hacienda … otra vez

24 februari 2010

Sebastien heeft gevraagd om eten voor de honden en de varkens mee te brengen en er moet ook iets gedaan worden aan de beestjes die de maïs beginnen op te eten. Henry doet hiervoor de nodige inkopen en samen vertrekken we naar de haciënda. Het heeft echter flink geregend vannacht en het wordt weer autocross om boven te geraken. Maar deze keer zit Henry aan het stuur en die heeft dat duidelijk meer gedaan, op deze manier kan ik het ook leuk vinden, geen verantwoordelijkheid voor auto, vracht of passagiers, dus geen stress, alleen maar spannend, want er wordt weer serieus geschoven in de modder. Halverwege beslist Henry om de auto toch te laten staan uit vrees vast te raken en Rulan en ik wandelen de rest van de weg tot boven. Henry wacht op Sebastien met de paarden, want die is op zijn slippers gekomen en die ben je na twee stappen in de modder kwijt. Het is nog een hele klim en dus verdienen we een siësta, we wachten op Henry en Sebastien en gaan dan aan de slag. Nog wat bamboe sleuren en wat greppels graven en dan komen we de volgende keer vaststellen of dat het regenwater in goede banen kan leiden, dwz rechtstreeks naar het waterreservoir om later in het droge seizoen te kunnen irrigeren. Het waterniveau is de laatste drie weken al enorm gestegen, dus dat ziet er goed uit. Alles is ook ontzettend groen geworden, de maïs staat al bijna een meter hoog. Spijtig dat de beestjes hem ook lekker vinden, er zal dringend moeten gespoten worden (fumigar in ’t Spaans). Rulan maakt nog wat foto’s van de werkzaamheden en komt meer te weten over het meer en het kanaal, die werden aangelegd door een Spaans bedrijf. Henry vertelt dat hiervoor een dorp indigenas (oorspronkelijke indiaanse bewoners) is moeten wijken naar Chongon. Volgens Alfredo (zegt Henry) zijn de graven van het dorp bewaard gebleven en kunnen die bezocht worden, maar dat moet dan wel een stuk over het water met een kano en dan nog een stuk wandelen en kamperen want in één dag kan je niet heen en terug. Rulan ziet dat wel zitten en we besluiten om Alfredo hierover aan te spreken.

In de late namiddag vangen we de terugweg aan en net op tijd, want de eerste regenbui krijgen we onderweg al te verwerken.

De rest van de avond is het echt noodweer. De fotografen proberen de bliksem vast te leggen en de stromen regen die weer door de straten vloeien. Het is wel gezellig onder het afdak, alleen moeilijk om elkaar te verstaan. De Casita is heel open gebouwd en het is dus ook niet te vermijden dat er hier en daar wat regen binnenloopt.

Nadat het stopt met regen trekt al het water weer weg, of we trekken het zelf weg.

Advertenties

Eén reactie

  1. ward

    dank u Hilde voor de info, begrijp het al wat beter, ik blijf benieuwd naar de volgende stappen…hip hip hoera voor de joeri

    25 februari 2010 om 19:44

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s