Archief voor mei, 2010

Isla Puná een paradijs

Zondag 30 mei 2010

De ouders van Margo vertrekken al vroeg voor hun trip naar de kust.

Om negen uur zoals afgesproken vertrekken Femke, Nayara en ik naar Posorja, een visserdorp in de Golf van Guayaquil om daar met de boot te gaan varen en over te zetten naar Isla Puná en zo ons gemiste weekend Isla de la Plata te kunnen vergeten.

Wanneer de boottocht net begonnen is blijkt al snel dat dit onze verwachtingen meer dan behoorlijk overstijgt. Het wordt een heerlijke dag maar ik denk dat de foto’s hier meer kunnen zeggen dan al wat ik erover zou kunnen schrijven.

’s Avonds aan tafel wanneer ook Margo en Lisa terug zijn van hun dagje Montañita worden de verhalen uitgewisseld en blijkt iedereen enthousiast en meer dan tevreden.


ze vliegen

Zaterdag 29 mei 2010

Het telefoonnummer dat we gekregen hebben op de luchthaven is de ganse morgen overbelast. Op de website van de luchthaven en die van Iberia komen we niets te weten. Enkel de website van El Universo meldt dat de luchthaven gesloten is tot 15u en dat ze volop bezig zijn om alles schoon te maken. Dat doen Geovanni en Carlos hier ook want werkelijk ALLES zit onder de as.

Er zit niks anders op dan te wachten tot 15 u, maar we houden ons ondertussen nuttig bezig met het maken van didactisch materiaal voor het schooltje: prenten afdrukken, lamineren en uitknippen.

Om 15u neemt Joeri dan nog eens afscheid van de wijk, maar ik verwacht eigenlijk nog niet dat ze al zullen kunnen vertrekken. In de luchthaven zijn de counters van Iberia nog niet open, dus proberen we naar het kantoor te geraken, wat uiteindelijk lukt, we moeten onze paspoorten afgeven en krijgen een badge. Daar zeggen ze ons dat de counters zullen opengaan en we maken dat we bij de eersten in de rij staan. Voor Joeri blijkt het geen probleem te zijn, die kan op de vlucht van 19u, de twee andere jongens moeten eerst via LAN, waar hun plaats moet opengesteld worden. Gelukkig loopt Santiago (een vriend van Henry, die bij Iberia werkt en niet zo maar een klein beetje) hier rond en hij herkent me van een vorig vliegveldbezoek samen met Guy. Ik vraag hem of hij ons kan helpen en dat doet hij. Het wordt wel vijf uur voor alles in orde is, maar dan kan uiteindelijk toch afscheid genomen worden.

Margo en Lisa zijn ondertussen met de bus naar Montañita vertrokken. … toen waren we nog met drie.


aswolk

Vrijdag 28 mei 2010

Om tien uur rijden Maria Fernanda, de jongens en ik naar het schooltje. De kleuterleidsters heb ik daar in een vroegere shift al afgezet. Maria Fernanda maakt kennis met de juffen en de jongens hangen een deurtje terug aan de WC. Ik ben geëngageerd om een groepsfoto te maken en dan krijgen we de opvoering van een poppenspel door de stagiaires.

De werkweek zit er alweer op en de jongens (Jeroen, Kristof en Joeri) maken zich klaar voor hun vertrek terug naar België. Alle chicas nog even naar de Riocentro om het afscheidskadootje voor Joeri.

Het is al gans de dag grijs, maar wanneer we terugkeren naar de Casita lijkt het wel of er grijze poedersneeuw valt. In een mum van tijd zit alles onder een vieze stoflaag. De Tungurahua is uitgebarsten een kilometershoge aswolk is met de wind in Guayaquil aangekomen. Ik vermoed meteen dat vertrekken er vandaag niet inzit, maar de jongens hebben op het internet gekeken en gaan er van uit dat ze vertrekken.

Ondertussen is Margo ook terug van haar reisje met haar ouders om mee afscheid te nemen van Joeri.

Als we rond vijf uur naar de luchthaven rijden zien we meer en meer mondmaskers in het straatbeeld verschijnen, die door de meest ondernemende Guayaquilenen aan de verkeerslichten al verkocht worden.

Zoals ik had verwacht worden we dus terug naar huis gestuurd en krijgen een telefoonnummer waar we morgenvroeg naar kunnen bellen om iets meer te weten te komen.

Joeri treurt er niet om en kijkt al uit naar de volgende feestnacht. Voordien gaan we samen eten in de cangrejal (krabrestaurantje in de wijk), spijtig genoeg is er geen krab, maar de andere gerechten zijn niet te versmaden.

Joeri, Margo en Lisa trekken nadien terug de wijk in. Voor de ouders van Margo, Jeroen, Kristof, Femke, Nayara en ik wordt het een avondje ‘Chinees poepen’. (jawel Erika, An en Jochen, ik weet nu hoe het moet)


pech

Donderdag 27 mei 2010

Het uitstapje van vandaag ging naar het meer waar we langsrijden als we naar de haciënda gaan, waar we volgens mammie bootjes konden huren om op het meer te varen. Het meer is destijds uitgegraven om de provincie Santa Elena van water te voorzien. We zijn dan rond het meer gereden op zoek naar de bootjes en vonden enkel een ‘centro deportivo’ maar dat was ‘privado’ en je moest er lid zijn. Op mijn vraag of ik lid kon worden werd mij aangeraden om zondag terug te komen als ‘el capitan’ er was. Dan zijn we maar naar de ‘malecón del Salado’ gereden om daar met een roeibootje de Salado op te varen.

Het laatste avondmaal voor Joeri nemen we allemaal samen in de wijk bij ‘Javier’. Maar voordien moeten er nog even inkopen gedaan worden en daarbij komt er een kink in de kabel. We geraken nog in de Riocentro, maar terug geraken lukt niet meer. De pick-up wil niet meer starten. Wij dus met de bus terug naar de Casita, ik bel Roberto, die zit in de Cangrejal. Ik haal hem op met de Terracan en wij samen naar de parking van de Riocentro. Het lukt hem ook niet, dus proberen we hem te trekken. Bij de eerste poging breekt het touw al en ik ga in de Ferrisariato een trekkabel kopen, maar die doet het niet beter. Uiteindelijk geraakt de pick-up tot aan de Casita, maar voor wie het verkeer hier al heeft meegemaakt moet ik niet uitleggen dat dit een van de minder leuke ervaringen geweest is.

Iedereen zit natuurlijk al uitgehongerd te wachten als ik tenslotte gedoucht en wel mee de wijk ik kan. Voor Joeri en konsoorten moet de avond nog beginnen, maar ik heb het wel gehad.


de week in een notedop

Maandag 24 mei 2010

Met Femke, Nayara, Jeroen en Christof naar de dolfijnen.

Dinsdag 25 mei 2010

Naar de gele malecon langs de estero del Salado.

Woensdag 26 mei 2010

Met Isabel gaan lunchen en nadien de malecon langs de zuidelijke kant gedaan. Met de Henry Morgan, een replica van een piratenboot, de Guayas opgevaren en een ongelooflijk mooie zonsondergang meegemaakt.


laatste keer haciënda voor Joeri

Zondag 23 mei 2010

Onderweg naar de haciënda krijg ik een telefoontje van Alba of we haar niet vergeten zijn, en natuurlijk zijn we haar niet vergeten en pikken haar op in Valle Alto, de wijk waar ze woont. Zonder noemenswaardige hindernissen, al blijft de weg toch erg 4×4 maar nu wel droog, rijden we naar boven. Femke slaagt erin om op een paard te geraken en ook Joeri en Christof leggen het laatste stuk te paard af. Boven genieten we van een plons in het water om wat af te koelen. Femke blijft boven, die waagt het niet meer om de helling af te dalen. Alba is al een jaar niet meer op de haciënda geweest en is ondanks mijn verhalen toch verbaasd over de verandering. Ze staat versteld van de overvloed van bonen, papaja’s, watermeloenen, meloenen, nootjes, tomaten, … en begint te plukken en te oogsten en te hamsteren. De laadbak van de pick-up wordt volgeladen. Iedereen geniet van het uitzicht, de natuur, de rust, de picknick, de hangmatten, …

Wanneer we terug naar beneden gaan is voor Joeri het moment aangebroken om afscheid te nemen van Sebastian en zijn familie. Er is zelfs een maïstaart gebakken voor de gelegenheid en Sebastian is content met de tangen die Joeri hem cadeau doet.


uitrusten

Zaterdag 22 mei 2010

Vroeg op dus om Margo op de bus te zetten. Een ganse rustige voormiddag voor mij alleen, want er komt pas na de middag beweging bij de feestvierders en dan nog niet veel en heel voorzichtig. Pas als het terug donker wordt (dat is hier wel al tussen zes en half zeven) komt er terug beweging in de zaak. Nayara stuurt een berichtje dat we niet op hen moeten wachten, dat ze iets zullen eten in de Terminal Terrestre. Joeri legt al terug contacten met zijn vrienden uit de wijk. Niemand heeft zin om te koken dus besluiten Femke, Lisa en ik om in de wijk iets te eten en Christof wil ook wel mee.

Ik moet wel nog inkopen doen voor het ontbijt (de winkels zijn hier tot 10u ’s avonds open) en we besluiten in de Riocentro een dessertje te gaan eten. Nayara komt ook nog af met Jeroen rechtstreeks van Montañita.

’s Avonds wordt nog een film opgezet, maar enkel Christof blijft kijken tot het einde. Lisa en Joeri worden het feesten niet beu en trekken de wijk in tot de vroege uurtjes.


otra fiesta

vrijdag 21 mei 2010

Ik speel nog maar eens taxi voor de kleuterleidsters.

Margo is al op en bereidt haar afscheid voor. Ik help haar nog even om voor elk van haar collega’s een gepast afscheidswoordje te formuleren in het Spaans. Ze moet vandaag niet meer werken, maar gaat tegen de middag om op elke afdeling even afscheid te gaan nemen en dan na het middagmaal te trakteren met haar zelfgebakken cake.

De jongens houden zich rustig bezig en ik help hen daarbij door met hen een spelletje rummikub te spelen.

Nayara en Jeroen maken zich klaar om naar Montañita te vertrekken, Christof heeft op het laatste moment besloten om toch maar niet mee te gaan. Het is een verlengd weekend en Nuri (de vrouw van Carlos) neemt ook de bus naar Montañita om vakantie te nemen met de kindjes bij haar ouders in Manglaralto. Ik breng de hele bende naar de Terminal Terrestre waar de bussen voor lange afstand vertrekken.

Joeri bereidt zich voor op het feestje van vanavond en Lisa, Femke en Margo proberen nog een beetje te werken. Rond vijf uur begint het volk dat Joeri had uitgenodigd voor de poolparty toe te komen. De poolparty kan echter niet doorgaan want de onderhoudsman heeft vanmorgen een product in het water gedaan, zodat er vandaag niet kan gezwommen worden. De yacuzzi is dus het enige alternatief en die geraakt goed vol. Joeri had voorzien om in de wijk met de hele bende te gaan eten, maar nu krijgt hij natuurlijk al dat volk niet meer mee. Lisa en ik rijden dan maar naar de Mc Donalds om voor elk van ons een of andere Mac te halen.
Het eigenlijke feestje komt nadien traag op gang maar wordt leuk en gezellig en iedereen komt uiteindelijk opdagen. Ruben komt mee feesten met een heel gevolg, voor hem is het ook een beetje afscheid nemen, want hij vertrekt net als Joeri volgende vrijdag naar Madrid.       
Het feestje gaat door tot in de vroege uurtjes, maar zo lang ga ik niet mee, want morgenvroeg moet ik nog eens naar de Terminal Terrestre om Margo op de bus naar Riobamba te zetten, waar ze haar ouders zal ontmoeten en met hen zal meereizen door een stukje Ecuador.


huiselijk

donderdag 20 mei 2010

Margo vertrekt voor haar laatste werkdag.

Ik stort me nog eens in het spitsuur het hectische verkeer in om de meisjes naar school te brengen.

Joeri houdt vol en studeert zijn cursus koeltechnieken. Ondertussen legt hij wel zijn contacten voor de organisatie van zijn afscheidsfeestje.

De bezoekers houden zich rustig bezig en na de middag neemt Nayara hen mee naar het Parque Historico.

Ik zit de hele namiddag te photoshoppen want de kleuterleidsters hebben pictogrammen nodig. Zijzelf steken een poppenspel in elkaar om morgen voor de kleuters te spelen.

Margo bakt cakes om morgen te trakteren in het ziekenhuis.

Nayara en Femke willen vieren dat hun eindwerk af is en samen met Jeroen en Christof gaan we eten naar de Gran Chef.


albacora

Woensdag 19 mei 2010

Als de kleuterleidsters naar het schooltje gevoerd zijn, wacht ik op de mammie waarmee ik afgesproken heb om samen naar de vismarkt te gaan. Om 10u wordt een briefje afgeleverd waarin staat dat er een pakje op Joeri ligt te wachten in het postkantoor van Alban Borja. Omdat ik mammie niet meer verwacht vertrekken we naar het postkantoor en ik neem Carlos mee, want ik ben er al wel eens geweest maar kan me de weg niet meer herinneren. In de ferrisariato (doe-het-zelver) van Alban Borja laten we ook nog een sleutel kopiëren en kopen een sleutel voor Sebastian om de buizen van de pomp makkelijk te kunnen los en toedraaien. Mammie belt dat ze op mij zit te wachten in de Casita en uiteindelijk gaan we dan toch nog samen naar de vismarkt, Jeroen en Christof qillen ook wel mee. Ik koop voor het avondeten albacora (een hele lekkere soort tonijn). De vorige keer zijn de vroedvrouwen daar niet goed van geweest, vandaar dat ik mammie mee wou om deze keer zeker verse vis mee te krijgen.

De rest is alledaags, inkopen doen, eten maken, eindwerken nalezen, tips geven, plannen maken, …

’s Avonds wordt een filmavond gepland met nootjes en chips en alles erop en eraan. Op het programma staat ‘Notebook’ met als recensie ‘een bleitfilm’, maar ik heb helemaal geen zakdoek nodig gehad.


discussies

Dinsdag 18 mei 2010

Nayara wil haar novio het schooltje tonen en voorstellen aan de juffen, dus Jeroen en Christof gaan mee en kunnen meteen ook de tonnen maïs in en uit de pick-up dragen.

Onderweg stop ik voor een licht dat op rood springt en wordt vanachter aangereden door een chauffeur die beweert dat het oranje was. Ik zit met vijf getuigen in de auto die allemaal gezien hebben dat het rood was. Ik rij door omdat ik geen zin heb in nog eens een discussie en om op tijd op het schooltje aan te komen.

De jongens maken kennis met de juffen en ik rij met hen terug naar de Casita waar Carlos voor hun ontbijt zou zorgen. In het begin van de wijk stoppen we nog even om broodjes te kopen en als we terug in de auto willen stappen, staat daar opeens de chauffeur met de auto die me langs achter aanreed. Hij belet me om in de auto te stappen en wil dat ik de schade aan zijn auto vergoed. Een kwartier lang heb ik nodig gehad om de mens te overtuigen dat ik niet ging betalen, dat ik geen geld geef als me dat wordt afgedwongen, dat ik altijd en iedereen wil helpen, maar dat ik niemand iets verschuldigd ben en dat niet iedere blanke rijk is Uiteindelijk laat hij mij vertrekken en kunnen we gaan ontbijten.

De koffie is nog niet op of daar verschijnt de man van de brommer. Om uit deze discussie te komen is een skypegesprek met Henry (die in België zit) nodig. Carlos heeft beloften gedaan die hij niet had mogen doen, hij heeft ‘ayudar’ geïnterpreteerd als ‘pagar’. Henry stelt voor om voor de herstelling 100 dollar bij te leggen, het bestek bedroeg 112 dollar. De mammie, tía Maria en Maria Fernanda volgen de hele ontwikkeling en ik doe hen nog eens de uitleg van het voorval van deze morgen. Ik krijg uiteindelijk mijn ongenoegen geventileerd, maar blijf toch met een slecht gevoel zitten.

Vooraleer de meisjes terugkomen van het schooltje geef ik de jongens nog een rondleiding in de wijk. Na de middag neemt Nayara haar bezoek mee naar het leguanenpark en de malecon. Joeri is druk aan het studeren, Lisa gooit zich helemaal op haar eindwerk en Femke gaat ook nog even door om de laatste hand te leggen aan het eindwerk, dus heb ik de tijd om nog wat mails te beantwoorden. Daar zit er al eentje bij van twee studenten van de hogeschool Gent met de vraag voor een stageplaats voor volgend jaar.

Het is in beperkt gezelschap dat we ’s avonds aan tafel gaan, want Nayara blijft met haar bezoek in het centrum iets eten. Het is dan dat het idee ontstaat om de plannen voor Peru te wijzigen. Het been van Femke en het eindwerk van Lisa maken een uitstap volgend weekend naar Peru niet opportuun en vandaar besluiten we deze uit te stellen tot de laatste week, dus na het vertrek van Joeri en Margo. Femke zal zonder gips meer mogelijkheden hebben en Lisa zal er meer van kunnen genieten als uiteindelijk ook haar eindwerk helemaal zal afgewerkt zijn. Ook Joeri wijzigt nog eens zijn plannen. Die had eerst gepland om volgende week donderdag zijn afscheidfeestje te geven omdat hij vrijdag vertrekt. Iedereen moet vrijdag nog werken en Margo is met haar ouders op reis en Ruben vertrekt al vrijdagmorgen. Daarom spreekt hij met hem af om hun feestje te verzetten naar nu vrijdag.


sensatie

maandag 17 mei 2010

Femke gaat vandaag terug naar het schooltje voor het eerst sinds haar ongelukkige val. Ik breng hen met de pick-up en spreek af dat ik hen vanmiddag ook terug kom oppikken. Ook Fabiola is vandaag voor het eerst sinds haar bevalling terug op post. Ze heeft zich met heel haar kinderuitzet (verzorgingsmateriaal, matraske, microgolfoven, …) geïnstalleerd in de klas, want ze heeft geen opvang kunnen vinden. Ik ben benieuwd hoe dat gaat lopen.

Als ik hen terug ga ophalen ’s middags hebben ze bezoek van Pronepe (inspectie van het ministerie van onderwijs). Het voornaamste punt van discussie is dat Femke met haar been in het gips komt werken, dat is voor de Ecuadorianen onbegrijpelijk blijkbaar. Femke houdt vol dat ze geen zin meer heeft om in de Casita te blijven zitten en morgen terug wil komen naar het schooltje om verder stage te lopen.

Joeri heeft zijn studie aangevat en hij meent het, hij is op tijd uit bed en probeert zich te concentreren op zijn cursus. Lisa en Nayara werken nog intensief verder aan hun eindwerk. Nayara wil er vandaag een punt achter zetten, want vanavond om 18.30u arriveert Jeroen met zijn broer Christof.

Femke gaat mee naar de Riocentro want ze hebben nog wat materiaal nodig voor de activiteiten die ze voor de rest van de week gepland hebben in het schooltje. Wanneer we terugkomen is het spitsuur begonnen en wordt het stilaan tijd om naar de luchthaven te vertrekken. Vooraleer we terug in de Casita komen, doet er zich een zoveelste typisch Ecuadoriaans incident voor. Bij het afslaan van de hoofdweg in de wijk komt er een brommer mij langs rechts voorbijgestoken. Dat is hier een doodgewoon alledaags manoeuver maar deze keer met helaas voor de brommer nefaste gevolgen. De man zelf komt er heelhuids van af maar zijn brommer is serieus gehavend. De pick-up heeft enkel een klein blutske aan de onderkant van de voettree aan de achterdeur. De verkeersagent die op het kruispunt het verkeer regelt, komt erbij en vraagt de papieren van mij en van de bestuurder van de brommer. Hij zegt dat hij er niks van zal maken als we kunnen overeenkomen hoe we dit gaan regelen en gaat (met onze papieren) verder het verkeer regelen. Ik stel voor dat ik de man zal helpen met het vervoeren van zijn brommer naar de garage, want ik heb wel wat medelijden, maar de man eist dat ik de schade aan zijn brommer vergoed. Als ik zeg dat ik wel wil helpen maar niet betalen, vermits ik geen schuld heb aan het ongeval, ontstaat er een discussie waarin alle omstaanders zich moeien. Tegen zoveel discussie ben ik met mijn weinige Spaans niet opgewassen en de tijd om Jeroen en Christof te gaan afhalen van het vliegveld begint te dringen. Ik bel Carlos of die kan komen om mij te helpen uit de discussie te geraken. Ik vertel hem dat ik wil helpen maar niet wil betalen omdat ik geen schuld heb. Carlos onderhandelt verder met de verkeersagent en de man en uiteindelijk krijg ik mijn papieren terug en kan ik vertrekken.

Nayara heeft zich met de hulp en aanwijzingen van Lisa op haar mooist uitgedost om Jeroen te gaan afhalen. We komen nog net op tijd aan in de luchthaven en stellen daar vast dat het vliegtuig een half uur vertraging heeft. Nayara wil van de tijd gebruik maken om boven in de vertrekhal naar de winkeltjes met souveniers te gaan kijken.             
Hoewel ik beloofd heb hiervan niks op mijn blog te zetten, kan ik toch niet nalaten te vertellen dat we hier iemand tegen het lijf gelopen zijn die we hier helemaal niet verwacht hadden. Ik weidt hier niet verder over uit omdat me dat uitdrukkelijk gevraagd is, maar kan er nog steeds niet van over.

We rijden met Jeroen en Christof naar de Casita en die verwonderen zich ook al meteen over het hectische verkeer. Als we uiteindelijk aankomen staat het eten klaar en onze ontmoeting op de luchthaven is het gespreksonderwerp van de avond. Ook het verkeersongeval komt terug aan de orde want Carlos zegt dat hij heeft geregeld dat ik de helft van de schade aan de brommer zal betalen. Ik hou vol dat het niet mijn schuld is dat de brommer beschadigd is en hij houdt vol dat dit hier in Ecuador zo geregeld wordt. De brommer staat in de garage van de Casita en morgen komt de man terug met een bestek.


stress op een zondag in Ecuador

Zondag 16 mei 2010

Het blijft heel lang rustig. Ik geniet van de rust, het zwembad en het mooie weer, dat draaglijker geworden is sinds het regenseizoen voorbij is. De zon is nog wel fel maar de hitte is minder doordat de lucht minder vochtig is en er een windje waait.

Na de middag wanneer iedereen wakker is, wordt stress het algemeen overheersende gevoel. De eindwerken, waar de kleuterleidsters nu al twee maanden elke dag aan werken, staan bij Femke en Nayara in de eindfase, maar hun deadline is vandaag en ze vrezen dat ze het niet halen. Lisa wil vandaag ook het grootste deel al kunnen doorsturen en sluit zich op in haar kamer. Joeri besluit niet te gaan rondtrekken zoals eerst gepland, maar de volgende twee weken te beginnen studeren voor zijn examen dat hij moet afleggen als hij terug thuis is.

De namiddag wordt dus al even rustig als de voormiddag en het enige wat nog van mij verwacht wordt, is een beetje morele steun.

Dat kan echter niet volstaan voor Lisa om de deadline te halen en na het avondeten komt ze me vertellen dat ze heeft besloten niet mee te gaan naar Peru en van het weekend hier alleen in de Casita gebruik te maken om verder te werken aan haar eindwerk, ze vreest het anders niet te halen. Ik begrijp dat ze per se in eerste zit wil afstuderen, maar vind het ook heel spijtig dat ze niet meegaat. Bovendien zijn de financiële gevolgen ook niet niks, 200 dollar boete, geld waar ze uiteindelijk niks voor in de plaats krijgt. Ik kan haar niet meer van haar besluit afbrengen evenmin als Femke en Nayara.
Om de dag af te sluiten en toch nog positief te eindigen, halen Lisa en Joeri nog wat herinneringen op aan het feestje van vorige nacht.


rijke oogst

Zaterdag 15 mei 2010

Om half zeven belt een nieuwe hotelgast dat hij onderweg is en even later meldt Carlos dat er een probleem is met de waterleiding en dat de garage onder water staat. Ik bel Maria Fernanda die de loodgieter zal contacteren. Er blijkt iets mis te zijn met de pomp en eigenlijk zou die moeten vervangen worden maar voorlopig wordt het euvel verholpen met een nieuwe kraan en wat teflon.

Om tien uur zou ik Joeri gaan ophalen op de haciënda maar Sebastian belt dat ze nog met iets bezig zijn en dat 2 uur beter zou uitkomen. Ik heb dus nog even de tijd om mijn mails na te kijken en te beantwoorden en dat zijn er een heleboel want in een hele week hebben die zich serieus opgestapeld.

Tegen twee uur rij ik dan naar de haciënda en de weg is uiteindelijk droog maar ligt er na het lange regenseizoen ontzettend slecht bij. Er zijn ontzettend diepe sporen en putten ingekomen en op sommige punten worden we helemaal door elkaar geschud en is het moeilijk om niet in de sporen terecht te komen waardoor we met het chassis op de grond zouden komen vast te zitten. Het wordt dus weer een spannende rit, maar het risico om in het slijk vast te zitten is nu wel geweken.
Joeri heeft Sebastian goed geholpen. De waterput die helemaal vol modder gestroomd was door de hevige regenval van het voorbije seizoen is helemaal terug leeggemaakt. Er ligt een berg modder naast, die omhoog gehaald werd door de ezel die de emmers modder met een koord over een katrol omhoog getrokken heeft. Het water kan nu weer opgepompt worden, zodat de koeien weer drinkwater hebben. We vertrekken met een hele oogst meloenen, maniokwortel, bananen,  watermeloenen, verse eieren, boontjes.
Op de weg terug rijden we nog even langs Chongon waar we tonnen met schroefdeksels gaan kopen voor de kleuterleidsters. Die willen de kleuters met maïs laten spelen in het schooltje, maar om te vermijden dat de ratten de maïs komen opeten, moet die wel in gesloten vaten bewaard worden.

Vanavond staat er een feestje in de wijk op het programma. Joeri gaat eerst grondig zijn toilet maken, want na vijf dagen haciënda stinkt hij uren in de wind. Lisa en Margo hebben minder werk om hun toilet te maken maar nemen er minstens zoveel tijd voor. Femke ziet een feestje niet zo goed zitten met haar plaasteren been. Nayara en ik zijn solidair en blijven samen met haar in de Casita een film kijken. Voor het feestje is er nog wat heen en weer geloop want de ‘chicos del barrio’ willen toch eerst nog in de Casita wat komen drinken. Carlos vergezelt de meisjes en Joeri graag naar het feestje en speelt de hele nacht waakhond.


terug online

Vrijdag 14 mei 2010

Ik maak alles in orde voor de komst van een nieuwe gast in de Casita, die uiteindelijk niet komt opdagen. Blijkt dat Maria Fernanda een dag mis was en hij pas morgen zal toekomen.

Tijd dan om mijn blog bij te werken, degenen die gewend zijn om dagelijks te komen kijken (en zo zijn er blijkbaar veel naar ik verneem), zullen weten wat doen. Vermits het bij jullie verlengd weekend is (zoals ik ook verneem) zal de gazet al wel uitgelezen zijn.              

De rest van de voormiddag ben ik bezig met evaluatieformulieren invullen, boekhouding bijwerken en andere paperassen.

Even neem ik ook de tijd om op Google Earth te gaan kijken om onze reis naar Peru (dat is volgend weekend al) uit te stippelen.

Na de middag gaan we terug naar de kliniek met de spullen om Femke haar voet in het gips te leggen. Nayara is nieuwsgierig en wil graag mee. De dokter die het gips legt, wil alles weten, waarom en hoelang we hier zijn en alles wat Nayara en Femke tegen elkaar zeggen moet vertaald worden: ‘qué dice’ (wat zegt ze) is het telkens weer.

Terug in de Casita is er goed nieuws, er is terug een draadloze internetverbinding en er kan weer op volle toeren gesurfd en geskypet worden.

Margo komt vanavond later naar huis, want die heeft een krabetentje met de collega’s van de kliniek. Nayara, Femke en ik besluiten ook uit eten te gaan, Lisa wil liever nog wat doorwerken.

Na het etentje kijken we nog naar ‘Loft’ en het wordt half één vooraleer ik alweer in bed lig.


Al campo (op de buiten)

Donderdag 13 mei 2010

De varkens moeten eten en het hooi moet van het land. Hier is het de rijst! Ik ga vandaag met Alba en tía Maria naar de cacaoplantage bij Salitre. Ze zijn in tegenstelling tot de  meeste Ecuadorianen stipt om acht uur in de Casita. Geovanni laadt de zakken met varkenseten in de pick-up en we kunnen vertrekken, twee uurtjes rijden naar het noorden, de boeren buiten en de natuur in. De rijst is voor een groot deel al geoogst en wordt opnieuw geplant. De rest is rijp en wat twee maanden geleden fel groen zag,  kleurt nu geel. Op de cacaoplantage staat alles ook mooi in bloei en ziet alles groen. Dit is de mooiste tijd van het jaar, net na het regenseizoen. Het nadeel is dat de weg er heel slecht bij ligt. De regen heeft de wegen ook erg beschadigd, het wordt dus een hobbelige rit.

Mammie en tía Maria bezoeken de familie, Thomas, hun broer en ook de papa van Carlos en Giovanni die naast Thomas woont. Alba wil wel wat goeie potgrond meenemen en steekt ook wat stekjes van planten voor haar tuintje. Tía Maria is geïnteresseerd in de kalebassen. Die worden in twee gezaagd en uitgehaald om als potten dienst te doen. Met de laadbak vol keren we terug naar de Casita.

Daar zit Lisa al te wachten om een deel van haar eindwerk door te nemen en aanpassingen aan te brengen waar nodig.

Maria Fernanda heeft de internetprovider gecontacteerd en voorlopig kunnen we al één computer met een kabel aan de modem aansluiten. Draadloos kan er  nog niet verbonden worden, maar we kunnen al een beurtrol opstellen om te surfen of te skypen. Iedereen zit op zijn beurt te wachten en komt uiteindelijk ook aan de beurt om mails te beantwoorden en taken door te sturen.

Ik ben doodop en stel mijn surfbeurt uit tot morgen.


terug internet? helaas nog niet

Woensdag 12 mei 2010

Vandaag vertrekt het bezoek van Lisa terug naar België.  Ik zorg nog voor een stevig ontbijt, want Carlos is nog onderweg om de kleuterleidsters naar het schooltje te begeleiden. Geert neemt genoegen met een toastje met konfituur want die heeft last van de darmen en hij is ook wel een beetje verdrietig om zonder Lisa terug naar huis te moeten. Op de luchthaven is het heel rustig, er wordt zonder problemen ingecheckt, maar er staat wel een vertraging van een half uur aangekondigd. Als ze door de gate verdwenen zijn rij ik terug naar de Casita om Femke op te pikken voor de vergadering op het schooltje.

Luis hebben we niet zien verschijnen om ons te helpen met net internetprobleem en vermits een zoekactie naar de installatie-CD van de modem niks oplevert besluit ik Guy te bellen. Die kan me ook niet vertellen waar die zou kunnen zijn maar weet wel dat de man die de modem geïnstalleerd heeft kan gecontacteerd worden, Rulan zal dan wel moeten opdraaien voor de herinstallatie. Het telefoonnummer van de technicus blijkt niet meer te bestaan maar ik vind nog een nummer van de ‘esposo de Fabiola’ (man van Fabiola, de directrice van het schooltje) die de technicus weet te vinden. Hij belt me terug en we spreken af dat hij na één uur langs zal komen.

De vergadering in het schooltje verloopt heel constructief, er wordt afgesproken dat de kleuterleidsters een programma van activiteiten zullen opmaken om de volgende weken actiever en zelfstandiger de klas te gaan leiden. Er wordt ook afgesproken dat Femke vanaf volgende week terug zal komen met gipsvoet. Waarschijnlijk zal ik haar ’s morgens met de auto naar het schooltje brengen, maar de mogelijkheid om met een ‘tricyclet’ (een soort bakfietstaxi) te worden vervoerd zal onderzocht worden en Nayara ziet dat helemaal zitten (die vond de wandeling van de bus naar het schooltje er altijd al te veel aan).

In de namiddag wordt vol verwachting uitgekeken naar de komst van de technicus om weer verbinding te maken met de modem, maar tevergeefs. Om vier uur bel ik nog eens en spreek een boodschap in op het antwoordapparaat.

Lisa weet het avondmaal nog zonder probleem te animeren, maar de groep is wel serieus verkleind, en alle mannen van het gezelschap zijn verdwenen. Eerst vertrok Rulan, gisteren Joeri naar de haciënda tot zaterdag en vanmorgen vielen Geert en Chris af en namen bovendien ook Els mee. Maar het blijft gezellig. We kijken naar de foto’s van het voorbije weekend en halen herinneringen op en er wordt nog hard gelachen.

Roberto en mammie komen de pick-up terugbrengen want de verhuis van Marjorie en Roberto (zus en schoonbroer van Henry) met hun kindjes is helemaal gedaan. Alles is overgebracht naar hun nieuwe woonst in Valle Alto.


druk, druk, druk

Dinsdag 11 mei 2010

De voormiddag verloopt zoals gepland. Deze keer krijg ik nummer zestien, dus als ik om acht uur terugkom moet ik niet al te lang wachten om Femke in te schrijven en een afspraak te krijgen voor de namiddag.

In het schooltje is alles ok maar we spreken af om morgen als de kleuters naar huis zijn even te gaan samen zitten om de voorbije periode te overlopen en plannen te maken voor de tijd die nog komt.

Joeri staat klaar om te vertrekken zoals afgesproken, die heeft zich klaargemaakt om een aantal dagen Sebastian te gaan helpen op de haciënda, zijn eindwerk is klaar en hij heeft dus nog wat tijd over.

In de kliniek wordt Femke grondig onderzocht, er wordt een radiografie genomen waaruit blijkt dat er niks gebroken is maar de ligamenten van de enkel zijn gescheurd en de dokter acht het raadzaam om het gewricht te demobiliseren, een plaaster dus. De enkel is momenteel nog te veel gezwollen om het direct te doen, maar we mogen terugkomen als de zwelling weg is. We krijgen voorschriften mee voor gips en medicijnen om te ontzwellen en gaan op zoek naar een apotheker die dat allemaal verkoopt. In Ecuador is er geen materiaal in de kliniek, zelfs als je bloed nodig hebt, moet je dat eerst gaan kopen vooraleer dat in de kliniek kan toegediend worden.

In de Casita wacht iedereen nieuwsgierig op het resultaat van het onderzoek en dan gaat het zijn gewone gangetje verder: inkopen doen, ijsje eten, eten klaarmaken en een bezoekje aan het internetcafé om iedereen te verwittigen dat er geen communicatie meer mogelijk is en dat we hopen zo snel mogelijk terug online te kunnen. Ik reserveer nog een hotel in Quito voor de ouders van Margo die donderdag toekomen.

Met de kleuterleidsters wordt nog even overlopen wat ze allemaal willen bespreken op de samenkomst morgen met de juffen en na nog een gezellige babbel gaat iedereen naar bed.


dolfijnen otra vez

Maandag 10 mei 2010

De werkweek begint weer voor Margo en de kleuterleidsters. Alleen Femke kan niet mee, ze kan nog steeds niet op haar voet steunen. Lisa en haar bezoek hebben vandaag een bezoekje aan de dolfijnen in de Golf van Guayaquil gepland en we besluiten om Femke mee te nemen, ze heeft haar voet niet nodig om in de auto en de boot te zitten.

Het is al na de middag als we toekomen in Puerto El Morro, maar de boot ligt klaar en we kunnen meteen vertrekken. Femke legt de voet omhoog en we kijken allemaal uit naar de dolfijnen. Opeens zien we er een die voor een vissersboot uit zwemt en er blijkbaar een spelletje van maakt om de boot voor te blijven. Dan varen we verder naar het eiland waar de fregatvogels hun broedplaats hebben. Het is hoog tij dus geen probleem om aan land te gaan. Femke en ik blijven op de boot en Whimper haalt zijn visgerief boven. Een paar keer wordt er aan de scampi’s (die als lokaas dienen) gebeten, maar de vissen zijn telkens te slim en weten zich los te rukken. Dan komt Lisa en haar gevolg terug van hun bezoek aan de vogels en die willen nog wel even mee verder gaan vissen. Whimper haalt een katvis binnen en nadien heeft hij nog eens beet. Dit keer is het een hele zware vis, die spijtig genoeg niet binnengehaald wordt en zo sterk is dat de lijn gewoon doorbreekt.

We varen terug naar de haven en kunnen onderweg nog één dolfijn spotten.

Ondertussen komt er maar geen beterschap met de voet van Femke en besluiten we morgen naar de kliniek te gaan om platen te laten pakken.

We rijden terug naar de Casita waar Maria Fernanda met een hoop vragen op mij zit te wachten. Nayara komt met haar verhaal van de belevenissen en gebeurtenissen op het schooltje en Margo wil graag weten of ik voor haar ouders een hotel kan reserveren in Quito. Joeri wil graag morgen naar de haciënda en de mammie staat klaar om te vertrekken, maar die zou me eerst nog even de weg naar de kliniek moeten tonen.

Dat doen we dus eerst en omdat het spitsuur is, zijn we toch al snel een half uurtje onderweg. Daar vernemen we dat de consultatie op de dienst traumatologie van maandag tot vrijdag doorgaan tussen 13u en 16.30u. Om een afspraak te krijgen (volgnummer te kopen) moet ik morgenvroeg om zes uur komen aanschuiven, anders zou het kunnen dat ik niet aan de beurt kom. (Mijn ervaring met Joeri en Heline leert me dat dat ook zo is, om zes uur kreeg ik toen al nummer 32).

In de Casita hebben Margo en Nayara ondertussen het eten klaar en Lisa gaat met haar bezoek de stad in om nog eens krabben te gaan eten.

De volgende dag wordt gepland: zes uur kliniek voor een volgnummerke, inkopen doen voor het ontbijt, acht uur terug naar de kliniek om in te schrijven en een afspraak te maken met traumatologie, negen uur naar het schooltje, tien uur Joeri wegbrengen naar de haciënda, één uur naar de kliniek met Femke.

Ik ga dus maar op tijd naar bed.


féliz día mamá otra vez

Zondag 9 mei 2010

Het slapen is voor de meesten blijkbaar gelukt alhoewel iedereen uitkijkt naar een frisse douche en sommigen (waaronder bibi) naar taske koffie.

De laadbak wordt terug volgeladen en de terugrit aangevat en verloopt iets vlotter dan de heenweg. Onderweg in Chongon gaan de kleuterleidsters maïs kopen die ze in de teilen willen doen om de kleuters mee te laten spelen. De Ecuadoriaanse doe-het-zelver waar Joeri zijn machete gekocht had blijkt gesloten te zijn, zodat we besluiten morgen nog eens langs te komen, want Geert en Chris vinden zo’n machete wel stoer en willen er ook een.

Terug in de Casita wordt er flink gedoucht en dan komt het internetprobleem naar boven dat vrijdag was ontstaan toen Rulan de resetknop van de modem had ingedrukt. Het resultaat was: helemaal geen internet meer, de netwerkbeheerder of de internetprovider moeten gecontacteerd worden om het probleem op te lossen. Voor dringende communicatie of informatie zijn we voorlopig dus aangewezen op de cybercafés in de wijk. Margo heeft afgesproken om te skypen en gaat samen met Rulman naar het internetcafé. Rulan neemt contact op met Luis die in de computerbranche werkt in  de hoop dat die ons kan helpen. Het is vandaag Moederdag, dus morgen wil hij wel eens komen kijken wat het probleem is en of hij kan helpen.

Bekomen van het weekend in bed of in het zwembad is de voornaamste activiteit in de namiddag.

Rulan pakt in en maakt zich klaar voor het vertrek.

Ter gelegenheid van moederdag bakt Margo voor het vieruurtje brownies en om het een Ecuadoriaans tintje te geven eten we er ananas bij. Ik krijg ook nog een mooie ketting cadeau, alhoewel ik alleen veel liefde en aandacht gevraagd had voor deze ‘Feliz día de mamá’, maar die aandacht is helemaal naar Femke gegaan die nog steeds helemaal niet uit de voeten kan. De voet is nu gezwollen en doet nog steeds pijn.

Voor het afscheidsmaal van Rulan gaan we (zoals bij Jorien) ook nog eens langs McDonalds en nadie met de hele bende naar de luchthaven. Daar gaat het zeer vlot, het lijkt wel of Rulan alleen op het vliegtuig moet, maar dan verschijnt uit het niets nog een andere Belg, die zich meteen ook voorstelt en zich bij de groep aansluit.

Toen waren ze nog met vijf…


afscheid op de haciënda

Zaterdag 8 mei 2010

Acht uur, ik douche me wakker en ga ontbijten terwijl Margo en Femke, die wel op een redelijk uur in bed lagen, de laatste sporen van de uitspattingen van het feest proberen weg te werken. Iedereen doet zijn best om wakker te worden en al zijn spullen bij elkaar te krijgen om te kunnen vertrekken. Alleen Joeri heeft nog niet zo goed door dat we gaan vertrekken, hij wil wel mee maar beseft niet goed dat hij zich moet klaarmaken. Om kwart voor tien maak ik uiteindelijk aanstalten om door te rijden, maar Rulan doet zijn best om het vertrek nog wat uit te stellen. Uiteindelijk vertrekken we dan toch met de ganse bende. Sebastian heeft me verzekerd dat de weg droog is, zodat de meesten opgelucht zijn dat er niet te voet of met de paarden naar boven moet gegaan worden. Voor Nayara lukt dat zelfs in de auto niet zonder te moeten stoppen om een beetje lucht te scheppen en de maag te legen (waar ze overigens al de ganse nacht mee bezig is).             
De weg is wel grotendeels droog maar dat neemt niet weg dat er toch hier en daar toch nog diepe plassen en modderige stukken tussen zitten. Het regenseizoen dat uitzonderlijk lang geduurd heeft dit jaar heeft diepe voren en putten gemaakt in de weg en iedereen wordt duchtig door elkaar geschud. Het onvermijdelijke gebeurt ook nu weer, we geraken vast in een niet opgedroogd stuk weg. Stukken hout, halve struiken en takken worden aangesleurd om onder de wielen te steken en met man en macht wordt geduwd om de auto los te krijgen. Dat lukt uiteindelijk met als resultaat dat iedereen onder de modder zit. Dat is dan ook een van de redenen dat iedereen naar het water wil, de was moet gedaan worden, de hoofden moeten afgekoeld worden en iedereen wil zwemmen. De afdaling is echter stijl en het schoeisel niet bij iedereen even aangepast. Zo gebeurt het dat Femke de vijver helemaal niet haalt, maar halverwege begint te schuiven en een val maakt waarbij ze haar enkel zo forceert dat die dubbel zo dik wordt en ze niet meer op haar voet kan steunen. De verdere afdaling tot aan het water wordt een hele onderneming, maar uiteindelijk lukt het om haar te water te laten. De modder wordt uit de kleren gehaald, de leden worden wat opgefrist en dan begint de beklimming van de helling. Sebastian probeert te helpen door trapjes uit te scheppen in het zand en raakt daarbij de slang van het irrigatiesysteem, waar het water onmiddellijk begint uit te stromen. We sluiten het kraantje aan de tank af, zodat een herstelling met een tussenstukje kan gebeuren.

Iedereen heeft honger en als we uiteindelijk boven gekomen zijn, is het al laat en wordt er geluncht. Even wordt de tijd genomen om te bekomen en te genieten van het uitzicht en de omgeving in de hangmatten op de mirador. De pick-up wordt uitgeladen en de broers rijden nog eens terug tot bij Sebastian om de matten, muskietennetten en het hout voor het kampvuur op te laden. Terwijl de mannen hout zagen en alles klaarmaken voor het houtvuur, zorgen de meisjes voor de installatie van de slaapplaatsen en voor de voorbereiding van het eten (of was er toch al iets gebeurd aan het rollenpatroon?). We moeten vroeg genoeg zorgen dat alles klaar is, want het wordt snel donker (en hier wordt het pikdonker) en we hebben enkel twee olielampjes om een beetje bij te lichten. De zon gaat onder tussen half zeven en zeven uur en om daar ten volle van te kunnen genieten wordt het avondeten voorzien rond zes uur. Na zonsondergang steken we dan het houtvuur aan en wordt de gitaar boven gehaald. Als het repertoire uitgeput is, worden de chips en de wijn boven gehaald (al zijn er die gezworen hebben nooit meer alcohol te drinken) en gaan we kampvuurspelletjes spelen. We genieten van de geluiden van de natuur en de schitterende sterrenhemel. We worden echter ook opgegeten door de muggen en besluiten ons terug te trekken onder onze muskietennetten in de hoop een beetje slaap in te halen.


féliz día mamá en feestje Rulan

Vrijdag 7 mei 2010

Féliz día mamá. Met heel de bende en de cakes vertrekken we naar het schooltje, waar ook iedereen wordt ingeschakeld om de voorbereiding klaar te krijgen. De kleutertjes komen toe met hun mama en het schooltje loopt helemaal vol. Het feest kan beginnen. De kleuters doen hun dansjes en zingen hun liedjes, de mama’s doen ook hun best om de wedstrijd en het prijzenlint te winnen, de stagiaires verzorgen een optreden in het Nederlands en ik wordt uitgenodigd door de juffen om een woordje te placeren. Gewoonlijk is het Guy die bij zulke gelegenheden een speech houdt en iák doe mijn uiterste best om een waardig plaatsvervanger te zijn, maar ben daarin natuurlijk niet zo professioneel. Ik ben al blij dat er geluisterd wordt en dan kan het feest worden afgesloten met een hapje en een drankje.

Na de middag wordt dan het volledige feestweekend georganiseerd. Omdat we morgen al vroeg moeten vertrekken naar de haciënda worden de inkopen al gedaan en alles klaargezet om mee te nemen, er moet aan vanalles gedacht worden want op de haciënda zijn geen voorzieningen, geen stromend water, geen elektriciteit (dus ook geen koelkast), geen bedden maar wel zon en veel muggen. Tegelijkertijd wordt ook het feestje van vanavond georganiseerd. Ik reserveer voor 10 personen een tafel in de ‘Cangrejal’ een krabrestaurant in de wijk, zodat we op tijd kunnen terug zijn in de Casita om de gasten te ontvangen.

Het eten van de krabben wordt voor de meesten een nieuwe belevenis: een pot krabben, een plank en een hamer en kloppen en peuteren om de krab van zijn schaal te ontdoen. Sommigen hebben geen zin in het peuzelwerk en bestellen ‘arroz con camarones’ een rijstschotel met scampi’s of arroz marinero, een rijstschotel met zeevruchten.

Bij thuiskomst heeft de discjockey uit de wijk alles al geïnstalleerd en uitgetest en het duurt niet lang om het feest op gang te krijgen.  Vanaf de eerste tonen zit de ambiance erin en hoe later op de avond hoe schoner het volk en hoe soepeler de heupen. De mojito vloeit rijkelijk en iedereen beschuldigd iedereen ervan te diep in het glas te hebben gekeken. Om half vier ben ik nog als enige nuchter en het ziet er nog niet naar uit dat het feestje vanzelf zal uitdoven. Omdat we afgesproken hebben om ten laatste om negen uur te vertrekken naar de haciënda morgen, zie ik mijn nacht alsmaar korter worden. Carlos is spoorloos verdwenen, dus het zit er niet in om al in mijn bed te kruipen vooraleer de gasten allemaal terug naar huis zijn. Om vier uur besluit ik dan toch maar aan de dj te vragen om de muziek te stoppen en begin ik op te ruimen, zodat om half vijf de laatste gasten vertrokken zijn en ik uiteindelijk naar mijn bed kan.


afscheid vroedvrouwen Leuven

Donderdag 6 mei 2010

’s Morgens vroeg komen Geert, Chris en Els terug van hun trip naar de Andes en het regenwoud. Margo en de kleuterleidsters vertrekken naar hun stageplaats. Rulan heeft afgesproken met Juancarlos om op zoek te gaan naar de plaats waar de ‘tanqueros’ (vrachtwagens die in de sloppenwijken waar geen leidingwater is, zorgen voor de bevoorrading van drinkbaar water) vertrekken. Juancarlos gidst me naar Flor de Bastión, een pitoreske kant van de stad waar ik nog niet eerder geweest ben. Het duurt even voor we gevonden hebben waar we moeten zijn en Juancarlos weet de mannen te overtuigen om hen te laten meerijden met de tankwagen. Ik probeer mijn weg terug te vinden naar de Casita en luister daar  naar de verhalen over de belevenissen van de bezoekers. Die vonden en vinden alles ‘keishow’ en genieten van alles wat ze ondernemen.

De namiddag wordt gevuld met het bakken van cakes, het vertalen en inoefenen van liedjes, voorbereiden van het programma van het feest van de mama’s op het schooltje morgen. Joeri (el chico que toca la guitara) stelt voor om te begeleiden op de gitaar.

Om verder te werken met de ingrediënten van de namiddag wordt het avondmaal een stapel pannenkoeken gevolgd door banaan in de oven met chocoladesaus.

Voor het feestje van de vroedvrouwen bel ik onze taxicamionette van de vorige keer, omdat ik niet zeker ben van de weg naar Alborada. De afspraak is half acht vertrekken van de Casita en elf uur komen ophalen in Alborada. Ik ben heel content dat ik niet zelf geprobeerd heb om de weg te zoeken, want zelfs de taxichauffeur doet er een uur over om het adres te vinden. Het wordt een intiem, gezellig feestje met verraderlijke fruitdrankjes. Vooral Joeri laat zich vangen en weet Luis en Ruben te overtuigen om hem later thuis te brengen, want hij geraakt om elf uur nog niet weg. Hij probeert Bianca te boeien maar dat lukt hem niet zo goed, want die valt in slaap midden in zijn uiteenzetting, waarvan hij zelf ook niet meer weet waar die over ging.


Riocentrodag

Eindelijk nog wat tijd om mijn blog wat aan te vullen. Tussendoor even de Korando (el carro azul) naar de mammie gereden om daar te parkeren tot Henri terugkomt naar Ecuador (14 juni).      
Joeri probeert de laatste hand te leggen aan zijn eindwerk, hij hoopt het vandaag te kunnen afwerken. Tegen de middag komt hij zijn wanhoop delen: hij kan zijn eindwerk niet meer opslaan, de computer geeft telkens een foutmelding en een herstelde versie, maar de herstelde versie kan niet worden opgeslagen. Een kopie maken lukt wel maar kan ook niet worden opgeslagen. Het probleem zit in tabellen die hij vanuit Excel heeft geplakt. Uiteindelijk probeer ik om stuk voor stuk het werk naar een nieuw document te kopiëren en op te slaan en dat lukt dan wel. Hij is er nog de ganse namiddag mee zoet, maar is uiteindelijk opgelucht dat hij niet alles kwijt is.

Margo komt vroeger thuis van haar werk. Zij hadden in de stad folders moeten gaan uitdelen voor een campagne om het belang van handen wassen onder de aandacht te brengen met als slogan ‘La salud está en tus manos’ vrij vertaald ‘uw gezondheid ligt in uw handen’.

Woensdag is Riocentrodag en dus trekken we met ons geheime clubje (spijtig genoeg ontbreekt Jorien) naar ‘Dulce Latte’ ons eigen  ijskreembarreke om onze wekelijkse portie vers schepijs. De inkopen worden nog gedaan voor de komende festiviteiten (vrijdag is het feest op het schooltje voor de mama’s en er moet cake gebakken worden). In de ferrisariato kopen we grote teilen om de kleuters in te laten spelen met maïs of zand. We nemen onze tijd om te winkelen want vanavond koken de jongens (frietjes met ballekes in tomatensaus en sla).

We zoeken op tijd ons bed op want de volgende dagen staat er heel wat op het programma: donderdagavond afscheidsfeestje van de vroedvrouwen van Leuven, vrijdagavond feestje in de Casita en zaterdagavond kampvuur op de haciënda.