Archief voor maart, 2010

startvergadering schooltje

Maandag 29 maart 2010

Vandaag staat de vergadering met de kleuterleidsters en Fabiola (directrice) op het programma.
Eerst worden nog de laatste voorbereidingen getroffen voor de schilderwerken van woensdag. De vergadering wordt zeer vruchtbaar, de kleuterleidsters krijgen al hun vragen beantwoord en er wordt grondig gepland. Er worden ook afspraken gemaakt ivm de samenwerking, de uurregeling, de manier van werken. Maandag 5 april zal het schooljaar officieel geopend worden in het bijzijn van de ouders. We vernemen dat donderdag en vrijdag hier officiële feestdagen zijn (Semana Santa) en er dus niet zal gewerkt worden. Dat wordt dus reppen, want we hadden op drie dagen gerekend om te schilderen en zullen het nu in één dag moeten klaren. Het was een geslaagde vergadering die wordt afgesloten met een ‘tenemos gana’ (we hebben er zin in). Fabiola heeft er blijkbaar ook zin in gekregen, maar zal toch nog twee maanden bevallingsverlof nemen.

De namiddag verloopt rustig, iedereen werkt verder aan zijn eindwerk, behalve Jorien. Zij heeft gelukkig al haar foto’s bewaard op een externe harde schijf, want met haar scriptie heeft ze dat niet gedaan en haar computer heeft het laten afweten. Ze hoopt in België een specialist ernaar te kunnen laten zoeken en daar haar eindwerk te kunnen afwerken om nu niet helemaal opnieuw te moeten beginnen.

Ik vind uiteindelijk de tijd om mijn blog nog eens bij te werken en beleef op die manier het hele helse weekend nog eens opnieuw.

Margo krijgt bij haar thuiskomst nog een voetbadje, want de wonde is toch een beetje ontstoken, al zegt ze er niet teveel last van te hebben, maar Margo is dan ook een taaie.

Ik leef me nog eens uit in de keuken en maak gebakken patatjes, doradefilet met verse tartaresaus en een slaatje. Femke en Nayara helpen bij het fijnhakken van de peterselie en de eitjes en Lisa met het schillen van de patatten. Het wordt alweer een heerlijke maaltijd en de stemming is optimaal.

Morgen gaat iedereen mee op bezoek in het weeshuis, waar Jorien nog een activiteit gepland heeft voor haar eindwerk.

Guy en Henry komen terug thuis en het wordt een avondje bijkletsen en evalueren.

Advertenties

zondag, rustdag?

Zondag 28 maart 2010

Joeri is gisteren met zijn mama en zijn liefje de stad ingetrokken, want veel tijd heb ik niet gehad om de nieuwe gasten te ontvangen. De zon heeft hen, zoals elke nieuwkomer, verrast en de voeten zijn verbrand en gezwollen, zodat het een blote- voeten-dag wordt voor de mama. Geovanny (die Carlos was komen vervangen omdat die het weekend naar de ouders van Nuri ging met de baby) heeft voor het ontbijt gezorgd en de mammie van Henry komt ook nog even kijken of de meisjes vertrokken zijn.

Met de stress van de voorbije dagen is het nu tijd voor een migrainepil en ik hou me voorlopig kalm. Ik vertel de bende dat ik een stranddag en vooral de rit ernaartoe en de zon niet zie zitten en doe hen een alternatief voorstel. Iedereen maakt zijn picknick klaar en ik rij met hen naar Puerto Hondo, een recreatiepark even buiten Guayaquil waar ze in de mangroven kunnen zwemmen. De mama van Joeri blijft in de Casita zwemmen in de hoop dat de voeten weer normaal zullen worden.

Vooraleer iedereen in het water zit, realiseer ik me dat ik de ouders van de drie meisjes ben vergeten te bellen om het nieuwe aankomstuur mee te delen. Ik spring terug in de auto en ik de Casita gekomen kan ik uiteindelijk Martien bereiken die al veilig en wel in Sint-Gillis zit. Ze vertelt me dat de vlucht goed verlopen is, maar dat ze nog wel veel geweend hebben. Ik bel naar de ouders van Caroline, die net contact met haar gehad hebben in Atlanta, waar ze zich klaarmaakt voor de laatste etappe.

Terwijl ik zit te skypen met de mama van Caroline wordt ik gebeld door Femke met de vraag om een schaar en ontsmettingsmiddel mee te brengen naar Puerto Hondo want Margo heeft ‘een tak in haar voet’. Ik spring terug in de auto met ontsmettingsmiddel en rij terug tot de ingang van Puerto Hondo waar de bende me staat op te wachten om terug naar de Casita te rijden. De Ecuadorianen hadden hen omsingeld om allemaal te helpen en ze hadden het wijzer gevonden om de operatie in de Casita uit te voeren.

Daar aangekomen werd ‘de tak’ verwijderd, de wonde ontsmet en de voeten gebaad in water met een chloortablet. Een verpleegster weet hoe zulke dingen verzorgd moeten worden: voor de rest van de dag met de voet omhoog aan het bubbelbad, samen met de andere gekwetste Rrulan, die nog steeds zijn arm moet sparen en dus niet zwemt. De rest van de bende neemt zijn toevlucht in het zwembad om baantjes te trekken of te dobberen, iedereen geniet op zijn manier.

Na het avondeten terwijl we nog gezellig samen zitten, krijgen we nog een skypegesprek binnen van Anneleen die zit te wachten tot het tijd is om Caroline te gaan halen in de luchthaven.

Joeri, zijn mama en liefje maken plannen voor morgen. Nayara, Femke en ik spelen Yahtzee en de anderen zitten er gezellig bij.

Ik kruip op tijd onder de lakens om nog wat gemiste slaap in te halen.


derde keer, goeie keer

Zaterdag 27 maart 2010

Om half zes bel ik Delta Airlines in de luchthaven om een nieuwe reservatie te maken. Het opzoeken van de ticketnummers duurt een eeuwigheid. Uiteindelijk krijg ik te horen dat een nieuwe reservatie voor Caroline 205 dollar zou kosten, voor Martien kan ik geen nieuwe reservatie maken want het ticket dat zij kocht staat dat niet toe. Ik vraag of dat voor de andere twee ook zo is en tegen de tijd dat ze ook die nummers gevonden heeft en meldt dat er geen nieuwe reservatie mogelijk is, is het al na zes uur. De mama en het liefje van Joeri landen om 6.15u, dus ik haast me naar de luchthaven. We zijn nog net op tijd in de aankomsthal om hen te ontvangen. Terug in de Casita zet ik een potje koffie voor de mama van Joeri en mezelf. Ik drink mezelf wat moed in om de meisjes het slechte nieuws te brengen. Niet alleen het feit dat ze een nieuw ticket moeten kopen, maar ook dat ze niet samen naar huis zouden kunnen, doet de stemming serieus zakken. Er wordt druk naar oplossingen gezocht, gesurft naar ticketten, geskyped met het thuisfront, gebeld, …

Uiteindelijk leg ik voor Caroline een nieuwe reservatie vast en gaan we naar de bank om de boete te betalen om het land uit te mogen. De drie anderen wachten nog even met het betalen van de boete, want als ze vandaag het land niet uit geraken, bestaat de kans dat ze de boete een tweede keer moeten betalen. De prijzen van ticketten enkele reis zijn nauwelijks goedkoper dan die van een reis heen en terug, dus er wordt verder gezocht naar de voordeligste oplossing. Via het internet is het ook haast onmogelijk om nog voor dezelfde dag of de dag nadien te boeken. Een tijdje ziet het er naar uit dat maandag zal moeten worden afgewacht om te kunnen vertrekken, mede omdat we vermoeden niet meer op de bank terecht te kunnen voor een bewijs van betaling van de boete.

Ik bel de hele dag heen en weer met Guy die zijn netwerk contacteert en uiteindelijk met een Iberiaticket voor de dag komt voor dezelfde avond, maar dan moet er snel gehandeld worden. Het is ondertussen vijf uur, de bank sluit om zes uur en vóór zeven uur verwacht Santiago van Iberia ons op zijn kantoor op de luchthaven voor de ticketten. Om acht uur moet Caroline aan de incheckbalie van Delta zijn.

Vanaf dan gaat alles in sneltempo. Alle bagage wordt terug in de laadbak van de pickup geladen en met de hele bende rijden we naar de bank en verder naar de luchthaven. De Ecuadoriaanse vriendjes rijden voor, maar doen de ronde van Guayaquil. De ticketten worden afgehaald op het kantoor van Iberia en de bagage wordt ingecheckt. De zak met het overgewicht van Anneleen kan niet mee, bij Iberia wordt maar één koffer toegestaan. Caroline stelt voor die met Delta te vervoeren. Gelukkig moet de luchthaventaks niet opnieuw betaald worden en geldt het bewijs op het ticket van gisteren nog. Na een moeilijk en langdurig afscheid vertrekken de drie uiteindelijk door de deur op weg naar de douane.

De Deltabalie is nog niet open, dus zetten we ons nog even om iets te eten. Guy belt om te vragen of ze vertrokken zijn en op dat moment zie ik het hoofd van Heline terug verschijnen, mijn hart slaat over, maar ze komen alle drie met een smile zeggen dat de douane enkel nog een kopie van hun paspoort nodig heeft. Er wordt voor de derde keer afscheid genomen en dan verdwijnen ze voorgoed door de schuifdeur.

Ondertussen is het tijd voor Caroline om in te checken. Het inchecken op zich gaat vlot maar er wordt nog heel moeilijk gedaan over de prijs die nu al 280 dollar geworden is en waar ze nog een boete van 20 dollar bovenop vragen. Een uur later is er nog net tijd voor een snelle hap en dan volgt het moeilijkste afscheid. Niet alleen moet Caroline in haar eentje naar huis, maar bovendien ook zonder de anderen, terwijl ze de rest van hun Ecuadorervaring zo heel met z’n vieren beleefd hebben. Het wordt een harde dobber, terwijl Caroline toch echt wel een kranige meid is.

Het is tien uur eer ik terug in de Casita aankom en het hele verhaal nog eens aan de anderen vertel. Die hebben ondertussen plannen gemaakt voor de volgende dag en zouden graag naar het strand gaan. Ik stel de afspraken hiervoor uit tot de volgende dag en kruip uitgeput in bed.


uitstel van vertrek

Vrijdag 26 maart 2010

Onderweg naar het schooltje is het erg stil, op de bus is het moeilijk om de ogen open te houden en het kost moeite om zoals gewoonlijk tegen iedereen ‘hola’ en ‘buenos dias’ te zeggen. Het werken komt ook maar moeilijk op gang, maar uiteindelijk krijgen we de drie lokaaltjes toch wel proper, zodat we volgende week kunnen beginnen schilderen want de week nadien begint het nieuwe schooljaar.

Terug in de Casita worden de anderen nu ook stilaan wakker. De koffers zijn of worden gepakt en gelukkig dat de novios er zijn om de koffer van Anneleen toe te krijgen, die weegt zeker meer dan de toegelaten 23kg.

Rulan, Joeri, Jorien en Margo zorgen voor het avondeten maar de bereiding loopt een beetje uit en het wordt een kort laatste avondmaal want de tijd dringt om naar de luchthaven te vertrekken. Ook het afscheid nemen van de Casita en zijn bewoners loopt uit en ik heb alle moeite om de meisjes weg te krijgen. Er staat gelukkig niet veel volk meer aan de incheckbalie, maar zo vlot als het inchecken bij Caroline en Heline verloopt, zo chaotisch verloopt het bij Martien en Anneleen. Eerst moeten er nummers opgezocht worden en dan volgt het probleem met het overgewicht. Dat van Martien wordt nog door de vingers gezien maar bij Anneleen zijn het 7kg en die zullen moeten betaald worden. Ze neemt haar geld, tot ze verneemt dat de prijs 180 dollar bedraagt. De stemming wordt paniekerig, zeker als iemand komt zeggen dat het vliegtuig gaat vertrekken en dat er dringend moet opgestapt worden.
Ik doe de koffer open en neem er de zak uit die ze als souvenir gekocht heeft om hem te vullen met boeken en hangmatten om zo het gewicht naar beneden te krijgen. We komen uiteindelijk op 20 kg voor de koffer. De tweede zak mag dan apart mee. Er wordt aangedrongen om snel de luchthaventaks te gaan betalen want het vliegtuig is klaar om te vertrekken. Het afscheid is moeilijk maar uiteindelijk zwaaien ze ons blind-date-gewijs uit en verdwijnen door de gate.

Ik vertrek samen met de buurjongen die mee was gekomen om te helpen koffers dragen en de meisjes uit te zwaaien. Net wanneer ik de parking van de luchthaven af rijd, krijg ik telefoon van Heline die paniekerig vertel dat ze hen niet willen laten vertrekken. Het probleem is dat ze 91 dagen in Ecuador verbleven hebben en dat ze dus een boete moeten betalen vooraleer ze het land uitmogen. De boete betalen moet op de bank gebeuren, maar die zijn op dit uur gesloten en het vliegtuig gaat vertrekken. Op het kantoor van Delta is niemand meer, maar ik vind nog een van de meisjes van de incheckbalie en  krijg een telefoonnummer van Delta. De meisjes zijn er nog in geslaagd om hun bagage terug van het vliegtuig te laten halen, maar zijn helemaal over hun toeren. Ik probeer hen de situatie positief te laten bekijken en beloof hen nog naar de Mc Donalds te rijden om hen te troosten met een McFlury. Na een tijdje zakken de gemoederen, worden de vriendjes opgetrommeld en rijden we terug naar de Casita waar de koffers worden uitgeladen en de andere studenten worden ingeladen om samen naar Mc Donalds te gaan. Ik bel eerst nog naar Delta maar ik krijg het antwoordapparaat dat zegt dat vanaf 5 uur de kantoren weer open zijn.
Het is ondertussen na 1 uur maar langs de drive-in van McDonalds worden  we nog bediend, al loopt dat ook niet van een leien dakje: een bestelling voor 14 man doorgeven aan een paal waar iemand door een luidspreker allerlei vragen stelt. Gelukkig hebben we onze persoonlijke tolk bij.
De McFlury smaakt, maar na de vier uurtjes slapen van de vorige nacht en alle emoties van de voorbije dag is het nu echt wel tijd om te gaan slapen om morgen om 5u naar Delta te bellen.


salsaparty

Donderdag 25 maart 2010

Vandaag wordt de deur van het schooltje niet helemaal open gezet, want dat is hier blijkbaar een uitnodiging om binnen te komen. We kunnen dus rustig het werk voortzetten en dat wordt vooral veel plamuren en nog verder afsteken en schoonmaken.

De namiddag wordt het afscheidsfeestje van de vroedvrouwen voorbereid. Jorien bewerkt een foto van de meisjes die ik van hen genomen had samen met Carlos op de mirador op het vogeleiland in de golf van Guayaquil. Ik trek naar de RioCentro om ze te laten afdrukken in viervoud met de bedoeling hen die vanavond als herinnering mee te geven, voorzien van een afscheidswoordje van iedereen, zelfs Carlos haalt zijn beste poëzie naar boven.

Dan is het tijd voor het vieruurtje en ik bak in onze nieuw ingenomen keuken in de bar een stapel pannekoeken die in een mum van tijd verdwijnt als sneeuw voor de zon.

Ondertussen bereiden Henry en de mammie het buffet voor vanavond voor. Het ruikt al heerlijk.

Ik haal met de pickup de discjockey en zijn geluidsboxen op en die worden geïnstalleerd in de bar.

Het optutten kan weer beginnen en de eerste genodigden zijn al gearriveerd. Het feest wordt geopend in de bar met de eerste salsapasjes, voortgezet aan het buffet in de eetplaats en dan gaat het crescendo. Het wordt een fantastische salsaparty. Hoe later op de avond hoe schoner het volk en hoe meer de kleuren vermengd geraken. De hele buurt zal het geweten hebben dat er afscheid gevierd wordt van vier heel toffe meiden.

Ik heb alleen spijt dat ik beloofd heb om morgenvroeg met de kleuterleidsters mee te gaan, dat zal pikken.


feest

Woensdag 24 maart 2010

Vandaag begint het zware werk voor de kleuterleidsters. Ze nemen hun klasjes onder handen want die hebben met het (nog niet helemaal) voorbije regenseizoen serieus afgezien en alles ziet er onderkomen en vooral heel vochtig uit. Met plamuurmessen en schuurpapier gaan we aan de slag om alle losse stukken en schimmel te verwijderen. We krijgen hulp van de mannen die aan de overkant aan het doen zijn. Daar hebben de ‘mujeres de lucha’ een huisje waar ze kinderopvang organiseren. Voor Lisa wordt de hulpvaardigheid te veel, ze wordt dan ook bijgestaan bij elke actie die ze onderneemt, het enige voordeel is dat ze haar Spaans nu eens goed kan oefenen.

Ik ga met Lisa, Nayara en Jorien naar de RioCentro en krijg plots zin in een expresso. We gaan koffiedrinken met rollito de membrillo en nog een soort kaneelkoekjes in de Sweet&Coffee en zo ontstaat ons  geheime clubje met het voornemen om dit wekelijks te herhalen.

Caroline en Martien bereiden een speciale avond voor waarop iedereen van de Casita officieel (met uitnodigingskaart en al) werd uitgenodigd. Het feest zelf is ook met alles erop en eraan, er wordt van iedereen verwacht om zich voor de gelegenheid uit te dossen en dat gebeurt ook, iedereen ziet er pikfijn uit. Het feestmaal wordt geopend met bubbels en afgesloten met een chocomousse om U tegen te zeggen. Ook aan toespraken en drama is er (zoals te verwachten bij een feest van Caroline en Martien) geen enkel tekort.

De avond wordt afgesloten met een niet gepland maar spontaan en deugddoend evaluatiegesprek met Guy de vier vroedvrouwen en mezelf.

De ‘chicos’ komen het gezelschap nog vervoegen en het feestje wordt nog verder gezet, maar ikzelf hou het voor bekeken, want morgen om half zeven begint weer een nieuwe dag.


het gewone leven

Dinsdag 23 maart 2010

Het gewone leven begint opnieuw. Margo vertrekt terug naar het kinderziekenhuis en de kleuterleidsters trekken samen met Carlos naar de sloppenwijk waar ze vandaag alle stoeltjes en tafels gaan poetsen.

Laura (mijn petekind) is vandaag jarig (12 wordt ze al) dus wordt er een skypesessie georganiseerd. De webcam (mijn onmiddellijk bruikbaar verjaardagskadootje) zorgt ervoor dat ik haar nieuwe haarsnit, haar nieuwe hondje en de hele familie te zien krijg. Ze eet vanavond crêpe Suzette als avondmaal, wat me op het idee brengt om donderdag (de laatste dag van de vroedvrouwen) ook een pannekoekenbak te organiseren.

Ik doe vandaag nog wat rustig aan, want ik voel dat ik nodig wat moet recupereren. De foto’s van de reis worden geselecteerd en bewerkt. Ik neem terug contact op met Isabel van de Junta en de planning voor de komende week (de laatste voor de vroedvrouwen) wordt uitgewerkt.