Archief voor februari, 2010

extra editie: tsunamigevaar geweken

27 februari 2010

Ik krijg om 6:21u een berichtje op mijn GSM van Jorien. Ze wil me niet ongerust maken, maar ze kreeg van haar ouders een telefoontje dat er kans is op Tsunami in Peru en Ecuador door een aardbeving in Chili. Check het nieuws! Ik heb haar dan al gerust gesteld door te antwoorden dat ze dan in Cuenca veiliger zitten dan hier (op 2800m hoogte en ver va de Stille Oceaan en in het stroomgebied van de Atlantische Oceaan aan de andere kant van de waterscheidingslijn) 

Ik check het nieuws, alhoewel dat niet veel verandering zal brengen in de situatie. Veel kan ik niet doen, ik denk dat zandzakjes voor de deur niet zullen helpen in geval van …

Ondertussen is het tsunamigevaar helemaal geweken. We kunnen nog wel nattigheid verwachten, maar dat zijn we hier gewend in het regenseizoen, momenteel is het droog en heet.

Advertenties

plannen

26 februari 2010

De voormiddag is zo om met het beantwoorden van mijn mails en wat skypen.

Rulan zit al op hete kolen voor zijn afspraak met Sr. David Matamoros op de universiteit Espol. Die ligt een eindje buiten de staddus ik voer hem er samen met Jorien naartoe . Als we uiteindelijk de bewuste prof gevonden hebben, want het is een enorme campus, laten we Rulan bij hem achter en gaan ondertussen boodschappen doen voor het avondeten en het weekend. Als ik twee uur later Rulan terug ga oppikken, is die in de wolken over het resultaat van zijn gesprekken daar (in het Engels, gelukkig voor Rulan). Hij heeft een hele uiteenzetting gekregen over waar ze allemaal mee bezig zijn . Ze zijn zelf ook heel tevreden dat Rulan dat allemaal in beeld gaat brenegen Hij heeft al concrete afspraken kunnen maken om de volgende weken mee te gaan naar de verschillende projecten ivm waterbeheer.

Joeri en de vroedvrouwen werken aan hun taken voor school.

Na een late lunch nemen Jorien, Rulan en ik de bus naar “el centro” met de bedoeling het Museo Municipal te gaan bezoeken (dat ik nog niet eerder bezocht heb). Volgens het plannetje in Jorien haar gids ligt dat aan het Parque Bolivar, maar daar is geen museum te bekennen. In het toeristisch informatiekantoor wijzen ze ons de juiste plek, maar we zijn al te laat, we hebben nog precies een kwartier, dus dat zal voor een volgende keer zijn. We wandelen dan maar de Malecon op in zuidelijke richting, die kant hebben Jorien en Rulan nog niet gezien. Toch ook de moeite met het prachtige ijzerwerk van de oude overdekte markt (à la paardenstallen op  de kaai in Antwerpen) en de fonteinen op de Plaza Olmedo. Telkens als ik besluit om mijn camera niet mee te nemen heb ik er achteraf spijt van.

De busrit terug naar de Casita duurt door het drukke en hectische verkeer langer dan ooit, maar is altijd een belevenis en je leert zoveel over het leven van de gewone Guayaquileño. Het is telkens net of je in een film zit.
Een duik in het zwembad bij thuiskomst wordt ondertussen ook al een klassieker.

Jorien is verrukt na het lezen van haar e-mails. Ze heeft reactie gekregen van haar docent fotografie op de foto’s die ze hem had doorgestuurd en die is uiterst positief. Het commentaar is lovend en de opmerkingen constructief. Dat is dus de tweede gelukkige fotograaf vandaag.

Het is alweer half tien voor we aan het afwassen geraken en de meisjes gaan nadien inpakken voor hun uitstap naar Cuenca. Ze zijn van plan om half vijf hier te vertrekken, de eerste bus naar Cuenca vanuit de Terminal Terrestre vertrekt om vijf uur. Als alles meezit zijn ze rond 10 uur in Cuenca.

Joeri drinkt ondertussen de ene thee na de andere om erboven op te geraken. Ik denk dat een weekendje rust zonder de chicas hem deugd zal doen.


chillen

25 februari 2010

Rulan is al vroeg uit de veren in de hoop het water nog te zien stromen door de straten, maar alles is weg, behalve een paar plassen. Dat wordt dus voor een volgende keer, het regenseizoen is nog niet voorbij.

De werkweek van de vroedvrouwen is weer voorbij. Martien heeft als laatste haar 40 bevallingen gehaald, dus vanavond wordt het voor alle vier de “Grand Chef”, een restaurant waar ze voor 13 dollar van het buffet à volonté kunnen eten.

Rulan legt contacten met de mensen die hier met waterbeheer bezig zijn, waarvan hij de gegevens heeft gekregen via de Belg die we vorig weekend in Montañita leerden kennen en kan met één van hen een afspraak maken voor morgen. Ik stuur nog een mailtje naar Boud, die binnenkort naar Ecuador komt om les te geven aan de unief in Cuenca en nadien nog wat veldwerk gaat doen om te vragen of Rulan eventueel mee kan.

Isabel heeft al twee keer gebeld naar de Casita, dus met haar neem ik ook even terug contact op om af te spreken voor de stage van Margo, de studente verpleegkunde, die binnenkort aankomt.

Rond de middag is het enkel in het zwembad aangenaam, dus dat is dan ook waar al wie niet slaapt te vinden is.

Na de middag wordt er bijgeslapen, geskypet, gewassen, gepoetst en plannen gemaakt voor de volgende dagen.

Carolien heeft alweer een pakje aangekregen dat moet afgehaald worden in het kantoor van de “Correos del Ecuador” van Alban Borja, waar dat ook mag zijn, verder staat er niks van aanwijzingen op. Gelukkig is er Carlos die de weg weet en me door het verkeer loodst . Gelukkig is ook Carolien als ze haar pakje in ontvangst neemt en de dummies hoort rammelen.

De chicas plannen hun weekenduitstap naar Cuenca en ik regel voor hen een slaapplaats en ontbijt. De chicos verkiezen een weekend Casita om de gaten in hun budget te beperken. Ikzelf wil het graag rustig houden dit weekend want de komende twee weken zal druk bezet worden met komen en gaan van bezoekers en nieuwe studenten.

De vroedvrouwen gaan dus zoals gezegd eten bij de “Grand Chef” en vermits we nog met vier overblijven wordt er na het eten nog wat gekaart. Joeri voelt zich niet 100% en gaat vroeg slapen. De fotografen en ik spelen nog een spelletje Yahtzee en Rulan is heel blij dat hij kan winnen.


hacienda … otra vez

24 februari 2010

Sebastien heeft gevraagd om eten voor de honden en de varkens mee te brengen en er moet ook iets gedaan worden aan de beestjes die de maïs beginnen op te eten. Henry doet hiervoor de nodige inkopen en samen vertrekken we naar de haciënda. Het heeft echter flink geregend vannacht en het wordt weer autocross om boven te geraken. Maar deze keer zit Henry aan het stuur en die heeft dat duidelijk meer gedaan, op deze manier kan ik het ook leuk vinden, geen verantwoordelijkheid voor auto, vracht of passagiers, dus geen stress, alleen maar spannend, want er wordt weer serieus geschoven in de modder. Halverwege beslist Henry om de auto toch te laten staan uit vrees vast te raken en Rulan en ik wandelen de rest van de weg tot boven. Henry wacht op Sebastien met de paarden, want die is op zijn slippers gekomen en die ben je na twee stappen in de modder kwijt. Het is nog een hele klim en dus verdienen we een siësta, we wachten op Henry en Sebastien en gaan dan aan de slag. Nog wat bamboe sleuren en wat greppels graven en dan komen we de volgende keer vaststellen of dat het regenwater in goede banen kan leiden, dwz rechtstreeks naar het waterreservoir om later in het droge seizoen te kunnen irrigeren. Het waterniveau is de laatste drie weken al enorm gestegen, dus dat ziet er goed uit. Alles is ook ontzettend groen geworden, de maïs staat al bijna een meter hoog. Spijtig dat de beestjes hem ook lekker vinden, er zal dringend moeten gespoten worden (fumigar in ’t Spaans). Rulan maakt nog wat foto’s van de werkzaamheden en komt meer te weten over het meer en het kanaal, die werden aangelegd door een Spaans bedrijf. Henry vertelt dat hiervoor een dorp indigenas (oorspronkelijke indiaanse bewoners) is moeten wijken naar Chongon. Volgens Alfredo (zegt Henry) zijn de graven van het dorp bewaard gebleven en kunnen die bezocht worden, maar dat moet dan wel een stuk over het water met een kano en dan nog een stuk wandelen en kamperen want in één dag kan je niet heen en terug. Rulan ziet dat wel zitten en we besluiten om Alfredo hierover aan te spreken.

In de late namiddag vangen we de terugweg aan en net op tijd, want de eerste regenbui krijgen we onderweg al te verwerken.

De rest van de avond is het echt noodweer. De fotografen proberen de bliksem vast te leggen en de stromen regen die weer door de straten vloeien. Het is wel gezellig onder het afdak, alleen moeilijk om elkaar te verstaan. De Casita is heel open gebouwd en het is dus ook niet te vermijden dat er hier en daar wat regen binnenloopt.

Nadat het stopt met regen trekt al het water weer weg, of we trekken het zelf weg.


haciënda …vervolg

23 februari 2010

 

Vroeg vertrekken was de afspraak want we willen deze keer niet middag op de dag toekomen om met de paarden naar boven te gaan in de brandende zon. We halen eerst nog wat bamboe bij de doe-het-zelver in Chongon. Als de bamboe op de pick-up geladen is, bel ik Sebastien om te zeggen dat we eraan komen en hij de paarden kan sturen, maar volgens hem is de weg droog genoeg om met de auto te doen.

We wagen het er dus toch maar op, maar enkele stukken zijn toch weer echt spannend.

Jorien zetten we af bij de familie om daar een dagje foto’s te maken voor haar eindwerk en rijden met de bamboe tot boven.

Tegen die tijd is het toch alweer middag. De hitte verplicht ons om rustig aan te doen en we nemen de tijd om eerst even te picknicken.

Dan begint voor Joeri en Sebastien het zware werk, alhoewel het splijten van de bamboe eigenlijk nogal vlot gaat. Het graven van greppels, het berg op en berg af lopen en vooral de hitte vergen meer energie.

Ik laat de mannen achter op hun berg en ga nog even kijken of het werk van Jorien vlot. Die amuseert zich en stopt niet met fotograferen. Het dagelijkse leven op de haciënda wordt langs alle kanten belicht.

We vertrekken niet te laat terug naar de Casita om te vermijden dat een regenbui (want die komen gewoonlijk in de late namiddag) de weg nog  moeilijker berijdbaar zou maken. Joeri blijft overnachten om morgen nog verder te kunnen werken.

Het scenario voor de rest van de dag is zoals gebruikelijk een duik in het zwembad, eten maken, avondmaal en ervaringen uitwisselen. De verhalen van de bevallingskamer, de avonturen op de haciënda en de gebeurtenissen in de Casita, alles komt aan bod.


weer aan het werk

22 februari 2010

 

De vier bezoekers krijgen nog een uitgebreid ontbijt en vertrekken dan voor een week op rondreis. Ik weet ongeveer wat hen te wachten staat en als ik hen uitzwaai, zou ik eigenlijk het liefst mee vertrekken.

De vroedvrouwen zijn weer aan hun dienst begonnen of bereiden zich erop voor. De fotografen werken aan hun foto’s en Joeri aan zijn eindwerk. Ik werk een beetje mijn blog bij en ook mijn foto’s, want ik heb al een en ander geleerd van de fotografen.

Het is alweer heet, gelukkig kan een duik in het zwembad af en toe voor afkoeling zorgen. De zomer is in ieder geval een aangenamer seizoen om Ecuador te bezoeken, want het regenseizoen (februari/maart) is toch wel veel zwoeler!

Alfredo heeft ondertussen ook niet stilgezeten en het nieuwe terras is helemaal klaar, nieuwe tegels gelegd en het afdak verhoogd, het toont nu nog ruimer en lichter.

 


terug naarde Casita

21 februari 2010

 

Het afscheid valt zwaar, Montañita was zo leuk dat de meesten helemaal niet terug naar Guayaquil willen. We stellen het vertrek nog even uit tot twee uur, maar als we niet in de zondagfile voor Guayaquil willen terechtkomen, is het moment om te vertrekken onherroepelijk aangebroken. Er worden al plannen gesmeed om terug te komen. De zon brandt zo mogelijk nog harder dan gisteren en het lijkt wel of ik mijn wagen heb volgeladen met jonge nonnen, handdoeken en sjaals bedekken de hoofden en schouders.

De terugrit verloopt vlot. Thuisgekomen in de Casita wordt er nog wat gezwommen, mails beantwoord, inkopen gedaan voor het avondmaal en gekookt.

Tijdens het avondmaal wordt de planning voor de komende stageweek overlopen. Na het avondmaal wordt dan de week van de bezoekers gepland. Morgen vertrekken zij op Andes- en regenwoudtour om pas zondag terug te keren naar de Casita.