Archief voor februari, 2010

extra editie: tsunamigevaar geweken

27 februari 2010

Ik krijg om 6:21u een berichtje op mijn GSM van Jorien. Ze wil me niet ongerust maken, maar ze kreeg van haar ouders een telefoontje dat er kans is op Tsunami in Peru en Ecuador door een aardbeving in Chili. Check het nieuws! Ik heb haar dan al gerust gesteld door te antwoorden dat ze dan in Cuenca veiliger zitten dan hier (op 2800m hoogte en ver va de Stille Oceaan en in het stroomgebied van de Atlantische Oceaan aan de andere kant van de waterscheidingslijn) 

Ik check het nieuws, alhoewel dat niet veel verandering zal brengen in de situatie. Veel kan ik niet doen, ik denk dat zandzakjes voor de deur niet zullen helpen in geval van …

Ondertussen is het tsunamigevaar helemaal geweken. We kunnen nog wel nattigheid verwachten, maar dat zijn we hier gewend in het regenseizoen, momenteel is het droog en heet.


plannen

26 februari 2010

De voormiddag is zo om met het beantwoorden van mijn mails en wat skypen.

Rulan zit al op hete kolen voor zijn afspraak met Sr. David Matamoros op de universiteit Espol. Die ligt een eindje buiten de staddus ik voer hem er samen met Jorien naartoe . Als we uiteindelijk de bewuste prof gevonden hebben, want het is een enorme campus, laten we Rulan bij hem achter en gaan ondertussen boodschappen doen voor het avondeten en het weekend. Als ik twee uur later Rulan terug ga oppikken, is die in de wolken over het resultaat van zijn gesprekken daar (in het Engels, gelukkig voor Rulan). Hij heeft een hele uiteenzetting gekregen over waar ze allemaal mee bezig zijn . Ze zijn zelf ook heel tevreden dat Rulan dat allemaal in beeld gaat brenegen Hij heeft al concrete afspraken kunnen maken om de volgende weken mee te gaan naar de verschillende projecten ivm waterbeheer.

Joeri en de vroedvrouwen werken aan hun taken voor school.

Na een late lunch nemen Jorien, Rulan en ik de bus naar “el centro” met de bedoeling het Museo Municipal te gaan bezoeken (dat ik nog niet eerder bezocht heb). Volgens het plannetje in Jorien haar gids ligt dat aan het Parque Bolivar, maar daar is geen museum te bekennen. In het toeristisch informatiekantoor wijzen ze ons de juiste plek, maar we zijn al te laat, we hebben nog precies een kwartier, dus dat zal voor een volgende keer zijn. We wandelen dan maar de Malecon op in zuidelijke richting, die kant hebben Jorien en Rulan nog niet gezien. Toch ook de moeite met het prachtige ijzerwerk van de oude overdekte markt (à la paardenstallen op  de kaai in Antwerpen) en de fonteinen op de Plaza Olmedo. Telkens als ik besluit om mijn camera niet mee te nemen heb ik er achteraf spijt van.

De busrit terug naar de Casita duurt door het drukke en hectische verkeer langer dan ooit, maar is altijd een belevenis en je leert zoveel over het leven van de gewone Guayaquileño. Het is telkens net of je in een film zit.
Een duik in het zwembad bij thuiskomst wordt ondertussen ook al een klassieker.

Jorien is verrukt na het lezen van haar e-mails. Ze heeft reactie gekregen van haar docent fotografie op de foto’s die ze hem had doorgestuurd en die is uiterst positief. Het commentaar is lovend en de opmerkingen constructief. Dat is dus de tweede gelukkige fotograaf vandaag.

Het is alweer half tien voor we aan het afwassen geraken en de meisjes gaan nadien inpakken voor hun uitstap naar Cuenca. Ze zijn van plan om half vijf hier te vertrekken, de eerste bus naar Cuenca vanuit de Terminal Terrestre vertrekt om vijf uur. Als alles meezit zijn ze rond 10 uur in Cuenca.

Joeri drinkt ondertussen de ene thee na de andere om erboven op te geraken. Ik denk dat een weekendje rust zonder de chicas hem deugd zal doen.


chillen

25 februari 2010

Rulan is al vroeg uit de veren in de hoop het water nog te zien stromen door de straten, maar alles is weg, behalve een paar plassen. Dat wordt dus voor een volgende keer, het regenseizoen is nog niet voorbij.

De werkweek van de vroedvrouwen is weer voorbij. Martien heeft als laatste haar 40 bevallingen gehaald, dus vanavond wordt het voor alle vier de “Grand Chef”, een restaurant waar ze voor 13 dollar van het buffet à volonté kunnen eten.

Rulan legt contacten met de mensen die hier met waterbeheer bezig zijn, waarvan hij de gegevens heeft gekregen via de Belg die we vorig weekend in Montañita leerden kennen en kan met één van hen een afspraak maken voor morgen. Ik stuur nog een mailtje naar Boud, die binnenkort naar Ecuador komt om les te geven aan de unief in Cuenca en nadien nog wat veldwerk gaat doen om te vragen of Rulan eventueel mee kan.

Isabel heeft al twee keer gebeld naar de Casita, dus met haar neem ik ook even terug contact op om af te spreken voor de stage van Margo, de studente verpleegkunde, die binnenkort aankomt.

Rond de middag is het enkel in het zwembad aangenaam, dus dat is dan ook waar al wie niet slaapt te vinden is.

Na de middag wordt er bijgeslapen, geskypet, gewassen, gepoetst en plannen gemaakt voor de volgende dagen.

Carolien heeft alweer een pakje aangekregen dat moet afgehaald worden in het kantoor van de “Correos del Ecuador” van Alban Borja, waar dat ook mag zijn, verder staat er niks van aanwijzingen op. Gelukkig is er Carlos die de weg weet en me door het verkeer loodst . Gelukkig is ook Carolien als ze haar pakje in ontvangst neemt en de dummies hoort rammelen.

De chicas plannen hun weekenduitstap naar Cuenca en ik regel voor hen een slaapplaats en ontbijt. De chicos verkiezen een weekend Casita om de gaten in hun budget te beperken. Ikzelf wil het graag rustig houden dit weekend want de komende twee weken zal druk bezet worden met komen en gaan van bezoekers en nieuwe studenten.

De vroedvrouwen gaan dus zoals gezegd eten bij de “Grand Chef” en vermits we nog met vier overblijven wordt er na het eten nog wat gekaart. Joeri voelt zich niet 100% en gaat vroeg slapen. De fotografen en ik spelen nog een spelletje Yahtzee en Rulan is heel blij dat hij kan winnen.


hacienda … otra vez

24 februari 2010

Sebastien heeft gevraagd om eten voor de honden en de varkens mee te brengen en er moet ook iets gedaan worden aan de beestjes die de maïs beginnen op te eten. Henry doet hiervoor de nodige inkopen en samen vertrekken we naar de haciënda. Het heeft echter flink geregend vannacht en het wordt weer autocross om boven te geraken. Maar deze keer zit Henry aan het stuur en die heeft dat duidelijk meer gedaan, op deze manier kan ik het ook leuk vinden, geen verantwoordelijkheid voor auto, vracht of passagiers, dus geen stress, alleen maar spannend, want er wordt weer serieus geschoven in de modder. Halverwege beslist Henry om de auto toch te laten staan uit vrees vast te raken en Rulan en ik wandelen de rest van de weg tot boven. Henry wacht op Sebastien met de paarden, want die is op zijn slippers gekomen en die ben je na twee stappen in de modder kwijt. Het is nog een hele klim en dus verdienen we een siësta, we wachten op Henry en Sebastien en gaan dan aan de slag. Nog wat bamboe sleuren en wat greppels graven en dan komen we de volgende keer vaststellen of dat het regenwater in goede banen kan leiden, dwz rechtstreeks naar het waterreservoir om later in het droge seizoen te kunnen irrigeren. Het waterniveau is de laatste drie weken al enorm gestegen, dus dat ziet er goed uit. Alles is ook ontzettend groen geworden, de maïs staat al bijna een meter hoog. Spijtig dat de beestjes hem ook lekker vinden, er zal dringend moeten gespoten worden (fumigar in ’t Spaans). Rulan maakt nog wat foto’s van de werkzaamheden en komt meer te weten over het meer en het kanaal, die werden aangelegd door een Spaans bedrijf. Henry vertelt dat hiervoor een dorp indigenas (oorspronkelijke indiaanse bewoners) is moeten wijken naar Chongon. Volgens Alfredo (zegt Henry) zijn de graven van het dorp bewaard gebleven en kunnen die bezocht worden, maar dat moet dan wel een stuk over het water met een kano en dan nog een stuk wandelen en kamperen want in één dag kan je niet heen en terug. Rulan ziet dat wel zitten en we besluiten om Alfredo hierover aan te spreken.

In de late namiddag vangen we de terugweg aan en net op tijd, want de eerste regenbui krijgen we onderweg al te verwerken.

De rest van de avond is het echt noodweer. De fotografen proberen de bliksem vast te leggen en de stromen regen die weer door de straten vloeien. Het is wel gezellig onder het afdak, alleen moeilijk om elkaar te verstaan. De Casita is heel open gebouwd en het is dus ook niet te vermijden dat er hier en daar wat regen binnenloopt.

Nadat het stopt met regen trekt al het water weer weg, of we trekken het zelf weg.


haciënda …vervolg

23 februari 2010

 

Vroeg vertrekken was de afspraak want we willen deze keer niet middag op de dag toekomen om met de paarden naar boven te gaan in de brandende zon. We halen eerst nog wat bamboe bij de doe-het-zelver in Chongon. Als de bamboe op de pick-up geladen is, bel ik Sebastien om te zeggen dat we eraan komen en hij de paarden kan sturen, maar volgens hem is de weg droog genoeg om met de auto te doen.

We wagen het er dus toch maar op, maar enkele stukken zijn toch weer echt spannend.

Jorien zetten we af bij de familie om daar een dagje foto’s te maken voor haar eindwerk en rijden met de bamboe tot boven.

Tegen die tijd is het toch alweer middag. De hitte verplicht ons om rustig aan te doen en we nemen de tijd om eerst even te picknicken.

Dan begint voor Joeri en Sebastien het zware werk, alhoewel het splijten van de bamboe eigenlijk nogal vlot gaat. Het graven van greppels, het berg op en berg af lopen en vooral de hitte vergen meer energie.

Ik laat de mannen achter op hun berg en ga nog even kijken of het werk van Jorien vlot. Die amuseert zich en stopt niet met fotograferen. Het dagelijkse leven op de haciënda wordt langs alle kanten belicht.

We vertrekken niet te laat terug naar de Casita om te vermijden dat een regenbui (want die komen gewoonlijk in de late namiddag) de weg nog  moeilijker berijdbaar zou maken. Joeri blijft overnachten om morgen nog verder te kunnen werken.

Het scenario voor de rest van de dag is zoals gebruikelijk een duik in het zwembad, eten maken, avondmaal en ervaringen uitwisselen. De verhalen van de bevallingskamer, de avonturen op de haciënda en de gebeurtenissen in de Casita, alles komt aan bod.


weer aan het werk

22 februari 2010

 

De vier bezoekers krijgen nog een uitgebreid ontbijt en vertrekken dan voor een week op rondreis. Ik weet ongeveer wat hen te wachten staat en als ik hen uitzwaai, zou ik eigenlijk het liefst mee vertrekken.

De vroedvrouwen zijn weer aan hun dienst begonnen of bereiden zich erop voor. De fotografen werken aan hun foto’s en Joeri aan zijn eindwerk. Ik werk een beetje mijn blog bij en ook mijn foto’s, want ik heb al een en ander geleerd van de fotografen.

Het is alweer heet, gelukkig kan een duik in het zwembad af en toe voor afkoeling zorgen. De zomer is in ieder geval een aangenamer seizoen om Ecuador te bezoeken, want het regenseizoen (februari/maart) is toch wel veel zwoeler!

Alfredo heeft ondertussen ook niet stilgezeten en het nieuwe terras is helemaal klaar, nieuwe tegels gelegd en het afdak verhoogd, het toont nu nog ruimer en lichter.

 


terug naarde Casita

21 februari 2010

 

Het afscheid valt zwaar, Montañita was zo leuk dat de meesten helemaal niet terug naar Guayaquil willen. We stellen het vertrek nog even uit tot twee uur, maar als we niet in de zondagfile voor Guayaquil willen terechtkomen, is het moment om te vertrekken onherroepelijk aangebroken. Er worden al plannen gesmeed om terug te komen. De zon brandt zo mogelijk nog harder dan gisteren en het lijkt wel of ik mijn wagen heb volgeladen met jonge nonnen, handdoeken en sjaals bedekken de hoofden en schouders.

De terugrit verloopt vlot. Thuisgekomen in de Casita wordt er nog wat gezwommen, mails beantwoord, inkopen gedaan voor het avondmaal en gekookt.

Tijdens het avondmaal wordt de planning voor de komende stageweek overlopen. Na het avondmaal wordt dan de week van de bezoekers gepland. Morgen vertrekken zij op Andes- en regenwoudtour om pas zondag terug te keren naar de Casita.


Montañita

20 februari 2010

 

De surfers staan al om zeven uur op hun plank en ik geniet van het uitzicht en het ontbijt dat me geserveerd wordt. De bezoekers zijn ook tamelijk vroege vogels en samen wandelen we langs het strand naar het dorp. De zon brandt al van ’s morgens, zelfs de koeien zoeken al dekking. Wij doen dat ook en huren een parasol. Enkel in de schaduw van de parasol en in het water is het aangenaam. Tot ’s middags houd ik het uit en dan zoek ik de beschutting van de straatjes en de winkeltjes en uiteindelijk beland ik in de hangmat die op het balkon van de meisjes hun hotelkamer hangt. Die zijn ondertussen wakker en gaan op hun beurt genieten van de zee, het strand, de hoge golven.

In de late namiddag zijn de golven weer ideaal om te surfen en Joeri, Jorien, Rulan en Anneleen wagen het erop. Ondanks de liters zonnecrème beginnen de rode billen, buiken, schouders en neuzen zich af te tekenen.

Na een schitterende zonsondergang en een verfrissende douche spreken we af in de cocktailbar waar de daiquiri maracuya en de mojito’s al het zout wegspoelt. Ik reserveer een tafel voor twaalf in de Machupichu, maar de studenten hunkeren naar een hamburger met frietjes. Dat kan de bezoekers niet verleiden dus gaan we met z’n vijven Ecuadoriaanse gerechten als “ceviche”, “montadito de pescado”, “camarones a la criola” en “camarones al termidor”,  allemaal om ter lekkerst.

Na het eten gaan we nog een cocktail drinken bij Henry (overdag surfleraar en ’s avonds uitbater van zijn cocktailbarreke, dat Guy en Henry hem een aantal jaar geleden hebben helpen opstarten en dat blijkbaar nog altijd goed draait).

Speciaal voor Inge publiceer ik op mijn space een foto die Katrien genomen heeft terwijl ik de bestelling van de cocktails aan het opgeven was (zij wou zo wel eens een surfer van dichtbij bekijken, zorg dat ze hem te zien krijgt!)

Om 1 uur kon dan het feest weer beginnen, dat is hier blijkbaar het startuur. De bezoekers hielden het echter voor bekeken en daar was ik niet kwaad om, ik kon op dit uur wel al een bed verdragen. In mijnen tijd begonnen de feestjes om 8 uur, nu kunnen ze niet meer dansen voor ze gedronken hebben, zelfs niet als er reggae gedraaid wordt, hé Joeri,  flauw.

 


Vamos a la playa

19 februari 2010
 
Gisteren gaan wandelen , Joeri en de fotografen terug gaan ophalen van de haciënda en regelingen getroffen voor een weekendje kust met de ganse groep (12) want intussen zijn ook Mieke en Gunther (andere zus van Martien) aangekomen.
Ik hoop maandag een beetje tijd te hebben om mijn blog te vervolledigen, want dit weekend wordt er een zonder internet.
Hasta la proxima!
 

De lift die Carolien had weten te versieren, gaat dus toch niet door, de jongens vertrekken pas in de late namiddag en wij willen eerst nog naar de thermale baden van San Vicente. Dus wordt het met z’n allen in de pick-up, 5 in  de auto en 7 in de laadbak. Aan de ‘peaje’ waar we 25 dollarcent tol moeten betalen om naar de kust te rijden, vertelt de politie ons dat op de tolweg geen personen mogen vervoerd worden in de laadbak, maar als ik beloof om heel voorzichtig te rijden, is er geen probleem. Met een tussenstop om de benen te strekken (want er zijn er lange bij) en een plasje te maken (altijd dezelfde die niet kunnen wachten) rijden we naar Baños de San Vicente. Daar wordt gebaad in een natuurlijk bubbelbad (vulkanische bron met water van 38°), nadien in het modderbad en nadien krijgt de groep een volledige massage met een emmer blubber van aloe vera. Ze kunnen er niet genoeg van krijgen, tot ik er abrupt een einde aan maak als ik besef dat we nog een uur hebben voor het donker wordt en ik liever niet in het pikdonker de rest van de weg afleg.

We halen het net en iedereen installeert zich, de studenten in de Casa Blanca (die zijn toch niet van plan om veel te slapen) en de bezoekers en ik in La Baranca (iets buiten het dorpje, waar het rustiger is). We spreken af voor ‘happy hour’ in de cocktailbar naast de Casa Blanca en iedereen is in de wolken over de sfeer van Montañita en wil hier nooit meer weg.

We gaan met z’n allen pizza eten en dan kan het feest beginnen (voor de jeugd althans). Ikzelf trek met de pas vanmorgen toegekomen Mieke en Gunther naar La Baranca, zij om wat in te halen op hun jetlag, en ik kan ook wat inhalen, want het is toch niet niks 7 dagen op 7 bezig zijn.

 

 

 


wegenwerken

Woensdag 17 februari 2010

Om 10u zouden we (Joeri, Rulan, Joeri, Katrien en Timothy en ik) naar de haciënda vertrekken. Dat werd op zijn Ecuadoriaans geïnterpreteerd, waardoor we om 10.30u wegreden van de Casita. De pick-up was volgeladen met picknick en voorraad voor twee dagen voor Joeri en de fotografen, want die zouden op de haciënda blijven slapen. Onderweg naar de haciënda moest ook nog bamboe gekocht worden voor het uitproberen van de afwateringsplannen van Joeri. In de Doe-het-zelver van Chongon kochten Joeri en Rulan zich elk een machete en werden 5 bamboestokken van 15cm doormeter en 5.80m lengte gekocht. Het vervoer hiervan was minder vanzelfsprekend dan verwacht, ik had me aan een kleiner formaat verwacht, maar de mannen maakten daar geen probleem van en zo belandden ze op de pick-up.

Ik had met Sebastien gebeld (de boer van de haciënda) om te verwittigen dat we eraan kwamen en die had gezegd dat hij ons aan het kanaal met de paarden zou komen halen want dat de weg er te slecht bij lag. Toen hij de vracht zag, vroeg hij zich af of we die toch niet beter met de pick-up naar boven zouden brengen dan met de paarden.
Ik dacht toen ook nog dat dat het eenvoudigste zou zijn, maar dat heb ik me achteraf beklaagd. De weg was op een paar dagen nog veel modderiger geworden en tot tweemaal toe raakte de auto vast in de modder. De tweede keer leek echt hopeloos. Het chassis zat tegen de grond en de wielen hadden helemaal geen vat meer op de modder. Een bamboestok heeft uiteindelijk als hefboom dienst gedaan om de auto van de grond te heffen en door veel gas te geven kwam de auto weer los.  Heel deze operatie gebeurde op het middaguur, het zweet liep in stromen uit alle poriën van de hitte, de inspanning en de stress. Maar uiteindelijk geraakten we boven en konden onder een boom bekomen. Lang hadden we hiervoor echter niet, want in de verte kwamen al nieuwe regenwolken opzetten en meer water zou ons verplichten om met z’n allen de nacht op de haciënda door te brengen. De laadbak werd leeggemaakt en Katrien, Timothy en ik vingen de terugweg aan. Heel ver geraakten we niet, na tien meter zaten we terug vast. Ik word er moedeloos van en neem me voor om de rest van het regenseizoen niet meer te proberen tot boven te rijden met de pick-up. De volgende ritten zullen volledig te paard zijn vanaf het kanaal. Op het moment dat ik het helemaal niet meer zie zitten, stelt Joeri voor om het eens te proberen en uiteindelijk lukt het hem om de auto los te krijgen. Ik stel voor dat hij dan maar blijft zitten en hem ineens terug rijdt tot aan het kanaal, waar we weer vaste grond hebben.

Terug in de Casita is een goei tas koffie en een duik in het zwembad de remedie om er terug wat bovenop te komen.
Martien en Carolien maken zich klaar voor de laatste nachtdienst van deze week, terwijl de plannen om het weekend met de ganse groep naar Montañita te trekken vaste vorm krijgen. Dan moet er nog hard aan de verslagen gewerkt worden, zodat de meisjes zich al gauw in hun kamer terugtrekken.

Timothy wordt nog Yahtzeekampioen en we maken plannen om morgen te gaan wandelen op de “Cerro blanco”.


carnaval

Dinsdag 16 februari 2010

Een dag van werken, plannen maken en het ondergaan van de laatste carnavaluitspattingen (letterlijk en figuurlijk).

In de voormiddag worden er nog eens uitgebreid inkopen gedaan. De fotografen werken hun foto’s af, Joeri werkt aan zijn eindwerk, de vroedvrouwen gaan bevallingen doen (als ze de kans krijgen) en ik help Katrien en Timothy bij het opstellen van hun reisprogramma.

In de namiddag gaan we de wijk nog eens in: Katrien en Timothy op verkenning, de fotografen om de carnavaluitspattingen in beeld te brengen.

Bij de vroedvrouwen die vertrekken voor de nacht zowel als die welke terugkomen van de dag blijkt dat het werk alsmaar zwaarder gaat wegen, vooral de druk vanuit KDG voor het afwerken van reflectieverslagen en eindwerk. De gebruikelijke peptalk is meer dan nodig om er toch de moed in te houden en zich te blijven inspannen om het werk af te maken. Vooral ook als ze vaststellen hoeveel gemakkelijker de studenten vroedkunde en geneeskunde van Leuven en de fotografen en ingenieur van KDG ervan af komen.


bezoek

Maandag 15 februari 2010

Om 6.15u landen Katrien en Timothy, zus van Martien met vriend. Omdat het weer hevig regent besluiten we om Anneleen en Heline eerst nog naar de Sotomayor te brengen (die moeten om 7u beginnen werken) en dan verder naar de luchthaven te rijden. Met als gevolg dat we daar pas om 7u aankomen en het vliegtuig dus al geland is, maar het duurt nog tot 8u vooraleer ze door de douane geraken. Ze hebben wel al hun bagage bij. Martien is in de wolken met haar bezoek en geniet er de hele dag van. Ze kan niet wachten met cadeautjes uitpakken.

Na de middag vertrekken we naar het centrum voor een bezoek aan de stad zodat Martien nog wat kan gaan slapen voor haar nachtdienst, maar ze is te uitbundig en gaat dan met haar maatje Carolien nog maar wat dollen in het zwembad.

Rulan en Jorien trekken ook mee de stad in. We zijn al tevreden dat we een bus kunnen nemen want het blijkt dat carnaval hier nog tot woensdag duurt, dat alle winkels gesloten zijn en er is heel weinig verkeer. Het volk dat we onderweg tegenkomen is allemaal in carnavalstemming, nat, beschilderd, vuil. Het is hier de gewoonte om mekaar met ballonnetjes gevuld met water te bekogelen en de bus wordt ook niet gespaard. De ballonnetjes spatten door de open raampjes. Dit weekend zijn in Guayaquil de meest verkochte artikels: spuitbussen met gekleurd schuim, ballonnetjes en plastieken zwembaden. Die zetten ze voor het huis op straat, de hele familie zit erin en elke voorbijganger moet eraan geloven.

Op de malecon (de wandeldijk langs de Guayas) is er al wat meer volk. We wandelen hem af tot aan Las Peñas, een wijk op de heuvel met leuk gerestaureerde huisjes, en beklimmen de 444 trappen tot aan de vuurtoren. Daar wachten we op de zonsondergang en ook om te bekomen van de klim en te genieten van het uitzicht.

Dan dalen we weer af naar de Malecon om daar uit de vele eetstandjes een gerecht uit te kiezen voor het avondmaal. Jorien zou nog wel willen gaan feesten, ze heeft daar op Las Peñas de ideale gelegenheden voor gezien, maar Katrien en Timothy moeten nog bekomen van hun vlucht, dus wordt het Casita Belga. De karaoke wordt voor een volgende keer.


día de amor y amistad

Zondag 14 februari 2010

Al bij het opentrekken van mijn deur in de vroege ochtend werd mij duidelijk dat de dag van de liefde en de vriendschap hier niet zomaar voorbij gaat. Ik struikelde bijna over een grote mand bloemen, ook voor de groep “amigos de belgica” stond er een mand bloemen.

Omdat het ook carnaval was, liep Carlos al van ’s morgens rond met een spuitbus gekleurd schuim, waarmee hij iedereen die in zijn gezichtsveld kwam onderspoot. Algauw werd er gereageerd met de tuinslang en het duurde niet lang of er belandden er een paar in het zwembad.

De fotografen waren er op uit om te vertrekken naar de haciënda en zodra Joeri klaar was, konden we vertrekken. De regen van de laatste dagen had ook hier zijn sporen nagelaten, de weg lag er modderig bij en er was moeilijk door te komen, getuigen de foto’s van Rulan, want ik had wel wat anders aan mijn hoofd. Heel hard gezweet heb ik op weg naar boven en deze keer niet van de warmte want ik had airco in de auto, puur van de stress om heel het gezelschap en de auto boven te krijgen.

Het gezelschap was verrukt en vond het schitterend, niet alleen onderweg maar ook boven. Ze zagen het direct zitten om hier een tijdje te verblijven om hun eindwerk te maken. Lang zijn we toch maar niet gebleven, want de boeren voorspelden dat er in de namiddag nog meer regen zou vallen en dat wilde ik er echt niet bij. Die regen heeft echter nog lang op zich laten wachten, de zon bleef branden tot ze onderging.

Terug in de Casita was het duidelijk ook voor de Ecuadorianen dag van liefde en vriendschap. De Casita en het zwembad zaten vol vrienden en die bleven ook tot de zon onderging. Alleen bij de meisjes zakte de moed ongeveer in de schoenen vermits ze gisteren noch vandaag hadden kunnen bijwerken, gisteren vanwege de stroomonderbreking, vandaag vanwege de uitbundige vrienden. Bovendien werd het nog eens moeilijk om op de stageplaats te geraken, want wegens het feest kwamen er geen bussen opdagen. Dan maar weer in de pick-up gesprongen om Martien en Carolien nog net op tijd te kunnen afzetten aan de Sotomayor. Maar na een uur stonden zij al terug aan de deur van de Casita, helemaal ontmoedigd, want de studenten geneeskunde van Leuven hadden hun plaats ingepikt zodat er voor hen die nacht geen bevallingen zouden inzitten.


chillen

Zaterdag 13 februari 2010

Rond half acht verwacht ik iets te horen van Joeri en de meisjes. Als ik om half negen nog niks weet, probeer ik een berichtje te sturen maar krijg geen antwoord, ook bellen is tevergeefs, er zal wel een plausibele uitleg voor zijn, maar ik had die graag gekend.

Negen uur, ze zijn onderweg. We ontbijten samen en krijgen alle verhalen over de belevenissen in Quito te horen. Voor de rest van de dag wordt het “chillen” en nog wat werk afmaken.

Jorien leert me nog wat knepen van het vak in photoshop. Na het middageten besluiten Rulan en ik toch nog een stapje in de wereld te zetten. We maken een wandeling in een gebied (Daular, op weg naar de kust, even voorbij km-paal 33) waar de mammie ons de weg naartoe uitlegt. Het is er heel stil, maar tegelijkertijd horen we ontzettend veel onbekende geluiden van allerhande onbekende vogels. Het is er ook heel warm, ik zweet me te pletter en het duurt een hele tijd voor de airco van de auto me terug een beetje op normale temperatuur kan krijgen.

De rest zit al te wachten om inkopen te gaan doen en met z’n achten trekken we naar de Riocentro waar we nu wel erg veel aandacht trekken, vermits de groep bleekscheten alsmaar groter wordt.

Dat wordt ook duidelijk merkbaar als we aan tafel gaan, de familie wordt alsmaar groter, een tafel van acht, een gezellige bende die leuk op elkaar ingespeeld geraakt.

Het wordt een rustige avond, elk voor zijn eigen laptop nu er weer elektriciteit is. Die heeft de hele dag weer plat gelegen zodat er niet veel meer gewerkt is, maar wel goed gerust.


fotografen

Vrijdag 12 februari

Na hun eerste nacht in Ecuador zijn de fotografen tamelijk vroeg op. Jorien wil natuurlijk zo snel mogelijk weten of haar bagage ondertussen al is toegekomen op de luchthaven. Om 9 u bellen we voor de eerste keer, maar er wordt gevraagd om na de middag nog eens te proberen, er is nog niks toegekomen. De zon is vandaag volop van de partij en er wordt geopteerd om het rustig aan te doen en van het zwembad te genieten. Om de wijk een beetje te verkennen, maken we een wandeling langs de mangroven en de wirwar van straatjes. Met twee fotografen op sleeptouw duurt deze wandeling vier keer zo lang als met een andere groep, maar daar heb ik helemaal geen bezwaar tegen, op deze manier doe ik het zelf ook het liefst. Ze amuseren zich en vinden dit een goede voorbereiding om te zien hoe mensen reageren en waar ze zich aan kunnen verwachten. Het is wel erg warm en hoewel ik hen had verwittigd, zijn ze toch verrast door het aantal en de agressiviteit van de muggen langs de mangroven.

Na het middageten zit Jorien alweer op hete kolen om haar bagage te gaan halen. Ik bel nog eens naar de luchthaven en daar krijgen we het goede nieuws dat de koffer kan worden opgehaald. Op mijn vraag waar we die kunnen ophalen, wordt me gezegd op de derde verdieping en paspoort en document voor ophaling meebrengen.

Henry is met de pick-up naar de garage dus het geduld van Jorien wordt nog eens op de proef gesteld. De buurjongen vraagt of hij mag komen zwemmen en vermits we toch moeten wachten stem ik toe. Twee minuten later zit hij in het zwembad met zijn drie neefjes.

Als Henry terugkomt met de melding dat de herstelling van de pick-up nog even gaat duren, besluiten we de terracan (dat is een auto) te nemen om Jorien te verlossen. De buurjongens hebben spijt dat de zwembeurt voorbij is, maar ik beloof dat ze een andere keer nog wel eens mogen terugkomen.

Een derde verdieping is er  niet in de luchthaven en ze willen ons naar de douane sturen, maar een wakkere bewaker stuurt ons naar een gebouwtje naast de aankomsthal, waar wel drie verdiepingen zijn. Uiteindelijk krijgt Jorien haar koffer te pakken en opgelucht constateert ze dat het slotje er nog aanhangt.
Zowel Rulan als Jorien hebben net zoals Joeri nog wel wat Spaans te leren en uit deze situatie leert Jorien alvast dat “estoy feliz” hier van toepassing is. Ze gaat zich nu volledig installeren in haar kamer.

Rulan is al volop bezig met het bewerken van zijn foto’s en ik volg geïnteresseerd wat ze eruit halen en hoe ze selecteren. Ook tijdens het koken en tijdens en na het eten is er maar één gespreksonderwerp, de fotografie, de fotografie, de fotografie.


la marcha

Donderdag 11 februari 2010

Het regent pijpenstelen en overal liggen plassen soms over de hele breedte van de weg als ik voor de zoveelste keer naar de luchthaven rijdt. Op het informatiebord in de aankomsthal wordt een vertraging van vier uur aangekondigd, dan maar weer terug in de tropische regen die de zichtbaarheid beperkt tot “cero”. Het geeft me wel de tijd om nog wat inkopen te doen, rustig te ontbijten, de krant te lezen en wat mails te beantwoorden.

In de krant wordt “la marcha” aangekondigd: Jaime Nebot, burgemeester van Guayaquil, organiseert een manifestatie voor alle inwoners tegen de maatregelen van president Correa om te besparen op de toelage vanwege de regering, die aan de stad beloofd was. Er zullen gratis bussen rijden vanuit de hele rand rond de stad.

Tegen tien uur rijdt ik terug naar de luchthaven, waar de vlucht uit Madrid net geland is. Het blijft echter wachten op Jorien en Rulan, die blijkbaar maar niet voorbij de douane geraken. Ik vermoed dat het iets te maken heeft met hun fotografische uitrusting. Uiteindelijk verschijnen ze in de aankomsthal, maar Jorien zonder bagage, die is achtergebleven in Madrid. We mogen morgen eens bellen of ze met de volgende vlucht is meegekomen. Gelukkig is Jorien niet zo groot als sommige andere meisjes, waardoor ik haar wel even kan voorthelpen met verse kleren.

De Casita valt erg in de smaak (boven de verwachtingen, zoals bij iedereen trouwens). Ik heb het gevoel dat de eerste indrukken van de stad en de wijk een beetje overweldigen, maar ben zeker dat ze erg positief zijn. Het enige minpunt is de herhaalde waarschuwingen van jan en alleman om niet zomaar overal de camera tevoorschijn te halen. (Marleen, ik ben niet zeker of ik hier “is” of “zijn” moet gebruiken). Ze willen wel graag mee naar de stad om eens te kijken of de oproep van de burgemeester succes heeft.

Met de bus geraken we niet tot in het centrum dat helemaal is afgesloten voor alle verkeer. Op de straten waar je anders met moeite kan oversteken, lopen ze nu te voetballen. Alle straten van het centrum zijn voor de voetgangers getooid in blauw en wit, de kleuren van Guayaquil, petjes, vlaggen, T-shirts, hoeden, … zingend en roepend hoe dapper en onoverwinnelijk ze zijn en dat ze nooit zullen toegeven,…alsof de revolutie uitgebroken is. Nebot maakt er wel een propagandastunt van met een toespraak op grote schermen.

Na een tijd hebben we het wel bekeken en willen we terug naar de Casita, maar er was niet weg te komen uit de stad. Geen enkele bus of taxi was nog te bespeuren, waar het anders nog geen minuut duurt voor je ongevraagd een taxi aangeboden krijgt, hebben we nu meer dan een uur moeten wachten vooraleer er een ons wou terugvoeren.

Terug thuisgekomen nog even naar de Riocentro om inkopen te doen, samen gekookt en gegeten, nog wat zitten kletsen en de avond was zo weer om.


zalig

Woensdag 10 februari 2010

Heel goed geslapen, een zonsopgang is er niet bij, want die schuilt voorlopig achter dikke wolken.

Potje koffie, broodjes met kaas en konfituur en om 9 u alleen op het strand voor een wandeling vooraleer het te warm wordt en de zon tevoorschijn komt. Iedereen slaapt nog blijkbaar. Al wat ik tegenkom is een man die de krant en zijn hond heeft meegebracht, vogels, krabben en vissersboten, nog een enkele vroege surfer en dat is het. Tegen de tijd dat ik terug ben, is het elf uur, staat het water op zijn hoogst en is de zon ook van de partij, maar nog niet te hevig, tussen de wolken door.

Tijd om mijn dagboek bij te werken, want dat is al een paar dagen blijven liggen.

In de namiddag nog eens een wandeling gemaakt,maar dan in de andere richting en met veel meer volk. Ik wou gewoon nog even met mijn voeten in het water, maar ik had toch zo’n spijt dat ik mijn camera niet had meegenomen. Zo ongecomplexeerd dat iedereen hier plezier maakt in het water, gewoon met de kleren die ze aan hebben (wat gewoonlijk niet veel is), een mooi badpak is daar helemaal niet voor nodig. Volgende keer neem ik zeker mijn camera mee!

In de late namiddag terug vertrokken naar de Casita want de wegen zijn hier niet verlicht en om half zeven is het donker. Bovendien moet ik morgenvroeg om 6.15u al op de luchthaven staan om Jorien en Rulan, de fotografen op te halen.


flikken

Dinsdag  9 februari 2010

Ik sta vroeg op om naar de bakker te gaan en de lunch voor te bereiden, want Isabel en Sandra zouden vanmiddag naar de Casita op bezoek komen.

Om 9u heb ik afgesproken met Isabel, die mij blijkbaar nog heeft proberen te bereiken om de afspraak af te zeggen. Omdat ik er dan al sta, neemt ze me toch maar mee naar het weeshuis, waar de nonnekes klaar staan om naar de zee te vertrekken. Alle weesmeisjes zijn namelijk weg voor de vakantie en komen pas op 1 maart terug. Ik wordt dus rondgeleid in een bijna leeg weeshuis, dat klaarstaat voor de grote schoonmaak. Dan volgt nog een blitsbezoek aan het bejaardentehuis. Het is duidelijk dat ze andere plannen had en ze laat me weten dat ze ook het bezoek aan de Casita deze middag liever wil uitstellen. Voor mij geen probleem, want gisteren aan de bar vroeg Henry mij al of ik niet naar de zee wou tot de studenten weer naar huis komen. Donderdagmorgen komen de fotografen aan, maar tot dan kan ik er gerust eens tussenuit.

Als ik ’s middags terugkom in de Casita is Marlene (de secretaresse van de Casita) niet goed gezind omdat ik haar oproepen niet had beantwoord. Ze had me gebeld om te verwittigen dat Isabel de afspraak wou afzeggen, maar op een ander nummer dan dat van mij.

Henry is naar de plantage vertrokken om planten op te halen voor de haciënda. Ik pak al in en als hij terugkomt, krijg ik instructies voor de auto, want hij zal zelf de pick-up nodig hebben om naar de haciënda te rijden.  De instructies houden onder meer in “niet meer dan honderd km/u op de ganse baan naar de kust. Ik houd me daar dus aan, alhoewel er helemaal geen verkeer is en de weg twee baanvakken heeft in de twee richtingen. De auto rijdt heel vlot, zodat ik de kilometerteller goed in het oog moet houden. En ik doe dat blijkbaar niet alleen want op een gegeven moment komt een politieauto naast me rijden en doet teken dat ik aan de kant moet. Toen we twee weken geleden naar El Morro reden, hadden ze Guy ook al doen stoppen. Ze beweerden dat ik 110 reed en ik zei dat ik zeker niet meer dan 100 had gereden. Volgens hen mocht ik niet meer dan 90 en het zou me 150 dollar kosten, ik moest alle papieren tonen. Het duurde even vooraleer ik die gevonden had, want ze zaten niet in het handschoenkastje, maar in een bakje tussen de zetels. Na een kwartier heen en weer argumenteren en komedie opvoeren (ik heb nog nooit zo slecht Spaans verstaan en gesproken als toen), vroeg hij me wat ik wou doen omdat hij me niet op de bon zou zetten. Iets gaan eten was zijn voorstel, maar dat had ik echt geen zin in. Ik stelde voor om hem geld te geven om met zijne maat te gaan eten. Hij vroeg hoeveel, ik zei tien dollar, hij zei twintig, ik zei dan heb ik zelf niks meer en hij ging akkoord. Ik moest beloven de rest van de weg traag te rijden en ik mocht vertrekken.

Dat wou ik maar al te graag, maar toen ik de sleutel wou omdraaien om te starten, ging het alarm af. Ik dacht eerst dat ze hun sirene hadden aangezet, tot ik besefte wat er gebeurde. Ik zette het alarm af en probeerde opnieuw met hetzelfde resultaat, ik probeerde opnieuw en opnieuw, tot de agenten me kwamen vragen wat er aan de hand was. Ik had nog nooit met een auto gereden met zoveel snufjes aan. Ze vroegen de sleutel, deden de auto op slot, deden hem terug open en ik kon opnieuw starten.

Twee uur later zag ik de Stille Oceaan. Ik had nog tijd om mij te installeren voordat de zon onderging en een wandeling te maken langs de dijk tot het donker was.
’s Avonds nog een filmke gekeken en in slaap gevallen met het geluid van de Stille Oceaan op de achtergrond.


plannen

8 februari 2010

Martien en Carolien komen terug van hun inhaalnachtdienst en die was zwaar, twee dode baby’s geboren en een mama bijna ook. Het weegt duidelijk zwaar en ze gaan meteen naar bed. Alleen al bij het luisteren naar de verhalen wordt ik al emotioneel, wat moet het dan zijn om dat elke keer weer mee te maken. Gelukkig hebben ze een mooi vooruitzicht, maar daar zijn ze nu duidelijk nog niet mee bezig.

Alfredo (aannemer en zanger) begint vandaag aan de heraanleg van het grote terras aan de bar. Henry heeft weer eens zijn goede smaak getoond bij het kiezen van de nieuwe tegels. De oude waren los gekomen en veel te glad. Als het geregend heeft is het levensgevaarlijk om daar (zelfs al ben je voorzichtig) over te lopen, maar die worden vandaag dus uitgebroken. Van slapen komt er dus voor Joeri (die zijn kamer net daaronder heeft) niet veel meer in huis. Hij heeft dan wel weer meer tijd om zijn gitaarspel en zijn Spaans te oefenen met Alfredo, zijn hulpgast en Carlos (die toekijkt bij het breekwerk).
Hij krijgt ook de kans vandaag om Henry de vragen te stellen die hij heeft voorbereid en waarvan hij de antwoorden wil verwerken in zijn eindwerk. Hij stelt ook de ideeën voor die hij al heeft om de terrassen te verstevigen en het water te kanaliseren door goten aan te leggen in bamboe. Door de grote bamboestokken in de lengte te klieven (met een machete en een hamer moet dit volgens Alfredo lukken en die heeft ervaring in die dingen). De machete wordt hier trouwens gebruikt voor alle soorten karweien. Waar wij een hak, snoeischaar, schroevendraaier, zwitsers zakmes, … voor gebruiken , nemen zij hier hun machete, die hebben ze ook altijd aan hun broeksriem of touw hangen als hij niet in gebruik is.
Henry is enthousiast over het voorstel omdat het ecologisch, goedkoop en tamelijk eenvoudig realiseerbaar is. Of het ook efficiënt zal blijken, moeten we volgende week eens gaan uittesten op de haciënda. Aan de bar wordt geklonken op de plannen.

De dagdienst van Heline en Anneleen was blijkbaar ook weer bewogen en Caroline heeft de nacht ook nog niet helemaal verwerkt. Martien heeft in de namiddag zitten skypen met de zussen en de mamma, dus die heeft al wat stoom kunnen aflaten.

Na het avondeten gaat iedereen dus inpakken want om tien uur vertrekken we naar de busterminal. Daar moeten de tickets afgehaald worden en daar doet Carlos weer heel zenuwachtig over. Als ik de tickets uitdeel i.p.v. ze aan hem te geven, heb ik afgedaan (en dat zal de volgende dagen ook zo blijven). Ik zal een manier moeten vinden om met zijn machogedrag om te gaan. Ik weet dat het goed bedoeld is, dat hij wil helpen, maar het kost me teveel om toe te geven aan de manier waarop hij zijn idee wil doordrijven.

De groep is ondertussen volledig (10 in totaal) en staat klaar op het perron om te vertrekken naar Quito.


“zon”dag “rust”dag

7 februari 2010

Zondag is hier ook “zon”dag! Niet te geloven dat het hier gisteren zo onder water gestaan heeft. Als je de kranten mag geloven (en ja die verschijnen hier ook op zondag), zijn we er nog goed van afgekomen. In de provincie Cañar (dat is in de sierra, het gebergte) zijn twee bruggen naar beneden gespoeld en één staat nog op instorten. Ook in Santa Elena (aan de kust) zijn mensen moeten geëvacueerd worden en in Baños is een stuk berg naar beneden gekomen en heeft de weg geblokkeerd. Hopelijk hebben de studenten niet te veel moeite om in Quito te geraken maandagnacht.

Martien, Carlos en ik rijden naar de Terminal Terrestre, dat is een grote busterminal aan de andere kant van de stad, waar alle bussen naar alle uithoeken van Ecuador vertrekken. Busticketten worden hier aan de man gebracht zoals op de markt. Verschillende busmaatschappijen hebben hier hun loket en schreeuwen hun bestemmingen zoals de groenten- en visboer hun waren aanprijzen op de markt.

We reserveren tien genummerde plaatsen bij de Panamericana (zitplaatsen 9 tem 18), vertrek maandag 8 februari om 23.30u, de bus zal aankomen in Quito om 7.30u in de morgen, als ze geen hindernissen tegenkomen (want daar moet je in Ecuador altijd rekening mee houden). De vier meisjes en Joeri nemen nog collega’s studenten mee uit de Sotomayor. Eentje ervan kent Quito, heeft daar familie wonen en zij zullen daar ook logeren. Voor onze studenten heb ik een hotelletje gereserveerd aan de rand van het oude centrum en hen aangeraden een bezoek te brengen aan het openluchtmuseum “La mitad del mundo” op de evenaar. De tickets voor de Cranberries zijn gereserveerd en kunnen ze gaan ophalen in een van de verkooppunten. Ik heb een klein beetje spijt dat ik niet mee kan, maar  ik kijk ook al uit naar de komst van de fotografen en naar hun verhalen als ze terugkomen.

Volgend weekend is het hier carnaval. In Guayaquil wordt dat wel gevierd, maar in de krant wordt er  aan een volledige pagina gewijd. Hieruit blijkt, en uit de informatie die ik van Carlos en uit de gidsen krijg, dat Guaranda op dit vlak de “place to be” is. Ik vermoed dat de fotografen hier wel in zullen geïnteresseerd zijn.

Verder verloopt de zondag heel rustig, is hier dus ook “rust”dag. Nog wat zwemmen en wat mailtjes beantwoorden.

Heline en Anneleen komen tevreden terug thuis van een productieve dagdienst, hebben vandaag een prematuur van 27 weken helpen geboren worden, die dan via een katheder in de navel verder in leven wordt gehouden. En zo leer ik hier elke dag wat bij.

Joeri werkt zich zwoegend en zuchtend door een taak voor school die hij nog moest afwerken, het schijnt niet zo te vlotten, maar dit is niks waar ik bij kan helpen (het ontwerpen van een schakelkast voor een koelinstallatie of zoiets).

 


regenseizoen

zaterdag 6 februari 2010

Ik word (zoals gewoonlijk) vroeg wakker en het lijkt alsof het de hele nacht niet heeft opgehouden met regenen. Als ik mijn gordijntjes open, ben ik ervan overtuigd dat het ook zo is, want het zwembad staat vol tot aan de rand. Ik weet niet wat ik moet doen als dat begint over te lopen. Marc of Maurits zouden er nu niet moeten inspringen.

Martien en Carolien die een half uur geleden vertrokken zijn om te gaan werken, staan opeens terug voor de deur. Ze hadden een taxi gebeld om met dit weer toch in de Sotomayor te geraken, maar die was niet komen opdagen en onderweg hadden ze ook geen taxi gevonden die hen wou voeren, de 61 was ook niet komen opdagen en het leek of niemand door de regen wou. Het was dan ook niet eenvoudig om erdoor te geraken, de regen stroomde door de straten, sommige straten leken ook op een stroom. In de kraamkliniek geraken leek onmogelijk en ze beslisten om volgende week hun dienst in te halen. In plaats daarvan ging ik samen met hen de ramptoerist uithangen aan de ingang van de wijk waar duidelijk nog aan de infrastructuur moet gewerkt worden.

Pas tegen de middag aan gaat het minder hard regenen en begint het niveau van het zwembad stilaan te zakken.

’s Middags aan tafel gaat het, zoals altijd als er twee of meer vroedvrouwen bij elkaar zitten, over hoofdjes en schouders die geboren worden, sectios, tepelkloven, hoe het wel of vooral niet moet… Tegen de tijd dat zij terug naar huis gaan weet ik er denk ik alles van.

Joeri heeft de eerste pagina’s van zijn eindwerk uitgetypt en vraagt mij te helpen bij de vertaling van een aantal vragen die hij van plan is nog aan Henry te stellen. We bekijken samen zijn schema’s die hij uittekende om de regen van de flanken rond het waterreservoir af te wateren en de oplossingen die hij zoekt om te vermijden dat de terrassen verder zouden afkalven.

Martien heeft zin om vanavond naar de film te gaan en ik zie dat ook wel zitten. Ze zoekt op wat er allemaal te zien is en geeft iedereen een voorstelling van 4 trailers waaruit gekozen wordt. De keuze valt om Sherlock Holmes, die begint om 9.10u.

Terwijl de anderen nog even verder werken gaan Martien en ik nog even groenten kopen voor de spaghettisaus. Gelukkig nemen we de paraplu’s mee want we zijn nog maar net vertrokken of we krijgen een nieuwe tropische regenbui over ons uitgegoten, het klettert letterlijk.

Er wordt voor de derde keer op rij goed gegeten en vermits Joeri geen zin heeft om mee naar de film te gaan, hebben we beslist dat die de afwas mag doen, want we moeten dringend vertrekken.
Alhoewel we om 9u in de bioscoop zijn is Sherlock Holmes toch al uitverkocht en onze tweede keuze is al een kwartier bezig. Het wordt dan “Todos están bien” (They’re all fine) met Robert de Niro, popcorn en cola ontbreken niet. Het zaaltje is klein, vandaar waarschijnlijk dat ze zo snel uitverkocht zijn. De film wordt goed bevonden en roept herinneringen op aan de papa’s in België.

Als we uit de bioscoop komen is het opgehouden met regenen en dat blijft zo voor de rest van de nacht.

 


Psychiatrie

Vanmorgen heb ik een afspraak met Isabel om de psychiatrische kliniek van de Junta te gaan bezoeken. Liefst om kwart na acht heeft ze gisteren nog laten weten. Ik neem dus een taxi naar het centrum. Isabel heeft afgesproken met Sandra Goldberg (een Amerikaanse fysiotherapeute, die ik via via in contact bracht met Isabel om vrijwilligerswerk te gaan doen in Guayaquil) om samen te gaan ontbijten.

Na de koffie (want ik had al ontbeten) vertrekt Sandra naar de Galapagoseilanden en Isabel en ik naar de psychiatrische kliniek (ik had graag geruild). Isabel had graag de Casita getoond aan Sandra, dus we spreken af haar volgende week af te halen aan het vliegveld en samen naar de Casita te gaan. Ik heb haar gezegd: bring your swimsuit.

Ik ben nog nooit in een psychiatrische kliniek geweest, ik weet dus ook niet hoe die er in België uitziet en ik weet niet waar ik me aan moet verwachten “One flew over the cuckoo’s nest”?

Het valt al bij al mee, het domein met verschillende paviljoenen en veel groen is 8 ha groot, wel in stukken verdeeld en van elkaar gescheiden met hekkens er rond. De graad van tot onze wereld behoren is laag, maar er zijn er toch ook nog die er misschien nog toe kunnen gaan behoren, die mogen ook buiten de hekkens vrij op het domein rondlopen. Daar wordt ook mee gewerkt: teken- en schilderatelier (waar echt wel knappe dingen gemaakt worden) en die geleid wordt door een meester zowel in de kunst als in de omgang met de mensen, een atelier waar papier gerecycleerd wordt (maar toen was de batterij van mijn camera leeg), een waar borstels worden gemaakt, een waar houten plankjes worden gemaakt (het soort waar krabben op gegeten worden, dat gebeurt hier met een houten plank en een hamer). Er is ook een afdeling ontwenning aan allerhande verslavingen

Veel anderen echter behoren duidelijk niet meer tot deze wereld. Ik kreeg ook de vertrekken te zien waar elektroshocktherapie gegeven wordt. Er lag net een patiënt klaar om behandeld te worden en ik mocht blijven kijken (als je van België komt gaan hier alle deuren open), maar ik heb dit aanbod toch maar vriendelijk afgewezen nadat mij verteld werd dat hierbij het lichaam ook duidelijk de schokken moet verwerken.

De directeur vertelde me dat hij graag een project van nazorg zou opzetten om de mensen die buiten geraken te kunnen begeleiden, want dat bestaat hier nog niet. Hij gaat daarover morgen met de regering onderhandelen. Dit zou in de toekomst ook een ideale stageplaats kunnen opleveren voor toekomstige stagiaires SAW (sociaal agogisch werk).

Hierna bezoeken we nog een meisjesschool waar eventueel regenten en onderwijzers zouden kunnen stage lopen. Er zijn in het middelbaar drie afdelingen: administratie, hulpverpleegkundige en mode (snit en naad).

Kort na de middag zijn we rond en spreken we af voor volgende dinsdag.

In de Casita is ondertussen iedereen wakker. De uitstap naar Quito wordt verder gepland en de namiddag wordt er een van administratieve en huishoudelijke taken.  De meisjes werken aan hun verslagen, Joeri worstelt zich door de vertaling van een aantal vragen die hij heeft voor Henri ivm zijn stageproject. Het is duidelijk dat de taal hem meer parten speelt dan verwacht en meer van hem vraagt dan zijn eindwerk zelf. Gelukkig vindt hij een uitlaat op de gitaar van Napoleon die hier is blijven staan.  Ikzelf probeer mijn mails beantwoord te krijgen en mijn blog bij te werken. Er wordt gewassen en gestreken, ondertussen nog wat gezwommen en genoten.

In de late namiddag begint het te regenen en dat zal (zoals zal blijken) nog even blijven duren.

Tussen twee buien door ga ik nog even scampi’s zoeken (die hier massaal gekweekt worden). Vanavond wordt er gewokt.

Twee avonden na mekaar is er veel en lekker gegeten zonder nare gevolgen.

Na het avondeten wordt het wekelijkse stagegesprek gehouden, maar vermits alle studenten de ganse tijd tussendoor over hun stage communiceren wordt er niet veel nieuws verteld, alleen een beetje verduidelijkt. De stage van de vroedvrouwen wordt goed opgevolgd door Martien van “Vroedvrouwen voor Ecuador” en Joeri doet momenteel opzoekwerk ivm terrasbouw en concentreert zich op het Spaans.

Martien en Caroline gaan vroeg naar bed, want om volgende week naar Quito te kunnen, moeten ze morgen wel gaan werken om hun tijd in te halen, Heline en Anneeleen gaan dan zondag hun shift inhalen.

Ondertussen blijft het regenen.


burocracia 3

We vertrekken vroeg om de eerste in de rij te zijn, zitten onderweg in de file, maar zijn toch nog derde in de rij. De man van de dienst bevolking had dus ons mapje met alle documenten gehouden en gezegd dat de stempel in ons paspoort voldoende was voor de vreemdelingenpolitie, maar je voelt me al aankomen, dat was voor de vreemdelingenpolitie niet zo. Dus voor we onze verblijfsvergunning “cedula de residencia” konden krijgen moesten we nog eens van alle pagina’s van ons paspoort copies gaan maken en alles opnieuw in een bruine envelop steken. Uiteindelijk konden de paskes gedrukt worden, het is te zeggen, dat van Joeri, want aan het loket waae ik stond was er een printprobleem dat eerst moest opgelost worden. Na een hele tijd wachten was de verblijfsvergunning afgedrukt en moesten ze enkel nog gelamineerd worden. Het probleem hier was dat ze de verkeerde lamineerpochetjes hadden aangekocht, die om koud te lamineren waren op en ze hadden geen lamineermachine. Dus gaven ze gewoon de kaartjes en de lamineerpochetjes mee. Ik heb er dan in de Casita het strijkijzer opgezet, zodat het precies echt lijkt.

Volgende week is er een concert van The Cranberries in Quito en daar willen de meisjes graag naartoe, Martien hun stagebegeleidster in de kraamkliniek en de stagiaires van KULeuven willen ook graag mee en Joeri ziet het ook wel zitten om naar Quito te gaan. Dus reserveer ik voor acht man tickets en ga ik op zoek naar een goedkoop hotelletje en de dienstregelingen van de bussen.

Omdat iedereen zowat door zijn mondvoorraad zit, besluiten we een familie-uitstap te maken naar het winkelcentrum.  Joeri wil al een tijdje zoals alle Ecuadorianen meerijden in de laadbak van de pick-up, dus dit is de gelegenheid. De Riocentro is eigenlijk maar een vijftal minuten rijden, maar toch doen we er zo’n veertig minuten over. Het winkelcentrum ligt aan de linkerkant van een baan, die verdeeld is in drie baanvakken, gescheiden door betonnen bermen. Door net voorbij de doorgang naar het middelste rijvak te rijden, kon ik niet meer oversteken of terugkeren en moest ik enkele kilometers blijven volgen tot we ergens terechtkwamen waar ik nog nooit geweest was en ook niks herkende. Terugkeren zat er niet in en een afrit leidde ons nog verder van de richting die we uitwilden. Toen ik na een hele rit uiteindelijk in de verte de cementfabriek herkende, vond ik de weg terug naar de Casita en verder naar de Riocentro. Iedereen had het een leuke rit gevonden ook de passagiers in de laadbak en uiteindelijk konden we onze inkopen doen.
Toen iedereen zijn gading gevonden had werd de laadbak volgeladen en nadien het avondeten voorbereid. Het werden gevulde paprika’s in de oven met rijst en quinoa (een proteïnerijke graansoort uit de Andes), want de meisjes hebben wat in te halen, het eten in de kraamkliniek wordt niet zo geapprecieerd waardoor de kilootjes verdwijnen.

De planning voor de volgende dagen en week en de uitstap naar Quito wordt nog verder gepland en de avond eindigt met een gezelschapsspel en een poolparty, dat wil zeggen een nachtelijke uitgelaten zwembeurt met muziek.

Ik kan niet meedoen want heb morgen met Isabel afgesproken en moet er om 6.30u uit. Oordopjes komen dus van pas.


Haciënda

Ik probeer voor 10 uur nog zoveel mogelijk mails te beantwoorden om dan naar de haciënda te vertrekken. De man met de pomp is er nog niet, maar wie had verwacht dat die op tijd zou komen, hij moet dan maar rechtstreeks naar ginder komen met zijn pomp.

Henri rijdt met zijn auto want die moet na de middag naar San Pablo aan de kust en ik rijdt met de pick-up samen met Joeri en ik geef Alfredo, de klusjesman en zanger, een lift tot in Chongon, waar hij woont.
Onderweg gaan we eerst nog cement kopen om een vloer mee te gieten voor de varkensstal. Als de zakken afgeladen zijn,  gaat Henri de man met de pomp ophalen aan de weg en Joeri en ik stappen verder naar boven om te gaan kijken wat zijn werkterrein de komende maanden zal zijn.

Het is heet, is zweet hier harder dan in de sauna. Ik stel vast dat de teakbomen die we vorige zomer gepland hebben, al een beetje gegroeid zijn, dus als het nog wat gaat regenen en we kunnen binnenkort irrigeren dan gaat het hier groen worden. De terrassen zijn met de regen ook al wat erosie aan het vertonen, dus daar moet wat aan gedaan worden.

De pomp arriveert en wordt geïnstalleerd en uitgeprobeerd. Uiteindelijk kunnen we vaststellen dat ze werkt en goed: het water kan tot helemaal boven aan de heuvel opgepompt worden, een succes. Henri glundert en ziet in zijn dromen al heel het terrein begroeid met allerhande gewassen.
Nu is het aan Joeri om de komende maanden een efficiënt irrigatiesysteem uit te werken.

De volgende klus is het verkopen van 7 stieren, want die zijn er momenteel teveel op de haciënda. De onderhandeling duurt bijna een uur, maar uiteindelijk krijgen we een goeie prijs. Met de opbrengst zal alvast een deel van het irrigatiesysteem kunnen bekostigd worden.

Als we aankomen in de Casita zijn de meisjes van de nacht wakker en ze bereiden zich voor op hun laatste werknacht. De meisjes van de dagdienst doen overuren en ik ben blij dat ze me verwittigen, want ze zijn pas thuis om 9.30u.