Archief voor mei, 2010

Isla Puná een paradijs

Zondag 30 mei 2010

De ouders van Margo vertrekken al vroeg voor hun trip naar de kust.

Om negen uur zoals afgesproken vertrekken Femke, Nayara en ik naar Posorja, een visserdorp in de Golf van Guayaquil om daar met de boot te gaan varen en over te zetten naar Isla Puná en zo ons gemiste weekend Isla de la Plata te kunnen vergeten.

Wanneer de boottocht net begonnen is blijkt al snel dat dit onze verwachtingen meer dan behoorlijk overstijgt. Het wordt een heerlijke dag maar ik denk dat de foto’s hier meer kunnen zeggen dan al wat ik erover zou kunnen schrijven.

’s Avonds aan tafel wanneer ook Margo en Lisa terug zijn van hun dagje Montañita worden de verhalen uitgewisseld en blijkt iedereen enthousiast en meer dan tevreden.

Advertenties

ze vliegen

Zaterdag 29 mei 2010

Het telefoonnummer dat we gekregen hebben op de luchthaven is de ganse morgen overbelast. Op de website van de luchthaven en die van Iberia komen we niets te weten. Enkel de website van El Universo meldt dat de luchthaven gesloten is tot 15u en dat ze volop bezig zijn om alles schoon te maken. Dat doen Geovanni en Carlos hier ook want werkelijk ALLES zit onder de as.

Er zit niks anders op dan te wachten tot 15 u, maar we houden ons ondertussen nuttig bezig met het maken van didactisch materiaal voor het schooltje: prenten afdrukken, lamineren en uitknippen.

Om 15u neemt Joeri dan nog eens afscheid van de wijk, maar ik verwacht eigenlijk nog niet dat ze al zullen kunnen vertrekken. In de luchthaven zijn de counters van Iberia nog niet open, dus proberen we naar het kantoor te geraken, wat uiteindelijk lukt, we moeten onze paspoorten afgeven en krijgen een badge. Daar zeggen ze ons dat de counters zullen opengaan en we maken dat we bij de eersten in de rij staan. Voor Joeri blijkt het geen probleem te zijn, die kan op de vlucht van 19u, de twee andere jongens moeten eerst via LAN, waar hun plaats moet opengesteld worden. Gelukkig loopt Santiago (een vriend van Henry, die bij Iberia werkt en niet zo maar een klein beetje) hier rond en hij herkent me van een vorig vliegveldbezoek samen met Guy. Ik vraag hem of hij ons kan helpen en dat doet hij. Het wordt wel vijf uur voor alles in orde is, maar dan kan uiteindelijk toch afscheid genomen worden.

Margo en Lisa zijn ondertussen met de bus naar Montañita vertrokken. … toen waren we nog met drie.


aswolk

Vrijdag 28 mei 2010

Om tien uur rijden Maria Fernanda, de jongens en ik naar het schooltje. De kleuterleidsters heb ik daar in een vroegere shift al afgezet. Maria Fernanda maakt kennis met de juffen en de jongens hangen een deurtje terug aan de WC. Ik ben geëngageerd om een groepsfoto te maken en dan krijgen we de opvoering van een poppenspel door de stagiaires.

De werkweek zit er alweer op en de jongens (Jeroen, Kristof en Joeri) maken zich klaar voor hun vertrek terug naar België. Alle chicas nog even naar de Riocentro om het afscheidskadootje voor Joeri.

Het is al gans de dag grijs, maar wanneer we terugkeren naar de Casita lijkt het wel of er grijze poedersneeuw valt. In een mum van tijd zit alles onder een vieze stoflaag. De Tungurahua is uitgebarsten een kilometershoge aswolk is met de wind in Guayaquil aangekomen. Ik vermoed meteen dat vertrekken er vandaag niet inzit, maar de jongens hebben op het internet gekeken en gaan er van uit dat ze vertrekken.

Ondertussen is Margo ook terug van haar reisje met haar ouders om mee afscheid te nemen van Joeri.

Als we rond vijf uur naar de luchthaven rijden zien we meer en meer mondmaskers in het straatbeeld verschijnen, die door de meest ondernemende Guayaquilenen aan de verkeerslichten al verkocht worden.

Zoals ik had verwacht worden we dus terug naar huis gestuurd en krijgen een telefoonnummer waar we morgenvroeg naar kunnen bellen om iets meer te weten te komen.

Joeri treurt er niet om en kijkt al uit naar de volgende feestnacht. Voordien gaan we samen eten in de cangrejal (krabrestaurantje in de wijk), spijtig genoeg is er geen krab, maar de andere gerechten zijn niet te versmaden.

Joeri, Margo en Lisa trekken nadien terug de wijk in. Voor de ouders van Margo, Jeroen, Kristof, Femke, Nayara en ik wordt het een avondje ‘Chinees poepen’. (jawel Erika, An en Jochen, ik weet nu hoe het moet)


pech

Donderdag 27 mei 2010

Het uitstapje van vandaag ging naar het meer waar we langsrijden als we naar de haciënda gaan, waar we volgens mammie bootjes konden huren om op het meer te varen. Het meer is destijds uitgegraven om de provincie Santa Elena van water te voorzien. We zijn dan rond het meer gereden op zoek naar de bootjes en vonden enkel een ‘centro deportivo’ maar dat was ‘privado’ en je moest er lid zijn. Op mijn vraag of ik lid kon worden werd mij aangeraden om zondag terug te komen als ‘el capitan’ er was. Dan zijn we maar naar de ‘malecón del Salado’ gereden om daar met een roeibootje de Salado op te varen.

Het laatste avondmaal voor Joeri nemen we allemaal samen in de wijk bij ‘Javier’. Maar voordien moeten er nog even inkopen gedaan worden en daarbij komt er een kink in de kabel. We geraken nog in de Riocentro, maar terug geraken lukt niet meer. De pick-up wil niet meer starten. Wij dus met de bus terug naar de Casita, ik bel Roberto, die zit in de Cangrejal. Ik haal hem op met de Terracan en wij samen naar de parking van de Riocentro. Het lukt hem ook niet, dus proberen we hem te trekken. Bij de eerste poging breekt het touw al en ik ga in de Ferrisariato een trekkabel kopen, maar die doet het niet beter. Uiteindelijk geraakt de pick-up tot aan de Casita, maar voor wie het verkeer hier al heeft meegemaakt moet ik niet uitleggen dat dit een van de minder leuke ervaringen geweest is.

Iedereen zit natuurlijk al uitgehongerd te wachten als ik tenslotte gedoucht en wel mee de wijk ik kan. Voor Joeri en konsoorten moet de avond nog beginnen, maar ik heb het wel gehad.


de week in een notedop

Maandag 24 mei 2010

Met Femke, Nayara, Jeroen en Christof naar de dolfijnen.

Dinsdag 25 mei 2010

Naar de gele malecon langs de estero del Salado.

Woensdag 26 mei 2010

Met Isabel gaan lunchen en nadien de malecon langs de zuidelijke kant gedaan. Met de Henry Morgan, een replica van een piratenboot, de Guayas opgevaren en een ongelooflijk mooie zonsondergang meegemaakt.


laatste keer haciënda voor Joeri

Zondag 23 mei 2010

Onderweg naar de haciënda krijg ik een telefoontje van Alba of we haar niet vergeten zijn, en natuurlijk zijn we haar niet vergeten en pikken haar op in Valle Alto, de wijk waar ze woont. Zonder noemenswaardige hindernissen, al blijft de weg toch erg 4×4 maar nu wel droog, rijden we naar boven. Femke slaagt erin om op een paard te geraken en ook Joeri en Christof leggen het laatste stuk te paard af. Boven genieten we van een plons in het water om wat af te koelen. Femke blijft boven, die waagt het niet meer om de helling af te dalen. Alba is al een jaar niet meer op de haciënda geweest en is ondanks mijn verhalen toch verbaasd over de verandering. Ze staat versteld van de overvloed van bonen, papaja’s, watermeloenen, meloenen, nootjes, tomaten, … en begint te plukken en te oogsten en te hamsteren. De laadbak van de pick-up wordt volgeladen. Iedereen geniet van het uitzicht, de natuur, de rust, de picknick, de hangmatten, …

Wanneer we terug naar beneden gaan is voor Joeri het moment aangebroken om afscheid te nemen van Sebastian en zijn familie. Er is zelfs een maïstaart gebakken voor de gelegenheid en Sebastian is content met de tangen die Joeri hem cadeau doet.


uitrusten

Zaterdag 22 mei 2010

Vroeg op dus om Margo op de bus te zetten. Een ganse rustige voormiddag voor mij alleen, want er komt pas na de middag beweging bij de feestvierders en dan nog niet veel en heel voorzichtig. Pas als het terug donker wordt (dat is hier wel al tussen zes en half zeven) komt er terug beweging in de zaak. Nayara stuurt een berichtje dat we niet op hen moeten wachten, dat ze iets zullen eten in de Terminal Terrestre. Joeri legt al terug contacten met zijn vrienden uit de wijk. Niemand heeft zin om te koken dus besluiten Femke, Lisa en ik om in de wijk iets te eten en Christof wil ook wel mee.

Ik moet wel nog inkopen doen voor het ontbijt (de winkels zijn hier tot 10u ’s avonds open) en we besluiten in de Riocentro een dessertje te gaan eten. Nayara komt ook nog af met Jeroen rechtstreeks van Montañita.

’s Avonds wordt nog een film opgezet, maar enkel Christof blijft kijken tot het einde. Lisa en Joeri worden het feesten niet beu en trekken de wijk in tot de vroege uurtjes.