Archief voor juni, 2010

Slot

Op algemeen verzoek zal ik dan toch nog een einde breien aan mijn verhaal. De laatste tien dagen zijn even bewogen en druk gevuld en chaotisch als de rest van de vijf maanden Ecuador.

De juiste volgorde en specifieke chronologische invulling kan ik niet meer reproduceren maar het komt neer op het volgende:

De laatste stagedag voor de kleuterleidsters is ook de día de los niños en daar komt taart en ballonnen en dansen aan te pas.

Het is ook feest voor Femke want vandaag mag de plaaster er af.

Dezelfde dag is ook het afscheidsfeest van Margo gepland. Het komt wat traag op gang, de ‘chicos del barrio’ of de jongens van de wijk nemen hun tijd om de muziekinstallatie te installeren, maar dan begint uiteindelijk het volk toch weer toe te stromen en de sfeer zit er dan al rap weer in.

Zaterdag wordt er afscheid genomen van Margo en haar ouders en worden de plannen concreet voor de reis naar Peru.

Lisa besluit niet mee te gaan, ze heeft nog te veel werk en krijgt het niet meer voor mekaar. Ze zal dus alleen blijven in de Casita en verder werken aan haar eindwerk met de hulp van de ‘chicos del barrio’.

 

Zondag na het ontbijt vertrekken Nayara, Femke en ik dan met de bus naar Peru. Die brengt ons naar de grens, waar we zorgen dat een stempel in de paspoorten komt, één om Ecuador uit te gaan en een andere om Peru binnen te gaan. De taxichauffeur die ons van de ene grenspost naar de andere brengt, wil ons ook nog wel naar Puerto Pizarro brengen, een vissersdorpje op 10 km van de grens waar we willen overnachten. Puerto Pizarro blijkt een heel leuk dorp te zijn met veel ambiance midden in de mangroven aan de kust van de Stille Oceaan.

Na de vissersboten te hebben zien binnenvaren nemen we zelf de boot en brengen een bezoek aan vijf eilanden waaronder Isla del Amor, Hueso de ballena (been van de walvis), isla de las aves (vogeleiland) en eentje waar een project loopt ter bescherming van een uitstervend soort krokodillen. Een goed gevuld programma dus voor een ganse voormiddag in de boot.

Met de brommer rijden we na het uitchecken richting Tumbes, waar de motortaxi heerst. Van daaruit gaat het met de bus verder richting Máncora, dat volgens sommigen het mooiste strand ter wereld zou moeten hebben. Het is er warempel mooi, maar dan hebben ze daar Isla Puná nog niet gezien. Het eten is er ook heel lekker en slapen doen we er ook in een leuk optrekje, basic maar gezellig. We genieten de ganse volgende dag van het strand, water en zon, vinden de mooiste schelpen en eten ’s middags onder de palmbomen het lekkerste slaatje.

De volgende dag vertrekken we terug richting grens en krijgen er een nieuwe stempel, één voor Peru uit en een andere om Ecuador terug binnen te komen. Hierdoor winnen Nayara en Femke dus twee dagen dat ze uitstel krijgen om het land terug te verlaten, waardoor er geen problemen kunnen ontstaan bij de douane volgende zaterdag.

Die avond logeren we op een eiland in de archipel van Jambelí, waar we moeten vaststellen dat er geen enkele bankautomaat te vinden is. De portemonnaie wordt omgekeerd en om niet terug de veerboot naar Machala te moeten nemen, besluiten we er een sport van te maken om met een goeie 50 dollar onze overnachting te betalen en met z’n drieën te overleven tot na het ontbijt morgenvroeg. Jambelí lijkt wel een spookdorp, meer dan de helft van de huizen staat leeg en te verkommeren. De echt wel mooie huizen die hier leeg staan geven het eiland een mysterieuze aanblik, ook de hotels en eet- en drankgelegenheden staan er verlaten bij. Wat we nog vinden is opnieuw heel erg basic, maar wel met zicht op de Stille Oceaan. Blijkbaar is de reden hiervan dat er af en toe wel eens hoge golven op Jambelí spoelen en dat de pers op het vasteland dit breed uitsmeert, zodat geen enkele toerist nog naar Jambelí wil komen. Femke slaapt slecht en droomt van tsunami’s. Nayara laat zich wakker houden door het geluid van de branding. Ik heb geen moeite en val in slaap bij het geluid van de golven.
Een ontbijt versieren is niet vanzelfsprekend, maar geraken uiteindelijk toch aan broodjes met ‘huevos revueltos’ (roereieren) en een tas koffie (nescafé weliswaar me veel suiker) en jugo (fruitsap). Na nog een mooie strandwandeling is het tijd om de terugweg naar de Casita aan te vatten.

Vanuit Machala vinden we een rechtstreekse bus en tegen de avond zijn we terug in Guayaquil. Daar worden we opnieuw geconfronteerd met het drukke verkeer en de hitte en de stank, die in schril contrast staat met de frisse oceaanbries van de voorbije dagen.

Terug in de Casita is mijn vakantiegevoel meteen weer voorbij. Er staat nog vanalles op het programma van de laatste twee dagen en er komen steeds nog dingen bij.

Vrijdagvoormiddag is het afscheid van de kleuterleidsters met het schooltje gepland. Hiervoor hebben we een bus ingehuurd, die ons om half negen zou ophalen aan de Casita en op Ecuadoriaanse tijd verschijnt. In de sloppenwijk gaan we nu de kleuters ophalen en dan gaat het naar Puerto Hondo, een domein van de stad waar iedereen gratis binnen kan en waar de kleuters kunnen spelen in het water en op de speeltuin.

Er moet ook nog eens naar de haciënda gereden worden om het eten voor de paarden, kippen en honden te gaan brengen, maar daarvoor engageer ik Roberto die samen met Alba de klus klaart, want ik heb nog te veel te regelen.

’s Avonds hebben de kleuterleidsters de juffen van het schooltje uitgenodigd om te gaan eten in de Cangrejal (krabrestaurantje in de wijk). Ze zijn benieuwd hoe de respectievelijke echtgenoten eruit zullen zien en die worden dan ook gekeurd en krijgen achteraf commentaar.        
Het afscheid valt zwaar voor beide partijen. Voor mij is het tot binnenkort.

Zaterdag wordt dan nog een hectische dag. Iedereen staat voor vanalles en nog wat aan mijn deur en tussendoor probeer ik alles ingepakt te krijgen en niks te vergeten.           

Bovendien wordt Dana van Marjorie en Roberto vandaag één jaar en houden zij hun feestje in de Casita waardoor het een drukte en een heen en weer geloop is. Alba probeert alles onder controle te houden, maar af en toe wordt ook op mij beroep gedaan (hoe moet de oven aan, ik geraak niet op het internet, …)

Lisa legt nog de laatste hand aan haar eindwerk: het materiaal dat ze hiervoor moest verzamelen, moet nog gefotografeerd worden en de beelden moeten nog doorgestuurd worden. Ik maak de kiekjes en photoshop ze nog even om er mooi en fris uit te zien, en dan kunnen ze doorgestuurd worden.

De zorgen over het gewicht van de koffers en een aantal stukken handbagage en dan vooral of Lisa door de douane geraakt, maken dat iedereen er toch wat gespannen bijloopt.

Na nog een telefoontje om er zeker van te zijn dat onze pickup-taxi op tijd komt, verschijnt die om half vijf en kan ik voor het eerst mee in de laadbak ipv aan het stuur. Gelukkig zijn we goed op tijd vertrokken want vandaag speelt FC Barcelona, de ploeg van onze buurt, tegen Emelec, de andere ploeg van ’t stad. Het lijkt wel een volksverhuizing, de straten zien geel (Barcelona) met hier en daar een beetje blauw (Emelec).

We komen goed op tijd aan in de luchthaven en het inchecken verloopt vlot, niemand heeft overgewicht. Er is wel teveel handbagage mee, dus Nayara moet nog een stuk meegeven met de bagage. Ik probeer nog te regelen dat ik met de meisjes op hun (vroegere) vlucht van Madrid naar Brussel kan meevliegen, maar die zit blijkbaar vol. Ik zal dus in Madrid 4 uur langer op mijn vliegtuig moeten wachten.

Aan de douane wordt het nog even spannend. Voor mij is er geen enkel probleem, ik heb een visum. Nayara en Femke hebben een stempel gekregen aan de grens met Peru dat ze tot de 13de in het land mogen blijven, dat is dus ook geen probleem, alleen kunnen ze enkel nog terug naar Ecuador komen met een echt visum. Bij Lisa komt er echter wat meer gediscussieer aan te pas. We proberen de douane uit te leggen dat ons werd verzekerd dat volgens het nieuwe decreet van dit voorjaar 1 dag te lang in het land blijven geen probleem meer is. Volgens hen gaat het decreet pas in vanaf 20 april en is Lisa in het land sinds 14 maart. We houden vol tot ze vragen wanneer Lisa nog terug naar Ecuador wil komen. Als ik zeg ze misschien nooit meer terug komt, laten ze ons uiteindelijk gaan, maar zonder afgestempelde reispas, maar dat neemt Lisa erbij. Misschien kan ze nu wel nooit meer naar Ecuador komen, maar we kunnen wel vertrekken.

De vlucht verloopt rustig en we landen mooi op tijd in Madrid. Daar probeer ik nog eens om met de meisjes mee op de vlucht van 4 uur te geraken, want daar zit ook mijn bagage op, maar ze hebben er daar geen oren naar en ik moet wachten.

Om kwart voor acht ’s avonds zou mijn vlucht vertrekken, maar het wordt uiteindelijk half negen. Om elf uur landen we uiteindelijk op Zaventem. Ik vrees een beetje dat ik naar mijn bagage ga moeten zoeken omdat die al om 6 uur aangekomen is, maar die is goed bewaard en ik kan ze meteen meenemen. Jet staat me op te wachten, die heeft ondertussen in de luchthaven terwijl ze stond te wachten de voetbal kunnen volgen.

Om 12uur kom ik aan in mijn nestje. Het voelt nog een beetje onwennig, maar ik ben heel blij dat ik terug thuis ben en de komende tijd alleen nog voor mezelf moet zorgen.

Het was een leuk avontuur, ik heb er geen moment spijt van gehad, alhoewel ik het bij tijd en wijle ook efkes niet meer zag zitten, maar ik zou er, nu niet direct maar als ik wat bekomen ben, terug aan beginnen.

Advertenties

rijst, bananen en kalebassen

Dinsdag 1 juni 2010

Ik voer de kleuterleidsters naar het schooltje en keer terug naar de Casita om rustig te ontbijten. Ik maak alles gereed voor de picknick.

De maand mei is voorbij, dus ik zorg ervoor dat alle werknemers hun loon uitbetaald wordt.

Ik wacht ondertussen op Roberto, die om 10u toekomt en met de Terracan wil vertrekken om een batterij te gaan kopen voor de pick-up. Dat was dus niet volgens het plan maar helemaal op z’n Ecuadoriaans. We halen dan de kleuterleidsters op met de auto van Alba en wachten tot Roberto terug is. Om elf uur bel ik nog eens waar hij blijft, hij heeft ondertussen boodschappen gedaan en de kinderen afgehaald van school. Iets voor twaalf uur kunnen we uiteindelijk vertrekken.

De stad uitrijden loopt ook op z’n Ecuadoriaans en dus niet van een leien dakje, maar uiteindelijk zitten we op de buiten en daar vergeten we alle toestanden. Het is hier ontzettend mooi met de rijstvelden, suikerrietvelden, de paalwoningen, de reigers, …

In Salitre maken we halt om langs het water onze picknick op te eten en even van de ambiance te genieten. Dan rijden we het laatste stukje tot de cacaoplantage tussen de enorme bananenplantages.

Thomas is verrast door ons bezoek. Ik had verwacht dat de zussen (Alba en tia Maria) hem zouden verwittigd hebben, maar dat was niet het geval geweest. We bezoeken da andere broer Carlos (papa van Geovanni en Carlos) die naast Thomas woont en op zijn stukje grond een boom heeft staan waar kalebassen aan groeien. Wij zijn allemaal wel kandidaten om zo’n vrucht als souvenier mee te nemen. Carlos wil ons graag helpen om de vruchten door te zagen en met z’n allen houden we een workshop kalebassen leeg en proper maken.

Vooraleer we terugkeren brengen we nog een bezoek aan de cacaoplantage waar we worden opgegeten door de muggen. We zouden nog graag langer gebleven zijn, maar ik heb geen zin om in het donker langs de onverlichte wegen ter rijden, dus moeten we zorgen dat we voor half zeven terug thuis zijn. Het licht op de terugweg zit fantastisch, spijtig genoeg is de batterij van mijn camera plat en moet ik Nayara haar toestel afpakken.

Lisa die is thuisgebleven is blij om ons terug te zien. Ze heeft nog hard verder gewerkt aan haar eindwerk, maar heeft toch weer wat gemist.

 


doordeweekse dag

Maandag 31 mei 2010

Een doordeweekse dag met alle ingrediënten: dagelijkse rit naar het schooltje, inkopen doen, alle binnengekomen mailtjes beantwoorden, foto’s selecteren, bewerken en publiceren, beantwoorden van iedereen zijn vragen en aan iedereen zijn wensen, organiseren van de werkzaamheden, nieuwe plannen en planning maken, …

Vermits de juffen morgen om 10.30u een vergadering hebben zal het schooltje vroeger sluiten. Dat levert de mogelijkheid op om een uitstap te plannen naar de cacaoplantage (het tweede landbouwproject) die ik met deze groep studenten nog niet bezocht heb. Alba en tia Maria willen natuurlijk ook graag mee. Er wordt dus afgesproken dat we (Alba, tia Maria, Margo en ik) morgen om 10u hier vertrekken, de kleuterleidsters ophalen en doorrijden naar Salitre (2 uur rijden ten noorden van Guayaquil) en picknick meenemen.

Met Roberto spreek ik af dat hij mañana de mañana (dat is morgenvroeg) naar hier komt om de batterij van de pick-up te herstellen.