Archief voor maart, 2010

startvergadering schooltje

Maandag 29 maart 2010

Vandaag staat de vergadering met de kleuterleidsters en Fabiola (directrice) op het programma.
Eerst worden nog de laatste voorbereidingen getroffen voor de schilderwerken van woensdag. De vergadering wordt zeer vruchtbaar, de kleuterleidsters krijgen al hun vragen beantwoord en er wordt grondig gepland. Er worden ook afspraken gemaakt ivm de samenwerking, de uurregeling, de manier van werken. Maandag 5 april zal het schooljaar officieel geopend worden in het bijzijn van de ouders. We vernemen dat donderdag en vrijdag hier officiële feestdagen zijn (Semana Santa) en er dus niet zal gewerkt worden. Dat wordt dus reppen, want we hadden op drie dagen gerekend om te schilderen en zullen het nu in één dag moeten klaren. Het was een geslaagde vergadering die wordt afgesloten met een ‘tenemos gana’ (we hebben er zin in). Fabiola heeft er blijkbaar ook zin in gekregen, maar zal toch nog twee maanden bevallingsverlof nemen.

De namiddag verloopt rustig, iedereen werkt verder aan zijn eindwerk, behalve Jorien. Zij heeft gelukkig al haar foto’s bewaard op een externe harde schijf, want met haar scriptie heeft ze dat niet gedaan en haar computer heeft het laten afweten. Ze hoopt in België een specialist ernaar te kunnen laten zoeken en daar haar eindwerk te kunnen afwerken om nu niet helemaal opnieuw te moeten beginnen.

Ik vind uiteindelijk de tijd om mijn blog nog eens bij te werken en beleef op die manier het hele helse weekend nog eens opnieuw.

Margo krijgt bij haar thuiskomst nog een voetbadje, want de wonde is toch een beetje ontstoken, al zegt ze er niet teveel last van te hebben, maar Margo is dan ook een taaie.

Ik leef me nog eens uit in de keuken en maak gebakken patatjes, doradefilet met verse tartaresaus en een slaatje. Femke en Nayara helpen bij het fijnhakken van de peterselie en de eitjes en Lisa met het schillen van de patatten. Het wordt alweer een heerlijke maaltijd en de stemming is optimaal.

Morgen gaat iedereen mee op bezoek in het weeshuis, waar Jorien nog een activiteit gepland heeft voor haar eindwerk.

Guy en Henry komen terug thuis en het wordt een avondje bijkletsen en evalueren.


zondag, rustdag?

Zondag 28 maart 2010

Joeri is gisteren met zijn mama en zijn liefje de stad ingetrokken, want veel tijd heb ik niet gehad om de nieuwe gasten te ontvangen. De zon heeft hen, zoals elke nieuwkomer, verrast en de voeten zijn verbrand en gezwollen, zodat het een blote- voeten-dag wordt voor de mama. Geovanny (die Carlos was komen vervangen omdat die het weekend naar de ouders van Nuri ging met de baby) heeft voor het ontbijt gezorgd en de mammie van Henry komt ook nog even kijken of de meisjes vertrokken zijn.

Met de stress van de voorbije dagen is het nu tijd voor een migrainepil en ik hou me voorlopig kalm. Ik vertel de bende dat ik een stranddag en vooral de rit ernaartoe en de zon niet zie zitten en doe hen een alternatief voorstel. Iedereen maakt zijn picknick klaar en ik rij met hen naar Puerto Hondo, een recreatiepark even buiten Guayaquil waar ze in de mangroven kunnen zwemmen. De mama van Joeri blijft in de Casita zwemmen in de hoop dat de voeten weer normaal zullen worden.

Vooraleer iedereen in het water zit, realiseer ik me dat ik de ouders van de drie meisjes ben vergeten te bellen om het nieuwe aankomstuur mee te delen. Ik spring terug in de auto en ik de Casita gekomen kan ik uiteindelijk Martien bereiken die al veilig en wel in Sint-Gillis zit. Ze vertelt me dat de vlucht goed verlopen is, maar dat ze nog wel veel geweend hebben. Ik bel naar de ouders van Caroline, die net contact met haar gehad hebben in Atlanta, waar ze zich klaarmaakt voor de laatste etappe.

Terwijl ik zit te skypen met de mama van Caroline wordt ik gebeld door Femke met de vraag om een schaar en ontsmettingsmiddel mee te brengen naar Puerto Hondo want Margo heeft ‘een tak in haar voet’. Ik spring terug in de auto met ontsmettingsmiddel en rij terug tot de ingang van Puerto Hondo waar de bende me staat op te wachten om terug naar de Casita te rijden. De Ecuadorianen hadden hen omsingeld om allemaal te helpen en ze hadden het wijzer gevonden om de operatie in de Casita uit te voeren.

Daar aangekomen werd ‘de tak’ verwijderd, de wonde ontsmet en de voeten gebaad in water met een chloortablet. Een verpleegster weet hoe zulke dingen verzorgd moeten worden: voor de rest van de dag met de voet omhoog aan het bubbelbad, samen met de andere gekwetste Rrulan, die nog steeds zijn arm moet sparen en dus niet zwemt. De rest van de bende neemt zijn toevlucht in het zwembad om baantjes te trekken of te dobberen, iedereen geniet op zijn manier.

Na het avondeten terwijl we nog gezellig samen zitten, krijgen we nog een skypegesprek binnen van Anneleen die zit te wachten tot het tijd is om Caroline te gaan halen in de luchthaven.

Joeri, zijn mama en liefje maken plannen voor morgen. Nayara, Femke en ik spelen Yahtzee en de anderen zitten er gezellig bij.

Ik kruip op tijd onder de lakens om nog wat gemiste slaap in te halen.


derde keer, goeie keer

Zaterdag 27 maart 2010

Om half zes bel ik Delta Airlines in de luchthaven om een nieuwe reservatie te maken. Het opzoeken van de ticketnummers duurt een eeuwigheid. Uiteindelijk krijg ik te horen dat een nieuwe reservatie voor Caroline 205 dollar zou kosten, voor Martien kan ik geen nieuwe reservatie maken want het ticket dat zij kocht staat dat niet toe. Ik vraag of dat voor de andere twee ook zo is en tegen de tijd dat ze ook die nummers gevonden heeft en meldt dat er geen nieuwe reservatie mogelijk is, is het al na zes uur. De mama en het liefje van Joeri landen om 6.15u, dus ik haast me naar de luchthaven. We zijn nog net op tijd in de aankomsthal om hen te ontvangen. Terug in de Casita zet ik een potje koffie voor de mama van Joeri en mezelf. Ik drink mezelf wat moed in om de meisjes het slechte nieuws te brengen. Niet alleen het feit dat ze een nieuw ticket moeten kopen, maar ook dat ze niet samen naar huis zouden kunnen, doet de stemming serieus zakken. Er wordt druk naar oplossingen gezocht, gesurft naar ticketten, geskyped met het thuisfront, gebeld, …

Uiteindelijk leg ik voor Caroline een nieuwe reservatie vast en gaan we naar de bank om de boete te betalen om het land uit te mogen. De drie anderen wachten nog even met het betalen van de boete, want als ze vandaag het land niet uit geraken, bestaat de kans dat ze de boete een tweede keer moeten betalen. De prijzen van ticketten enkele reis zijn nauwelijks goedkoper dan die van een reis heen en terug, dus er wordt verder gezocht naar de voordeligste oplossing. Via het internet is het ook haast onmogelijk om nog voor dezelfde dag of de dag nadien te boeken. Een tijdje ziet het er naar uit dat maandag zal moeten worden afgewacht om te kunnen vertrekken, mede omdat we vermoeden niet meer op de bank terecht te kunnen voor een bewijs van betaling van de boete.

Ik bel de hele dag heen en weer met Guy die zijn netwerk contacteert en uiteindelijk met een Iberiaticket voor de dag komt voor dezelfde avond, maar dan moet er snel gehandeld worden. Het is ondertussen vijf uur, de bank sluit om zes uur en vóór zeven uur verwacht Santiago van Iberia ons op zijn kantoor op de luchthaven voor de ticketten. Om acht uur moet Caroline aan de incheckbalie van Delta zijn.

Vanaf dan gaat alles in sneltempo. Alle bagage wordt terug in de laadbak van de pickup geladen en met de hele bende rijden we naar de bank en verder naar de luchthaven. De Ecuadoriaanse vriendjes rijden voor, maar doen de ronde van Guayaquil. De ticketten worden afgehaald op het kantoor van Iberia en de bagage wordt ingecheckt. De zak met het overgewicht van Anneleen kan niet mee, bij Iberia wordt maar één koffer toegestaan. Caroline stelt voor die met Delta te vervoeren. Gelukkig moet de luchthaventaks niet opnieuw betaald worden en geldt het bewijs op het ticket van gisteren nog. Na een moeilijk en langdurig afscheid vertrekken de drie uiteindelijk door de deur op weg naar de douane.

De Deltabalie is nog niet open, dus zetten we ons nog even om iets te eten. Guy belt om te vragen of ze vertrokken zijn en op dat moment zie ik het hoofd van Heline terug verschijnen, mijn hart slaat over, maar ze komen alle drie met een smile zeggen dat de douane enkel nog een kopie van hun paspoort nodig heeft. Er wordt voor de derde keer afscheid genomen en dan verdwijnen ze voorgoed door de schuifdeur.

Ondertussen is het tijd voor Caroline om in te checken. Het inchecken op zich gaat vlot maar er wordt nog heel moeilijk gedaan over de prijs die nu al 280 dollar geworden is en waar ze nog een boete van 20 dollar bovenop vragen. Een uur later is er nog net tijd voor een snelle hap en dan volgt het moeilijkste afscheid. Niet alleen moet Caroline in haar eentje naar huis, maar bovendien ook zonder de anderen, terwijl ze de rest van hun Ecuadorervaring zo heel met z’n vieren beleefd hebben. Het wordt een harde dobber, terwijl Caroline toch echt wel een kranige meid is.

Het is tien uur eer ik terug in de Casita aankom en het hele verhaal nog eens aan de anderen vertel. Die hebben ondertussen plannen gemaakt voor de volgende dag en zouden graag naar het strand gaan. Ik stel de afspraken hiervoor uit tot de volgende dag en kruip uitgeput in bed.


uitstel van vertrek

Vrijdag 26 maart 2010

Onderweg naar het schooltje is het erg stil, op de bus is het moeilijk om de ogen open te houden en het kost moeite om zoals gewoonlijk tegen iedereen ‘hola’ en ‘buenos dias’ te zeggen. Het werken komt ook maar moeilijk op gang, maar uiteindelijk krijgen we de drie lokaaltjes toch wel proper, zodat we volgende week kunnen beginnen schilderen want de week nadien begint het nieuwe schooljaar.

Terug in de Casita worden de anderen nu ook stilaan wakker. De koffers zijn of worden gepakt en gelukkig dat de novios er zijn om de koffer van Anneleen toe te krijgen, die weegt zeker meer dan de toegelaten 23kg.

Rulan, Joeri, Jorien en Margo zorgen voor het avondeten maar de bereiding loopt een beetje uit en het wordt een kort laatste avondmaal want de tijd dringt om naar de luchthaven te vertrekken. Ook het afscheid nemen van de Casita en zijn bewoners loopt uit en ik heb alle moeite om de meisjes weg te krijgen. Er staat gelukkig niet veel volk meer aan de incheckbalie, maar zo vlot als het inchecken bij Caroline en Heline verloopt, zo chaotisch verloopt het bij Martien en Anneleen. Eerst moeten er nummers opgezocht worden en dan volgt het probleem met het overgewicht. Dat van Martien wordt nog door de vingers gezien maar bij Anneleen zijn het 7kg en die zullen moeten betaald worden. Ze neemt haar geld, tot ze verneemt dat de prijs 180 dollar bedraagt. De stemming wordt paniekerig, zeker als iemand komt zeggen dat het vliegtuig gaat vertrekken en dat er dringend moet opgestapt worden.
Ik doe de koffer open en neem er de zak uit die ze als souvenir gekocht heeft om hem te vullen met boeken en hangmatten om zo het gewicht naar beneden te krijgen. We komen uiteindelijk op 20 kg voor de koffer. De tweede zak mag dan apart mee. Er wordt aangedrongen om snel de luchthaventaks te gaan betalen want het vliegtuig is klaar om te vertrekken. Het afscheid is moeilijk maar uiteindelijk zwaaien ze ons blind-date-gewijs uit en verdwijnen door de gate.

Ik vertrek samen met de buurjongen die mee was gekomen om te helpen koffers dragen en de meisjes uit te zwaaien. Net wanneer ik de parking van de luchthaven af rijd, krijg ik telefoon van Heline die paniekerig vertel dat ze hen niet willen laten vertrekken. Het probleem is dat ze 91 dagen in Ecuador verbleven hebben en dat ze dus een boete moeten betalen vooraleer ze het land uitmogen. De boete betalen moet op de bank gebeuren, maar die zijn op dit uur gesloten en het vliegtuig gaat vertrekken. Op het kantoor van Delta is niemand meer, maar ik vind nog een van de meisjes van de incheckbalie en  krijg een telefoonnummer van Delta. De meisjes zijn er nog in geslaagd om hun bagage terug van het vliegtuig te laten halen, maar zijn helemaal over hun toeren. Ik probeer hen de situatie positief te laten bekijken en beloof hen nog naar de Mc Donalds te rijden om hen te troosten met een McFlury. Na een tijdje zakken de gemoederen, worden de vriendjes opgetrommeld en rijden we terug naar de Casita waar de koffers worden uitgeladen en de andere studenten worden ingeladen om samen naar Mc Donalds te gaan. Ik bel eerst nog naar Delta maar ik krijg het antwoordapparaat dat zegt dat vanaf 5 uur de kantoren weer open zijn.
Het is ondertussen na 1 uur maar langs de drive-in van McDonalds worden  we nog bediend, al loopt dat ook niet van een leien dakje: een bestelling voor 14 man doorgeven aan een paal waar iemand door een luidspreker allerlei vragen stelt. Gelukkig hebben we onze persoonlijke tolk bij.
De McFlury smaakt, maar na de vier uurtjes slapen van de vorige nacht en alle emoties van de voorbije dag is het nu echt wel tijd om te gaan slapen om morgen om 5u naar Delta te bellen.


salsaparty

Donderdag 25 maart 2010

Vandaag wordt de deur van het schooltje niet helemaal open gezet, want dat is hier blijkbaar een uitnodiging om binnen te komen. We kunnen dus rustig het werk voortzetten en dat wordt vooral veel plamuren en nog verder afsteken en schoonmaken.

De namiddag wordt het afscheidsfeestje van de vroedvrouwen voorbereid. Jorien bewerkt een foto van de meisjes die ik van hen genomen had samen met Carlos op de mirador op het vogeleiland in de golf van Guayaquil. Ik trek naar de RioCentro om ze te laten afdrukken in viervoud met de bedoeling hen die vanavond als herinnering mee te geven, voorzien van een afscheidswoordje van iedereen, zelfs Carlos haalt zijn beste poëzie naar boven.

Dan is het tijd voor het vieruurtje en ik bak in onze nieuw ingenomen keuken in de bar een stapel pannekoeken die in een mum van tijd verdwijnt als sneeuw voor de zon.

Ondertussen bereiden Henry en de mammie het buffet voor vanavond voor. Het ruikt al heerlijk.

Ik haal met de pickup de discjockey en zijn geluidsboxen op en die worden geïnstalleerd in de bar.

Het optutten kan weer beginnen en de eerste genodigden zijn al gearriveerd. Het feest wordt geopend in de bar met de eerste salsapasjes, voortgezet aan het buffet in de eetplaats en dan gaat het crescendo. Het wordt een fantastische salsaparty. Hoe later op de avond hoe schoner het volk en hoe meer de kleuren vermengd geraken. De hele buurt zal het geweten hebben dat er afscheid gevierd wordt van vier heel toffe meiden.

Ik heb alleen spijt dat ik beloofd heb om morgenvroeg met de kleuterleidsters mee te gaan, dat zal pikken.


feest

Woensdag 24 maart 2010

Vandaag begint het zware werk voor de kleuterleidsters. Ze nemen hun klasjes onder handen want die hebben met het (nog niet helemaal) voorbije regenseizoen serieus afgezien en alles ziet er onderkomen en vooral heel vochtig uit. Met plamuurmessen en schuurpapier gaan we aan de slag om alle losse stukken en schimmel te verwijderen. We krijgen hulp van de mannen die aan de overkant aan het doen zijn. Daar hebben de ‘mujeres de lucha’ een huisje waar ze kinderopvang organiseren. Voor Lisa wordt de hulpvaardigheid te veel, ze wordt dan ook bijgestaan bij elke actie die ze onderneemt, het enige voordeel is dat ze haar Spaans nu eens goed kan oefenen.

Ik ga met Lisa, Nayara en Jorien naar de RioCentro en krijg plots zin in een expresso. We gaan koffiedrinken met rollito de membrillo en nog een soort kaneelkoekjes in de Sweet&Coffee en zo ontstaat ons  geheime clubje met het voornemen om dit wekelijks te herhalen.

Caroline en Martien bereiden een speciale avond voor waarop iedereen van de Casita officieel (met uitnodigingskaart en al) werd uitgenodigd. Het feest zelf is ook met alles erop en eraan, er wordt van iedereen verwacht om zich voor de gelegenheid uit te dossen en dat gebeurt ook, iedereen ziet er pikfijn uit. Het feestmaal wordt geopend met bubbels en afgesloten met een chocomousse om U tegen te zeggen. Ook aan toespraken en drama is er (zoals te verwachten bij een feest van Caroline en Martien) geen enkel tekort.

De avond wordt afgesloten met een niet gepland maar spontaan en deugddoend evaluatiegesprek met Guy de vier vroedvrouwen en mezelf.

De ‘chicos’ komen het gezelschap nog vervoegen en het feestje wordt nog verder gezet, maar ikzelf hou het voor bekeken, want morgen om half zeven begint weer een nieuwe dag.


het gewone leven

Dinsdag 23 maart 2010

Het gewone leven begint opnieuw. Margo vertrekt terug naar het kinderziekenhuis en de kleuterleidsters trekken samen met Carlos naar de sloppenwijk waar ze vandaag alle stoeltjes en tafels gaan poetsen.

Laura (mijn petekind) is vandaag jarig (12 wordt ze al) dus wordt er een skypesessie georganiseerd. De webcam (mijn onmiddellijk bruikbaar verjaardagskadootje) zorgt ervoor dat ik haar nieuwe haarsnit, haar nieuwe hondje en de hele familie te zien krijg. Ze eet vanavond crêpe Suzette als avondmaal, wat me op het idee brengt om donderdag (de laatste dag van de vroedvrouwen) ook een pannekoekenbak te organiseren.

Ik doe vandaag nog wat rustig aan, want ik voel dat ik nodig wat moet recupereren. De foto’s van de reis worden geselecteerd en bewerkt. Ik neem terug contact op met Isabel van de Junta en de planning voor de komende week (de laatste voor de vroedvrouwen) wordt uitgewerkt.


terug naar huis

Maandag 22 maart 2010

Na een laatste heerlijk ontbijt met vers aardbeiensap, huisgebakken brood met roerei en ananaskonfituur vertrekken we voor de terugreis over de Andes terug naar Guayaquil. We maken een eerste halte bij de plek waar in 2006 de uitbarsting van de Tungurahua nog enkele slachtoffers eiste.

De reis gaat verder en bij de volgende halte toont Napoleon ons hoe in Ecuador cement gefabriceerd wordt.  Door een chemische reactie van water met calciumcarbonaat (het mineraal dat zich in het lavagesteente bevindt) wordt het gesteente eerst heet en verpulverd dan tot cementpoeder. Vandaar dat alle huizen hier ook met cementblokken gebouwd worden en heel weinig bakstenen huizen te zien zijn.

Vermits in de sierra (gebergte) ‘cuy’ (voor consumptie gekweekte cavia) gegeten wordt, is dit voor sommigen de laatste kans om hiervan te proeven en stoppen we onderweg om er één te kopen voor de picknick. Op dezelfde plaats staat een schooltje waar de kinderen (van de Puruhua-indianen) net speeltijd hebben. We stellen ons voor aan het schoolhoofd en vragen of we de klassen eens mogen zien. We worden heel gastvrij onthaald en de kinderen leren ons enkele woorden Quichua, de taal van de indianen.

De zoektocht naar tomaten en groenten wordt iets moeilijker, want hier boven de 3000m worden blijkbaar weinig groenten gekweekt, maar uiteindelijk krijgen we toch een volwaardige maaltijd bij elkaar.

De rest van de rit wordt erg rustig, het drukke reisprogramma, de hoogte en de spannende activiteiten van de voorbije dagen eisen hun tol.

Gelukkig werd er in de Casita al voor het avondmaal gezorgd en moeten we niet meer gaan winkelen of beginnen koken. Voor de rest laat ik het ook even aan Guy over want voor mij is het op dit moment even genoeg geweest. Morgenvroeg worden voor iedereen weer de stageactiviteiten aangevat, behalve voor de vroedvrouwen die hun afscheidsactiviteiten beginnen voor te bereiden.


het regenwoud

Zondag 21 maart

De dag begint met een ontbijt dat die naam niet waard is. Maar niet gezeurd, we trekken vandaag het regenwoud in. Een prachtige rit van een uurtje met onderweg even een stop bij een groepje indianen die ons hun ‘chicha’ laten proeven, een brouwsel dat ze maken door een papje te maken van yucca (maniokwortel) en waar ze water aan toevoegen en het dan laten fermenteren. In dit stadium een soort lopende yoghurt maar door het verder te laten fermenteren wordt er uiteindelijk een alcoholische drank van gebrouwen.

De volgende stop houden we om voor de namiddag een aantal bootjes te gaan reserveren om op de Rio Puyo te varen. Dan rijden we verder naar het beginpunt van onze wandeling het regenwoud in tot aan de cascada ‘Hola vida’. Napoleon is in zijn element vandaag en we krijgen een heel aanschouwelijke uitleg over bomen en planten, de warme en koude golfstroom en waarom Ecuador zo ontzettend rijk is aan verschillende soorten fauna en flora. Het eindpunt van onze wandeling is een ware apotheose, een duik in het water van de ‘Hola Vida’ en een koude maar vooral harde douche, de meisjes worden er euforisch van. Rulan bekijkt het van op een afstand wegens het niet mogen bewegen van zijn arm, hetgeen af en toe toch een probleem geeft, maar de verpleegster, vroedvrouwen en kleuterleidsters waken over hem.

De terugweg wordt uiteindelijk aangevat en we picknicken gezellig op het begin- en eindpunt van onze wandeling, waar we zelfs stromend water hebben om af te wassen. Dan zoeken we het stromend water van de Puyo op en stappen in de uitgeholde boomstammen van balsahout om ons met de stroming te laten meevoeren het regenwoud door. De stabiliteit is nihil dus we zitten heel stil. Enkel de man die achteraan zit en de boot stuurt heeft daar minder aandacht voor zodat de boot toch enkele keren water schept, maar ik heb het al erger geweten, deze keer valt het nog erg mee en komen we tamelijk droog weer aan de kant.

Na nog een kort bezoek aan een indianendorp rijden we terug richting Baños waar we terug onze intrek nemen in La Chiminea, gaan eten bij ‘ons bomma’ en nadien nog wat souvenirshoppen om te besluiten met ijs van de op één na beste ijstent van Ecuador.


avenida de las cascadas

Zaterdag 20 maart 2010

Iedereen is op tijd paraat om de sprong te wagen of te gaan supporteren. Onder de puente San Francisco stroomt de Pastaza en daarin belandt de schoen van Jorien bij haar sprong in de diepte. Zij en Heline, Martine en Anneleen zijn de vier die wel houden van de kick, alhoewel sommigen toch een zetje nodig hebben.

Na dit avontuur vertrekken we richting Puyo en stoppen onderweg voor de volgende kick: een ritje in de kabelbaan naar de overkant waar de waterval ‘Manto de la Novia’ (bruidsluier) naar beneden dondert. Alleen ziet de bruidsluier er niet meer uit als een bruidsluier. De zware regenval van een goeie maand geleden heeft een steenlawine veroorzaakt en huizen en bomen meegesleurd. De ravage is verschrikkelijk en door de achtergebleven rotsmassa is de waterval nu in twee gesplitst. Een beetje onder de indruk vliegen we terug naar de overkant en rijden we verder naar de volgende waterval. De weg Baños-Puyo heet niet voor niks ‘avenida de las cascadas’. Aan de ‘Pailón del diablo’ (stok van de duivel) aangekomen is het aan het regenen en organiseren we de picknick in de bus. Na het eten dalen we af naar de ‘Pailon del diablo’ een enorm krachtige waterval, waar we aan de overkant van de hangbrug een mooi zicht op krijgen. We kunnen ook een wegje op langs waar we achter en naast de waterval geraken en dan ook nog natter worden dan van de regen. De weg terug naar boven droogt ons al een beetje op, maar toch wordt er op de bus al modeshow gegeven.

Om de reeks kicks volledig te maken, wordt er nog geposeerd met een boa constrictor.

De volgende etappe gaat richting Puyo waar we gaan overnachten in de Casa de la Balsa (balsa is een boomsoort van heel licht hout, waar alle soorten gebruiksvoorwerpen uit gemaakt worden).

’s Avonds gaan we eten in ‘El jardin’ een restaurantje langs de rio Puyo dat bij iedereen erg in de smaak valt, het is er ook heel gezellig en lekker eten, ik eet er ‘trucha’ de Ecuadoriaanse versie van forel.


Baños

Vrijdag 19 maart 2010

Ik ga zelf om half acht ontbijten en verneem dat de plannen gewijzigd zijn. De arm en de opgezwollen borst van Rulan vertonen een enorme blauwe plek en hij is opnieuw erg ongerust, zodat we besluiten naar de kliniek van Baños te gaan voor een nieuw onderzoek.

We gaan in de rij staan om in te schrijven en als we ons nummerke hebben, krijgt Rulan een uitvoerig vooronderzoek: bloeddruk, hartslag, gewicht, lengte, alles wordt gemeten. De lengte vormt een probleem want de verpleegster kan niet aan het stukje van de meter dat op zijn hoofd moet om te meten hoe lang hij is. Dan worden we doorverwezen naar de spoedopname waar we uiteindelijk nog twee uur staan te wachten, vermits er altijd dringender gevallen binnenkomen, maar ook minder dringende die denken dat het dringender is. Ik moet me kwaad maken om uiteindelijk toch aan de beurt te komen. Het onderzoek is dan wel grondig en alles wordt zorgvuldig genoteerd. De diagnose luidt: een scheurtje in de spier die verder gescheurd is door de arm te blijven gebruiken. De remedie: arm vastbinden tegen het lichaam en niet meer bewegen gedurende drie weken. Het is middag voor we uiteindelijk bij de apotheker een rekverband kopen om de arm vast te zetten. Margo, Heline en Jorien die de voormiddag op Rulan hebben zitten wachten, besluiten alsnog hem mee te nemen op de Tungurahua en samen nemen ze de taxi naar het dorpje van waaruit ze vertrekken.

De rest van de groep heb ik ondertussen met Napoleon en de bus naar een dierentuin gestuurd net buiten Baños waar alle dieren zitten die in het regenwoud leven maar er zelden te zien zijn. De gids die ze hebben meegenomen maakt er een lang maar ook langdradig bezoek van.

We zien mekaar aan La Chiminea (het hotel) terug en nemen picknick mee. Napoleon voert ons naar La Bellavista waar we picknicken en vandaar vertrekt onze wandeling terug naar Baños. Terug in Baños nemen we een vieruurtje van koffie met koekjes en verse fruitcocktails en gaan nadien shoppen, want Baños biedt voor elke toerist wat wils.

Dan belt Heline me om te vragen of ik ervoor kan zorgen dat ze terug opgehaald worden met de taxi, want ze kan zelf de man niet bereiken. Ik ga op zoek naar de man die hen de rit heen bezorgd had en vraag of ze om zes uur terug opgepikt kunnen worden, zoals ze hadden afgesproken. Om half zeven belt Heline dat ze de taxi nog niet gezien hebben. Ik ga terug de man opzoeken en die zegt dat de taxi hen al een half uur aan het zoeken is. Na wat heen en weer bellen blijkt dat ze staan te wachten waar ze zijn afgezet, maar dat was blijkbaar niet de afgesproken plaats waar ze terug zouden worden opgepikt. Uiteindelijk raken ze toch terug beneden en gaan we samen gezellig eten.

Ondertussen hebben Martien en Anneleen het plan opgevat om morgen te gaan benjijumpen van de brug San Francisco (100m hoog). Anderen twijfelen nog maar iedereen wil van de partij zijn om te gaan kijken, dus wordt er afgesproken om 9u aan de brug San Francisco

 


de vulkanen

Donderdag 18 maart 2010

Zeven uur, ik ga voor de zekerheid Caroline wekken en kijk ook even bij de anderen of iedereen wakker is, zodat we op tijd kunnen vertrekken. Ze heeft het heel moeilijk, maar achteraf blijkt dat ze tot half zes heeft doorgewerkt aan haar eindwerk. Een uur later en na check en dubbelcheck of alles mee is, zwaait Guy ons uit en rijden we richting Riobamba.

Het is heel stil in de bus en ik kan ten volle van het landschap genieten, dat heel groen is om deze tijd van het jaar. We passeren langs rijstvelden, plantages van bananen, Afrikaanse palm (waar dieselolie uit gewonnen wordt), suikerriet, cacao en zien op de achtergrond steeds de wolken die over het nevelwoud hangen. Daar moeten we door vooraleer we hoog genoeg geklommen zijn om echt het  Andesgebergte in te rijden. Het wordt steeds kouder, de vensters van de bus schuiven toe en de truien komen tevoorschijn. We overschrijden de waterscheidingslijn op 4000m waar we van het stroomgebied van de Stille Oceaan naar dat van de Atlantische Oceaan rijden. Vanaf hier stroomt alle regen die valt via de Amazone naar de Atlantische Oceaan.

Het is nog steeds stil in de bus, want niet alleen voor wie gewerkt heeft vannacht is het laat geworden. We stoppen bij de eerste kathedraal (1538) van Ecuador die gebouwd werd door de Spanjaarden en besluiten daar te picknicken. Alhoewel de lucht koud is, brandt de zon en dat zullen sommigen ’s avonds geweten hebben.
Rulan heeft geen last van de zon maar krijgt heel plots wel een serieus opgezwollen borstspier. Hij is er niet gerust in en wil graag snel naar de dokter. We vertrekken richting Riobamba en zijn een half uur later in de kliniek. We worden daar snel geholpen, er wordt een radiografie gemaakt en de dokter stelt ons gerust dat er op de radiografie niets verontrustend te zien valt en dat het om een contractie van de borstspier gaat. Hij schrijft een zalf en een medicijn voor en raadt ons aan om er ijs op te leggen. We kopen twee ijslollies, die Napoleon gretig uit het zakje zuigt zodra ze hun werk gedaan hebben.

Bij het buitenrijden uit Riobamba verschijnt de Chimborazo (oude vulkaan van 6310m hoog), de wolken die er rond hingen bij hat binnenrijden zijn nu helemaal verdwenen en we zien hem in volle glorie. Hij wordt van alle kanten gefotografeerd en blijft nog ongeveer een half uur in zicht het lage licht van de avondzon maakt alles nog mooier. Dan verdwijnt hij uit het zicht, maar komt de Tungurahua in ons vizier ook eerst nog wat achter de wolken maar stilaan steeds duidelijker. Hoe meer we Baños naderen hoe donkerder het wordt maar hoe duidelijker ook de krater tevoorschijn komt. We rijden voorbij de plaats waar in 2006 de huizen nog onder de lava bedolven werden en als de avond valt rijden we Baños binnen.

We installeren ons in ‘La Chiminea’ en gaan nog een hapje eten in een restaurant op het plein recht tegenover de kathedraal. Rulan, Jorien, Heline en Margo vatten het plan op om ’s anderendaags de Tungurahua te beklimmen en besluiten daarvoor om 7u op te staan. De rest zal om 9u gaan ontbijten.


klaarmaken voor de trip

woensdag 17 maart 2010

De kleuterleidsters vertrekken samen met Carlos en de poetsspullen naar school om de stoelen en tafels schoon te maken. Ze ondervinden meteen hoe afmattend het is om in dit klimaat gelijk wat te doen. Na de middag worden er nog wat taken afgewerkt en begin ook de voorbereiding van de rondreis. We doen inkopen voor de picknick en het avondmaal.

Bij de vroedvrouwen slaat de stress toe en ze moeten zich hoognodig kunnen afreageren en dat zullen we geweten hebben en de buren erbij.

Napoleon komt aan in de Casita en ik overloop met hem de te volgen route en het programma van de volgende dagen.

Er staat vanavond spaghetti op het menu en Napoleon schuift mee aan tafel.

Ikzelf ben uitgenodigd om met Guy en Henry uit eten te gaan en vermits ik de volgende vijf dagen nachten met de studenten zit opgescheept, laat ik hen vanavond even aan hun lot over. Het wordt een heel lekker etentje en een heel gezellige avond.

Vermits we van plan zijn om acht uur te vertrekken,wil ik het niet te laat maken, maar het is toch weer half twaalf voor ik in mijn bed lig.


eerste schoolbezoek

Dinsdag 16 maart 2010

Vandaag staat het eerste bezoek aan het schooltje op het programma, de kleuterleidsters zijn opgewonden nieuwsgierig. De fotografen zijn ook van de partij en Joeri wil ook wel mee. Carlos vergezeld ons omdat hij de wijk goed kent. We nemen bus 121 en stappen het laatste stuk door de sloppenwijk. De studenten vinden de eerste indruk nog wel meevallen en hadden zich blijkbaar aan erger verwacht. De fotografen schieten erop los en de kleuterleidsters maken kennis met de kleuterleidsters, Liliane, Flor en Nadia. Fabiola zal de eerste tijd toch nog even bevallingsverlof nemen. De inschrijvingen zijn volop aan de gang. Voorlopig zijn er 60 kleuters ingeschreven, maar er zijn nog twee weken inschrijvingen te gaan. We spreken af om morgen terug te komen met poetsgerief om de tafels en stoeltjes al een beurt te geven. Het pleister- en schilderwerk (want de regen heeft de gebouwtjes weer geen deugd gedaan) wordt uitgesteld tot volgende week, de muren moeten eerst nog wat drogen of het werk is tevergeefs. Joeri neemt de maten op van het vensterluik dat kapot is.

We wandelen terug naar de hoofdstraat om de bus terug te nemen en ik heb spijt dat ik mijn hoed niet mee heb, want de zon brandt. Ook de busrit en de wandeling door de wijk naar de Casita in de hitte zorgen ervoor dat binnen de eerste tien minuten na thuiskomst iedereen al in het zwembad zit.

Na het middageten gaan de fotografen aan de slag met hun foto’s, de kleuterleidsters moeten nog wat taken afwerken en ik ga sponskes, chloor, detergent, ontsmettingsmiddel, plastiek handschoenen en borstels inkopen, Flor heeft het lijstje opgemaakt.

Ondertussen werken de vroedvrouwen aan hun eindwerk want de deadline komt steeds dichterbij, we horen of zien weinig van hen, ze zitten in quarantaine op hun kamer.

Er was nog een bezoek aan de RioCentro gepland maar omdat de pickup nog altijd niet terug is van de garage en er heel donkere wolken in aantocht zijn, besluit ik op een rappeke in de wijk inkopen te doen voor het avondeten. Dat was de juiste beslissing want we keren terug in de Casita terwijl de eerste dikke druppels vallen en het zal voor de rest van de avond kletteren. Wel gezellig zo onder het afdak boven onder de stromende regen zitten en toch min of meer droog blijven. Hier en daar moet het water wel tegengehouden worden, maar zodra het ophoudt met regenen zal het al snel weer droog zijn. Het is echter duidelijk nog niet gedaan met het regenseizoen.

Tijdens het avondeten worden al meer en meer concrete plannen gemaakt voor de rondreis. Ik heb in de loop van de namiddag het hotel in Baños kunnen vastleggen voor de ganse groep voor de luttele prijs van 9 dollar per persoon per nacht, ontbijt inbegrepen, en ik weet uit ervaring dat dat bestaat uit vers fruit, huisgebakken lekker brood, vers fruitsap, eitjes, …

De vroedvrouwen gaan na het eten weer aan het werk en voor de rest wordt het spelletjesavond. Joeri, Rulan en Margo gaan de pokertoer op. Lisa slaat het Yahtzeerecord en ik verstuik mijn pink bij het stronten (kaartspel) en verzamel een hele hoop stront.

Hierna geraakt iedereen nog aan de klap, maar om 12 uur hou ik het voor bekeken, alhoewel de rest nog lang niet uitgepraat is.


de hele bende

Maandag 15 maart 2010

Margo is vandaag de enige die vroeg op moet, om zeven uur vertrekt ze met de bus, maar voordien spreken we af dat ik om vier uur naar de kliniek kom om daar met de hoofdverpleegster afspraken te maken over haar uurrooster en om voor donderdag, vrijdag en maandag verlof te regelen, zodat ze mee op tour kan.

De volgende is Rulan, die gaat vandaag de foto’s die hij gisteren genomen heeft bekijken en bewerken.

Dan komt Guy mee ontbijten en kan ik mijn verhaal doen over de voorbije twee maanden of toch alleszins over de dingen waarover ik eens van gedachten wou wisselen. Dat had ik meer nodig dan ik verwacht had, alles alleen doen, ging me nog wel af, maar over alles alleen zitten denken en alle beslissingen alleen nemen, daar had ik het soms moeilijk mee gehad. Guy stelde voor er vanmiddag samen met Henry even tussenuit te knijpen om alles op ’t gemak nog eens te overlopen.

Dan neem ik contact op met Napoleon om de bus vast te leggen voor de trip naar de Andes en het regenwoud en nadien bel ik Fabiola, de directrice van het schooltje, om af te spreken voor de stage van de kleuterleidsters.
Napoleon zal woensdag met zijn bus naar hier komen om donderdagmorgen vroeg te kunnen vertrekken.
Fabiola is al bevallen, zaterdag 6 maart en het is een jongen ‘Ariel’. Ze wordt de volgende twee maanden vervangen door Nadia. We kunnen al gaan kennismaken vanaf morgen want de kleuterleidsters zijn al bezig met de inschrijvingen en het klaarmaken van het schooltje.

We spreken dus af dat we morgen met de kleuterleidsters een eerste bezoek brengen en de fotografen willen ook wel mee.

Tijdens het middagmaal met Henry en Guy komt alles aan bod, KDG, de studenten, de organisatie van de Casita, … het wordt een vruchtbaar overleg met duidelijke besluiten.

Alle studenten zijn druk aan hun eindwerk bezig en dus is het internet ook weer heel druk bezet. Ik zal mijn best moeten doen om mijn stukjes op mijn blog te krijgen.

Na de middag hebben we nog eens een evaluatiegesprek met Joeri, waardoor die ook weer een nieuwe aanloop kan nemen om zijn stageproject verder te zetten.

Dan is het tijd voor mijn bezoek aan het kinderhospitaal. Margon wil haar uurrooster duidelijk krijgen en een aantal verlofdagen plannen. Ze krijgt ook duidelijkheid wanneer ze op welke afdelingen zal dienst doen. We nemen de bus terug naar de Casita maar worden bij het overstappen van de ene bus naar de andere overvallen door een hevige tropische regenbui. Nat tot op ons ondergoed stappen we over op de volgende en de brillen moeten af, want daar zien we niets meer door. In de Jardines del Salado heeft het voorlopig nog niet geregend, maar dat laat niet lang op zich wachten.

Henry is ondertussen al aan ’t koken terwijl Guy en Carlos de eetplaats proberen droog te houden, want de bui is zo hevig dat de regen onder het afdak slaat. Als de dorado met spinazie en pureepatatjes klaar is, gaat heel de bende aan tafel, we zijn voltallig deze keer en het wordt een echte feestmaaltijd, tijdens de welke de plannen voor de rondreis concreter worden.

Terwijl iedereen zich op het terras installeert heb ik nog een lang en goed gesprek met Joeri en later komen ook de chicos nog op bezoek.


komen en gaan en komen

Zondag 14 maart 2010

Half zes, ik ben benieuwd of deze keer de vlucht op tijd zal binnenkomen en kijk nog even op de website van de luchthaven. Vlucht LAN 1733 waar de kleuterleidsters mee van Madrid zouden moeten komen om 6.15u staat op de webpagina aangekondigd om 7.10u vanuit Miami. Ik kan helemaal niet volgen en zou geen reden kunnen bedenken waarom ze vanuit Madrid over Miami zouden vliegen. Ik kijk na of ik misschien een berichtje gemist heb en overweeg om te bellen of er iets veranderd is aan het vluchtschema.

Uiteindelijk vertrek ik naar de luchthaven en daar staat op het aankondigingenbord ook niets over vlucht 1733 aangegeven, er komen wel passagiers door de douane en ik besluit nog even af te wachten. Waar ik al niet meer op gehoopt had, gebeurde dan toch, drie kleuterleidsters kwamen met bagage en al op de juiste tijd aan in de aankomsthal. De eerste aankomst zonder hindernissen.

Rulan is ondertussen vertrokken voor zijn uitstap met Espol naar Vinces, waar een feest gegeven wordt om het welslagen van een of ander project te vieren.

Na hun rondleiding in de Casita en een ontbijt, installeerden de kleuterleidsters zich in hun kamers en krijgen ze ook in de wijk nog een rondleiding. Daarna moesten het zwembad en bubbelbad getest worden, de enige manier om zich aan te passen aan de tropische temperatuur. En dan was het tijd voor een bezoek aan de RioCentro waar de eerste inkopen gedaan werden.

Jorien en Margo plannen een museumbezoek en nemen de bus om de stad te gaan verkennen.

Het tweede bezoek vandaag aan de luchthaven verloopt al even vlot als het eerste. Deze keer was het om afscheid te nemen van de papa van Caroline. Die voelde zich al iets beter de toastjes waren deze keer normaal verteerd.

In de Casita komt Rulan terug en is wel tevreden met de foto’s die hij heeft kunnen maken en de contacten die hij heeft kunnen leggen en de gemaakte afspraken.

Jorien en Margo komen terug maar het museumbezoek is niet doorgegaan wegens gesloten. De wandeling langs de Malecon heeft Margo hoofdpijn en hen allebei een rood kleurtje bezorgd.

De vroedvrouwen komen terug uit Montañita, vertellen hun verhalen aan Caroline en vertrekken met z’n allen weer om te gaan eten in de RioCentro.

De kleuterleidsters kiezen het terras  uit om nog wat spelletjes te spelen bij zonsondergang, om daarna aan de bereiding van het avondmaal te beginnen in afwachting van de komst van Guy. Alhoewel de vroedvrouwen er niet bij zijn, zit de tafel wel goed vol. De samenstelling is wel al helemaal anders en bovendien ook zoals ze er de volgende maanden zal uitzien (zonder de vroedvrouwen maar met de nieuwe bezetting).

Na het eten gaan de kleuterleidsters en Margo slapen en verhuizen we terug naar het terras waar na een tijdje ook de vroedvrouwen erbij komen. De voltallige groep is nu ter plaatse en de plannen voor de rondreis komen weer naar boven. Morgen zullen die zeker concreter worden.


barbecue aan het zwembad

zaterdag 13 maart 2010

Op ’t gemakske naar de bakker en ontbijt klaargemaakt voor de papa van Caroline. Uitgebreid koffie gedronken en een hele tijd zitten kletsen, want voor de rest komt er geen beweging in.

De informatie die ik opzoek ivm vervoer heen en terug naar en van Montañita blijkt overbodig, want Caroline, die gisteren al last had van maag en darmen, blijkt vandaag helemaal niet in staat om zich te verzetten, behalve dan van haar bed tot aan de WC en terug. Het grootste deel van de dag ziet ze ook niet anders dan dat. Ik stel de papa voor om dan misschien het Parque histórico te gaan bezoeken en dat vindt hij prima. We nemen een taxi naar de andere kant van de stad en het historisch park valt buitengewoon goed mee. Ik had me aan een soort Bokrijk verwacht, maar het stuk natuurpark is heel natuurlijk aangelegd in de mangroven langs de Daulerivier en de oude malecon (wandeldijk) is nagebootst door de reconstructie van oude koloniale gebouwen langs de oever. Er is ook nog een stuk botanische tuin gemaakt waar een groot deel van de rijkdommen van Ecuador bij elkaar gezet zijn (bananen, cacao, koffie, tussen exotische planten als orchideeën, bromelia’s, enz.) Het eerste deel van ons bezoek krijgen we een tropische regenbui over ons waardoor ik nat wordt tot op mijn ondergoed. Als deze over is kan ik me al een beetje drogen onder de handdroger van de toiletten en nadien doet de zon de rest.

Terug in de Casita hebben de jongens het plan opgevat om vanavond te barbecuen aan het zwembad. Ik ga met Margo en Jorien inkopen doen, terwijl Rulan en Joeri hout gaan sprokkelen in de mangroven.

Het wordt erg lekker en gezellig, Caroline komt er ook bij zitten met een bord toastjes en kaas, waar ze met smaak van eet maar die haar echter niet bevallen, waardoor ze al snel terug in haar bed belandt. Jack Johnson en Joeri (el chico que toque la guitarra) zorgen voor de muzikale omlijsting.

De wekker wordt op half zes gezet, want morgen om 6.15u landen de kleuterleidsters.


Komen en gaan

vrijdag 12 maart 2010

Ik heb me voorgenomen om uit te slapen tot 7:30u en hou het vol om in mijn bed te blijven tot 7:23u. Margo is al vertrokken, dus ik heb de keuken voor mij alleen en neem een rustig en uitgebreid ontbijt, er is niemand buiten mezelf om voor te zorgen. De volgende is Rulan, die zich klaarmaakt voor zijn afspraak met iemand van Espol. Deze keer komen ze hem halen en Joeri gaat mee, want ze gaan kijken naar een irrigatieproject, waar Joeri nog wat van zou kunnen opsteken.

En dan is het stil.

Een voor één worden ook de meisjes wakker. Het wordt steeds duidelijker dat het einde in zicht is voor de vroedvrouwen, want een gezamenlijk moment om te evalueren kan niet meer afgewacht worden. Voortdurend gaan de gesprekken over hoe het geweest is en wat het allemaal heeft veranderd en teweeggebracht. Gebeurtenissen en belevenissen worden terug aangehaald en geëvalueerd.

Nog even en Caroline kan weer afgehaald worden van de luchthaven na haar avontuur op de Galapagos, ik ben echt benieuwd naar haar indrukken en verhalen.

Heline, Martien en Anneleen willen natuurlijk mee naar de luchthaven om hun vriendin te gaan afhalen en alle verhalen uit eerste bron te horen. We vertrekken goed op tijd en maar goed ook want we geraken niet aan de ingang van de aankomsthal. Voor we de parking van de luchthaven oprijden, net aan het kaske waar we een ticket moeten uithalen, valt de auto stil en ik krijg hem ook niet meer gestart. We merken dat er rook uit de motor komt en ik neem een kijkje onder de motorkap. De rook komt uit wat ik denk dat een waterreservoir is voor de koeling van de radiator, de dop staat er los op. De man van de parking denkt dat ook en gaat voor ons water zoeken. Ik stuur ondertussen de meisjes naar de aankomsthal om Caroline en haar papa te ontvangen als die aankomen. Een taxichauffeur vraagt of hij kan helpen en ik geef hem wat uitleg. Het water waarmee de man van de parking komt aangelopen is hier niet bruikbaar legt de taxichauffeur uit, want die koeling gebeurt met olie. Ik bel Henry die een half uur later verschijnt met de Terracan (een andere auto) waarmee ik de meisjes en de papa naar de Casita kan brengen. Henry lost het probleem met de pickup verder op.

We aanhoren enthousiaste verhalen over zwemmen tussen de haaien, snorkelen, kajakken, … Anneleen beweert niet jaloers te zijn, maar ik ben dat zeker wel en ik ben ook al benieuwd naar de foto’s. Terug aangekomen in de Casita gaan de verhalen verder en worden er ook verder plannen gemaakt voor het weekend.

De jongens komen terug thuis en zijn niet erg enthousiast over de voorbije dag, maar hebben wel nieuwe contactgegevens om verder mee te kunnen voor hun project. Ze hebben ook een date voor vanavond, ze zijn namelijk uitgenodigd om bij de familie van Franklin (die hen vandaag meenam naar het project van Espol) krabben te gaan eten. Die belt even later om te vragen of ze zeker nog willen komen en haalt hen dan op. De jongens spreken af met Margo en Jorien om hen nadien te treffen in een karaokebar op Las Peñas.

Ook Martien, Anneleen en Heline worden afgehaald door hun dates om het weekend in Montañita door te brengen. Ik vraag hen om goed op de meisjes te passen en zij vinden dat een overbodige vraag omdat ze dat vanzelfsprekend vinden. Dan gaan ze de banden oppompen en alle reservoirs met water vullen. (ten bewijze dat er alles aan wordt gedaan om de veiligheid van de meisjes te verzekeren?)

Caroline en papa gaan nog wat shoppen en zullen hen morgen nareizen naar Montañita.

De avond en nacht verlopen rustig tot de karaokebar sluit en Rulan, Joeri, Margo en Jorien terug thuis komen. Volgens hen was het nog lang geen tijd om te sluiten en zodoende wordt het feestje in de Casita voortgezet. Tegen de tijd dat het voor hen bedtijd wordt, breekt voor mij een nieuwe dag aan.


kip met frietjes

Donderdag 11 maart 2010

Alweer 6 uur als de wekker afloopt want om kwart voor zeven vertrek ik met Margo naar bus 65 om haar de juiste weg te tonen en vooral de juiste richting, de aansluiting met bus 55 en de herkenningspunten waar ze aan kan merken dat ze bijna moet afstappen. Guayaquil is dan ook een immense stad. Ik blijf zitten waar Margo afstapt en rijdt verder naar het centrum, waar ik een verbinding heb met bus 61 om terug naar PJota te rijden.

Om half tien ben ik terug in de Casita waar het nog erg rustig is. Na een tijdje komen Rulan, Heline, Jorien en Joeri toch ook buiten. Bij Martien en Anneleen duurt dat iets langer.

Het wordt een enorm hete dag en enkel het zwembad kan enige afkoeling bieden. Tussendoor wordt er gewerkt aan eindwerken en taken. Anneleen en Martien stellen dat nog even uit tot morgen, genieten verder van het einde van hun stage en besluiten om 16u uiteindelijk te gaan ontbijten (later zal blijken dat het krab wordt voor ontbijt).

Margo krijgt van Heline en Jorien een rondleiding in de Mi Comisariato (de GB van de Rio Centro, dat is het shoppingcentrum). We kopen olie en patatjes, want Rulan heeft beloofd voor iedereen frietjes te bakken. Hij doet dat met heel veel toewijding, het worden echte Belgische frietjes (twee baksels). Hij heeft blijkbaar zelfs de Ecuadorianen al weten te overtuigen dat ‘papas’ (frieten) twee keer moeten gebakken worden. Er wordt gesmuld van de frietjes met kip en een slaatje met avocado (om er toch een Ecuadoriaans tintje aan te geven, alleen is niet iedereen hier even zot van). Ook Martien en Anneleen komen uiteindelijk mee frietjes eten nadat hun krab verteerd is.

Het is tien uur eer alles opgeruimd en afgewassen is en voor mij is het bedtijd want ik heb heel wat in te halen.


De Lijn

Woensdag 10 maart 2010

Eerste stagedag voor Margo, we ontbijten samen en nemen een taxi naar Roberto Gilbert Hospital de niños, waar we stipt om 8u toekomen. Dr. Maria Rosario ontvangt ons en we spreken af dat ik om vier uur terugkom naar het ziekenhuis om voor de eerste keer de busrit naar de Casita samen met Margo af te leggen. Met welke bussen en langs welke weg dat zal gebeuren, ga ik nu uitzoeken. Ik verken eerst even de buurt in de omgeving van het ziekenhuis en probeer me te oriënteren om zeker te zijn dat ik de bus in de juiste richting neem. Ik heb de keuze uit de 55, de 115 en de 129. Ik besluit de 55 te nemen, daar staat ‘Urdesa’ op, een buitenwijk van Guayaquil, waar ik al eens vanuit de Casita naartoe gereden ben met de 65 om op de post een pakje voor Caroline af te halen. Na een half uur ben ik aan de eindhalte en vraag ik aan de chauffeur waar ik een bus kan nemen naar Puente Portete. Hij legt me vriendelijk uit waar ik de 65 kan nemen, iets verderop aan de andere kant van de weg, waar de 55 even voordien gepasseerd was. Aan de halte aangekomen hoef ik zelfs niet te wachten, de 65 komt al aangereden. Nog een half uur later zet die mij af aan de Jardines del Salado. Een leuke trip, maar Margo zal die wel elke morgen en elke avond moeten afleggen voor en na haar werk.
Ik check  nog even bij Marlene en de mammie en zij bevestigen dat de weg die ik gevonden heb het beste alternatief is voor de taxi.

Marlene weet me ook te zeggen dat Alfredo waarschijnlijk morgen nog eens langs komt voor een klus. Dat zou een kans zijn voor de chicos om met hem af te spreken voor een bezoek aan Chongon en voor Rulan misschien een verblijf bij een of ander gezin van om foto’s te kunnen maken van het leven van alle dag. Ze zouden ook kunnen afspreken voor een trektocht naar de overblijfselen van het oude indianendorp dat is moeten wijken voor de aanleg van het meer in de buurt van de haciënda dat de provincie voorziet van water.

Met Jorien neem ik nog wat stagepapieren door die vanuit KDG zijn meegegeven en ik krijg ook de evaluatiepunten te zien die ik moet beoordelen voor KDG. We hebben het hierover al eerder gehad, ik probeer geregeld feedback te geven, zodat er op tijd kan bijgestuurd worden ook bij Rulan en Joeri. De vroedvrouwen worden geëvalueerd in de kliniek, Margo ook en bij de kleuterleidsters is Fabiola, de directrice van het schooltje verantwoordelijk voor de evaluatie.

Om 4 u sta ik terug aan het Hospital de niños waar voor Margo haar eerste stagedag erop zit. Het is goed verlopen, ze is alleen een beetje gefrustreerd dat ze niet beter Spaans kent om zich te kunnen uitdrukken. De terugweg met eerst de 55 en nadien de 65 verloopt vlot, zodat we rond 5u terug in de Casita aankomen.

Na een vieruurtje van verse mango’s die uit iemand zijn boom zijn gevallen, worden stilaan plannen gemaakt voor het weekend en volgende week.

De vroedvrouwen komen terug van hun laatste stagedag en gaan dat vieren met een avondje stappen, waarvoor ze worden opgehaald om 9 uur Ecuadoriaanse tijd en teruggebracht ook op Ecuadoriaanse tijd, maar ze hebben de tijd om uit te slapen.


een baby in de casita

Dinsdag 9 maart 2010

Tussen 2 en 3 uur zou het vliegtuig van Margo landen. Om drie uur schiet ik wakker en realiseer me dat i k nog geen telefoontje heb gekregen. Ik controleer op het internet de vluchten en zie dat het vliegtuig net geland is. Ik spring in de auto, er is geen kat op straat, de stad is niet te herkennen zonder het hectische verkeer. Onderweg krijg ik dan een telefoontje van Margo en tien minuten later sta ik op de luchthaven en rijden we door een nog steeds lege stad terug naar de Casita. Margo heeft in het vliegtuig blijkbaar goed geslapen, voor haar is de dag al begonnen, maar ik kruip nog even onder het laken en sta pas  om half zes definitief op. Om vijf voor zeven is Caroline nog niet aan het ontbijt verschenen en wordt het wel tijd om te vertrekken naar de luchthaven. De vroedvrouwen die al naar de Sotomayor vertrokken zijn, hebben haar gewekt zoals afgesproken, maar Caroline is terug in slaap gevallen. Met een laadbak vol toeristen die naar de Galapagos willen vertrekken en een ijsberende papa wachten we tot Caroline ook klaar is om te vertrekken. De schade wordt onderweg ingehaald en vijf minuutjes later dan gepland kan er ingecheckt worden.

Om acht uur gaat het dan samen met Margo en Jorien richting Junta de Benificencia waar we door Isabel ontvangen worden. We brengen samen een bezoek aan het kinderziekenhuis waar Margo morgen aan haar stage kan beginnen. Voor Jorien wordt er binnenkort een afspraak gemaakt om in het weeshuis een reportage te gaan maken.

In de namiddag komen dan uiteindelijk Carlos en Nuri aan met hun spiksplinternieuwe baby. Carlos glundert en poseert onhandig met zijn ‘Carla’ aan het zwembad en Adriana is ook fier op haar kleine zus.

Met de keukenschaar en de papierschaar is het moeilijk om Rulan zijn haar te knippen, maar het kleuterschaartje van Margo klaart het werk. Nu nog scheermesjes gaan kopen en dan mag hij weer gezien worden.

Margo krijgt nog een rondleiding in de Rio Centro, waar ze een chip koopt voor haar GSM, waardoor ze mij  voortaan altijd kan bereiken. Het vervoer naar haar stageplaats moet nog uitgezocht worden en dat is geen peulschil. Een rechtstreekse bus naar het kinderziekenhuis van aan onze wijk bestaat er niet. Een gids met de nummers van de bussen en hun trajecten bestaat al evenmin. Informatie over welke bus waar naartoe rijdt is nergens te vinden. Dat wordt dus een zoektocht. We spreken af dat we morgenvroeg samen met de taxi naar de stageplaats rijden en dan zal ik proberen om met de bus terug in de Casita te geraken om dan in de namiddag het nog eens met Margo over te doen. Dat wordt een gezellige stadszoektocht vermoed ik.

Dinsdag is het ‘loco martes’ in de Pizzahut (twee pizza’s voor de prijs van één) dus de vroedvrouwen komen maar na het eten toe en hebben er een vruchtbare werkdag opzitten. Morgen de allerlaatste.

Rulan, Joeri, Jorien en Margo gaan nog even de benen en de armen strekken op het volleybalveld achter de Casita.

Margo en Martien zijn de eersten die in hun bed kruipen en daarna volg ik ook, het was een lange maar leuke dag en ik heb uiteindelijk nog eens een paar foto’s gemaakt.


nog geen baby in de casita

Maandag 8 maart 2010

De vroedvrouwen staan om half zeven alweer paraat om hun laatste werkweek in te gaan, Caroline zelfs haar laatste werkdag in Guayaquil. Zij zal morgen met haar papa vertrekken voor een weekje Galapagos. Vandaag neem ik hem nog even mee de stad in en toon hem de alles wat er te zien valt. Gelukkig is het een beetje bewolkt, ja de zon kan soms iets te veel worden, en de wind die over de Guayas waait maakt dat de wandeling langs de Malecon (wandeldijk) en naar boven op de Cerro (heuvel) Santa Anna haalbaar is, maar niet minder vermoeiend. Ik kom alles te weten over de PDA (Personal Digital Assistent) vooraleer we via de Rio Centro terugkeren naar de Casita, waar het zwembad en bubbelbad op ons staan te wachten om de stijve kuiten en zere knieën te ontspannen.

Ondertussen is Carlos met Nuri terug thuisgekomen maar de baby is niet meegekomen, niemand komt te weten waarom niet, maar morgen zullen ze haar mogen gaan halen.

Tijdens het avondeten wordt het programma voor de volgende dag opgesteld. Voor mij zal dat beginnen tussen 2 en 3 uur met een eerste rit naar de luchthaven om Margo op te halen. Een volgende rit naar diezelfde luchthaven is gepland om zeven uur na het serveren van een ontbijt aan de gelukkigen die naar de Galapagos vertrekken. Om acht uur moet ik dan terug zijn want om 9 u heb ik afgesproken met Isabel om samen met Jorien en Margo naar het kinderziekenhuis te gaan.

Op tijd gaan slapen is dan ook de boodschap, ik moet trouwens nog een beetje inhalen omdat ik de voorbije feestnachtjes niet volledig heb kunnen doorslapen.


feestjes

Zondag 7 maart 2010

Eindelijk komt Carlos terug thuis met het goede nieuws: het is een meisje en alles is goed met moeder en dochter. Hij kruipt in zijn bed na twee slapeloze nachten.

De toeristen en de papa van Caroline zijn ondertussen wakker en hebben ontbeten als de eerste tekenen van leven op de verdiepingen daaronder gegeven worden. Er stond voor vandaag een bezoek aan de haciënda op het programma en het was de bedoeling om 10u te vertrekken, maar omdat ik eraan twijfelde of dat wel zou doorgaan, had ik nog geen regelingen getroffen. Caroline, Martien en Anneleen wilden ondanks de weinige slaap toch hun plannen doorzetten, alhoewel het vertrek iets werd uitgesteld. Vermits ondertussen Sebastien niet meer thuis was, kon een ritje met de paarden niet meer geregeld worden, zodat de laatste vijf kilometer dus te voet zouden moeten afgelegd worden.

Het werd een zware tocht. Niet alleen het tekort aan slaap, maar ook de verzengende hitte (het was ondertussen al middag) en de steile hellingen en slechte staat van de weg eisten hun tol. Het was nochtans een mooie wandeling en iedereen genoot, ondanks de inspanning die het kostte.

Bij terugkomst in de Casita stelden we vast dat het volgende feestje werd voorbereid, het live orkestje was al aan het soundchecken en het klonk goed, de eerste salsapasjes werden reeds gezet.

Caroline haar papa had de hele groep uitgenodigd om te gaan eten in de “Gran Chef” en op dit aanbod werd gretig ingegaan. Nog maar eens mijn wagen volgeladen en met een beetje zoeken, voltallig aangekomen in het restaurant. Het werd een heel gezellig avondmaal en iedereen deed zich te goed aan het ganse aanbod voorgerechten, hoofdgerechten en desserts.
Na een vermoeiende dag en met een volgeladen maag duurde de zoektocht naar de juiste weg naar de Casita iets langer dan gewenst, maar uiteindelijk vonden we de Jardines del Salado terug.

Ik was uitgeteld en moest mijn wekker op 5.30u zetten, dus een salsafeestje zat er niet meer in. Raam toeschuiven en oordopjes insteken was de enige manier om mij van de salsamuziek af te sluiten. Nog vooraleer de wekker afliep, werd ik echter gewekt door de telefoon, Margo mat de melding dat ze de luchthaven van Guayaquil nog niet direct zou bereiken want dat ze nog vastzat in Madrid. Heel tof dat ze mij verwittigde, kon ik me nog even omdraaien. Het nadeel was dan wel dat ik er volgende nacht rond 2 uur zou uitmoeten.


wachten

Zaterdag 6 maart 2010

Om zes uur vertrekken we naar het dispensarium om daar al nummer 32 te krijgen. Dan wordt het wachten op de receptioniste. Om half acht krijgen we ons volgnummer voor de otorinolaringólogo, Joeri heeft 13, Heline 14. Om een uur of tien is het eindelijk onze beurt en de specialist stelt vast dat ze allebei een ontsteking van het middenoor hebben, schrijft pillen voor en zwemmen zowel als koude dranken zijn voor de volgende dagen verboden. We passeren langs 3 apothekers om aan de totale hoeveelheid pillen te geraken.

Na de middag arriveren de 2 koppels toeristen (blijken de ouders van de vroedvrouwen van Leuven die ook in de Sotomayor stage lopen) te zijn. Ze installeren zich en voelen zich ook al meteen thuis in de Casita.

Ondertussen is er nog geen nieuws van Nuri, tot na het avondeten (tilapia met broccoli en pommes dauphinois) een berichtje binnenkomt van de Sotomayor via de gsm van Heline, dat de baby geboren is, zonder meer informatie.

Er is drank aangekocht om een feestje te bouwen, dat wordt ingezet met spelletjes die hilarische situaties veroorzaken. Dan komt het telefoontje van de papa van Caroline dat hij geland is. Vermits Carlos nog steeds aan de Sotomayor op nieuws wacht, begeef ik mij voor het eerst zonder gids door de wirwar van straten en bruggen naar de luchthaven. Alles verloopt vlot en twintig minuten later vallen vader en dochter elkaar in de armen. Bij aankomst in de Casita zit de sfeer er al goed in en voor een tweede keer komen mijn oordopjes goed van pas. Het feestje wordt zo leuk dat de gasten moeilijk naar huis geraken.