Archief voor april, 2010

nieuw volk

donderdag 29 april 2010

Amai, zaterdag is het al 1 mei, nog zes weken en ik kom terug naar België, dat is niks meer, zo voorbij, ’t zal varen.

Ik geniet nog van elke dag hier. Vanmorgen de nieuwe gasten een beetje wegwijs gemaakt in la Casita en in de wijk Jardines del Salado. Vooral het zwembad genoot van alle plaatsen die ik getoond heb de voorkeur. Maar ook de mangroven die de wijk omringen met zijn bewoners (leguanen,vogels, …) vielen in de smaak. Ook de buurtbewoners die hier altijd even vriendelijk zijn en de muziek die in vele huizen weerklinkt werden geapprecieerd.

In de namiddag trekt Lisa met haar bezoek de stad in om daar de leuke plekjes te tonen. Femke en Nayara werken nog wat voort aan hun eindwerk.

De avond wordt geanimeerd door het bezoek van Lisa.   
De plannen voor het weekend worden vastgelegd:           
vrijdag in de loop van de namiddag vertrek naar Montañita om daar ’s avonds toe te komen op happy hour voor de ‘cocteles’
zaterdag strandactiviteiten als daar zijn: chillen, over de golven springen, wandelen, voetballen, vliegeren, …) en ’s avonds cocteles y bailar          
zondag na het ontbijt naar Baños de San Vicente om ons te laten verwennen(vulkanisch natuurlijk brubbelbad, modderbad en massage met aloë vera).       
Iedereen gaat mee en gaat akkoord met het volledige programma.


el novio

Woensdag 28 april 2010

Ik kijk uit naar een zalig rustige voormiddag, er staat niets op het programma. Maria Fernanda belt al tijdens het ontbijt dat Sebastian moet verwittigd worden dat hij met de paarden naar het kanaal komt, want dat Henry het eten voor de varkens en de honden en nog een paar kilometer prikkeldraad gaat brengen. Een uurtje later (ik ben net het eindwerk van Margo aan het lezen om eventueel verbeteringen en opmerkingen aan te brengen) belt Henry of ik het materiaal naar de haciënda kan brengen (hondeneten moet nog gekocht worden). Daar gaat mijn rustige voormiddag.

Bij terugkomst zijn de kleuterleidsters alweer aan het werken. Lisa begint de kriebels te krijgen voor het weerzien met de ‘novio’ (vrijer) die vanavond aankomt.          
De DJ van het feestje van Jorien komt zijn geluidsapparatuur terug ophalen en zijn vriend wil wel weten of Lisa tijd voor hem heeft. Hij is wel erg geïnteresseerd geraakt in haar sinds het feestje. Ik zeg hem dat ze voor school aan het werken is. Als ik hem vertel dat ze ook vanavond geen tijd heeft want dat we haar ‘novio’ moeten halen van de luchthaven, denkt hij dat ik een grapje maak. Hij denkt dat Lisa hem wil afschepen (en dat is ook zo) en wil het verhaal van de novio niet geloven. Het zal duren tot we ’s nachts met de novio in de pick-up door de wijk voorbijrijden vooraleer hij overtuigd is.

Tijdens het avondeten wordt er stevig geëvalueerd. Zowel Margo als de kleuterleidsters formuleren de problemen die ze tegenkomen op hun stageplaats. Die hebben voornamelijk te maken met cultuurverschillen en verschillen in aanpak van de zorg zowel in het ziekenhuis als in de kleuterschool. Hier zit een groot stuk frustratie, maar het zoeken naar manieren om met de verschillen om te gaan, vormt een boeiend gesprekonderwerp. Het gespreksonderwerp dat niet voor het eerst aan bod komt en zeker ook nog niet voor het laatst.


met z’n vijven

Dinsdag 27 april 2010

Joeri en Rulan vertrekken vanmorgen naar de bergen, gepakt en gezakt. Zondagavond zijn ze van plan om terug te komen. De anderen zijn allemaal aan het werk, dus een rustige voormiddag, …dacht ik. Er zijn grote vuilbakken nodig in de Casita en Carlos engageert mij om daar naar te gaan zoeken. Het wordt een heuse zoektocht, want hij wil vuilbakken met kleine wieltjes en we vinden er enkel met grote. We komen onverrichter zake terug en de opdracht wordt doorgeschoven naar de mammie, die moet een volgende keer mee om te gaan zoeken.

Ook de kleuterleidsters komen terug van het schooltje met weer een heleboel opdrachten van de juffen. Er wordt alweer getekend, geknipt, geplakt, liedjes worden vertaald, …

Voor de inkopen wachten we op de thuiskomst van Margo, want die wil deze keer zelf mee om geld af te halen. We halen voldoende in huis voor de volgende drie dagen. Vrijdagnamiddag (Margo heeft gevraagd om vroeger te mogen stoppen) vertrekken we dan met z’n allen naar de zee.

Het is heel rustig aan tafel, niet alle stoelen zijn bezet, er resten enkel nog de Nayara, Femke, Lisa, Margo  en ik. Jorien haar plaats is leeg en de jongens zijn er voorlopig ook niet. Morgen komen Geert, de vriend van Lisa met zijn broer Chris en vriendin Els vanuit België de hoop terug vergroten.

Margo gaat nog wat aan haar eindwerk verder werken en met z’n vieren kijken we nog een dvd’tje.


nieuwe plannen

Maandag 26 april 2010

Alleen Nayara heeft vannacht goed geslapen. Bij alle anderen (mezelf incluis) heeft de cafeïne zijn werk gedaan.

Als Margo en de kleuterleidsters vertrokken zijn, maak ik Joeri wakker, want de deksels van de watertanken moeten nog naar de haciënda gebracht worden. Dat is noodzakelijk omdat er geen vuil in het irrigatiewater zou komen en de filter niet zou verstoppen. Sebastien vertelt me aan de telefoon dat het heel hard heeft geregend. Hij zal ons dus nog eens komen halen om de laatste 5 km naar boven met de paarden te af te leggen. Het eerste stuk doen we te voet, want om 9u staat Sebastien nog niet aan het kanaal, zoals was afgesproken. Met twee plastieken deksels van elk 1,5m doorsnee op een modderige, glibberige ondergrond is dat niet vanzelfsprekend. Ook de paarden hebben het moeilijk om door de modder te komen.

Het uitzicht boven is alweer erg veranderd, alles is enorm gegroeid door de warmte en het vele water. We keren terug met een hele oogst (boontjes, pindanoten, maïs, bananen, papaja’s). De watermeloenen zijn ook al enorm gegroeid maar nog niet volledig rijp, dat zal waarschijnlijk voor volgende week zijn. Om half twaalf kunnen we met de paarden volgeladen terug vertrekken en het wordt weer een hete rit terug. Alhoewel de paarden goed uitgerust zijn en er flink de pas inzetten duurt de rit in de brandende zon langer dan ik zou willen.

Het zwembad moet het teveel aan zon en het tekort aan slaap goedmaken.

De kleuterleidsters brengen weer een hoop werk mee van het schooltje. Maria Fernanda brengt haar man mee om het probleem van de 90 dagen op te lossen, want die heeft daar blijkbaar ervaring mee. Hij gaat met ons mee naar de vreemdelingenpolitie om te proberen een verlenging (prorroga) te krijgen van de 90 dagen, alhoewel ons gezegd was dat dat niet kon. Hij doet voor ons de uitleg en krijgt de bevestiging dat die mogelijkheid bestaat maar enkel voor inwoners van de Andeslanden (países Andinas: Peru, Bolivia, Colombia, Chile) De politieman legt ons bovendien uit dat de enige manier om de wet en de boete te omzeilen een uitstap naar bv. Peru is. Dan moeten we wel aan de grens een stempel krijgen dat we het land zijn uitgeweest en een nieuwe wanneer we terug in Ecuador komen. Volgens Juancarlos (de man van Maria Fernanda) is deze oplossing veel goedkoper dan de boete van 200 dollar. Het leven in Peru zou nog goedkoper zijn dan in Ecuador en voor 10 dollar kunnen we de bus nemen tot over de grens. We plannen onze reis voor eind mei, op 24 mei is het feestdag en hebben de kleuterleidsters een lang weekend.

Op de terugweg pikken we Margo op die van haar werk in het ziekenhuis terugkomt.

Ik neem nog even de tijd om met Maria Fernanda wat administratieve en organisatorische dingetjes af te spreken en te regelen . Dan ga ik nog even wat zitten plannen met Rulan. Die vertrekt morgen samen met Joeri op avontuur in de sierra (het gebergte) en komt zondag terug. Er zijn nog wel een aantal foto’s die hij aan zijn eindwerk wil toevoegen en daar heeft hij na zijn trektocht nog precies één week voor. We spreken af in die week de plaatsen op te zoeken waar hij de kans heeft om de beelden te schieten die hij nog nodig heeft.

Margo is begonnen met de bereiding van het avondmaal en de kleuterleidsters en ik beginnen het volgende weekend te plannen en ook al wat ideetjes te opperen voor onze reis naar Peru eind mei. Carlos zet de verwarming van de jacuzzi aan voor na het eten. De zomer begint zich te laten voelen. De avonden worden iets frisser en dus het water van het zwembad en jacuzzi ook. Tot nu toe bleef het ’s avonds ook warm en zaten we zelfs ’s nachts te zweten, dan was het water verfrissend. De laatste tijd komt er ’s avonds een windje en zakt de temperatuur tot 25° , dan is het niet meer leuk om in koud water te zitten.

Om half tien vallen mijn ogen toe door het tekort aan slaap de vorige nacht en de inspanning van het bezoek aan de haciënda. Ik kruip in mijn bed en val als een blok in slaap.


afscheid Jorien

Zaterdag 24 april 2010

Aan de Belgische kant blijft het deze voormiddag stil. Alle Ecuadoriaanse medewerkers zijn daarentegen op post.    
Roberto is er al vroeg om te zien wat er scheelt met de pick-up. Een kabel van de batterij is afgebroken en ze staat droog. Het zal wel lukken om dat deze voormiddag hersteld te krijgen.
Amanda (de laatste nieuwe aanwinst) komt poetsen en ik zet haar maar al aan het werk tot Maria Fernanda hier is om haar te vertellen wat haar precies te doen staat.       
Geovanni komt de tuin nog eens een onderhoudsbeurt geven, want hier in Ecuador is er voor een tuinman geen rustig seizoen, alles blijft hier groeien heel het jaar door.   
Roberto levert de pick-up terug af voorzien van een nieuwe kabel en vers zuur.

Jorien wil haar laatste dollars gaan opkopen op de artisanale markt en Rulan, Femke en Nayara willen wel mee gaan kijken of ze ook nog een leuk souvenirtje op de kop kunnen tikken. Na een laatste blik op de Guayas (voor Jorien althans) keren we terug naar de Casita. Ondertussen hebben Lisa en Joeri de laatste voorbereidingen voor het afscheidskadootje en  dito feestje op zich genomen.

Margo en Jorien bereiden een heerlijke lasagne als laatste avondmaal. Jorien maakt de bolognese, Margo zorgt voor de kaassaus en ik maak pesto. De glazen worden gevuld en de lasagne wordt bijna helemaal opgegeten. Het dessert (banaan in de oven met chocoladesaus) zal voor morgen zijn.

…en dan kan de party beginnen. De dj van de wijk is van de partij en brengt meer volk mee dan verwacht, alhoewel dat voor de ambiance niet echt nodig was, die was er al vanzelf. De vrienden van de wijk komen de hoop nog vergroten. De vroedvrouwen komen ook mee feesten en brengen Ruben en Luis nog mee, die de feestjes van de Casita al kennen. Ik haal het einde niet, maar Carlos verzekert me dat hij de boel onder controle heeft en hij houdt het blijkbaar vol tot het einde.


los amiguitos de menbol

Vrijdag 23 april 2010

Heel de bende staat klaar om te vertrekken Jorien, Rulan, Femke, Nayara, Lisa. Martine, Loes, Bianca zijn onderweg en net op tijd om mee te rijden.  De auto wordt volgeladen, karton, potten en flesjes, schorten, plastiek, … De kleuters komen toe en zijn een beetje overweldigd door de aanwezigheid van zoveel tia’s (tante). De juffen noemen de stagiaires hier tia Lisa, tia Nayara en tia Fen (dat is Femke, maar voor een Ecuadoriaan blijkbaar niet uit te spreken).

De kleuterleidsters in spe beleven de leukste dag tot nu toe en Jorien en de vroedvrouwen assisteren bij het schmincken en voelen zich helemaal thuis tussen de kleuters. Rulan haalt zijn hartje op met toestanden in en om het schooltje te fotograferen. Ook de juffen zijn enthousiast over de creatieve dag die de stagiaires georganiseerd hebben. Op de terugweg wordt het voornemen gemaakt om dit de komende weken te herhalen, om te beginnen minstens één dag per week. Ze hebben het gevoel eindelijk toch iets zinnigs te hebbe kunnen doen en de tijd is gevlogen. Aan de organisatie kan nog wat bijgeschaafd worden, maar de eerste stap is gezet.

Na de middag wordt er tijd gemaakt om de kamers te poetsen en nog wat computerwerk te doen. Op de site van relaciones internacionales lees ik dat zelfs het visum dat ze ons bij de vreemdelingenpolitie aanraden om aan te vragen niet langer dan 90 dagen geldig is. Ik begrijp hieruit dat het geen zin heeft om alle papieren hiervoor in orde te brengen en drie dagen heen en weer te hollen. Ik vraag Maria Fernanda om me te helpen bij het vinden van de juiste informatie, maar de kantoren zijn al gesloten dus dat wordt iets om maandag terug op te pakken.

Er moeten nog eens inkopen gedaan worden voor het weekend en sinds ons geheime shopclubje opgericht werd is dat een aangename bezigheid geworden (motto van ons clubje: wie boodschappen doet krijgt een beloning). Toch besluiten we een lijstje te maken, zodat we pas maandag terug moeten naar de Riocentro.

Met de pick-up geraken we niet weg, iets met de batterij waarschijnlijk want het contact geeft niets en ook de automatische vergrendeling werkt niet. Maria Fernanda verwittigt Roberto die morgen komt kijken wat er mis is.                                                    
Zij heeft ook nog eens gebeld met Israriego, de firma die het irrigatiesysteem geleverd heeft, want de deksels van de watertanken ontbreken nog steeds en het is belangrijk dat er niet teveel vuil in komt, om de irrigatieslangen niet te verstoppen. In de late namiddag worden de ontbrekende delen dan geleverd.

De festiviteiten voor het afscheid van Jorien, die zondag vertrekt, worden geregeld. Vanavond plannen ze een avondje stappen naar Las Peñas. Ik twijfel of ik mee zal gaan, maar ga op zoek naar het juiste vervoer om hen heen en terug te brengen. Carlos kent wel iemand in de buurt met een camionette en ik vraag hem me zijn telefoonnummer te bezorgen. Ik spreek met hem af dat hij ze om 10.30u komt halen en om 3u aan Las Peñas terug ophaalt. Ik kan op mijn twee oren slapen en iedereen is content.

Op het menu staat voor de verandering pasta met ‘camarones’ (scampi) in roomsaus, deze keer met spinazie. In afwachting van een avondje stappen worden en nog wat spelletjes gespeeld. Het avondje stappen eindigt met een poolparty in de Casita.


afscheid

donderdag 22 april 2010

Henry rijdt met de kleuterleidsters en mij naar het ministerio del litoral om de papieren in orde te krijgen om meer dan 90 dagen in het land te blijven. Hij had gisteren al gebeld om te vragen wanneer we mochten komen en ze hadden geantwoord alle dagen tussen 8 en 16u. Alles wat we denken nodig te kunnen hebben, wordt meegenomen geld, paspoorten, contracten. Op onze vraag waar we moeten zijn worden we van de ene naar de andere ambtenaar doorgestuurd. Uiteindelijk komen we te weten dat we enkel op maandag, woensdag en vrijdag terecht kunnen en dat we op het internet kunnen opzoeken welke documenten we nodig hebben. Dat zullen we dus eerst gaan uitzoeken om dan maandag terug te komen.

Op de terugweg zet Henry ons af aan de Riocentro zodat de kleuterleidsters inkopen doen voor de activiteiten die ze voor morgen samen met Jorien gepland hebben op het schooltje: rijst, natuurlijke kleurstoffen (spinazie, achote, rode biet, curry) en behangerslijm. Daar gaan ze een papje mee maken om de kleuters mee te laten spelen. Goed geladen nemen we de bus terug naar de Casita.

Onderweg in de wijk komen we Jorien tegen die op zoek is naar een fles rum om  cadeau te geven aan Sebastien, want deze namiddag gaan we naar de haciënda om afscheid te nemen. Om vijf uur vertrekt Guy met de vroedvrouwen (Cindy en Lindsay) terug naar België. Het wordt dus een bltisbezoek aan de haciënda. Ik bel met Sebastien om ons te komen halen aan het brugje om van daaruit de korte weg met de paarden te kunnen nemen. Ik heb de korte weg nog nooit gedaan en sta dus natuurlijk een half uur aan het verkeerde brugje te wachten. Het is uiteindelijk wel de moeite van het wachten waard geweest, de weg is heel mooi om te doen. Jorien neemt afscheid van de familie die het onderwerp van haar eindwerk uitmaakte. We doen de weg terug met de paarden en zijn nog op tijd terug om net nog even te kunnen douchen want ik stink naar de paarden.

Het afscheid in de luchthaven is er een met zeer gemengde gevoelens voor de vroedvrouwen, opluchting en blijdschap om terug naar huis te kunnen maar ook met moeite om afscheid te nemen van wie achterblijft.

Terug in de Casita worden de laatste voorbereidingen getroffen voor de activiteiten in het schooltje morgen. Alle materiaal wordt klaargezet om mee te nemen. Ook Rulan en de achtergebleven vroedvrouwen zullen van de partij zijn.


brood en spelen

Woensdag 21 april 2010

Margo is alweer als eerste weg naar het kinderziekenhuis, ze doet veel uren stage maar heeft er veel voldoening van en vertelt er telkens met veel enthousiasme over.

Femke en Nayara gaan nog eens samen naar het schooltje, want het microobje in de darmen van Lisa is hardnekkig. Ik kan ervan meespreken, het rommelt en nijpt nog steeds als ik gegeten heb, maar voor de rest is alles terug normaal. Lisa houdt het nog bij yoghurt.

Om 10u komen Loes en Martine aan met een zelfgebakken cake. We maken er wat koffie bij en zitten te kletsten tot om 11.30u Martha hen met z’n allen komt halen voor een bezoek aan de artisanale markt en hen nadien mee naar huis neemt zodat Lindsay en Cindy kunnen inpakken en afscheid nemen van alle bekenden.

Na de middag wordt er weer duchtig geknipt en geplakt, de kleuterleidsters maken allerlei materiaal klaar voor hun stage en Jorien steekt een fotoalbum in elkaar om af te geven aan Sebastien en zijn familie. Morgen gaat ze van hen afscheid nemen op de haciënda.

Rulan en Joeri emen de bereiding van het avondeten op zich en toevallig nodigt Henry mij uit om met Guy iets te gaan eten, zijn voorlopig laatste avondmaal in Ecuador. Het wordt een hele lekkere lasagna in de Riocentro.

Als we terugkomen is het avondmaal in de Casita ook voorbij en staat iedereen klaar om te gaan volleyballen. Ik neem vlug mijn camera mee en als de foto’s gemaakt zijn doe ik ook nog een aantal pogingen om de bal over het net te krijgen, dat hier wel heel erg hoog gehangen wordt.


gewone dag

dinsdag 20 april 2010

Lisa neemt nog een dagje ziekteverlof, dus Femke en Nayara vertrekken samen met Carlos naar het schooltje. Ze zien het helemaal zitten want ze zijn goed voorbereid.

Rulan voelt zich al beter en ziet het ook zitten, zijn eindwerk schiet goed op en het einde is in zicht. Vanavond zou hij alles moeten kunnen doorsturen en hij maakt al plannen voor het weekend.

Guy kan een ticket regelen voor de Lindsay en Cindy voor donderdag met Iberia, dus die vliegen samen met hem terug naar België. Bianca blijft vandaag ook nog in de Casita , Loes en Martine gaan terug naar Martha.

Verder is het een rustige dag waarin nog veel wordt gewerkt, gebabbeld, gezwommen en ontspannen.

Jorien begint de kriebels te krijgen want die vertrekt zondag terug. Ze komt met haar evaluatiepapieren, we hebben een goed gesprek en ze is tevreden over haar stage. Ze heeft spijt dat het voorbij is maar ze kijkt ook heel erg uit naar het weerzien met haar vriendje Jan.


ziekte

Maandag 18 april 2010

De maag- en darmproblemen slaan ook toe bij Lisa. Die zal vandaag  niet naar het schooltje kunnen want ze heeft weinig geslapen en overgegeven vannacht. Carla, het dochtertje van Carlos, zit er al een paar dagen mee en Carlos wil met Margo mee naar het ziekenhuis om haar te laten onderzoeken. Vermits het ineens pijpenstelen regent, regelt Carlos een taxi voor Nuri, de baby, hemzelf en Margo en ik breng Nayara en Femke naar school.

Joeri haalt het niet meer met de bus om op zijn afspraak te geraken met de man van het irrigatiesysteem. De firma waar de afspraak moet doorgaan is niet zo ver, dus hij vraagt me of ik hem met de auto wil brengen. Als we in de buurt van de firma komen, blijkt hij echter geen adres of telefoonnummer te hebben en moeten we onverrichter zake terugkeren.

Rulan weet ook van zijn darmen maar kan niet meer in zijn bed blijven liggen, woensdag moet hij zijn eindwerk doorsturen en dat is nog verre van klaar.

De vroedvrouwen van Leuven komen ook stilaan boven water. Loes en Martine worden opgehaald door Martha (hun gastmama in Guayaquil) en rijden terug naar Alborada (een buitenwijk van Guayaquil) om nog wat spullen op te halen. Zij gaan ook Bianca afhalen van het vliegveld en komen dan met haar terug naar de Casita. Cindy en Lindsay vullen hun tijd met skypen, zwemmen en ontspannen.

Guy en Henry komen terug van hun weekend aan zee en we praten bij over het voorbije weekend. Guy heeft een ticket voor donderdag kunnen bemachtigen en Henry gaat proberen om voor Cindy en Lindsay ook nog een ticket te organiseren.

Lisa ziekt nog wat uit en Femke en Nayara zitten de hele namiddag liedjes te vertalen naar het Spaans en leuke activiteiten te verzinnen om te doen als de juffen hen met de kleuters alleen laten. Ze moeten hierbij wel inventief zijn, want er is weinig materiaal voorhanden.

Ik ga nog maar eens inkopen doen en zorg voor het avondeten. Vooral de rijstpap als toetje wordt zeer geapprecieerd.

Na het avondeten kijken sommigen nog een filmpje, Jorien en de kleuterleidsters plannen samen voor vrijdag een creatieve dag met de oudste kleuters en schakelen mij in om te komen grimeren en foto’s maken.

Midden in de nacht staat Bianca aan het raam van mijn kamer om te vragen of ik een thermometer heb. We doorzoeken heel de legplank met medicijnen in de bodega, maar er is geen thermometer te vinden (die moet ik dus dringend eens aanschaffen). Margo (de verpleegster) heeft er ook geen bij. Met de blote hand kan ik vaststellen dat Lindsay zeker koorts heeft, maar ik kan niet meten hoeveel. Ik geef hen wat ijspakjes voor de picknick om de koorts naar beneden te halen. Hopelijk brengt dat voorlopig iets op.


bezoek

zondag 18 april 2010

Begint heel rustig. Er is nog veel slaap in te halen dus de voormiddag voelt alsof ik hier nog alleen ben en werk ik mijn administratie wat bij.

Tegen de middag verschijnen voorzichtig de eerste tekenen van leven. Terwijl Margo en de kleuterleidsters nog verder werken aan hun eindwerken, maakt Billy zich klaar voor haar vertrek. Guy heeft besloten zijn vlucht te verzetten naar donderdag, hij heeft geen zin om een aantal dagen vast te zitten in Madrid. Hij blijft dus nog een dagje langer in Salinas.

Om het werken wat aangenamer te maken en Billy een leuk afscheid te geven ga ik op zoek naar boter en suiker, want eieren en bloem zijn er nog over van de pannenkoeken. Ik bak een cake met appeltjes en zet een potje koffie. Het lijkt wel een zondagnamiddag in België.

Er wordt afscheid genomen van Billy, die nog niet weet wanneer ze zal thuiskomen, spannend.

Dan belt Martine van de vroedvrouwen van Ecuador met de vraag of de vroedvrouwen van de KULeuven nog eens mogen langskomen. We houden nog wat cake over en daar zijn ze ons zeer dankbaar voor. Ook voor de pasta met groentenroomsaus voor het avondmaal en de animatie en de verhalen van Lisa en Rulan. De tafel zit weer vol, met twaalf zijn we weer en ook weer met vier vroedvrouwen maar dan van Leuven. Alleen Bianca is er nog niet bij, die komt morgen want zit vandaag nog met haar opa op de Galapagoseilanden.

De ambiance kan  niet op als na het eten Nayara met de twister voor de proppen komt. Niet iedereen durft de uitdaging aan, sommigen hebben uitvluchten en nog anderen vinden het een spel voor meisjes. Als kers op de taart krijgen we nog bezoek van Ruben en Luis die iedereen ijskreem hebben meegebracht. Het is een aangename avond, waaraan ook weer een einde komt want er zijn er ook die morgen weer aan het werk moeten.


sola en la casita

Zaterdag 17 april 2010

Rulan vertrekt al vroeg naar Abras de Mantequilla waar hij uitgenodigd werd om een regatta van lange smalle roeiboten bij te wonen met de familie waar hij een tijdje geleden logeerde.

Ik heb dus het kot voor mij alleen en besluit om daarvan te genieten. Ik doe nog voorzichtig met fruit, maar hetgeen ik eet wordt voorzichtig verteerd. Ik werk mijn blog en foto’s bij en beantwoord nog wat mails die al lang zijn blijven liggen.

Na de middag neem ik een taxi naar de artisanale markt in Guayaquil en koop er op bestelling een overwegend geel geweven tafelkleed van 3m lang voor 20 dollar. Ik zie nog een hoop leuke dingen maar laat die voorlopig nog hangen of liggen. Ik heb nog tijd om souvenirs te kopen en kom hier zeker nog wel eens terug.

Ik ga nog inkopen doen voor het avondmaal want ik verwacht zeven man (eigenlijk maar één en zes vrouwen) terug tegen het avondeten. Het wordt vol au vent met puree en sla met tomaten, want dat was er een vorige keer niet van gekomen. Ik kan het niet laten om in de Riocentro langs de Sweet & Coffee te passeren voor een espresso met een ‘rollito de membrillo’ (een koekje gevuld met guayaba, dat is een soort fruit) en dat had ik beter niet gedaan. Als ik in het warenhuis naar de wc wil gaan is die gesloten voor een poetsbeurt en ik moet me haasten om boven in de Riocentro nog net op tijd in de wc te geraken.

Rond half acht zullen ze thuiskomen, dus ik zet de puree in de oven, de vol au vent klaar op het vuur en de sla nog even in de koelkast. Tijdens het avondmaal krijg ik alle verhalen van Montañita te horen en worden alle aanwinsten geshowd, oorbellen, tattoo’s, enkelbandjes, … Ook nadien op het terras komen de herinneringen aan de belevenissen in Montañita weer naar boven, ze hebben ervan genoten. Jorien heeft blijkbaar de show gestolen en half Montañita geanimeerd.

Morgen wordt een werkdag want de eindwerken zijn nog niet helemaal (of nog helemaal niet) klaar!


schoolbezoek

Vrijdag 16 april 2010

Om half zeven loopt de wekker af zodat we om half acht aan het schooltje staan. Er staan al wat kleuters te wachten, maar de juffen zijn er nog niet, de bus heeft vertraging. Na een tijdje dagen ze op en kan de ontvangst van de kleuters beginnen. In vergelijking met de verhalen van de eerste dagen, verloopt dit al heel rustig en vlot. De dag wordt geopend met een paar liedjes en een groot aantal van de kleinste kleutertjes zijn al erg betrokken bij het klasgebeuren. Er zijn er echter ook nog een aantal die er afwezig wij zitten. Nayara controleert de aanwezigheden door elke kleuter afzonderlijk goeiemorgen te wensen, waarop die moet antwoorden dat hij aanwezig is. De kleuters noemen hen ‘tia’ (tante). In de klas van de oudste kleuters zorgt Femke voor het ochtendritueel.

De juffen maken van de gelegenheid gebruik om mij hun probleem met het sanitair te tonen en vermits ik met Carlos inkopen gaan doen, besluiten we eveneens voor vlottersystemen voor de WC’s te zorgen.

Carlos loodst me door de stad en ik ben blij als we uiteindelijk met matrassen en doorspoelsystemen terug in de Casita aankomen, want de diarree en hoofdpijn van gisteren slaan alweer toe. We gaan in de Riocentro nog op zoek naar vuilbakken en ventilator en rijden dan terug naar de sloppenwijk en maken de juffen gelukkig met een ventilator en vlottersystemen.

Ik eet een beetje yoghurt en ga op bed liggen, val in slaap en wordt wakker met nog een slechter gevoel dan voordien. Een douche en een duik in het zwembad leveren een beetje beterschap op.

De meisjes maken zich klaar voor een kort weekendje Montañita en ik loods hen door het drukke vrijdagnamiddagverkeer naar de Terminal Terrestre waar ze de bus nemen. Ze moeten allemaal nog geld afhalen (en er staat een flinke rij aan te schuiven), dus ik ga al naar de loketten waar de tickets verkocht worden, maar daar staat ook een fikse rij. De laatste rechtstreekse bus naar Montañita vertrekt binnen een kwartier en het ziet er niet naar uit dat het binnen die tijd mijn beurt zal zijn. Dan verschijnt er een jongen die me aan vijf tickets kan helpen voor de laatste bus en de meisjes op het nippertje aan het perron krijgt waar de bus klaar staat om te vertrekken. Hij wil daar natuurlijk wel voor beloond worden.   
Het wordt een lange trage rit terug naar de Casita want het verkeer zit helemaal dicht.

Het avondmaal wordt klein en licht om mijn maag en darmen niet te belasten en de avond wordt rustig, alleen Rulan is nog in de Casita en die kijkt een filmke op zijn laptop. We krijgen nog eens (lang geleden) een fikse regenbui, zodat alles nog een is opgefrist.


diarree

Donderdag 15 april 2010

Ik word wakker met migraine en diarree. Ik vermoed dat ik ofwel een zonneslag heb van gisteren op het eiland ofwel dat er iets mis was met de ceviche gisteren alhoewel die heel lekker smaakte. Ik hou me kalm en eet wat yoghurt.

Het nieuws van de vulkaanuitbarsting in IJsland bereikt ons hier en we vernemen dat Nayara haar papa en broer vastzitten in Madrid.

Joeri en Billy vertrekken nog voor het weekend naar Montañita want zondag vertrekt Billy terug naar België.

Na de middag is er een vergadering gepland met het personeel van de Casita om Maria Fernanda voor te stellen en de taakverdeling en afspraken nog eens duidelijk te stellen. Maria Fernanda neemt de touwtjes goed in handen, alles wordt duidelijk genoteerd, er wordt goed gecommuniceerd en er worden duidelijke afspraken gemaakt.

De studenten overhalen me om nog eens pannenkoeken te bakken, alhoewel ik dat pas voor zondagnamiddag gepland had. We doen inkopen in de Riocentro en de pannenkoekenbak kan beginnen. Rulan heeft schrik dat ik er niet genoeg zal bakken, maar uiteindelijk zijn er nog over, wat hij helemaal ziet zitten, dan kan hij morgenmiddag nog eens pannenkoeken eten.

De stagiaires kleuterleidsters hebben opdracht gekregen om een immens aantal werkblaadjes over te tekenen, hetgeen een stom werk is dat evengoed met de kopieermachine kan gebeuren. We installeren ons in het kantoortje met het kopieerwerk en de Yahtzee en combineren zo het aangename aan het noodzakelijke.

Het is al sinds de opening geleden dat ik nog in het schooltje was, dus we spreken af dat we morgenvroeg samen vertrekken, dat ik nog wat foto’s blijf nemen en dan met Carlos naar de stad rij om matrassen te gaan kopen.


Posorja en Isla Puná

Woensdag 14 april 2010

Ik regel alles met de papa van Nayara en zorg ervoor dat Roberto hen om 17u naar het vliegveld kan brengen voor het geval ik niet op tijd terug ben. Vandaag ga ik op schok met Guy, Henry en de kolonel (buurman van de mammie en kolonel bij de verkeerspolitie, die ook een stuk grond heeft in ‘Los Vergeles’ waar de haciënda ligt). Hij gaat ons tonen wat er allemaal op gebied van toerisme aan de gang is rond Playas, omdat daar misschien voor Casita Belga wat opportuniteiten liggen. Voor het aantal groepen dat we verwachten voor de zomer van 2011 zullen we zeker voor uitbreiding van ons aanbod moeten zorgen, dus gaan we vandaag op prospectie.

We halen eerst de kolonel op in Valle Alto en rijden dan naar Playas (het meest nabij gelegen strand in de golf van Guayaquil) en verder naar Posorja, een vissershaven van waaruit ook boten vertrekken met toeristen om vogels en dolfijnen te spotten (zoals vanuit Puerto El Morro). Van daaruit nemen we de boot naar Isla Puná.

Na een rondleiding op de verlaten stranden van Isla Puná varen we terug naar Posorja.
In Playas gaan we nog enkele hotels bezoeken waar we in de toekomst eventueel mee kunnen samenwerken om de groepen van de zomer te ontvangen. Het is al laat en we gaan nog een hapje eten op het strand van Playas. Ik eet ceviche, een koude soep van tomaten, ajuin, limoen en scampi’s. De kolonel neemt ons nog mee naar enkele authentieke dorpjes langs de kust van de golf van Guayaquil, maar dan gaat de zon onder en is het hoog tijd om terug te keren. De kolonel van de verkeerspolitie heeft geen schrik voor boetes en scheurt tegen 140 km/u in het donker over de Via a la costa.

De studenten zitten in de Casita klaar om in de wijk iets te gaan eten dus ik neem een snelle douche en ga mee naar Javier. Ik voel me opeens heel moe en krijg met moeite een hap Moro con pollo binnen. Ik krijg diarree en ik heb het gevoel dat ik niet eens meer tot aan de Casita zal geraken, zo slap voel ik me. Het is kwart na negen als we thuiskomen en ik kruip meteen in bed. De anderen plannen nog een matchke volleybal op het pleintje.


Puerto El Morro

Dinsdag 13 april 2010

Vandaag is het Guy zijn beurt om poolshoogte te gaan nemen op de haciënda. Ik vertrek met Nayara, Aaron en Herman naar Puerto El Morro waar ik een bootje gereserveerd heb om naar de dolfijnen te gaan kijken. Het is nog laag tij wanneer we vertrekken, wat maakt dat er heel veel vogels aan de kant zitten die daar hun eten zoeken. En niet alleen de vogels zoeken hier naar krabben en vissen.

We bezoeken het eiland waar de fregatvogels hun broedplaats hebben en zien op de terugweg nog meer dolfijnen, reigers en roze lepelaars. Het was een boeiende, ontspannende boottocht. We rijden terug via Playas en doen daar op algemene aanvraag een terraske, want daar is in Ecuador niet veel gelegenheid voor, maar wel hier aan de kust dus.

De auto staat net in de garage als Guy me belt om hen te komen halen op de haciënda. De pickup zit vast en ze krijgen hem langs geen kanten meer uit de modder. ‘s Morgens lag de weg nog goed, maar na een stortbui van ongeveer 10 minuten was er geen doorkomen meer aan. Vermits ze helemaal onder de modder zitten, dek ik de zetels van de Terracan af met oude lakens en rij ik terug om hen te gaan halen. Een half uur later krijg ik opnieuw telefoon, ze zijn losgeraakt en ik keer terug.

Ondertussen is Narcissa, de boekhoudster, toegekomen om met Maria Fernanda alles door te nemen en ik assisteer waar nodig. Vrijdag komt ze terug, want nu is het te laat om nog veel zinnig werk te doen.

De groep studenten zit terug voltallig aan tafel voor het avondmaal, bereid door Lisa en Margo, van ingrediënten voorzien door Nayara en Femke.

Ik sluit de avond af met een spelletje Yahtzee met Nayara en haar papa en broer, die hun laatste avond in Ecuador beleven.


vergaderen

Maandag 12 april 2010

De kleuterleidsters beginnen aan hun tweede stageweek. Carlos gaat met hen mee tot aan het schooltje.

Ik breng Joeri en Billy tot aan het kanaal waar Sebastien hen met de paarden komt ophalen. Het is de bedoeling dat vandaag en morgen het irrigatiesysteem in elkaar gestoken wordt. Joeri en Billy blijven dus overnachten op de haciënda in de hoop morgen het werk te kunnen afmaken.

Nayara wil na de middag een wandeling gaan maken met haar broer en papa naar de Cerro Blanco (witte berg). Dat is een stuk subtropisch regenwoud op 10 min rijden van de Casita dat eigendom is van Holcim, de cementfabriek. Ik bel om te reserveren want het domein is helemaal afgesloten en enkel toegankelijk door reservering. De kleine wandeling kan zonder gids maar ze kiezen voor de grote met gids (waar ze later wel spijt van hebben). Wandelen in een subtropisch regenwoud is nog wel iets anders dan in de Ardennen. Ze zijn echter wel heel enthousiast over alle dieren die ze ontmoeten (behalve dan over de muggen). Ik doe niet mee met de wandeling, maar breng hen door de poort tot bij de gids want Guy heeft voor deze namiddag een vergadering gepland met Martine van de vroedvrouwen voor Ecuador. Zij is de enige van de groep die nog in Ecuador is. Hun project loopt niet zoals ze het verwacht en gewenst hadden. Martine vindt dat ze enkel gebruikt wordt door de Sotomayor om studenten te begeleiden en dat was niet de bedoeling. Dan is er ook nog de vaststelling dat echt arme vrouwen hier niet terecht kunnen om te bevallen. Daarom ook stelt Guy hen nu voor om een praktijk op te zetten in de wijk Cristo del Consuelo waar het schooltje is. In de namiddag staat dat leeg en via de moeders van de kindjes van Los amiguitos de Menbol is vlug een doelpubliek bereikt. Een samenwerking met Ricardo, gynaecoloog die een eigen praktijk heeft en vriend des huizes van Casita Belga, zouden ook de risicogevallen kunnen geholpen worden. Martine zal over het voorstel nadenken en het voorleggen aan de achterban in België.

Dan is een personeelswissel aan de orde, Marlene de secretaresse van Casita Belga wordt vervangen door Maria Fernanda. Er moet heel wat uitgelegd, gecommuniceerd en gereorganiseerd worden. Maria Fernanda zal voortaan van maandag tot vrijdag elke namiddag de administratie komen doen. Ik wordt meteen ingeschakeld om een computer gebruiksklaar te maken (bij Marlene gebeurde alles nog via de telefoon), installatie van OpenOffice, Skype en de printer.

De kleuterleidsters gaan eten naar de ‘’Gran Chef” en ik ga mee. De twee taxichauffeurs maken er een erezaak van om als eerste aan te komen. De taxi waarin Lisa, Femke en ik zitten is alleen wat aftands, de voordeur gaat helemaal niet open en de achterdeur aan de kant waar Lisa zit, vliegt tijdens de rit ineens gewoon open. Ze had het nog niet meteen door, maar zag aan mijn gezicht dat er iets niet klopte. Het eten was lekker en gezellig. De terugrit ging nog sneller dan de rit ernaartoe.

Terug in de Casita hadden we Rulan, Margo en Jorien al terug thuis verwacht, maar we zien nog niemand. Aan de telefoon verteld Margo dat ze onderweg zijn. Hun bus heeft, zoals ook die vanuit Cuenca vorige zondag, een klapband gehad. Na de verhalen uit Quito te hebben verteld en gehoord, kan iedereen naar bed.


terug naar Guayaquil

Zondag 11 april 2010

Ik heb gisteren zoveel foto’s gemaakt dat ik de ganse ochtend bezig ben met selecteren en bewerken. Rond de middag krijg ik er genoeg van en ga ik nog wat van de zee (Stille of grote oceaan, Pacific Ocean) en de hoge golven genieten.

Na een ‘almuerzo’ (lunch) van overschotjes vertrekken we terug richting Guayaquil. Onderweg beginnen de berichtjes en oproepen van de studenten alweer binnen te komen.

Joeri en Billy zijn al in de Casita als we thuiskomen. Ze hebben een leuk weekend gehad maar tijdens de terugrit is de bus over een drempel gereden waarbij alles passagiers omhoog gevlogen zijn. Omdat Joeri sliep, is hij met zijn hoofd tegen het dak gebotst, zodat er een gat in zat (in zijn hoofd). Carlos heeft hem dan meegenomen naar de dokter om er een paar draadjes in te doen. Hij was wel bezorgd geweest over het feit of zijn twee overgebleven dreadlocks niet zouden moeten afgeknipt worden, maar dat was geen probleem. Er plakt nu een grote witte plakker over.

Femke en Nayara komen samen met papa en broer terug van Cuenca en maakten nog even een omweg langs Ingapirca. Zij hebben vertraging omdat de bus een klapband kreeg en begrijpen nu waarom wij zo blij zijn met een chauffeur als Napoleon.

Lisa heeft een gans weekend hard gewerkt en is zeer tevreden over zichzelf (al is ze dat altijd wel).

Rulan, Margo en Jorien hebben nog een dagje langer vakantie en komen pas morgen terug.


Pacific Ocean

Zaterdag 10 april 2010

Er komt geen eind aan de gastronomie. Na de gewone maar warme en lekkere broodjes van de bakker met koffie samen met Boud en Katrien, komt Guy uit bed met de melding dat Gustavo ons uitnodigt voor een brunch in het huis van zijn tio (nonkel). Gustavo woont in Guayaquil maar logeert tijdens het weekend in een appartement bij zijn nonkel in Salinas omdat hij daar dan zijn discotheek open houdt. De tio is rechter en heeft veel in Noord-Amerika verbleven, dus de brunch is niet Ecuadoriaans (dan eet je rijst) maar wel ontzettend uitgebreid en lekker, exotisch fruit, croissants, hele lekkere cake, vers fruitsap, yoghurt, granen, noten, koffie met zo een smaak, waarvan hij  niet wil verklappen waar die vandaan komt, maar spijtig genoeg met teveel suiker…

Voor Boud en Katrien wordt het hoog tijd om de bus terug naar Guayaquil te nemen, die moeten vanavond op de luchthaven zijn. We nemen afscheid en spreken af juni of begin juli mekaar in Gent terug te zien.

Volgeladen wandelen we terug, Guy en Henry gaan siësten, ik kies voor een strandwandeling om al het eten te verteren met als kers op de taart een duik in de Stille Oceaan. Aan deze kant (Salinas ligt op de punt van een schiereiland en is dus aan drie kanten omringd door de oceaan) zijn de golven niet zo hoog als aan de Costa Brava (dat is de andere kant) maar toch nog hoog en krachtig genoeg om je onderuit te halen. Als je midden in de golf staat kan je onmogelijk op je benen blijven staan.

In de late namiddag staat er een bezoek aan de markt van Libertad op het programma. Heel authentiek!
We doen nog wat sightseeing en komen net voor het vallen van de avond in Anconcito terecht, een vissersdorp waar net een vissersboot gaat vertrekken voor de nacht. Er komt er ook een terug met een lading vis, die met moeite aan de kant geraakt, omdat de fregatvogels en pelikanen ook wel een visje lusten.

Net wanneer we inkopen willen gaan doen voor het avondeten belt Gustavo om te vragen of we zijn lasagna willen komen opeten en daar hebben we geen enkel probleem mee (met het voorstel, want later zal blijken dat we met het opeten wel problemen hebben). Om zeven uur worden we verwacht want nadien moet hij zijn discotheek gaan openen. Wanneer we om 19.30u over de dijk wandelen (we zijn dus op tijd naar Ecuadoriaanse normen) staat de thermometer op 25° en waait er een aangenaam briesje.

Ik heb in heel mijn leven nog niet zo’n lekkere lasagne gegeten! Er was veel te veel, maar we krijgen nog wat overschot mee voor morgenmiddag. Amanda heeft dan ook drie jaar in Rome gewoond en voegt aan de lasagna nog een Ecuadoriaanse touch toe. De tio heeft nog een dessertje gemaakt, een flan met een caramelsaus en rozijnen groter dan druiven.             
Met een overvolle maag wandelen we terug langs de malecon en zoeken de Ocean Club op waar we van op het  terras over de malecon en de zee kunnen kijken en het jonge volk de disco kunnen zien binnenstromen.

Het was gisteren laat genoeg dus vanavond haal ik middernacht net niet.


gastronomie en fiësta

Vrijdag 9 april 2010

Na het ontbijt wandelen Guy en ik naar de overdekte markt van Salinas. (Henry spendeert een voormiddag tijdens een weekendje ‘descansar’ in bed, dus die is niet van de partij.) Op de markt ziet de vis er heel vers uit en de ‘jugo en batido’ wordt gemaakt terwijl we er bij zitten.

Na de middag komen Boud en Katrien terug met de bus vanuit Puerto López en ik ga hen met de auto oppikken op de terminal van ‘Libertad’ een plaats op 15 minuten van Salinas. Darwin (de jongen die net de ruiten van het appartement aan het poetsen was en fier vertelt dat hij twee maand geleden vader geworden is van een eerste dochter) rijdt mee om me de weg te tonen.

Vanavond staat er ‘langosta’ op het menu deze keer met een hele lekkere tomatenroomsaus waar nog allemaal groenten inzitten en pureepatatjes en daarbij nog een slaatje. Het dessert neemt Boud voor zijn rekening en hij vertelt dat dit op een menu staat in een restaurant in Cuenca als (postre ‘El profesor’). Je neemt een wijnglas, je giet daar een beetje vodka in, daar doe je een bol vanille-ijs in en je strooit er een beetje grof gemalen koffie bovenop. (wij hadden enkel fijn gemalen koffie en dat smaakte al overheerlijk) Ik had nooit gedacht dat ik een dessert met vodka zo lekker zou vinden. Het ideale digestief.

Een wandeling langs de dijk bij een heerlijke 25° en een koel briesje deed alles nog beter verteren. Gustavo liet weten dat hij geen zin had om zijn discotheek te openen maar dat hij ons wou meenemen naar de malecón (wandeldijk) van Libertad, dat het daar veel leuker zou zijn.

Dat bleek ook zo te zijn, er was daar veel ambiance en een optreden van een of andere charmezanger, waar iedereen (en dat was veel volk) mee stond mee te zingen en te dansen. Wanneer een heel kwieke ongeveer tachtigjarige Ecuadoriaan me uitnodigde en ik met hem een danske placeerde op de malecón, vroeg de zangeres nadien wat er gebeurde en waarom niemand nog naar het podium keek.

Het bleef nog lang gezellig en om 2 uur kroop ik uiteindelijk onder de lakens.


vakantie

Donderdag 8 april 2010

Ik neem afscheid van Margo en de kleuterleidsters want die zie ik niet meer terug voor het weekend. Margo vertrekt vanavond samen met Rulan en Jorien naar Quito, dus die telt ook al af. De kleuterleidsters moeten morgen nog werken maar vrijdagnamiddag vertrekken zij voor het weekend naar Cuenca. Enkel Lisa blijft in de Casita, die hoopt goed te kunnen doorwerken aan haar eindwerk.

Guy komt met de krant waarin onheilspellende berichten staan over hevige regenval en grondverschuivingen in de buurt van Baños. Ik probeer Joeri te bereiken via ‘La Chiminea’ (het hotel waar hij van plan was te gaan logeren) maar daar is hij nog niet toegekomen. Ik laat mijn gegevens achter zodat hij me kan bereiken.

Rond elf uur staan we klaar om te vertrekken, Henri rijdt samen met Gustavo, die ons een locatie gaat tonen bij Montañita die eventueel in aanmerking kan komen om met groepen te overnachten in de zomer. We stoppen uiteindelijk een heel eind voorbij Montañita op weg naar Puerto López en het is werkelijk wel een heel leuk ding en we worden en goed ontvangen, maar het is niks om met groepen te komen, er zijn veel te weinig kamers om te logeren.

Boud en Katrien nemen de bus verder naar Puerto López om daar nog wat vrienden te gaan bezoeken, want zaterdag vertrekken zij al terug naar België. Henry en Gustavo, Guy en ik rijden terug naar Salinas maar gaan onderweg nog even langs Montañita. Er is heel weinig volk maar op de tijd dat we op een terras onze cocktail ‘daiquiri maracuya’ drinken passeren alle bekenden, Henry, Israël, Peeke, Manolo. Het weekend ‘descansar’ (ontspannen) is begonnen. Gustavo (Amanda voor de vrienden) is enthousiast over de daquiri en nodigt me uit om morgenavond in zijn discotheek in Salinas een daquiri maracuya te komen drinken.

De zon gaat onder als we Salinas binnenrijden. We kopen langs de kant van de weg bij enkele vissers nog gamba’s voor het avondeten en doen inkopen in de Mi Comisariato (de GB van Ecuador). Henry maakt de schaaldieren klaar in een sausje op basis van pindanotencrème. Het begin van een gastronomisch weekend.


karaoke

Woensdag 7 april 2010

In de voormiddag wordt al het materiaal van het irrigatiesysteem opgehaald. Vermits de pick-up dan ook vol zit rijden we met twee auto’s naar de haciënda. De terracan laten we staan aan het kanaal, want daar komt de irrigatiesysteemverkoper met zijn 4×4 dus kunnen we met hem meerijden. Ik moet dus zelf niet rijden en kan voor het eerst rustig genieten vanuit de laadbak. De weg is ondertussen hersteld aan de weggezakte brug en is ook al opgedroogd maar op sommige punten is het nog steeds heel lastig en twee keer wordt er toch nog vastgereden. Alles is nu op zijn mooist en ziet heel groen, de gewassen zijn enorm gegroeid, maïs, nootjes, papaya, maniok, … Het komt er nu op aan om het irrigatiesysteem in werking te krijgen want binnenkort is het gedaan met regenen en zal alles uitdrogen als het geen water meer krijgt. De werkzaamheden worden besproken en het plan is dat de volgende week Joeri en Sebastien het systeem installeren.

Alles ziet er goed uit en ook de temperatuur wordt al veel aangenamer, het is nog altijd heel warm maar de zon brandt minder dan vorige week en er is ook al een windje, alles wijst erop dat de zomer in aantocht is.

Vanavond wordt er in de wijk gegeten. Joeri en Billy zoeken met de andere studenten al vroeg een eetgelegenheid in de barrio, want die vertrekken vanavond nog met de bus naar Baños. Boud, Katrien, Guy en ik vertrekken iets later en eten zoals alle Ecuadorianen rijst, bonen en kip. We zitten nog iets te drinken na het eten wanneer de chicos van de wijk passeren, die ook op het afscheidsfeestje van de vroedvrouwen van de partij waren. Ze nodigen ons uit om mee te gaan naar de karaoke (een zaaltje naast het restaurant waar de installatie staat). Om beurten wordt er gezongen, zij kiezen uit het Spaanse repertorium, Katrien en ik uit het Engelse (Madonna, the Beatles, …). Ik hoop dat ik de studenten kan overtuigen om hier nog eens terug te komen.


plannen

Dinsdag 6 april 2010

Margo is alweer als eerste weg en ook de kleuterleidsters vertrekken voor hun eerste effectieve stagedag. Bij hun thuiskomst ’s middags, want de kleuters gaan hier allemaal maar halve dagen naar school, is de ene al enthousiaster dan de andere. Nayara en Lisa hebben het zwaar gehad met heel veel kindjes die heel veel schreeuwen en niet getroost kunnen of willen worden. Ze zouden wel leuke dingen willen doen om de kindjes af te leiden, maar willen ook nog niet ingaan tegen de manier van werken van de plaatselijke kleuterleidsters en die bestaat erin om de kleuters rustig te houden door ze voor de tv te zetten. We bespreken nog even de mogelijkheden en ze zullen toch proberen met popjes en liedjes wat contact te leggen en vertrouwen te wekken.

Guy en Joeri gaan kijken hoe het staat met de bestelling van een irrigatiesysteem. Het is nog niet volledig aangekomen, maar morgen zal het grootste deel kunnen opgehaald worden en dan brengen we het al naar de haciënda met de deskundige uitleg van de verkoper en dan kan het volgende week geïnstalleerd worden.

Na de middag worden er plannen gemaakt voor het weekend. Joeri en Billy gaan hun ticketten voor de bus naar Baños bestellen, die vertrekken al woensdagavond. Rulan, Jorien en Margo zullen dan donderdagavond vertrekken naar Quito. Femke, Nayar    a en Lisa moeten nog tot vrijdagmiddag werken en dan vertrekken Nayara met papa en broer samen met Femke naar Cuenca. Lisa die nog het minst ver staat met haar eindwerk zal de Casita voor zich alleen hebben (onder het waakzaam oog van Carlos) en hoopt heel goed te kunnen doorwerken. Ikzelf vertrek donderdag met Guy, Henry, Boud en Katrien naar de kust tot zondag.
Het blijft niet bij plannen maken, Rulan, Jorien, Joeri en Billy gaan naar de Terminal Terrestre waar ze hun ticketten voor Baños en Quito al gaan reserveren.

Nayara gaat met haar bezoek en Femke naar de artisanale markt in Guayaquil en ze laten weten dat ze ook in de stad blijven om te eten.

Guy neemt Boud en Katrien mee naar de vismarkt om ‘camarones’ te kopen dus het is heel stil op de Casita en ik geniet van de rust. Henri maakt scampi’s in looksaus om duimen en vingers van af te likken.

De haciënda wordt het gespreksonderwerp van de avond. Boud maakte op een digitale geografische kaart een 3-D model van de hoogtes en dieptes en de hellingen met de coördinaten die ik vorige zomer met zijn GPS opgemeten had. Op Google Earth proberen we alles nog te situeren. Morgen gaan we met z’n allen naar de haciënda met het deel van het irrigatiesysteem dat al geleverd werd.


eerste schooldag

Maandag 5 april 2010

Het heeft nog heel de nacht door geregend en het ziet er nog niet naar uit dat het snel zal stoppen. Margo komt vragen of er een paraplu is die ze kan gebruiken en ik geef er haar één mee zodat ze droog tot aan de bus kan geraken.

Zeven uur, Femke heeft Carlos nog niet gezien, die verondersteld wordt om met hen naar het schooltje te vertrekken. Het regent nog en de kleuterleidsters hebben een hoop materiaal mee te nemen, dus ik beloof hen weg te voeren nadat ik heb ontbeten.

Als we aan het schooltje komen staan de eerste kleuters al te wachten aan de deur, maar van de ‘profesoras’ is er nog geen spoor. Femke wordt nu helemaal zenuwachtig en snapt niet waarom die hier nog niet sinds half acht zitten te wachten. Zij zal nog erg moeten wennen aan de Ecuadoriaanse stijl. Om 8u komen de profesoras toe en wordt de deur geopend.

Ik rij terug naar de Casita terwijl de zon in volle hevigheid doorbreekt, van regen geen spoor meer, tenzij in de vorm van plassen. De anderen zijn ondertussen aan het ontbijten en tegen negen uur vertrekken we met de hele bende om de plechtige opening van het schooljaar bij te wonen. De papa en broer van Nayara, Rulan en Jorien, Boud en Katrien, Guy en ik en op de valreep ook de drie studenten geneeskunde van de KUL. De hele Belgische delegatie wordt ontvangen op het schooltje. De kleuters en de mama’s voeren met veel animo (vooral van de mama’s) een dansje uit, Guy houdt zijn toespraak, waarna elke kleuter zijn ballon ontvangt en de eerste schooldag erop zit.

Guy wordt aangesproken door de oma van een kleuter die een teelbal heeft groter dan een tennisbal en de dokters van Leuven stellen vast dat het hier waarschijnlijk om een liesbreuk gaat en de kleuters best dringend geopereerd wordt. De moeder is moeilijk te overtuigen (omdat ze geen geld heeft voor een operatie), maar uiteindelijk gaat de caravaan richting kinderziekenhuis waar Guy met de studenten geneeskunde een operatie voor morgen geregeld kan krijgen. De diagnose is effectief een liesbreuk en de moeder met kleuter moeten morgen om 8u terug zijn in het ziekenhuis. Alle kosten worden al betaald, zelfs het geld voor de taxi wordt meegegeven om er zeker van te zijn dat de moeder hier morgen terug zal staan.

De kleuterleidsters zijn nog in het schooltje gebleven om met de assistentie van de papa en broer alle decoratie in de klasjes van de kleinsten aan te brengen.

Na de middag is iedereen, met uitzondering van Margo, weer in de Casita, het zwembad geraakt druk bezet.

De mama van Joeri maakt zich klaar voor haar vertrek en het afscheid van Ecuador. Om half zes gaan we nog eens richting luchthaven, maar dat gaat veel moeizamer dan om half zes ’s morgens, het verkeer zit al vast op sommige punten in het centrum. Maar na het afscheid op de terugweg is het nog veel erger, ik krijg even flashbacks naar de ring rond Antwerpen op dit uur. Als we uiteindelijk om half acht terug aankomen in de Casita zitten Boud en Katrien al te wachten om te gaan eten, Guy is ondertussen nog even met de studenten naar de Riocentro om inkopen te doen.

Het wordt een leuke, ontspannende avond. Guy, Henry, Boud, Katrien en ik gaan een hapje eten en er wordt veel gebabbeld en gelachen.