve dollar die ik tekort kom. Ik schakel helemaal over op de Ecuadoriaanse manier van denken en kijk of ik niks in mijn tasje heb zitten dat ik zou kunnen verkopen. Zelfs voor een flesje water zou ik een halve dollar kunnen krijgen, maar ik heb helemaal niks, behalve dan een gsm, maar die wil ik niet kwijt. Dan maar op de bedeltoer, dat is helemaal op z’n Ecuadoriaans. Ik spreek de parkeerplaatsbewaker aan en leg hem mijn probleem uit. Ik zal hem niet kunnen betalen voor zijn dienst, maar ik vraag hem of hij alle dagen hier staat en verzeker hem dat ik zeker nog eens in de buurt zal komen om hem te betalen en zijn halve dollar terug te geven. Hij helpt mij uit de nood en met mijn cedula op zak helpt hij me uit de parkeerplaats te manoeuvreren.
Als ik op de terugweg in het drukke verkeer maar stapvoets vooruit geraak, ben ik nog eens zo dankbaar dat ik niet nog eens terug moet.
De volgende te nemen hindernis is het vervoeren van zes grote gyprocplaten (overschot van de werken op de haciënda) naar het schooltje. Geovanni helpt me de platen in de laadbak te leggen. De platen worden ondersteund door een paar planken om niet te breken en voorzien van een rode lap.
De schilder die het dispensarium gaat schilderen heeft ook nog een lift nodig, want de potten verf wegen iets te zwaar om op de fiets te vervoeren. Onderweg ook nog even stoppen om plaaster te kopen en dan volgt een zo voorzichtig mogelijke rit naar het schooltje.
De kleuterjuffen en ook Dieter en Elien zijn enthousiast over de mooie, groene muren van het klasje. De gyprocplaten worden uit de pick-up geladen om morgen voor de muren te zetten die er het slechtst aan toe zijn.
Dieter en Elien stellen al wat ideeën voor die ze willen uitwerken voor de inrichting van de klas en de reacties van de juffen zijn erg positief.
Terug in de casita laat ik me door Maria Fernanda overhalen om naar het centrum van de stad te rijden om een aantal aankopen te doen voor de casita, maar daar krijg ik heel veel spijt van. We komen helemaal vast te zitten in het verkeer, vinden bovendien het adres niet waar we moeten zijn voor de inkopen en keren onverrichter zaken terug naar Mi Ferisariato, de winkel vlak bij de casita.
Ondertussen zijn Dieter, Elien en Sarah dan maar met de bus terug gekomen en zitten in de jacuzzi het avondeten en het verloop van de rest van de week te plannen.
Stien en Iline hun dag was in die zin ook frustrerend dat er toen hun werkdag erop zat elf bevallingen aan de gang waren, terwijl ze daar bijna de ganse dag op hadden zitten wachten. Ze hadden er zelf ook wel wat gedaan, maar niet in die mate.
De zware werkdag eist zijn tol en het is al heel vroeg stil in de casita.


Zondag 13 maart Barbecue

Zoals afgesproken vertrekken we om 9 uur naar de haciënda. Zondag wil ook zeggen: controle op de Via a la costa. De policia doet zijn werk en wijst ons op het feit dat geen personen mogen vervoerd worden in de laadbak. Ik argumenteer dat we maar vijf kilometer verder de hoofdweg moeten volgen om daar af te slaan naar de finca (boerderij). Vermits we er niet echt als boeren uitzien en bovendien geladen zijn als toeristen met vliegers, frigoboxen, … geloven ze ons blijkbaar niet echt. Als iedereen IN de auto kruipt, worden we erop gewezen dat ook dat niet echt volgens de regels is (7 personen is teveel). Ik probeer de agent te overtuigen dat we echt niet ver meer moeten en we krijgen toelating om verder te rijden, maar we moeten wel even een rondje langs de andere kant nemen, zodat niemand het kan zien. De rest van de rit gaat vlot, want het heeft nog altijd niet geregend en de weg ligt er goed bij.
Het is bloedheet en niemand heeft eigenlijk de fut om zich te verzetten. Omdat er toch moet gegeten worden, beginnen we dan maar hout te sprokkelen en vuur te maken. Met vereende krachten worden groenten gesneden, scampi op stokjes geregen, dorado(een soort vis) in papillotjes gestoken en aardappels in folie gewikkeld en dat alles op een zelf geknutseld aanrecht. Door de verbouwingswerken is de tafel afgebroken en nog niet op haar nieuwe plaats terug gebouwd, zodat er wat moet geïmproviseerd worden, maar het smaakt alweer heerlijk.
Er staat vandaag helemaal geen wind, dus die vliegers hebben we voor niks meegebracht, maar dat maakt ook dat er met moeite van enige andere activiteit kan gesproken worden, behalve liggen, hangen, zitten en praten. Als we uiteindelijk willen terugkeren en al dromen van een lekkere plons in het zwembad, komt toch Griselda, de dochter van Sebastien, nog met een paard naar boven en is Elien in de zevende hemel dat ze te paard naar beneden kan. Patricio, Stien en ik dalen te voet de berg af en Iline is blij dat ze met de pick-up de berg af mag rijden.
Terug in de casita weet iedereen de brubbels erg te appreciëren. De jacuzzi heeft de laatste twee weken nog nooit zo vol gezeten. Na het wegwerken van een stapel pannenkoeken duurt het echt niet lang meer vooraleer de eerste bedden worden opgezocht. Morgen begint immers een nieuwe werkweek en er staat heel wat op het programma.

meer foto’s


Zaterdag 12 maart Bekomen

Vandaag heeft niemand, behalve Sarah echte plannen, het wordt dus een dagje rust na een bewogen week.
Sarah heeft afgesproken met haar ex-vriendje uit Machala die ze leerde kennen toen ze hier een aantal jaren geleden op uitwisseling geweest is. De rest van de groep werk nog wat taken en verslagen af, er wordt wat gezwommen en geluierd. We gaan nog even inkopen doen voor het avondeten en voor de barbecue die gepland is voor morgen op de haciënda. Sarah haar afspraakje loopt een beetje mis en ze staat hier in de namiddag alleen terug, maar dan krijgt ze uiteindelijk telefoon en komt Patricio naar de casita.
De avond ziet er voor iedereen verschillend uit: Sarah, Iline en Patricio trekken de stad in op zoek naar actie(in de vorm van feestjes), Stien, Dieter en ikzelf kijken een filmpje en Elien ligt in de hangmat met muziek en een boekje.


Vrijdag 11 maart Operatie schilderwerken e.a.

Vanmorgen vertrekken we, de laadbak volgeladen met ladder, verfpotten, -borstels en –rollen richting schooltje. Stien gaat ineens mee, dan kunnen we van daaruit meteen naar onze afspraak bij dr. Ricardo. Sarah zetten we af bij Dolores van de Mujeres de lucha. Het opstellen van de ladder vraagt wat denkwerk, maar dan kunnen we van start gaan met afsteken en schoonmaken van de eerste muur. De eerste verfstreken wordt gezet door Dieter en Elien. Sarah die haar afspraken gemaakt heeft voor volgende week, komt een handje toesteken wanneer Stien en ik vertrekken .
De consultatie moet Stien geruststellen, maar volgens dr. Ricardo kan het knobbeltje er toch best uitgehaald en onderzocht worden. Voor hem zou dat deze namiddag om 14u al kunnen.
We gaan de schilders terug ophalen die ondertussen al een tweede laag gezet hebben en het resultaat is heel leuk. Alle materiaal wordt tot maandag onder water gezet en op de weg naar de casita wordt het Stien pas duidelijk dat de operatie voor deze namiddag gepland is, zij had het blijkbaar niet zo begrepen. Hoewel ik het volste vertrouwen heb in dr. Ricardo, maakt Stien zich erg ongerust. Zij heeft als stagiair in België al zulke operaties meegemaakt en wil graag dat Iline meegaat om te kijken hoe dr. Ricardo te werk gaat.
Dr. Ricardo vraagt ons om in de wachtzaal te blijven zitten, maar als ik vraag of Iline mee mag, krijgt zij ook een pakje, mondmasker en schoenhoesjes.
Ondertussen kijk ik naar de beelden van de aardbeving in Japan, tsunami in Amerika en krijg ik telefoontjes van Fabiola en Isabel om ons te informeren en hun bezorgdheid te tonen voor de casita die aan de estero del Salado ligt.
De operatie verloopt prima, Stien krijgt haar knobbeltje mee in een potje dat we naar het laboratorium om de hoek brengen om te laten onderzoeken. Volgende week dinsdag mogen we bellen voor de uitslag.
Stien is uiteindelijk ook opgelucht en teruggekomen in de casita brengt ze verslag uit en iedereen vindt dat er gevierd moet worden.
Maria Fernanda weet me nog te overtuigen om haar naar de andere kant van de stad te voeren, waar ze nog wat dingen moet afhandelen en waar ze alleen niet naartoe durft te gaan.
Twee uur later spring ik in het zwembad en zwem alle stof en zweet en beslommeringen van me af.
En dan … om de goede afloop van alle operaties te vieren en om het noodlot te tarten en rijden we naar de Malecon om daar in La resaca te gaan eten. La resaca betekent de branding, we zitten naast de Guayas en wachten op de tsunami, maar er komt enkel piña colada, corvina en salsa de camarones, caneloni con cangrejo, … alles om ter lekkerst.
We hebben wel dorst gekregen van het eten en besluiten nog even naar Las Peñas een terraske te gaan doen. Onderweg brengen we nog een bezoek aan de openbare toiletten waar Dieter zijn volgende shock ervaart. Door sommige mannen worden hier andere activiteiten ontplooid dan die waarvoor de toiletten bedoeld zijn en daar had Dieter zich niet aan verwacht. Hij hoefde op slag niet meer zo nodig en kwam ons zijn verhaal doen, dat op algemene hilariteit onthaald werd.
Op het terras van ‘El vigía’ (wat zoveel betekent als: de uitkijk) deden we wat van ons verwacht werd: drinken en uitkijken. Er was heel wat passage van schoon en minder schoon vlees dat vakkundig gekeurd werd.
Op een redelijk uur keerden we terug en ik viel als een blok in slaap.

foto’s schilderwerken

foto’s etentje


Donderdag 10 maart Preocupaciones

Terwijl de vroedvrouwen aan hun taken werken, brengen Sarah, Elien en Dieter een eerste bezoek aan de sloppenwijk Cristo del consuelo. Het valt hen blijkbaar beter mee dan ze verwacht hadden. De juffen zijn er al, alleen Liliane is er niet, die doet niet meer mee en werd vervangen door Alexandra. Dieter en Elien maken kennis met hun nieuwe collega’s en worden rondgeleid in de klasjes, krijgen wat uitleg over de werking en de planning. De juffen moeten vandaag en morgen nog naar een bijscholing, dus Dieter en Elien besluiten morgen al zonder de juffen aan de slag te gaan om de klasjes op te frissen en in te richten.
Ik vraag of Fabiola ons in contact kan brengen met de verantwoordelijke van ‘Las mujeres de lucha’, de organisatie waar Sarah haar stage zou willen doen. We gaan samen naar ‘La tienda’ een winkel die met microkrediet opgezet is door een aantal vrouwen uit de wijk en die ook als ontmoetingscentrum voor de vrouwen dienst doet. We maken er kennis met Dolores, de vrouw die achter de verschillende projecten zit die in de wijk zijn opgezet, en dat zijn er wel wat, haar uitleg hierover is met moeite te stoppen. Sarah spreekt af om morgen terug te komen om over alles het fijne te weten te komen, want de juffen moeten vertrekken naar hun bijscholing. We voeren hen daar naartoe en maken nog even kennis met heel de hoop kleuterjuffen die de bijscholingsactiviteit volgen. De volgende keer zullen Elien en Dieter daar ook tussen zitten.
Terug in de casita hangt er wat spanning maar het wordt me nog niet heel duidelijk waar die vandaan komt.
Na de middag gaan we naar ‘mi ferrisariato’ de plaatselijke doe-het-zelver om verf te gaan kopen, zowel voor de casita als voor het schooltje. Elien en Dieter besteden veel aandacht aan de keuze van de kleuren en dat blijkt later een groot succes. Ook vijzen om het wc-deurtje terug vast te hangen, afplaklint en een nieuw slot staan op het boodschappenlijstje.
Terug in de casita wordt de oorzaak van de spanning duidelijk. Stien komt me vertellen dat ze vorige nacht een knobbeltje ontdekt heeft in haar borst en ze is erg ongerust, omdat ze een voorgeschiedenis heeft die aanleiding geeft om hierover bezorgd te zijn. We nemen contact op met Dr. Ricardo, een gynaecoloog en vriend van Henry, die ons aanraadt en meteen een adres geeft om een echografie te laten nemen. We bellen nadien de uitslag aan hem door en hij stelt ons gerust, maar wil dat we morgen om 11u naar zijn praktijk komen om Stien nog eens grondig te onderzoeken.
Op de terugweg passeren we nog even langs het dispensarium (gezondheids-centrum) in de wijk, waar de eerste tussenwanden voor de consultatieruimten van dokter en vroedvrouw al opgetrokken werden. Het begint al zeer op een dispensarium te lijken en dat is ook de bedoeling want binnen drie weken wordt het geopend.
Het is al donker wanneer we in de casita aankomen en zien dat de voorbereidingen voor het avondeten reeds getroffen zijn. Ik zorg nog even voor de afwerking t.t.z. ik maak de currysaus en we laten het ons weer smaken.
Na het eten is het tijd voor de dagelijkse gezamenlijke conditietraining (zwemmen en buikspieroefeningen) en nadien volgt nog wat ontspanning in de vorm van gezelschapsspellen waar Stien een krak in blijkt te zijn.

meer foto’s


Woensdag 9 maart 2011 Voorbereidingen

Een ontbijt van lauwe, fletse cola en een banaan en ze kunnen er weer tegenaan de vroedvrouwen.
Opdrachten en eindwerken zijn opgestuurd en bijgewerkt, dus het begint te kriebelen bij Dieter en Elien om naar het schooltje te gaan. Ik informeer bij Fabiola (de directrice) wanneer dit mogelijk is, want momenteel is het nog vakantie. We spreken af morgen om half negen op bezoek te gaan naar ‘Los amiguitos de Menbol’ in de sloppenwijk Cristo del consuelo. In afwachting van de kennismaking met de stageplaats (zowel voor Dieter en Elien als voor Sarah), halen we uit de bodega (voorraadkamer) drie grote zakken materiaal, dat door de toeristen de vorige jaren is meegebracht. Er is genoeg om voor alle kleuters een pakketje te maken met elk een pak kleurpotloden, gekleurde pennen, wasco’s, waterverf, potloden, … De bedoeling is om bij de inschrijving elke kleuter een pakje te kunnen meegeven. Dieter verdiept zich in de Spaanse kleuterliteratuur. Sarah helpt mee het materiaal te sorteren en onderneemt de eerste stappen om contacten te leggen voor haar stage.
Er wordt ook nog verder intensief Spaans geleerd.
Na de middag volgt voor Dieter, Elien en Sarah een eerste bezoek aan het winkelcentrum Riocentro. We halen een ventilator om in de eetkamer te hangen want daar is het altijd te warm. Papier voor de printer hebben we ook nodig en dan doen we ook nog inkopen zodat we de volgende dagen weer wat te eten hebben.
Vandaag is het overschotjesdag, Dieter en Elien zorgen dat alle kliekjes verwerkt geraken. Iline beperkt zich nog tot rijst, die durft zich nog niet echt te laten gaan bij het avondeten, maar Stien haalt de schade in en gooit zich op de vis met tartaarsaus. Elien gooit zich op het kliekje spaghetti bolognese maar iets te enthousiast, zodat ze nadien moet gaan liggen bekomen.
Sarah en ik bespreken tijdens de afwas nog eens haar mogelijkheden om contacten te leggen met mensen die haar kunnen helpen bij haar stageproject.
De spieren en conditie worden getraind zowel op de grond als in het zwembad, de blogs worden nog aangevuld en interessante gesprekken worden gevoerd vooraleer iedereen weer onder zeil gaat om klaar te zijn voor de volgende boeiende dag.




Dinsdag 8 maart Rijstwater

Vanavond laat komt Sarah aan. Het wordt dus een lange dag.
Het gebruikelijke ochtendritueel begint om zes uur met de vroedvrouwen buiten te laten, de buitenverlichting uit te doen, koffie zetten, coco die denkt dat hij een haan is en de hele buurt wakker krijst en de vogeltjes die af en aan vliegen net of hen vanalles te doen staat.
Ik had de bedoeling om vandaag naar de Policia de immigración te gaan om mijn cedula (identiteitskaart) te gaan halen, maar ik denk dat ik me beter niet te ver van een wc waag. Ik moet op Isla Puná iets tot mij hebben genomen waar mijn darmen niet zo op gesteld zijn. Gisteren was het nog te doen, maar vannacht en deze morgen is er al bijna een rol wc-papier verbruikt. Ik besluit dus maar aan de enterol te gaan in de hoop dat die zijn werk doet.
Elien werkt aan haar eindwerk en Dieter, die België moeilijk kan loslaten, gaat zitten skypen.
Ik puzzel nog wat verder aan de programma’s en kamerverdeling van de casita voor volgende zomer. Er komen in juli en augustus al zeker 5 groepen van 15 à 22 personen op inleefreis. Allemaal tegelijk kunnen die niet in de casita slapen. Het is dus niet simpel om de rondreizen en programma’s op elkaar af te stemmen en ervoor te zorgen dat de ene groep in de casita zit, terwijl de andere naar de kust is en nog een andere op andestour. Gelukkig heb ik Excel en kan ik met kleurtjes en blokjes werken en cellen schuiven en in elkaar passen.
Als de enterol dan toch effectief blijkt te zijn, waag ik het erop om met Alba naar de mercado de mariscos te gaan waar ik een dos libras de albacora (een kilo vis, die op tonijn lijkt) koop en Alba een kilo picudo (ook een vaste maar witte vis).
Wanneer we terugkeren van de markt zit Elien nog steeds te werken, Dieter nog steeds te skypen, maar ondertussen zijn de vroedvrouwen terug thuis … ze kunnen ook enterol gebruiken! Ze kruipen meteen in bed, maar dat brengt niet veel beterschap, in tegendeel, de koorts stijgt en ze voelen zich heel slap. Het gaat van kwaad naar erger, ik ontpop me tot een ware Florence Nightingale, maar dan op aanwijzingen van Iline, die weet wat er nodig is, rijstwater koken bijvoorbeeld. Gelukkig heeft Stien een dokter in de Sotomayor de namen van de juiste medicatie laten opschrijven en kan ik op zoek gaan naar een apotheek die open is, want het is nog steeds carnavalverlof en daar doet hier iedereen aan mee. De pillen worden hier per stuk verkocht en zijn ook erg duur. Dat maakt het begrijpelijk dat hier mensen sterven omdat ze geen antibiotica kunnen betalen.
Na een half uurtje doen de pillen hun werk en zijn de ergste krampen voorbij. Ik had nooit gedacht hen vandaag nog op de been te zien, maar tegen de avond zit er terug een beetje leven in.
Ze wagenen zich echter nog niet aan de heerlijke albacora met zelfgemaakte tartaarsaus, aardappelpuree, gestoofde wortelen en broccoli. Een voorzichtige schep rijst gaat er toch al in en dan weer vroeg naar bed om te recupereren.
Dieter en Elien zijn aanvankelijk van plan om mee Sarah te gaan afhalen en beginnen aan een filmpje op de pc, maar houden het niet vol en gaan dan toch maar slapen, waarschijnlijk heeft dat glaasje wijn hier iets mee te maken.
Geovanni wil onze usb-modem ook wel eens gebruiken om zijn e-mail te checken en is zo blij dat hij de gelegenheid krijgt om op het internet te gaan, dat hij spontaan voorstelt om mee naar de luchthaven te gaan.
Er is weinig verkeer en ook in de luchthaven is het rustig. Sarah is blij dat ze na 24 uur eindelijk in Guayaquil is, heeft een vermoeiende reis gehad en kruipt bij aankomst in de casita meteen in bed en dat doe ik ook.

meer foto’s


Maandag 7 maart 2011 werkdag/carnaval

Om zes uur de vroedvrouwen buiten gelaten, dat zal nog duren tot de telefooncentrale gerepareerd is, die voorzien is van een elektronisch systeem waarmee de voordeur automatisch kan geopend worden.
Dieter en Elien zijn ook koffiedrinkers, dus ik ga al koffie zetten, want ook zij willen al vroeg aan het werk. Vandaag is de uiterste datum voor het inleveren van een opdracht die ze nog moeten afwerken voor school. Na het ontbijt gaat iedereen aan het werk. Dieter zit in een dipje, maar Elien houdt hem bij de zaak en zet druk op de ketel.
Ik neem de tijd om uiteindelijk op mijn homebank te geraken. De software wil maar geen verbinding krijgen met het internet, zodat ik geen overschrijvingen gedaan krijg en ook niet aan mijn rekeninginformatie kan geraken. Uiteindelijk lukt het mij en kan ik alle betalingen doen.
Ik krijg Guy nog eens te pakken om te skypen en alle praktische zaken op een rijtje te zetten.
Dan neem ik de tijd om alle foto’s van het weekend te bekijken, een selectie te maken om te bewerken en online te zetten.
Als ik met dit alles klaar ben, ga ik nog eens poolshoogte nemen bij de studenten, waar nu ook Elien het niet meer ziet zitten. Hun opdracht staat op papier (12 pagina’s) maar ze twijfelt of het wel duidelijk is wat ze ervan gemaakt hebben. Ik neem het samen met hen door en uiteindelijk valt het qua duidelijkheid nog best mee. Op drie punten moet er nog wat veranderd en herwerkt worden en ze zien het weer zitten, zodat rond 14u het definitieve resultaat kan doorgestuurd worden. Om 15u heeft Dieter een skypesessie gepland met het thuisfront en Elien om 17u.
Alba wil nog graag eens naar Valle Alto, waar ze woont om wat spullen op te halen en vraagt of ik haar een lift wil geven. Daar zijn we dus een uurtje mee zoet.
In de wijk is het opmerkelijk stil, zo veel ambiance als er vorig jaar met carnaval was, zo rustig is het nu. Blijkbaar is iedereen met vakantie naar zee getrokken. Hier en daar staat er een zwembad voor de deur en wordt er met water en viezigheid naar elkaar gegooid, maar in vergelijking met vorig jaar valt het amper op dat het carnaval is.

Ook als ik later met Elien ga inkopen doen, lopen we bijna alleen in de winkel.
Een zwembeurt hebben we vandaag nog niet gehad, dus wordt de tijd tot het avondeten in het water gespendeerd.
De vroedvrouwen zijn een uur vroeger thuis dan verwacht. Het was in de kraamkliniek ook erg rustig, zodat ze vroeger mochten vertrekken en in de stad was er ook geen verkeer zodat de bus er maar half zo lang over gedaan had.
Tijdens en na het avondeten werden de ervaringen van de dag uitgewisseld en nadien volgde nog een training van de buikspieren en spelletje presidenten.
De vroedvrouwen gingen op tijd naar bed, Dieter en Elien gingen nog wat Spaanse woordenschat instuderen. Ze hadden ondervonden dat ze nog wat tekort kwamen. Tijdens het bereiden van het avondeten hadden we geprobeerd om de conversatie in het Spaans te voeren en dat had hen met de neus op de feiten geduwd: er was nog veel oefening nodig.

foto’s van carnaval van vorig jaar


Zondag 6 maart 2011 Dolfijnen

We krijgen een heerlijk ontbijt van vers fruit, gebakken eieren met (tortillas de verde) een soort bananenkoeken, jugo de naranjilla (sap van een vrucht, die een kruising is tussen een tomaat en een mandarijn) en een kop koffie. In de koffie kun je een lepel rechtzetten van de hoeveelheid suiker die er in zit. Drie koppen gaan terug en vervangen ze met plezier door drie zonder suiker.

Stien, die eigenlijk heel goed recupereert van haar klierkoorts (haar keel is zo goed al genezen en de uitslag begint ook al te verbeteren) gaat nog een beetje bijslapen zodat ze de volgende drie dagen weer op stage kan. Dieter maakt werk van zijn dagboek en voor de rest wordt het een voormiddagje spelen en genieten.

Na het middageten (ceviche voor 3 en arroz con camarones voor 2) wordt Bolivar opgebeld om ons terug te komen halen met de boot, want deze namiddag gaan we op zoek naar dolfijnen. We krijgen de ene afscheidsspeech na de andere en of we zeker nog eens terugkomen. Ze hebben hier blijkbaar nog nooit buitenlandse toeristen ontvangen.

De boottocht wordt een succes. Na het spotten van een aantal dolfijnen komt er een grote vissersboot aan en een drietal dolfijnen maakt er een spel van om voor de boeg van het schip wedstrijdje te houden. Bolivar blijft de boot een hele poos langszij volgen.
Uiteindelijk keren we terug naar Posorja, maar in plaats van naar het vertrekpunt, brengt Bolivar ons rechtstreeks met de boot naar de basis van de kustwacht, waar we de auto terug kunnen ophalen. Bij het verlaten van de carport krijgt de antenne een knak en de goal van de guardacosta krijgt ook een duw, die zullen ze voor de volgende match nog eerst even moeten rechtzetten.

De terugweg is druk en we bereiken nog net voor zes uur de casita zodat Iline nog net voor middernacht haar liefje kon skypen, zoals ze gepland had. Om de verbande leden af te koelen wordt er nog een frisse duik in het zwembad genomen.

Nadien gaan we in de wijk op zoek naar wat er nog kan gevonden worden om een avondmaal mee te bereiden. Omdat het feestweekend is, zijn er niet veel winkels open, maar we vinden wat we nodig hebben.
Het avondprogramma bestaat uit beurtelings op het internet en een dvd kijken. Iline en Stien gaan vroeg naar bed om er op tijd uit te kunnen, om 6 uur morgenvroeg moeten ze alweer vertrekken. Dieter en Elien werken nog even aan hun blog en publiceren hun foto’s van het voorbije weekend.

meer foto’s


Zaterdag 4 maart Isla Puná

Zoals afgesproken staan we op tijd op en vertrekken naar Posorja. Vermits het carnavalweekend is, zijn we niet alleen op de baan. Rond 11 uur komen we dan toch aan en zijn we klaar om de boot te nemen naar het eiland Isla Puná gelegen in de golf van Guayaquil. Omdat we van plan zijn om op het eiland te overnachten, moet er wel nog een oplossing gezocht worden voor de pick-up want die kunnen we niet zomaar onbewaakt achterlaten aan de kaai. Bolivar, onze bootsman, kent iemand van de kustwacht: Suc Douglas Vera, de broer van Gladys, waar we de overnachting bij gereserveerd hebben. We kunnen de auto gaan parkeren op de basis van de kustwacht (subcomando de guardacosta) en nog wel onder een carport, betere bewaking kunnen we niet hebben.
Uiteindelijk is het dan toch al middag vooraleer we op de boot zitten en beginnen dan ook maar meteen aan de almuerzo (middagmaal) en we hebben genoeg om Bolivar en zijn helper te laten mee eten.
Aan de overkant worden we hartelijk onthaald, krijgen onze kamer, die niet uit meer bestaan dan een bed in het zand en een hangmat. De muren van bamboe zorgen ervoor dat er voldoende verluchting is en dat we gewoon door de muren kunnen communiceren, zonder dat we de kamer uit moeten. De watervoorziening bestaat uit een waterput, waaruit het water met een emmer wordt opgehaald. We worden werkelijk in de watten gelegd, krijgen ligstoelen, hangmatten, drinken, eten en een heel strand bijna voor ons alleen, want omdat het weekend is en carnaval (maandag en dinsdag wordt er ook niet gewerkt) zijn er nog Ecuadoriaanse toeristen op het eiland. Zij zijn geïnteresseerd in onze bal en vliegers en spelen spontaan mee. Het zeewater is warm en de golven zijn hoog. In de ducha een kotje met een emmer water en een kan spoelen we het zoute water van ons af.
We maken een strandwandeling naar het volgende dorpje, dat voor Iline net iets te ver is. Zij vindt dat ze met heel actieve mensen op pad is, terwijl we amper 2km gestapt hebben, maar vreest dat we niet voor zonsondergang terug zullen zijn.
De arroz con menestre y camarones fritos smaken heerlijk. Het wordt een rustige, leuke avond. Iline haalt haat POI boven, we genieten van het kampvuur (van het kijken naar de vlammen, want voor de kou moeten we er geen hebben) en de sterrenhemel.


meer foto’s