Archief voor februari, 2010

Montañita

20 februari 2010

 

De surfers staan al om zeven uur op hun plank en ik geniet van het uitzicht en het ontbijt dat me geserveerd wordt. De bezoekers zijn ook tamelijk vroege vogels en samen wandelen we langs het strand naar het dorp. De zon brandt al van ’s morgens, zelfs de koeien zoeken al dekking. Wij doen dat ook en huren een parasol. Enkel in de schaduw van de parasol en in het water is het aangenaam. Tot ’s middags houd ik het uit en dan zoek ik de beschutting van de straatjes en de winkeltjes en uiteindelijk beland ik in de hangmat die op het balkon van de meisjes hun hotelkamer hangt. Die zijn ondertussen wakker en gaan op hun beurt genieten van de zee, het strand, de hoge golven.

In de late namiddag zijn de golven weer ideaal om te surfen en Joeri, Jorien, Rulan en Anneleen wagen het erop. Ondanks de liters zonnecrème beginnen de rode billen, buiken, schouders en neuzen zich af te tekenen.

Na een schitterende zonsondergang en een verfrissende douche spreken we af in de cocktailbar waar de daiquiri maracuya en de mojito’s al het zout wegspoelt. Ik reserveer een tafel voor twaalf in de Machupichu, maar de studenten hunkeren naar een hamburger met frietjes. Dat kan de bezoekers niet verleiden dus gaan we met z’n vijven Ecuadoriaanse gerechten als “ceviche”, “montadito de pescado”, “camarones a la criola” en “camarones al termidor”,  allemaal om ter lekkerst.

Na het eten gaan we nog een cocktail drinken bij Henry (overdag surfleraar en ’s avonds uitbater van zijn cocktailbarreke, dat Guy en Henry hem een aantal jaar geleden hebben helpen opstarten en dat blijkbaar nog altijd goed draait).

Speciaal voor Inge publiceer ik op mijn space een foto die Katrien genomen heeft terwijl ik de bestelling van de cocktails aan het opgeven was (zij wou zo wel eens een surfer van dichtbij bekijken, zorg dat ze hem te zien krijgt!)

Om 1 uur kon dan het feest weer beginnen, dat is hier blijkbaar het startuur. De bezoekers hielden het echter voor bekeken en daar was ik niet kwaad om, ik kon op dit uur wel al een bed verdragen. In mijnen tijd begonnen de feestjes om 8 uur, nu kunnen ze niet meer dansen voor ze gedronken hebben, zelfs niet als er reggae gedraaid wordt, hé Joeri,  flauw.

 

Advertenties

Vamos a la playa

19 februari 2010
 
Gisteren gaan wandelen , Joeri en de fotografen terug gaan ophalen van de haciënda en regelingen getroffen voor een weekendje kust met de ganse groep (12) want intussen zijn ook Mieke en Gunther (andere zus van Martien) aangekomen.
Ik hoop maandag een beetje tijd te hebben om mijn blog te vervolledigen, want dit weekend wordt er een zonder internet.
Hasta la proxima!
 

De lift die Carolien had weten te versieren, gaat dus toch niet door, de jongens vertrekken pas in de late namiddag en wij willen eerst nog naar de thermale baden van San Vicente. Dus wordt het met z’n allen in de pick-up, 5 in  de auto en 7 in de laadbak. Aan de ‘peaje’ waar we 25 dollarcent tol moeten betalen om naar de kust te rijden, vertelt de politie ons dat op de tolweg geen personen mogen vervoerd worden in de laadbak, maar als ik beloof om heel voorzichtig te rijden, is er geen probleem. Met een tussenstop om de benen te strekken (want er zijn er lange bij) en een plasje te maken (altijd dezelfde die niet kunnen wachten) rijden we naar Baños de San Vicente. Daar wordt gebaad in een natuurlijk bubbelbad (vulkanische bron met water van 38°), nadien in het modderbad en nadien krijgt de groep een volledige massage met een emmer blubber van aloe vera. Ze kunnen er niet genoeg van krijgen, tot ik er abrupt een einde aan maak als ik besef dat we nog een uur hebben voor het donker wordt en ik liever niet in het pikdonker de rest van de weg afleg.

We halen het net en iedereen installeert zich, de studenten in de Casa Blanca (die zijn toch niet van plan om veel te slapen) en de bezoekers en ik in La Baranca (iets buiten het dorpje, waar het rustiger is). We spreken af voor ‘happy hour’ in de cocktailbar naast de Casa Blanca en iedereen is in de wolken over de sfeer van Montañita en wil hier nooit meer weg.

We gaan met z’n allen pizza eten en dan kan het feest beginnen (voor de jeugd althans). Ikzelf trek met de pas vanmorgen toegekomen Mieke en Gunther naar La Baranca, zij om wat in te halen op hun jetlag, en ik kan ook wat inhalen, want het is toch niet niks 7 dagen op 7 bezig zijn.

 

 

 


wegenwerken

Woensdag 17 februari 2010

Om 10u zouden we (Joeri, Rulan, Joeri, Katrien en Timothy en ik) naar de haciënda vertrekken. Dat werd op zijn Ecuadoriaans geïnterpreteerd, waardoor we om 10.30u wegreden van de Casita. De pick-up was volgeladen met picknick en voorraad voor twee dagen voor Joeri en de fotografen, want die zouden op de haciënda blijven slapen. Onderweg naar de haciënda moest ook nog bamboe gekocht worden voor het uitproberen van de afwateringsplannen van Joeri. In de Doe-het-zelver van Chongon kochten Joeri en Rulan zich elk een machete en werden 5 bamboestokken van 15cm doormeter en 5.80m lengte gekocht. Het vervoer hiervan was minder vanzelfsprekend dan verwacht, ik had me aan een kleiner formaat verwacht, maar de mannen maakten daar geen probleem van en zo belandden ze op de pick-up.

Ik had met Sebastien gebeld (de boer van de haciënda) om te verwittigen dat we eraan kwamen en die had gezegd dat hij ons aan het kanaal met de paarden zou komen halen want dat de weg er te slecht bij lag. Toen hij de vracht zag, vroeg hij zich af of we die toch niet beter met de pick-up naar boven zouden brengen dan met de paarden.
Ik dacht toen ook nog dat dat het eenvoudigste zou zijn, maar dat heb ik me achteraf beklaagd. De weg was op een paar dagen nog veel modderiger geworden en tot tweemaal toe raakte de auto vast in de modder. De tweede keer leek echt hopeloos. Het chassis zat tegen de grond en de wielen hadden helemaal geen vat meer op de modder. Een bamboestok heeft uiteindelijk als hefboom dienst gedaan om de auto van de grond te heffen en door veel gas te geven kwam de auto weer los.  Heel deze operatie gebeurde op het middaguur, het zweet liep in stromen uit alle poriën van de hitte, de inspanning en de stress. Maar uiteindelijk geraakten we boven en konden onder een boom bekomen. Lang hadden we hiervoor echter niet, want in de verte kwamen al nieuwe regenwolken opzetten en meer water zou ons verplichten om met z’n allen de nacht op de haciënda door te brengen. De laadbak werd leeggemaakt en Katrien, Timothy en ik vingen de terugweg aan. Heel ver geraakten we niet, na tien meter zaten we terug vast. Ik word er moedeloos van en neem me voor om de rest van het regenseizoen niet meer te proberen tot boven te rijden met de pick-up. De volgende ritten zullen volledig te paard zijn vanaf het kanaal. Op het moment dat ik het helemaal niet meer zie zitten, stelt Joeri voor om het eens te proberen en uiteindelijk lukt het hem om de auto los te krijgen. Ik stel voor dat hij dan maar blijft zitten en hem ineens terug rijdt tot aan het kanaal, waar we weer vaste grond hebben.

Terug in de Casita is een goei tas koffie en een duik in het zwembad de remedie om er terug wat bovenop te komen.
Martien en Carolien maken zich klaar voor de laatste nachtdienst van deze week, terwijl de plannen om het weekend met de ganse groep naar Montañita te trekken vaste vorm krijgen. Dan moet er nog hard aan de verslagen gewerkt worden, zodat de meisjes zich al gauw in hun kamer terugtrekken.

Timothy wordt nog Yahtzeekampioen en we maken plannen om morgen te gaan wandelen op de “Cerro blanco”.


carnaval

Dinsdag 16 februari 2010

Een dag van werken, plannen maken en het ondergaan van de laatste carnavaluitspattingen (letterlijk en figuurlijk).

In de voormiddag worden er nog eens uitgebreid inkopen gedaan. De fotografen werken hun foto’s af, Joeri werkt aan zijn eindwerk, de vroedvrouwen gaan bevallingen doen (als ze de kans krijgen) en ik help Katrien en Timothy bij het opstellen van hun reisprogramma.

In de namiddag gaan we de wijk nog eens in: Katrien en Timothy op verkenning, de fotografen om de carnavaluitspattingen in beeld te brengen.

Bij de vroedvrouwen die vertrekken voor de nacht zowel als die welke terugkomen van de dag blijkt dat het werk alsmaar zwaarder gaat wegen, vooral de druk vanuit KDG voor het afwerken van reflectieverslagen en eindwerk. De gebruikelijke peptalk is meer dan nodig om er toch de moed in te houden en zich te blijven inspannen om het werk af te maken. Vooral ook als ze vaststellen hoeveel gemakkelijker de studenten vroedkunde en geneeskunde van Leuven en de fotografen en ingenieur van KDG ervan af komen.


bezoek

Maandag 15 februari 2010

Om 6.15u landen Katrien en Timothy, zus van Martien met vriend. Omdat het weer hevig regent besluiten we om Anneleen en Heline eerst nog naar de Sotomayor te brengen (die moeten om 7u beginnen werken) en dan verder naar de luchthaven te rijden. Met als gevolg dat we daar pas om 7u aankomen en het vliegtuig dus al geland is, maar het duurt nog tot 8u vooraleer ze door de douane geraken. Ze hebben wel al hun bagage bij. Martien is in de wolken met haar bezoek en geniet er de hele dag van. Ze kan niet wachten met cadeautjes uitpakken.

Na de middag vertrekken we naar het centrum voor een bezoek aan de stad zodat Martien nog wat kan gaan slapen voor haar nachtdienst, maar ze is te uitbundig en gaat dan met haar maatje Carolien nog maar wat dollen in het zwembad.

Rulan en Jorien trekken ook mee de stad in. We zijn al tevreden dat we een bus kunnen nemen want het blijkt dat carnaval hier nog tot woensdag duurt, dat alle winkels gesloten zijn en er is heel weinig verkeer. Het volk dat we onderweg tegenkomen is allemaal in carnavalstemming, nat, beschilderd, vuil. Het is hier de gewoonte om mekaar met ballonnetjes gevuld met water te bekogelen en de bus wordt ook niet gespaard. De ballonnetjes spatten door de open raampjes. Dit weekend zijn in Guayaquil de meest verkochte artikels: spuitbussen met gekleurd schuim, ballonnetjes en plastieken zwembaden. Die zetten ze voor het huis op straat, de hele familie zit erin en elke voorbijganger moet eraan geloven.

Op de malecon (de wandeldijk langs de Guayas) is er al wat meer volk. We wandelen hem af tot aan Las Peñas, een wijk op de heuvel met leuk gerestaureerde huisjes, en beklimmen de 444 trappen tot aan de vuurtoren. Daar wachten we op de zonsondergang en ook om te bekomen van de klim en te genieten van het uitzicht.

Dan dalen we weer af naar de Malecon om daar uit de vele eetstandjes een gerecht uit te kiezen voor het avondmaal. Jorien zou nog wel willen gaan feesten, ze heeft daar op Las Peñas de ideale gelegenheden voor gezien, maar Katrien en Timothy moeten nog bekomen van hun vlucht, dus wordt het Casita Belga. De karaoke wordt voor een volgende keer.


día de amor y amistad

Zondag 14 februari 2010

Al bij het opentrekken van mijn deur in de vroege ochtend werd mij duidelijk dat de dag van de liefde en de vriendschap hier niet zomaar voorbij gaat. Ik struikelde bijna over een grote mand bloemen, ook voor de groep “amigos de belgica” stond er een mand bloemen.

Omdat het ook carnaval was, liep Carlos al van ’s morgens rond met een spuitbus gekleurd schuim, waarmee hij iedereen die in zijn gezichtsveld kwam onderspoot. Algauw werd er gereageerd met de tuinslang en het duurde niet lang of er belandden er een paar in het zwembad.

De fotografen waren er op uit om te vertrekken naar de haciënda en zodra Joeri klaar was, konden we vertrekken. De regen van de laatste dagen had ook hier zijn sporen nagelaten, de weg lag er modderig bij en er was moeilijk door te komen, getuigen de foto’s van Rulan, want ik had wel wat anders aan mijn hoofd. Heel hard gezweet heb ik op weg naar boven en deze keer niet van de warmte want ik had airco in de auto, puur van de stress om heel het gezelschap en de auto boven te krijgen.

Het gezelschap was verrukt en vond het schitterend, niet alleen onderweg maar ook boven. Ze zagen het direct zitten om hier een tijdje te verblijven om hun eindwerk te maken. Lang zijn we toch maar niet gebleven, want de boeren voorspelden dat er in de namiddag nog meer regen zou vallen en dat wilde ik er echt niet bij. Die regen heeft echter nog lang op zich laten wachten, de zon bleef branden tot ze onderging.

Terug in de Casita was het duidelijk ook voor de Ecuadorianen dag van liefde en vriendschap. De Casita en het zwembad zaten vol vrienden en die bleven ook tot de zon onderging. Alleen bij de meisjes zakte de moed ongeveer in de schoenen vermits ze gisteren noch vandaag hadden kunnen bijwerken, gisteren vanwege de stroomonderbreking, vandaag vanwege de uitbundige vrienden. Bovendien werd het nog eens moeilijk om op de stageplaats te geraken, want wegens het feest kwamen er geen bussen opdagen. Dan maar weer in de pick-up gesprongen om Martien en Carolien nog net op tijd te kunnen afzetten aan de Sotomayor. Maar na een uur stonden zij al terug aan de deur van de Casita, helemaal ontmoedigd, want de studenten geneeskunde van Leuven hadden hun plaats ingepikt zodat er voor hen die nacht geen bevallingen zouden inzitten.


chillen

Zaterdag 13 februari 2010

Rond half acht verwacht ik iets te horen van Joeri en de meisjes. Als ik om half negen nog niks weet, probeer ik een berichtje te sturen maar krijg geen antwoord, ook bellen is tevergeefs, er zal wel een plausibele uitleg voor zijn, maar ik had die graag gekend.

Negen uur, ze zijn onderweg. We ontbijten samen en krijgen alle verhalen over de belevenissen in Quito te horen. Voor de rest van de dag wordt het “chillen” en nog wat werk afmaken.

Jorien leert me nog wat knepen van het vak in photoshop. Na het middageten besluiten Rulan en ik toch nog een stapje in de wereld te zetten. We maken een wandeling in een gebied (Daular, op weg naar de kust, even voorbij km-paal 33) waar de mammie ons de weg naartoe uitlegt. Het is er heel stil, maar tegelijkertijd horen we ontzettend veel onbekende geluiden van allerhande onbekende vogels. Het is er ook heel warm, ik zweet me te pletter en het duurt een hele tijd voor de airco van de auto me terug een beetje op normale temperatuur kan krijgen.

De rest zit al te wachten om inkopen te gaan doen en met z’n achten trekken we naar de Riocentro waar we nu wel erg veel aandacht trekken, vermits de groep bleekscheten alsmaar groter wordt.

Dat wordt ook duidelijk merkbaar als we aan tafel gaan, de familie wordt alsmaar groter, een tafel van acht, een gezellige bende die leuk op elkaar ingespeeld geraakt.

Het wordt een rustige avond, elk voor zijn eigen laptop nu er weer elektriciteit is. Die heeft de hele dag weer plat gelegen zodat er niet veel meer gewerkt is, maar wel goed gerust.