Archief voor april, 2010

nieuw volk

donderdag 29 april 2010

Amai, zaterdag is het al 1 mei, nog zes weken en ik kom terug naar België, dat is niks meer, zo voorbij, ’t zal varen.

Ik geniet nog van elke dag hier. Vanmorgen de nieuwe gasten een beetje wegwijs gemaakt in la Casita en in de wijk Jardines del Salado. Vooral het zwembad genoot van alle plaatsen die ik getoond heb de voorkeur. Maar ook de mangroven die de wijk omringen met zijn bewoners (leguanen,vogels, …) vielen in de smaak. Ook de buurtbewoners die hier altijd even vriendelijk zijn en de muziek die in vele huizen weerklinkt werden geapprecieerd.

In de namiddag trekt Lisa met haar bezoek de stad in om daar de leuke plekjes te tonen. Femke en Nayara werken nog wat voort aan hun eindwerk.

De avond wordt geanimeerd door het bezoek van Lisa.   
De plannen voor het weekend worden vastgelegd:           
vrijdag in de loop van de namiddag vertrek naar Montañita om daar ’s avonds toe te komen op happy hour voor de ‘cocteles’
zaterdag strandactiviteiten als daar zijn: chillen, over de golven springen, wandelen, voetballen, vliegeren, …) en ’s avonds cocteles y bailar          
zondag na het ontbijt naar Baños de San Vicente om ons te laten verwennen(vulkanisch natuurlijk brubbelbad, modderbad en massage met aloë vera).       
Iedereen gaat mee en gaat akkoord met het volledige programma.

Advertenties

el novio

Woensdag 28 april 2010

Ik kijk uit naar een zalig rustige voormiddag, er staat niets op het programma. Maria Fernanda belt al tijdens het ontbijt dat Sebastian moet verwittigd worden dat hij met de paarden naar het kanaal komt, want dat Henry het eten voor de varkens en de honden en nog een paar kilometer prikkeldraad gaat brengen. Een uurtje later (ik ben net het eindwerk van Margo aan het lezen om eventueel verbeteringen en opmerkingen aan te brengen) belt Henry of ik het materiaal naar de haciënda kan brengen (hondeneten moet nog gekocht worden). Daar gaat mijn rustige voormiddag.

Bij terugkomst zijn de kleuterleidsters alweer aan het werken. Lisa begint de kriebels te krijgen voor het weerzien met de ‘novio’ (vrijer) die vanavond aankomt.          
De DJ van het feestje van Jorien komt zijn geluidsapparatuur terug ophalen en zijn vriend wil wel weten of Lisa tijd voor hem heeft. Hij is wel erg geïnteresseerd geraakt in haar sinds het feestje. Ik zeg hem dat ze voor school aan het werken is. Als ik hem vertel dat ze ook vanavond geen tijd heeft want dat we haar ‘novio’ moeten halen van de luchthaven, denkt hij dat ik een grapje maak. Hij denkt dat Lisa hem wil afschepen (en dat is ook zo) en wil het verhaal van de novio niet geloven. Het zal duren tot we ’s nachts met de novio in de pick-up door de wijk voorbijrijden vooraleer hij overtuigd is.

Tijdens het avondeten wordt er stevig geëvalueerd. Zowel Margo als de kleuterleidsters formuleren de problemen die ze tegenkomen op hun stageplaats. Die hebben voornamelijk te maken met cultuurverschillen en verschillen in aanpak van de zorg zowel in het ziekenhuis als in de kleuterschool. Hier zit een groot stuk frustratie, maar het zoeken naar manieren om met de verschillen om te gaan, vormt een boeiend gesprekonderwerp. Het gespreksonderwerp dat niet voor het eerst aan bod komt en zeker ook nog niet voor het laatst.


met z’n vijven

Dinsdag 27 april 2010

Joeri en Rulan vertrekken vanmorgen naar de bergen, gepakt en gezakt. Zondagavond zijn ze van plan om terug te komen. De anderen zijn allemaal aan het werk, dus een rustige voormiddag, …dacht ik. Er zijn grote vuilbakken nodig in de Casita en Carlos engageert mij om daar naar te gaan zoeken. Het wordt een heuse zoektocht, want hij wil vuilbakken met kleine wieltjes en we vinden er enkel met grote. We komen onverrichter zake terug en de opdracht wordt doorgeschoven naar de mammie, die moet een volgende keer mee om te gaan zoeken.

Ook de kleuterleidsters komen terug van het schooltje met weer een heleboel opdrachten van de juffen. Er wordt alweer getekend, geknipt, geplakt, liedjes worden vertaald, …

Voor de inkopen wachten we op de thuiskomst van Margo, want die wil deze keer zelf mee om geld af te halen. We halen voldoende in huis voor de volgende drie dagen. Vrijdagnamiddag (Margo heeft gevraagd om vroeger te mogen stoppen) vertrekken we dan met z’n allen naar de zee.

Het is heel rustig aan tafel, niet alle stoelen zijn bezet, er resten enkel nog de Nayara, Femke, Lisa, Margo  en ik. Jorien haar plaats is leeg en de jongens zijn er voorlopig ook niet. Morgen komen Geert, de vriend van Lisa met zijn broer Chris en vriendin Els vanuit België de hoop terug vergroten.

Margo gaat nog wat aan haar eindwerk verder werken en met z’n vieren kijken we nog een dvd’tje.


nieuwe plannen

Maandag 26 april 2010

Alleen Nayara heeft vannacht goed geslapen. Bij alle anderen (mezelf incluis) heeft de cafeïne zijn werk gedaan.

Als Margo en de kleuterleidsters vertrokken zijn, maak ik Joeri wakker, want de deksels van de watertanken moeten nog naar de haciënda gebracht worden. Dat is noodzakelijk omdat er geen vuil in het irrigatiewater zou komen en de filter niet zou verstoppen. Sebastien vertelt me aan de telefoon dat het heel hard heeft geregend. Hij zal ons dus nog eens komen halen om de laatste 5 km naar boven met de paarden te af te leggen. Het eerste stuk doen we te voet, want om 9u staat Sebastien nog niet aan het kanaal, zoals was afgesproken. Met twee plastieken deksels van elk 1,5m doorsnee op een modderige, glibberige ondergrond is dat niet vanzelfsprekend. Ook de paarden hebben het moeilijk om door de modder te komen.

Het uitzicht boven is alweer erg veranderd, alles is enorm gegroeid door de warmte en het vele water. We keren terug met een hele oogst (boontjes, pindanoten, maïs, bananen, papaja’s). De watermeloenen zijn ook al enorm gegroeid maar nog niet volledig rijp, dat zal waarschijnlijk voor volgende week zijn. Om half twaalf kunnen we met de paarden volgeladen terug vertrekken en het wordt weer een hete rit terug. Alhoewel de paarden goed uitgerust zijn en er flink de pas inzetten duurt de rit in de brandende zon langer dan ik zou willen.

Het zwembad moet het teveel aan zon en het tekort aan slaap goedmaken.

De kleuterleidsters brengen weer een hoop werk mee van het schooltje. Maria Fernanda brengt haar man mee om het probleem van de 90 dagen op te lossen, want die heeft daar blijkbaar ervaring mee. Hij gaat met ons mee naar de vreemdelingenpolitie om te proberen een verlenging (prorroga) te krijgen van de 90 dagen, alhoewel ons gezegd was dat dat niet kon. Hij doet voor ons de uitleg en krijgt de bevestiging dat die mogelijkheid bestaat maar enkel voor inwoners van de Andeslanden (países Andinas: Peru, Bolivia, Colombia, Chile) De politieman legt ons bovendien uit dat de enige manier om de wet en de boete te omzeilen een uitstap naar bv. Peru is. Dan moeten we wel aan de grens een stempel krijgen dat we het land zijn uitgeweest en een nieuwe wanneer we terug in Ecuador komen. Volgens Juancarlos (de man van Maria Fernanda) is deze oplossing veel goedkoper dan de boete van 200 dollar. Het leven in Peru zou nog goedkoper zijn dan in Ecuador en voor 10 dollar kunnen we de bus nemen tot over de grens. We plannen onze reis voor eind mei, op 24 mei is het feestdag en hebben de kleuterleidsters een lang weekend.

Op de terugweg pikken we Margo op die van haar werk in het ziekenhuis terugkomt.

Ik neem nog even de tijd om met Maria Fernanda wat administratieve en organisatorische dingetjes af te spreken en te regelen . Dan ga ik nog even wat zitten plannen met Rulan. Die vertrekt morgen samen met Joeri op avontuur in de sierra (het gebergte) en komt zondag terug. Er zijn nog wel een aantal foto’s die hij aan zijn eindwerk wil toevoegen en daar heeft hij na zijn trektocht nog precies één week voor. We spreken af in die week de plaatsen op te zoeken waar hij de kans heeft om de beelden te schieten die hij nog nodig heeft.

Margo is begonnen met de bereiding van het avondmaal en de kleuterleidsters en ik beginnen het volgende weekend te plannen en ook al wat ideetjes te opperen voor onze reis naar Peru eind mei. Carlos zet de verwarming van de jacuzzi aan voor na het eten. De zomer begint zich te laten voelen. De avonden worden iets frisser en dus het water van het zwembad en jacuzzi ook. Tot nu toe bleef het ’s avonds ook warm en zaten we zelfs ’s nachts te zweten, dan was het water verfrissend. De laatste tijd komt er ’s avonds een windje en zakt de temperatuur tot 25° , dan is het niet meer leuk om in koud water te zitten.

Om half tien vallen mijn ogen toe door het tekort aan slaap de vorige nacht en de inspanning van het bezoek aan de haciënda. Ik kruip in mijn bed en val als een blok in slaap.


afscheid Jorien

Zaterdag 24 april 2010

Aan de Belgische kant blijft het deze voormiddag stil. Alle Ecuadoriaanse medewerkers zijn daarentegen op post.    
Roberto is er al vroeg om te zien wat er scheelt met de pick-up. Een kabel van de batterij is afgebroken en ze staat droog. Het zal wel lukken om dat deze voormiddag hersteld te krijgen.
Amanda (de laatste nieuwe aanwinst) komt poetsen en ik zet haar maar al aan het werk tot Maria Fernanda hier is om haar te vertellen wat haar precies te doen staat.       
Geovanni komt de tuin nog eens een onderhoudsbeurt geven, want hier in Ecuador is er voor een tuinman geen rustig seizoen, alles blijft hier groeien heel het jaar door.   
Roberto levert de pick-up terug af voorzien van een nieuwe kabel en vers zuur.

Jorien wil haar laatste dollars gaan opkopen op de artisanale markt en Rulan, Femke en Nayara willen wel mee gaan kijken of ze ook nog een leuk souvenirtje op de kop kunnen tikken. Na een laatste blik op de Guayas (voor Jorien althans) keren we terug naar de Casita. Ondertussen hebben Lisa en Joeri de laatste voorbereidingen voor het afscheidskadootje en  dito feestje op zich genomen.

Margo en Jorien bereiden een heerlijke lasagne als laatste avondmaal. Jorien maakt de bolognese, Margo zorgt voor de kaassaus en ik maak pesto. De glazen worden gevuld en de lasagne wordt bijna helemaal opgegeten. Het dessert (banaan in de oven met chocoladesaus) zal voor morgen zijn.

…en dan kan de party beginnen. De dj van de wijk is van de partij en brengt meer volk mee dan verwacht, alhoewel dat voor de ambiance niet echt nodig was, die was er al vanzelf. De vrienden van de wijk komen de hoop nog vergroten. De vroedvrouwen komen ook mee feesten en brengen Ruben en Luis nog mee, die de feestjes van de Casita al kennen. Ik haal het einde niet, maar Carlos verzekert me dat hij de boel onder controle heeft en hij houdt het blijkbaar vol tot het einde.


los amiguitos de menbol

Vrijdag 23 april 2010

Heel de bende staat klaar om te vertrekken Jorien, Rulan, Femke, Nayara, Lisa. Martine, Loes, Bianca zijn onderweg en net op tijd om mee te rijden.  De auto wordt volgeladen, karton, potten en flesjes, schorten, plastiek, … De kleuters komen toe en zijn een beetje overweldigd door de aanwezigheid van zoveel tia’s (tante). De juffen noemen de stagiaires hier tia Lisa, tia Nayara en tia Fen (dat is Femke, maar voor een Ecuadoriaan blijkbaar niet uit te spreken).

De kleuterleidsters in spe beleven de leukste dag tot nu toe en Jorien en de vroedvrouwen assisteren bij het schmincken en voelen zich helemaal thuis tussen de kleuters. Rulan haalt zijn hartje op met toestanden in en om het schooltje te fotograferen. Ook de juffen zijn enthousiast over de creatieve dag die de stagiaires georganiseerd hebben. Op de terugweg wordt het voornemen gemaakt om dit de komende weken te herhalen, om te beginnen minstens één dag per week. Ze hebben het gevoel eindelijk toch iets zinnigs te hebbe kunnen doen en de tijd is gevlogen. Aan de organisatie kan nog wat bijgeschaafd worden, maar de eerste stap is gezet.

Na de middag wordt er tijd gemaakt om de kamers te poetsen en nog wat computerwerk te doen. Op de site van relaciones internacionales lees ik dat zelfs het visum dat ze ons bij de vreemdelingenpolitie aanraden om aan te vragen niet langer dan 90 dagen geldig is. Ik begrijp hieruit dat het geen zin heeft om alle papieren hiervoor in orde te brengen en drie dagen heen en weer te hollen. Ik vraag Maria Fernanda om me te helpen bij het vinden van de juiste informatie, maar de kantoren zijn al gesloten dus dat wordt iets om maandag terug op te pakken.

Er moeten nog eens inkopen gedaan worden voor het weekend en sinds ons geheime shopclubje opgericht werd is dat een aangename bezigheid geworden (motto van ons clubje: wie boodschappen doet krijgt een beloning). Toch besluiten we een lijstje te maken, zodat we pas maandag terug moeten naar de Riocentro.

Met de pick-up geraken we niet weg, iets met de batterij waarschijnlijk want het contact geeft niets en ook de automatische vergrendeling werkt niet. Maria Fernanda verwittigt Roberto die morgen komt kijken wat er mis is.                                                    
Zij heeft ook nog eens gebeld met Israriego, de firma die het irrigatiesysteem geleverd heeft, want de deksels van de watertanken ontbreken nog steeds en het is belangrijk dat er niet teveel vuil in komt, om de irrigatieslangen niet te verstoppen. In de late namiddag worden de ontbrekende delen dan geleverd.

De festiviteiten voor het afscheid van Jorien, die zondag vertrekt, worden geregeld. Vanavond plannen ze een avondje stappen naar Las Peñas. Ik twijfel of ik mee zal gaan, maar ga op zoek naar het juiste vervoer om hen heen en terug te brengen. Carlos kent wel iemand in de buurt met een camionette en ik vraag hem me zijn telefoonnummer te bezorgen. Ik spreek met hem af dat hij ze om 10.30u komt halen en om 3u aan Las Peñas terug ophaalt. Ik kan op mijn twee oren slapen en iedereen is content.

Op het menu staat voor de verandering pasta met ‘camarones’ (scampi) in roomsaus, deze keer met spinazie. In afwachting van een avondje stappen worden en nog wat spelletjes gespeeld. Het avondje stappen eindigt met een poolparty in de Casita.


afscheid

donderdag 22 april 2010

Henry rijdt met de kleuterleidsters en mij naar het ministerio del litoral om de papieren in orde te krijgen om meer dan 90 dagen in het land te blijven. Hij had gisteren al gebeld om te vragen wanneer we mochten komen en ze hadden geantwoord alle dagen tussen 8 en 16u. Alles wat we denken nodig te kunnen hebben, wordt meegenomen geld, paspoorten, contracten. Op onze vraag waar we moeten zijn worden we van de ene naar de andere ambtenaar doorgestuurd. Uiteindelijk komen we te weten dat we enkel op maandag, woensdag en vrijdag terecht kunnen en dat we op het internet kunnen opzoeken welke documenten we nodig hebben. Dat zullen we dus eerst gaan uitzoeken om dan maandag terug te komen.

Op de terugweg zet Henry ons af aan de Riocentro zodat de kleuterleidsters inkopen doen voor de activiteiten die ze voor morgen samen met Jorien gepland hebben op het schooltje: rijst, natuurlijke kleurstoffen (spinazie, achote, rode biet, curry) en behangerslijm. Daar gaan ze een papje mee maken om de kleuters mee te laten spelen. Goed geladen nemen we de bus terug naar de Casita.

Onderweg in de wijk komen we Jorien tegen die op zoek is naar een fles rum om  cadeau te geven aan Sebastien, want deze namiddag gaan we naar de haciënda om afscheid te nemen. Om vijf uur vertrekt Guy met de vroedvrouwen (Cindy en Lindsay) terug naar België. Het wordt dus een bltisbezoek aan de haciënda. Ik bel met Sebastien om ons te komen halen aan het brugje om van daaruit de korte weg met de paarden te kunnen nemen. Ik heb de korte weg nog nooit gedaan en sta dus natuurlijk een half uur aan het verkeerde brugje te wachten. Het is uiteindelijk wel de moeite van het wachten waard geweest, de weg is heel mooi om te doen. Jorien neemt afscheid van de familie die het onderwerp van haar eindwerk uitmaakte. We doen de weg terug met de paarden en zijn nog op tijd terug om net nog even te kunnen douchen want ik stink naar de paarden.

Het afscheid in de luchthaven is er een met zeer gemengde gevoelens voor de vroedvrouwen, opluchting en blijdschap om terug naar huis te kunnen maar ook met moeite om afscheid te nemen van wie achterblijft.

Terug in de Casita worden de laatste voorbereidingen getroffen voor de activiteiten in het schooltje morgen. Alle materiaal wordt klaargezet om mee te nemen. Ook Rulan en de achtergebleven vroedvrouwen zullen van de partij zijn.